Στίς 23 Ἰανουαρίου τό Λιτόχωρο καί ἡ Πιερία ὁλόκληρη, τιμᾶ τή μνήμη τοῦ προστάτη της, Ὁσίου Διονυσίου τοῦ ἐν Ὀλύμπῳ. Μέ τήν εὐκαιρία τῆς μνήμης τοῦ μεγάλου αὐτοῦ ἀνδρός, πού ἄφησε ἀνεξίτηλη τή σφραγίδα ῆς παρουσίας του στόν τόπο μας, ἅς προσπαθήσουμε νά προσεγγίσουμε τό βίο του γιά νά τόν γνωρίσουμε καλύτερα, νά ἐμπνευστοῦμε ἀπό τόν πλοῦτο τῆς ἁγιοπνευματικῆς του πορείας καί νά καθοδηγηθοῦμε ἀπό τό παράδειγμά του, ἀφοῦ ἡ μνήμη τῶν Ἁγίων, κατά τόν ἱερό Χρυσόστομο, μᾶς παραπέμπει, πέρα ἀπό τίς λατρευτικές ἐκδηλώσεις, κυρίως στή μίμηση τῆς ζωῆς τους.
Ὁ Ἅγιος Διονύσιος, κατά κόσμο Δημήτριος, γεννήθηκε στό χωριό Σκλάταινα τῆς Καρδίτσας, περίπου στά τέλη τοῦ 15ου αἰώνα. Πολύ μικρός ἔδειξε ἰδιαίτερο ζῆλο στά γράμματα καί βαθειά ἐπιθυμία γιά τό μοναχισμό. Πρῶτος του σταθμός στήν ἐκπλήρωση τῆς ἐπιθυμίας του, ὑπῆρξαν τά Μετέωρα, ὅπου ἔγινε ρασοφόρος καί μετονομάστηκε Δανιήλ, ἐνῶ οἱ σπάνιες ἀρετές του κίνησαν τό θαυμασμό τῶν ἄλλων μοναχῶν.
Ὁ πόθος στή συνέχεια γιά περισσότερη ἡσυχία, ὁδήγησε τά βήματά του στό Ἅγιον Ὄρος, ὅπου ἀναζήτησε διψασμένος τή μυστική ζωή τοῦ Πνεύματος. Ἐκεῖ, ἔγινε μοναχός στή σκήτη τοῦ Πρωτάτου καί πῆρε τό ὄνομα Διονύσιος. Στή συνέχεια χειροτονήθηκε διάκονος ἀπό τόν ἐπίσκοπο Ἱερισσοῦ καί λίγο ἀργότερα, ἱερέας.
Εὐδοξία Αὐγουστίνου. Φιλόλογος – Θεολόγος
Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος μέ τήν ὑπ᾽ ἀρ. 2959 ἐγκύκλιό της ἐνημέρωσε ὅτι «δέν δέχεται γιά τά μέλη της τήν ἀποτέφρωση τοῦ σώματος, διότι τοῦτο εἶναι ναός τοῦ ἁγίου Πνεύματος (Α΄ Κο 6,19)». Ὅποιος ἀποδεδειγμένα καί οἰκειοθελῶς ἐκφράζει τήν ἐπιθυμία «περί καύσεως τοῦ σώματός του, δηλώνει τήν αὐτονόμησή του καί ὡς ἐκ τούτου δέν τελεῖται Νεκρώσιμος Ἀκολουθία καί Ἱερό Μνημόσυνο ὑπέρ αὐτοῦ».
Ἔπρεπε νά γίνει ἕνα ξεκαθάρισμα πάνω στό «καυτό» αὐτό θέμα, ἄν καί ἡ παράδοση εἴκοσι χριστιανικῶν αἰώνων καί πολλῶν ἄλλων προχριστιανικῶν ἐπιτάσσει χωρίς περιστροφές τόν ἐνταφιασμό. Ὅλοι οἱ πολιτισμένοι λαοί τῆς ἀρχαιότητας φρόντιζαν (=κήδευαν) τούς νεκρούς τους, καθώς ἡ κηδεία ἀνήκει στά «ἄγραπτα κ᾽ ἀσφαλῆ θεῶν νόμιμα» (Σοφοκλέους Ἀντιγόνη, 454).
