Του Αρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη Ph.D. | Romfea.gr
Οἱ νεοχειροτημένοι Ἀρχιερεῖς πρίν τήν ἐνθρόνισή τους, δίνουν ἔνορκη (!) διαβεβαίωση ἐνώπιον τοῦ Εὐαγγελίου καί τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας (= ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων) ὅτι θά τηροῦν τό Σύνταγμα καί τούς Νόμους τοῦ Κράτους.
Δεσμεύονται δηλαδή ἐνόρκως ὅτι θά ἀσκοῦν νομίμως τά καθήκοντά τους. Μέχρι τώρα κανένας νεοχειροτονημένος Ἀρχιερέας δέν διανοήθηκε νά καταφρονήσει αὐτήν τήν διάταξη.
Τουναντίον τήν τήρησαν οἱ πάντες. Πρᾶγμα πού σημαίνει ὅτι ὁ ὅρκος δέν ἀπαγορεύεται ἐντελῶς ἀπό τήν Ἐκκλησία μας.
Τό ἴδιο τυπικό ἴσχυε στήν Πατρίδα μας καί γιά τούς ἑκάστοτε Πρωθυπουργούς καί Ὑπουργούς. Ὁρκίζονταν, δεσμεύονταν δηλαδή ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων ὅτι θά ἀσκοῦν νομίμως τά καθήκοντά τους.
Βέβαια οἱ Ἀρχιερεῖς ὁρκίζονται στό Εὐαγγέλιο, γιατί πιστεύουν στόν Χριστό. Ἕνας ὅμως πού δηλώνει δημόσια ἄθεος, γιατί νά ὁρκισθεῖ;
Καί βέβαια δέν πρέπει νά ὁρκισθεῖ, γιατί εἶναι ἀντίθετο μέ τό «πιστεύω» του. Θέατρο θά παίξει ὁ ἄνθρωπος; Ὅμως ἡ δική μου ἀπορία εἶναι, πῶς ἕνας ἄθεος ζητεῖ εὐχές καί προσευχές ἀπό ἕναν «ἀντιπρόσωπο» τοῦ Θεοῦ (= Ἀρχιεπίσκοπο!). Τί ἀπάντηση θά δώσουμε;
Πρόσφατα στήν Ἀμερική ἕνας νεαρός δεδηλωμένος ἄθεος πιλότος ἔκανε αἴτηση γιά νά ἐργασθεῖ στήν πολεμική ἀεροπορία.
Ἡ Πολιτεία τοῦ ἀπάντησε, ὅτι δέν πρόκειται νά προσληφθεῖ, ἄν δέν ὁρκισθεῖ θρησκευτικά, λέγοντας μάλιστα στόν ὅρκο του «so help me God». (http://news.in.gr/world/article/?aid=1231346316).
Σάν νά τοῦ ἔλεγε, «ἄν θέλεις νά ἐργαθεῖς στό Κράτος μας, θά πρέπει νά σεβασθεῖς καί τούς θεσμους του, ἀλλιῶς πήγαινε σπίτι σου!». Καί «ὁ νοῶν, νοείτω!»
Πολύ δέ περισσότερο κάτι τέτοιο ἰσχύει γιά τόν Πρόεδρο τῆς πολιτισμένης καί φιλελεύθερης αὐτῆς χώρας πού λέγεται Ἀμερική.
Θά πρέπει ὁ Πρόεδρός της νά πιστεύει στόν Θεό (καί εἶναι καθαρός ἀπό «παλιοδουλειές») διαφορετικά δέν «στέκεται!». Γι’αὐτό ὑποχρεοῦται νά ὁρκισθεῖ θρησκευτικά, καί νά εἰπεῖ στόν ὅρκο του «so help me God».
Tον περίμενα κάθε βράδυ. Ποτέ δεν ανταλλάσσαμε πολλές κουβέντες τέτοια ώρα. Η απογευματινή βάρδια τέλειωνε στις 11 μ.μ. Το κλειδί του έμπαινε στην πόρτα, σχεδόν αθόρυβα, στις 12. Το ρολόι αυτή τη μέρα έδειχνε ήδη 12:20′. Μια σκιά ανησυχίας με κάλυψε. 12:30′, 12:40′. Το κλειδί ξεκλείδωσε απαλά την πόρτα. Ο γιος μου φαινόταν πιο κουρασμένος απόψε. Προσπάθησα με μια ματιά να διαβάσω τα μάτια του…
—Κοιμούνται οι άλλοι; με ρώτησε. ‘Εγνεψα, ναι.
—Κάτσε να σου πω, μάνα, είπε πονεμένα.
