Οἱ ἄνθρωποι τῆς ἁμαρτίας καί τῆς ἀμετανοησίας ἀπορρίπτουν τόν Χριστόν δι᾽αὐτό δέν ἔχουν ἀνάπαυσιν καί εἰρήνην. Ἔχουν νομιζομένην ἡσυχίαν. Ἡ στιγμή τῆς πραγματικῆς ἡσυχίας δέν εἶναι ἐκείνη πού κοιμώμεθα, ἀλλά ἐκείνη πού κοιμᾶται ἥσυχη ἡ συνείδησίς μας.

Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, ἀντί νά μετανοήσουν καί νά σωθοῦν γίνονται ἑαυτομάχοι- “αὐτοκτονοῦν”. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ μόνος Ἰατρός τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων ἡμῶν. Ἡ μετάνοια ὁδηγεῖ εἰς τήν σωτηρίαν, ἡ δέ ἀναβολή αὐτῆς εἶναι ἐκ τοῦ διαβόλου καί ἔχει ὀλέθρια ἀποτελέσματα.

Νά μήν ἀπελπιζώμεθα, ἀλλά οὔτε νά ἀναπαυώμεθα καί νά ἀναβάλλωμε τήν μετάνοιάν μας. Εἶπε Γέρων: «Ἄν σοῦ πῇ ὁ λογισμός “ἔχεις χρόνο νά μετανοήσῃς, μπορεῖς ἀκόμη καί αὔριο”, ἐσύ νά τοῦ πῇς” μετανοῶ, ἀμέσως τώρα, γιατί στή μετάνοια δέν ὑπάρχει αὔριο, ἀλλά χθές”». Διαβάστε Περισσότερα →

«Αν έχεις αμαρτίες, να μην απελπιστείς, αυτά δεν παύω να σας τα λέω συνεχώς, και αν κάθε μέρα αμαρτάνεις, να μετανοείς καθημερινά. Γιατί η μετάνοια είναι το φάρμακο κατά των αμαρτημάτων είναι η προς τον Θεόν παρρησία, είναι όπλο κατά του διαβόλου, είναι η μάχαιρα πού του κόβει το κεφάλι, είναι η ελπίδα της σωτηρίας, είναι η αναίρεση της απογνώσεως.… Διαβάστε Περισσότερα →

Καὶ πάλι φέτος, βρισκόμαστε στὴν εἴσοδο τοῦ νέου χρόνου. Καὶ πάλι στεκόμαστε στὸ κατῶφλι τῆς νέας χρονιᾶς, γεμάτοι ἐλπίδες καὶ ὄνειρα γιὰ τὶς μέρες ποὺ θ’ ἀκολουθήσουν. Οἱ εὐχὲς παίρνουν καὶ δίδουν. «Χρόνια πολλά», «Καλὴ χρονιά», «Εὐτυχισμένος ὁ καινούργιος χρόνος». Κι ὅλος ὁ κόσμος περιμένει μία ἀλλαγὴ πρὸς τὸ καλύτερο. Μὲ ἀφορμὴ τὶς εὐχὲς αὐτὲς καὶ τὶς ἐλπίδες ποὺ ἔχει ὁ κόσμος γιὰ μία εὐτυχισμένη νέα χρονιά, γιὰ μία χρονιὰ ὅλο χαρά, γιὰ μία χρονιὰ χωρὶς θλίψεις καὶ βάσανα, θὰ ἦταν καλὸ σήμερα νὰ προβληματιστοῦμε ποιὸ εἶναι πράγματι τὸ νόημα τῆς λέξεως εὐτυχία. Πῶς ἐπιτυγχάνεται ἄραγε ἡ εἰρήνη, ἡ εὐφορία, ἡ ψυχικὴ ἠρεμία, ἡ αἰσιοδοξία, ἡ συνεχὴς καὶ ἀμείωτος χαρά; Καὶ ποιὰ πράγματι εἶναι ἡ βαθύτερη ἔννοια τῶν λέξεων αὐτῶν, ποὺ τόσο συχνὰ τὶς χρησιμοποιοῦμε στὶς εὐχές μας καὶ τὶς ἔχουμε κάνει καραμέλα; Διαβάστε Περισσότερα →

σχόλιο του περιοδικού “Παρακαταθήκη”, στο τεύχος που κυκλοφορεί (αρ.99)

Ἐνῶ ἡ Παρακαταθήκη ἦταν σχεδόν ἕτοιμη γιά νά τυπωθεῖ, τό μεσημέρι τῆς Τρίτης 13 Ἰανουαρίου 2015, ἄρχισαν νά φθάνουν δειλά-δειλά στήν ἀρχή, πιό βέβαιες στή συνέχεια, οἱ χαροποιές εἰδήσεις:

Ναί, αὐτό πού ὅλοι περιμέναμε, ἡ ἐπίσημη ἁγιοκατάταξη τοῦ Γέροντος Παϊσίου εἶναι ἀλήθεια. Εἶναι ἡ μεγάλη χαρά καί εὐλογία, πού κάνει νά φαίνονται πολύ μικρά καί ἀσήμαντα ὅλα ὅσα καθημερινά μᾶς πικραίνουν, μᾶς στενοχωροῦν καί μᾶς προβληματίζουν.