Στήν Παλαιά Διαθήκη ἡ καύση τῶν νεκρῶν ἀντιμετωπίζεται ὡς εἰδωλολατρική συνήθεια, ἐνῶ ὁ διά πυρᾶς θάνατος συνδέεται μέ εἰδεχθῆ ἐγκλήματα.
Ἡ Καινή Διαθήκη θεωρεῖ τόν ἐνταφιασμό τῶν νεκρῶν αὐτονόητο. Στήν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μόνο ἐκκλησιομάχοι κατέφευγαν στήν ἀποτέφρωση τῶν σωμάτων τῶν χριστιανῶν. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος παραβάλλει τόν ἐνταφιασμό μέ τή σπορά τοῦ σίτου· «ἐὰν μὴ ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεσὼν εἰς τὴν γῆν ἀποθάνῃ αὐτὸς μόνος μένει· ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ πολὺν καρπὸν φέρει» (Ἰω 12,24). Καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος τόν παραλληλίζει μέ τή σπορά τοῦ κόκκου τοῦ σιταριοῦ καί τόν συνδέει μέ τήν προσδοκία τῆς καινούργιας ζωῆς (βλ. Α΄ Κο 15,35-38). Στά νεότερα χρόνια τό ἀντιεκκλησιαστικό πνεῦμα τῆς γαλλικῆς ἐπανάστασης εἰσήγαγε τήν καύση τῶν νεκρῶν.
Σε μια εποχή εγωκεντρική σαν τη δική μας έχει ιδιαίτερη ανάγκη της φιλίας η νεανική ψυχή. Μα η αναζήτησή της και οι δοκιμές τη γεμίζουν τις περισσότερες φορές απογοήτευση.
Μια αληθινή αθάνατη φιλία μεταξύ δύο μεγάλων προσωπικοτήτων, που ξεκίνησε από τα εφηβικά τους χρόνια κι έμεινε πιστή και πέρα απ’ τον τάφο, θα μπορούσε πολλά να προσφέρει σ’ αυτή την αναζήτηση.
Γνωρίστηκαν στην Καισάρεια «την μητρόπολιν των επιστημών» μετά το 345 μ.Χ. οι δύο φίλοι, ο Γρηγόριος και ο Βασίλειος· έφηβοι τότε γύρω στα δεκαπέντε με δεκάξι τους χρόνια. Διαβάστε Περισσότερα
Ο άγιος Γρηγόριος και η συνταγματική κατοχύρωση των δικαιωμάτων του ανθρώπου
Για ποιο λόγο δηλαδή τιμωρούν τη γυναίκα ,ενώ συγχωρούν τον άντρα; Ενώ όταν η γυναίκα προσβάλλει το κρεβάτι του άντρα της διαπράττει μοιχεία και από το νόμο τιμωρείται γι’ αυτό βαριά, γιατί δεν τιμωρείται και ο άντρας όταν πηγαίνει με άλλες γυναίκες; Αυτήν την νομοθεσία… Διαβάστε Περισσότερα
Ἐπίκαιρος ὁ λόγος γιά ἐκλογές ἐν ὄψει τῶν βουλευτικῶν ἐκλογῶν τῆς πατρίδας μας. Ἀλλά ἀξίζει νά μελετήσουμε τρεῖςἄλλες ἐκλογές, στίς ὁποῖες ἀναφέρεται ἡ Ἁγία Γραφή.
Στίς πολιτικές ἐκλογές προτείνεται συγκεκριμένη λίστα ὑποψηφίων καί ἐμεῖς ἐκλέγουμε τούς ἐκλεκτούς μας. Στίς ἐκλογές γιά τίς ὁποῖες μιλάει ἡ Ἁγία Γραφή οἱ ὑποψήφιοι εἶναι πάρα πολλοί, μυριάδες, ἑκατομμύρια∙ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι ὑποψήφιοι. Καί ἐκλέκτωρ, αὐτός πού ἐκλέγει, εἶναι ὁ Θεός. Τί παράξενες στ᾿ ἀλήθεια ἐκλογές! Εἶναι θεϊκές ἐκλογές, δέν εἶναι ἀνθρώπινες.