Εσύ, πού μας μεγάλωσες μόνο με την ευχή του πατέρα μας, με τόσους κόπους, θα καταλάβεις καλύτερα από μένα.
Στήν είσοδο είναι καθισμένη η κ. Σοφία, με τον Αντωνάκη και τη Γλυκερία. Ταλαιπωρημένοι, αναστατωμένοι, παγωμένοι. Διαβάστε Περισσότερα
Η συνεχής προσευχή χωρίζει το νου απ’ όλα τα νοήματα και έτσι τον εμφανίζει γυμνό από περισπασμούς ενώπιον του Θεού· διότι τα νοήματα προκαλούνται από διάφορα πράγματα. Τα δε πράγματα είναι άλλα αισθητά και άλλα νοητά. Εφ’ όσον λοιπόν ο νους διακινείται μέσα στην περιοχή των πραγμάτων αυτών, αυτά συλλαμβάνει και αυτά τα νοήματα περιφέρει.Η δε χάρη της προσευχής φέρνει τον νου σε επαφή με το Θεό. Αφού δε τον ενώσει με το Θεό, τον χωρίζει απ’ όλα τα νοήματα· τότε ο νους γυμνός πλέον επικοινωνεί μαζί Του και γίνεται θεοειδής. Αφού δε γίνει θεοειδής, ζητεί από το Θεό τα πρέποντα κι έτσι δεν σφάλλει ποτέ στα αιτήματά του, διότι πάντοτε η παράκλησή του πραγματοποιείται από το Θεό. Γι’ αυτό ο Απόστολος Παύλος μας διατάσσει: «αδιαλείπτως προσεύχεσθε…», για να πετύχουμε με την διαρκή συνάφεια του νου μας με το Θεό, σιγά-σιγά την αποκοπή του από κάθε προσκόλληση στα υλικά. Διαβάστε Περισσότερα
Μητροπολίτης Αργολίδας Νεκτάριος: Πολύ καλά έκανε ο πρωθυπουργός και δεν ορκίστηκε
Είναι απαράδεκτο να ορκιζόμαστε, σημείωσε με δηλώσεις του ο σεβασμιότατος μητροπολίτης Αργολίδας κ. Νεκτάριος, ο οποίος τάσσεται κατά της χρήσης του θρησκευτικού όρκου, ακόμα και στα δικαστήρια, υπογραμμίζοντας μάλιστα, πως καλά έκανε ο πρωθυπουργός και δεν ορκίστηκε.
«Εγώ είμαι κατά της θρησκευτικής ορκωμοσίας όχι μόνο στην Βουλή, όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα
Υπεράνω όλων η αγάπη. Εκείνο που πρέπει να μας απασχολεί, παιδιά μου, είναι η αγάπη για τον άλλον, η ψυχή του. Ό,τι κάνουμε, προσευχή, συμβουλή, υπόδειξη, να το κάνουμε με αγάπη. Χωρίς την αγάπη η προσευχή δεν ωφελεί, η συμβουλή πληγώνει, η υπόδειξη βλάπτει και καταστρέφει τον άλλον, που αισθάνεται αν τον αγαπάμε ή δεν τον αγαπάμε… Διαβάστε Περισσότερα
Τὸν ἅγιο Ἰγνάτιο τὸν ἔχουν συλλάβει στὴν Ἀντιόχεια, ὅπου γιὰ χρόνια πολλὰ ὑπῆρξε ἐπίσκοπος, καὶ τὸν ὁδηγοῦν σιδηροδέσμιο στὴ Ρώμη γιὰ νὰ τὸν ρίξουν στὰ θηρία. Βρισκόμαστε στὶς ἀρχὲς τοῦ 2ου μ.Χ. αἰώνα, ὅταν αὐτοκράτορας στὴ Ρώμη εἶναι ὁ Τραϊανός, ὁ ὁποῖος κινεῖ σκληρὸ διωγμὸ κατὰ τῶν χριστιανῶν μεταξὺ τῶν ἐτῶν 107-118. Τὸν γέροντα ἐπίσκοπο συνοδεύει φρουρὰ δέκα στρατιωτῶν, οἱ ὁποῖοι, δικαιώνοντας τὸ ὄνομα τοῦ τάγματος στὸ ὁποῖο ἀνήκουν, τοῦ ἐπιδεικνύουν συμπεριφορὰ «λεοπαρδάλεων», ὅπως ὁ ἴδιος γράφει.
