ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ. Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΑΣ ΕΠΟΧΗΣ

σχόλιο του περιοδικού “Παρακαταθήκη”, στο τεύχος που κυκλοφορεί (αρ.99)

Ἐνῶ ἡ Παρακαταθήκη ἦταν σχεδόν ἕτοιμη γιά νά τυπωθεῖ, τό μεσημέρι τῆς Τρίτης 13 Ἰανουαρίου 2015, ἄρχισαν νά φθάνουν δειλά-δειλά στήν ἀρχή, πιό βέβαιες στή συνέχεια, οἱ χαροποιές εἰδήσεις:

Ναί, αὐτό πού ὅλοι περιμέναμε, ἡ ἐπίσημη ἁγιοκατάταξη τοῦ Γέροντος Παϊσίου εἶναι ἀλήθεια. Εἶναι ἡ μεγάλη χαρά καί εὐλογία, πού κάνει νά φαίνονται πολύ μικρά καί ἀσήμαντα ὅλα ὅσα καθημερινά μᾶς πικραίνουν, μᾶς στενοχωροῦν καί μᾶς προβληματίζουν.

Ἀποσύραμε λοιπόν τό ἄρθρο τῆς Συντακτικῆς Ἐπιτροπῆς καί βάλαμε στήν πρώτη σελίδα σάν χαροποιό τηλεγράφημα τά λίγα λόγια πού βλέπετε ἐκεῖ. Στή δεύτερη σελίδα, γιά νά πανηγυρίσουμε τό μεγάλο γεγονός, διαλέξαμε ἕνα ἀπόσπασμα ἀπό τόν Βίο τοῦ Γέροντος, πού ἔγραψε ἕνας ἀπό τούς πιό κοντινούς μαθητές του, ὁ Ἱερομόναχος Ἰσαάκ –ἅγιος ἄνθρωπος καί αὐτός– καί ὁλοκλήρωσε μετά τήν κοίμησή του ἡ Συνοδεία του στήν Ἱερά Καλύβη Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου στήν Καψάλα.

Ἐπιφυλασσόμεθα νά ἐπανέλθουμε μέ ἰδιαίτερο ἀφιέρωμα στόν μεγάλο αὐτόν «προφήτη τῆς ἐποχῆς μας», ὁ ὁποῖος «ἔπιασε» ὅσο κανείς ἄλλος τόν παλμό, τά προβλήματα καί τίς ἰδιαιτερότητες τοῦ καιροῦ μας. Θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι, ὅπως ὁ Ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ ἦταν ὁ Ἅγιος τοῦ ρωσικοῦ λαοῦ στόν 19ο αἰώνα, ἔτσι καί ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἦταν «ὁ δικός μας Ἅγιος» στόν 20ό αἰώνα. Ὁ φορεύς τοῦ πνεύματος τῆς παρακλήσεως (παρηγορίας), ὁ διδάσκαλος τοῦ φιλότιμου, ἀλλά καί ὁ προφήτης τοῦ Γένους, ὅπως ὁ Πατροκοσμᾶς στόν 18ο αἰώνα. Ἀλλά συγχρόνως καί ἕνας παγκόσμιος Ἅγιος. Ἄλλωστε κάθε Ἅγιος εἶναι καί παγκόσμιος. Καί ὅσο πιό μεγάλος, τόσο καί πιό παγκόσμιος. 