Γιά τήν πρώτη ἐκλογή, τήν προαιώνια, ὅπως χαρακτηρίζεται, μᾶς μιλάει ὁ ἀπ. Παῦλος σέ διάφορα σημεῖα τῶν Ἐπιστολῶν του. Ξεκινῶ ἀπό μιά μαρτυρία πού βρίσκουμε στήν πρός Ρωμαίους Ἐπιστολή στό κεφ. 8, στ. 28-30: «Οἴδαμεν δέ ὅτι τοῖς ἀγαπῶσι τόν Θεόν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν, τοῖς κατά πρόθεσιν κλητοῖς οὖσι». Γνωρίζουμε, λέγει ὁ Παῦλος, ὅτι σ᾿ ἐκείνους πού ἀγαποῦν τόν Θεό ὅλα βγαίνουν στό καλό. Τί μεγάλος λόγος! Ὅταν ἀγαποῦμε τόν Θεό, ὅλα θά βγοῦν γιά τό καλό. ῾Υγεία; Γιά τό καλό. Ἀρρώστια; Γιά τό καλό. Ἐπιτυχία; Γιά τό καλό. Ἀποτυχία; Γιά τό καλό. Μεγάλη ἀλήθεια. Φθάνει νά ἔχουμε καρδιά νά τήν πιστέψουμε καί νοῦ φωτισμένο νά τήν κατανοήσουμε. «Τοῖς ἀγαπῶσι τόν Θεόν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν»!
Ποιοί εἶναι αὐτοί πού ἀγαποῦν τόν Θεό; «Τοῖς κατά πρόθεσιν κλητοῖς οὖσιν». Αὐτοί τούς ὁποίους ὁ Θεός καλεῖ μέ τήν πρόθεσή του, μέ τό σχέδιό του. «Ὅτι οὕς προέγνω, καί προώρισε συμμόρφους τῆς εἰκόνος τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, εἰς τό εἶναι αὐτόν πρωτότοκον ἐν πολλοῖς ἀδελφοῖς· οὕς δέ προώρισε, τούτους καί ἐκάλεσε, καί οὕς ἐκάλεσε, τούτους καί ἐδικαίωσεν, οὕς δέ ἐδικαίωσε, τούτους καί ἐδόξασε». Ἐδῶ μᾶς πληροφορεῖ ὁ ἀπ. Παῦλος ὅτι ὁ Θεός σέ μιά ἐποχή κατά τήν ὁποία δέν εἴχαμε λάβει ὕπαρξη, δέν ὑπήρχαμε στή ζωή, ἀσχολήθηκε μ’ ἐμᾶς, μᾶς εἶχε στήν πρόθεσή του, στό σχέδιό του, μᾶς διάλεξε νά γίνουμε οἱ ἐκλεκτοί του. Καί στή συνέχεια ἔκανε πάρα πολλά, ὥστε αὐτοί οἱ ἐκλεκτοί του, οἱ διαλεγμένοι προαιώνια, νά ἀνταποκριθοῦν στήν ἐκλογή τοῦ Θεοῦ καί νά γίνουν οἱ ἅγιοί του, ὁ λαός του, τά μέλη τῆς ἐκκλησίας του, οἱ ἀγαπητοί του.
Σκέψου, ἀδελφέ μου: Ποῦ ἤσουν πρίν ἀπό χίλια χρόνια καί ποῦ θά εἶσαι μετά ἀπό χίλια χρόνια; Πρό ἀμνημονεύτων αἰώνων, πρίν ἀκόμη γίνει ὁ χρόνος, ἀλλά καί μετά ἀπό χιλιάδες χρόνια ἤσουν, εἶσαι καί θά εἶσαι στή σκέψη τοῦ Θεοῦ!