Ἀποσύραμε λοιπόν τό ἄρθρο τῆς Συντακτικῆς Ἐπιτροπῆς καί βάλαμε στήν πρώτη σελίδα σάν χαροποιό τηλεγράφημα τά λίγα λόγια πού βλέπετε ἐκεῖ. Στή δεύτερη σελίδα, γιά νά πανηγυρίσουμε τό μεγάλο γεγονός, διαλέξαμε ἕνα ἀπόσπασμα ἀπό τόν Βίο τοῦ Γέροντος, πού ἔγραψε ἕνας ἀπό τούς πιό κοντινούς μαθητές του, ὁ Ἱερομόναχος Ἰσαάκ –ἅγιος ἄνθρωπος καί αὐτός– καί ὁλοκλήρωσε μετά τήν κοίμησή του ἡ Συνοδεία του στήν Ἱερά Καλύβη Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου στήν Καψάλα.

Ἐπιφυλασσόμεθα νά ἐπανέλθουμε μέ ἰδιαίτερο ἀφιέρωμα στόν μεγάλο αὐτόν «προφήτη τῆς ἐποχῆς μας», ὁ ὁποῖος «ἔπιασε» ὅσο κανείς ἄλλος τόν παλμό, τά προβλήματα καί τίς ἰδιαιτερότητες τοῦ καιροῦ μας. Θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι, ὅπως ὁ Ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ ἦταν ὁ Ἅγιος τοῦ ρωσικοῦ λαοῦ στόν 19ο αἰώνα, ἔτσι καί ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἦταν «ὁ δικός μας Ἅγιος» στόν 20ό αἰώνα. Ὁ φορεύς τοῦ πνεύματος τῆς παρακλήσεως (παρηγορίας), ὁ διδάσκαλος τοῦ φιλότιμου, ἀλλά καί ὁ προφήτης τοῦ Γένους, ὅπως ὁ Πατροκοσμᾶς στόν 18ο αἰώνα. Ἀλλά συγχρόνως καί ἕνας παγκόσμιος Ἅγιος. Ἄλλωστε κάθε Ἅγιος εἶναι καί παγκόσμιος. Καί ὅσο πιό μεγάλος, τόσο καί πιό παγκόσμιος. 

Ξέρουμε ὅτι αὐτά πού γράφουμε εἶναι πολύ φτωχά, γιά νά περιγράψουν τό μέγεθος τῆς ἁγιότητος τοῦ Γέροντα. Ἄλλοι ἔχουν γράψει καί θά γράψουν καλύτερα. Νά τί διαβάζουμε στό βιβλίο «Βίος Γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου», τοῦ μακαριστοῦ παπα-Ἰσαάκ γιά τόν Ἅγιο (ἔκδ. Ἱ. Ἡσυχ. Τιμίου Προδρόμου, Μεταμόρφωσις Χαλκιδικῆς, Ζ´ ἔκδ. 2009, σσ. 22-24): «Ἡ ἐσωτερική του ζωή, ὅπως καί ἡ ζωή ὅλων τῶν ἁγίων, ἦταν κρυφή καί ἀθεώρητη. Ἐφανέρωσε λίγα γιά νά μᾶς βοηθήση, ἀλλά ἔκρυβε πολύ περισσότερα. Στίς μεταξύ μας σχέσεις, ὅταν ζοῦσε, κυριαρχοῦσε τό ἀνθρώπινο στοιχεῖο πού ἔκρυβε τό ἐσωτερικό του μεγαλεῖο. Τό βασικώτερο εἶναι ὅτι ἡ πνευματική μας τύφλωση καί ἀνεπάρκεια μᾶς ἐμπόδισαν νά δοῦμε πιό πνευματικά τόν Γέροντα, ὥστε νά τόν παρουσιάσουμε πιό πιστά. Ἄν ἡ πνευματική μας κατάσταση ἦταν καλύτερη, θά ἦταν ὁπωσδήποτε πιό καλή καί ἡ βιογραφία του. Διότι εἶναι γνωστόν ὅτι, γιά νά βιογραφήση κάποιος ἕναν ἅγιο, πρέπει νά εἶναι καί ὁ ἴδιος ἅγιος, καί μάλιστα στά μέτρα του καί στήν κατάστασή του. Ἔλεγε ὁ Γέροντας ὅτι οἱ βίοι τῶν ἁγίων πού εἶναι γραμμένοι ἀπό ἁγίους εἶναι θαυμάσιοι.

Διαβάστε Περισσότερα →