Ξέρουμε ὅτι αὐτά πού γράφουμε εἶναι πολύ φτωχά, γιά νά περιγράψουν τό μέγεθος τῆς ἁγιότητος τοῦ Γέροντα. Ἄλλοι ἔχουν γράψει καί θά γράψουν καλύτερα. Νά τί διαβάζουμε στό βιβλίο «Βίος Γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου», τοῦ μακαριστοῦ παπα-Ἰσαάκ γιά τόν Ἅγιο (ἔκδ. Ἱ. Ἡσυχ. Τιμίου Προδρόμου, Μεταμόρφωσις Χαλκιδικῆς, Ζ´ ἔκδ. 2009, σσ. 22-24): «Ἡ ἐσωτερική του ζωή, ὅπως καί ἡ ζωή ὅλων τῶν ἁγίων, ἦταν κρυφή καί ἀθεώρητη. Ἐφανέρωσε λίγα γιά νά μᾶς βοηθήση, ἀλλά ἔκρυβε πολύ περισσότερα. Στίς μεταξύ μας σχέσεις, ὅταν ζοῦσε, κυριαρχοῦσε τό ἀνθρώπινο στοιχεῖο πού ἔκρυβε τό ἐσωτερικό του μεγαλεῖο. Τό βασικώτερο εἶναι ὅτι ἡ πνευματική μας τύφλωση καί ἀνεπάρκεια μᾶς ἐμπόδισαν νά δοῦμε πιό πνευματικά τόν Γέροντα, ὥστε νά τόν παρουσιάσουμε πιό πιστά. Ἄν ἡ πνευματική μας κατάσταση ἦταν καλύτερη, θά ἦταν ὁπωσδήποτε πιό καλή καί ἡ βιογραφία του. Διότι εἶναι γνωστόν ὅτι, γιά νά βιογραφήση κάποιος ἕναν ἅγιο, πρέπει νά εἶναι καί ὁ ἴδιος ἅγιος, καί μάλιστα στά μέτρα του καί στήν κατάστασή του. Ἔλεγε ὁ Γέροντας ὅτι οἱ βίοι τῶν ἁγίων πού εἶναι γραμμένοι ἀπό ἁγίους εἶναι θαυμάσιοι.

Ἐπειδή λοιπόν «τό φρέαρ ἐστί βαθύ καί ἄντλημα οὐκ ἔχομεν», ἡ δική μας δηλαδή ἀδυναμία δέν ἐπαρκεῖ νά προσεγγίση καί νά παρουσιάση τό πνευματικό του μέγεθος, περιοριστήκαμε στήν ἁπλῆ καί πιστή παράθεση τῶν στοιχείων. Προσπαθήσαμε νά εἴμαστε μόνον ἀξιόπιστοι μάρτυρες καί τίποτε περισσότερο. Παρά ταῦτα, μέσα ἀπό τά ἄτεχνα γραφόμενά μας ἀναδύεται ὁ Γέροντας κινούμενος μέ ἄνεση μεταξύ γῆς καί οὐρανοῦ, ἐμπαίζων ἀλλά καί οἰκτείρων τόν διάβολο καί «συναλιζόμενος» μέ πλειάδα ἁγίων. Ἀποκαλύπτεται πάμπτωχος, ἀλλά μέ πλουσιώτατες εὐλογίες πού κατεβάζει μέ τήν προσευχή του ἀπό τόν οὐρανό στήν γῆ.

Ἀδύναμος καί ἀσθενής, ἀλλά πανίσχυρος καί πυρακτωμένος μέ τήν χάρι τοῦ Θεοῦ, πού ἐνώπιόν του ὑποχωροῦν ἀκόμη καί οἱ φυσικοί νόμοι· μοναχός ἐρημοπολίτης, ἀλλά πολύ κοντά στίς ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων· ἀσκητής αὐστηρός στόν ἑαυτό του, ἀλλά φιλάνθρωπος μέχρις αὐτοθυσίας ὑπέρ τῶν ἀδυνάτων, τῶν ἀσθενῶν καί τῶν ἀδικουμένων. […]

 Πιό πολύ ἀπό τά θαύματά του μᾶς ἔχουν συγκινήσει ἡ μεγάλη του αὐταπάρνηση, οἱ φιλότιμοι ἀγῶνες γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ἡ μοναχική ἀκρίβεια καί ἡ λεπτή του αἴσθηση γιά τήν πνευματική ζωή, ἡ σπανία διάκρισή του, ἡ θυσιαστική του ἀγάπη γιά τόν κάθε ἄνθρωπο καί τό πατερικό του φρόνημα πού ἀνέπαυε».

Ἄς ἔχουμε τίς εὐχές καί πρεσβεῖες του. Ἀμήν.