Προαιώνια, λοιπόν, Διαβάστε Περισσότερα
Την ιστορία αυτή την αφηγήθηκε η μητέρα μιας Μοναχής και αφορούσε την δική της οικογένεια. Είπε:
“Κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής υποφέραμε πολύ. Έφθασε ημέρα που στο σπίτι μας δεν υπήρχε τίποτε άλλο εκτός από νερό! Τότε ο πατέρας μου μας πήρε από το χέρι και ανεβήκαμε ψηλά στο βουνό, που δέσποζε πάνω από το χωριό που μέναμε, και μαζέψαμε λούπινα.
Τα χιλιοέβρασε η καημένη η μητέρα μου, αλλά δεν λέγανε να ξεπικρίσουν. Με αυτά ξεγελούσαμε την πείνα μας, αλλά τα μάτια μας έκαιγαν από την πίκρα. Και να φανταστεί κανείς ότι είχαμε και σοβαρά άρρωστη την μεγαλύτερη αδελφούλα μου. Αλλά και τα δύο αδέλφια μου αγόρια που εργάζονταν κι ήταν πάνω στην ανάπτυξή τους τί να φάνε;
Κάποτε η μητέρα εξοικονόμησε ένα κομματάκι σοκολάτα! Κανένας Άγγλος στρατιώτης της την έδωσε ; από καμμιά φιλανθρωπική οργάνωση την πήρε; Δεν γνωρίζω. Η καλή μας μητέρα ούτε που την άγγιξε. Την έφερε και κρυφά την έδωσε στην άρρωστη αδελφούλα μου, με την ελπίδα πως θα δυνάμωνε. ( Μάταια όμως. ΣΕ λίγο καιρό πέθανε, την πήρε ο Θεός κοντά Του )
Ούτε όμως και η άρρωστη την έφαγε. Επειδή άκουσε πως την άλλη μέρα η μητέρα κι εγώ θα κατεβαίναμε στην πόλη με το γαϊδουράκι για κάποια αναγκαία εργασία και θα περπατούσαμε τουλάχιστον οκτώ με δέκα ώρες, με φώναξε κρυφά κοντά της και δίνοντάς μου το κομματάκι της σοκολάτας, μου είπε: Διαβάστε Περισσότερα
Ο συνηθισμένος τρόπος συμπεριφοράς του Κυρίου ήταν η καλοσύνη. Η αυστηρότητα ήταν η εξαίρεση.
– Ο Χριστός μας δίδαξε τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να διαλεγόμαστε με τον Θεό, δίνοντας μας ως υπόδειγμα την Κυριακή προσευχή ( Πάτερ ημών…).
– Έδειξε άπειρη συγκατάβαση και ήρθε στη γη, για να συνομιλήσει με τον άνθρωπο.
– Δεν διαλέγεται μόνο με τους μαθητές Του αλλά με όλο το λαό, με τους τελώνες, με την πόρνη, με την Σαμαρείτιδα, με το Νικόδημο, με τους Φαρισαίους, με τον Ιούδα, με μεγάλη επιείκεια.
– Η διδασκαλία του Χριστού ήταν προσαρμοσμένη στην πνευματική κατάσταση των ακροατών Του. Στο λαό μιλούσε με απλά λόγια, για να γίνει κατανοητός.
– Εφαρμόζει τη μέθοδο ¨δια των αντιθέτων¨. Κάθε φορά που μιλάει για το πάθος Του, κάνει συγχρόνως μεγάλα θαύματα για να ενθαρρύνει τους μαθητές Του.
– Η διδασκαλία Του προχωρούσε προοδευτικά από τα ευκολότερα στα δυσκολότερα.
– Ο Χριστός δεν πλήγωνε με τον έλεγχο, αλλά βοηθούσε στην ανόρθωση εκείνον που είχε πέσει. Διαβάστε Περισσότερα
Επιλογές από Εκδηλώσεις του Συλλόγου σε Βίντεο
κλικ στον σύνδεσμο
Aυγουστίνος Καντιώτης