Καθὼς ὁδεύει ὁ θεοφόρος ἅγιος πρὸς τὸ μαρτύριο, πληροφορεῖται πὼς κάποιοι χριστιανοὶ τῆς Ρώμης ἔχουν ἤδη κινηθεῖ πρὸς τὶς ἀρχὲς τῆς πόλεως, προκειμένου νὰ ἐπιτύχουν τὴν ἀνάκληση τῆς θανατικῆς του ποινῆς «διὰ θηριομαχίας» στὸ Κολοσσαῖο. Καὶ τότε ἀμέσως τοὺς ἀπευθύνει ἐπιστολή, τὴν περίφημη «πρός Ρωμαίους» ἐπιστολή του1.
Διαβάζοντας κανεὶς τὴν ἐπιστολὴ αὐτή, δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ κυριευθεῖ ἀπὸ ἔντονο αἴσθημα ἀπορίας. Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος, ὁ ὁποῖος διαβεβαίωνε γιὰ τὸν ἑαυτό του ὅτι ἦταν ὁ θεοφόρος, ὁ «Χριστὸν ἔχων ἐν στέρνοις», ἐκεῖνος ποὺ κρατοῦσε τὸν Χριστὸ μέσα στὰ στέρνα του, χρησιμοποιεῖ πρὸς τοὺς Ρωμαίους παράδοξη γλώσσα:
«Συγχωρέστε με, ἀδελφοί. Ἀφῆστε με νὰ ζήσω· μὴ θέλετε νὰ πεθάνω»! Μὰ αὐτὸ ἀκριβῶς δὲν ἤθελαν καὶ οἱ χριστιανοὶ τῆς Ρώμης; Γι’ αὐτὸ κιόλας δὲν εἶχαν κάνει ἐνέργειες πρὸς τὸν αὐτοκράτορα, προκειμένου νὰ ἀποτραπεῖ ὁ θάνατός του;
«Σύγγνωτέ μοι, ἀδελφοί· μὴ ἐμποδίσητέ μοι ζῆσαι, μὴ θελήσητέ με ἀποθανεῖν». Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ λέει ὁ ἅγιος; Συνεχίζει μάλιστα παρακαλώντας τους νὰ τὸν λυπηθοῦν καὶ νὰ μὴν τὸν ἀδικήσουν. Καὶ τελειώνοντας τὴν ἐπιστολή του, κάνει ἔκκληση στὴν ἀγάπη τους καὶ τοὺς ἱκετεύει νὰ μὴν εἰσπράξει ἐκ μέρους τους τὸ μίσος.
Πῶς, ἀλήθεια, ἑρμηνεύονται ὅλα αὐτά;
Τὴν ἀπάντηση τὴ δίνει ὁ ἴδιος ὁ ἅγιος: «Εἴ τις αὐτόν (τὸν Χριστόν) ἐν ἑαυτῷ ἔχει, νοησάτω ὃ θέλω… εἰδὼς τὰ συνέχοντά με». Ὅποιος ἔχει τὸν Χριστὸ μέσα του, αὐτὸς ἂς καταλάβει τί εἶναι αὐτὸ ποὺ θέλω· ἂς ἐννοήσει ἀπὸ τί ἔχω καταληφθεῖ.
Ἔχει πάθει ἐσωτερικὴ κατάληψη ὁ ἅγιος. Ἕνα πάθος, πάθος ἱερὸ τὸν συνέχει. Πάθος ποὺ τὸν κάνει νὰ τὰ βλέπει ὅλα ἀνάποδα. Ἡ παράθεση μέρους τῆς ἐπιστολῆς του τὸ ἀποδεικνύει: Διαβάστε Περισσότερα
Στίς 23 Ἰανουαρίου τό Λιτόχωρο καί ἡ Πιερία ὁλόκληρη, τιμᾶ τή μνήμη τοῦ προστάτη της, Ὁσίου Διονυσίου τοῦ ἐν Ὀλύμπῳ. Μέ τήν εὐκαιρία τῆς μνήμης τοῦ μεγάλου αὐτοῦ ἀνδρός, πού ἄφησε ἀνεξίτηλη τή σφραγίδα ῆς παρουσίας του στόν τόπο μας, ἅς προσπαθήσουμε νά προσεγγίσουμε τό βίο του γιά νά τόν γνωρίσουμε καλύτερα, νά ἐμπνευστοῦμε ἀπό τόν πλοῦτο τῆς ἁγιοπνευματικῆς του πορείας καί νά καθοδηγηθοῦμε ἀπό τό παράδειγμά του, ἀφοῦ ἡ μνήμη τῶν Ἁγίων, κατά τόν ἱερό Χρυσόστομο, μᾶς παραπέμπει, πέρα ἀπό τίς λατρευτικές ἐκδηλώσεις, κυρίως στή μίμηση τῆς ζωῆς τους.
Ὁ Ἅγιος Διονύσιος, κατά κόσμο Δημήτριος, γεννήθηκε στό χωριό Σκλάταινα τῆς Καρδίτσας, περίπου στά τέλη τοῦ 15ου αἰώνα. Πολύ μικρός ἔδειξε ἰδιαίτερο ζῆλο στά γράμματα καί βαθειά ἐπιθυμία γιά τό μοναχισμό. Πρῶτος του σταθμός στήν ἐκπλήρωση τῆς ἐπιθυμίας του, ὑπῆρξαν τά Μετέωρα, ὅπου ἔγινε ρασοφόρος καί μετονομάστηκε Δανιήλ, ἐνῶ οἱ σπάνιες ἀρετές του κίνησαν τό θαυμασμό τῶν ἄλλων μοναχῶν.
Ὁ πόθος στή συνέχεια γιά περισσότερη ἡσυχία, ὁδήγησε τά βήματά του στό Ἅγιον Ὄρος, ὅπου ἀναζήτησε διψασμένος τή μυστική ζωή τοῦ Πνεύματος. Ἐκεῖ, ἔγινε μοναχός στή σκήτη τοῦ Πρωτάτου καί πῆρε τό ὄνομα Διονύσιος. Στή συνέχεια χειροτονήθηκε διάκονος ἀπό τόν ἐπίσκοπο Ἱερισσοῦ καί λίγο ἀργότερα, ἱερέας.
Εὐδοξία Αὐγουστίνου. Φιλόλογος – Θεολόγος
Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος μέ τήν ὑπ᾽ ἀρ. 2959 ἐγκύκλιό της ἐνημέρωσε ὅτι «δέν δέχεται γιά τά μέλη της τήν ἀποτέφρωση τοῦ σώματος, διότι τοῦτο εἶναι ναός τοῦ ἁγίου Πνεύματος (Α΄ Κο 6,19)». Ὅποιος ἀποδεδειγμένα καί οἰκειοθελῶς ἐκφράζει τήν ἐπιθυμία «περί καύσεως τοῦ σώματός του, δηλώνει τήν αὐτονόμησή του καί ὡς ἐκ τούτου δέν τελεῖται Νεκρώσιμος Ἀκολουθία καί Ἱερό Μνημόσυνο ὑπέρ αὐτοῦ».
Ἔπρεπε νά γίνει ἕνα ξεκαθάρισμα πάνω στό «καυτό» αὐτό θέμα, ἄν καί ἡ παράδοση εἴκοσι χριστιανικῶν αἰώνων καί πολλῶν ἄλλων προχριστιανικῶν ἐπιτάσσει χωρίς περιστροφές τόν ἐνταφιασμό. Ὅλοι οἱ πολιτισμένοι λαοί τῆς ἀρχαιότητας φρόντιζαν (=κήδευαν) τούς νεκρούς τους, καθώς ἡ κηδεία ἀνήκει στά «ἄγραπτα κ᾽ ἀσφαλῆ θεῶν νόμιμα» (Σοφοκλέους Ἀντιγόνη, 454).
Στήν Παλαιά Διαθήκη ἡ καύση τῶν νεκρῶν ἀντιμετωπίζεται ὡς εἰδωλολατρική συνήθεια, ἐνῶ ὁ διά πυρᾶς θάνατος συνδέεται μέ εἰδεχθῆ ἐγκλήματα.
Ἡ Καινή Διαθήκη θεωρεῖ τόν ἐνταφιασμό τῶν νεκρῶν αὐτονόητο. Στήν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μόνο ἐκκλησιομάχοι κατέφευγαν στήν ἀποτέφρωση τῶν σωμάτων τῶν χριστιανῶν. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος παραβάλλει τόν ἐνταφιασμό μέ τή σπορά τοῦ σίτου· «ἐὰν μὴ ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεσὼν εἰς τὴν γῆν ἀποθάνῃ αὐτὸς μόνος μένει· ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ πολὺν καρπὸν φέρει» (Ἰω 12,24). Καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος τόν παραλληλίζει μέ τή σπορά τοῦ κόκκου τοῦ σιταριοῦ καί τόν συνδέει μέ τήν προσδοκία τῆς καινούργιας ζωῆς (βλ. Α΄ Κο 15,35-38). Στά νεότερα χρόνια τό ἀντιεκκλησιαστικό πνεῦμα τῆς γαλλικῆς ἐπανάστασης εἰσήγαγε τήν καύση τῶν νεκρῶν.
Επιλογές από Εκδηλώσεις του Συλλόγου σε Βίντεο
κλικ στον σύνδεσμο
Aυγουστίνος Καντιώτης
