Νέα-Ανακοινώσεις

  • .

    ΑΙΘΟΥΣΑ ΚΥΡΙΑΚΗ, Β΄ ΠΑΡΟΔΟΣ ΕΙΡΗΝΗΣ 2, (Κέντρο, παραπλεύρως Ταχυδρ. Ταμιευτηρίου), τηλ. 2351022183

    .

    ΔΕΥΤΕΡΑ ΚΥΚΛΟΣ ΚΥΡΙΩΝ [ΜΑΡΙΑ ΚΑΦΑΡΙΔΟΥ ΑΠΟ  ΤΗΝ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΙΣ] 6.30 μ.μ.

    .

    ΤΕΤΑΡΤΗ ΚΥΚΛΟΣ ΓΕΝΙΚΟΣ [ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΑΝΔΡΕΑΔΗΣ ΑΠΟ

    ΤΗΝ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΙΣ] 5.45 μ.μ.

    .

    ΤΕΤΑΡΤΗ ΚΥΚΛΟΣ ΓΕΝΙΚΟΣ [ΑΡΧΙΜ.ΕΦΡΑΙΜ

    ΑΠΟ ΤΗΝ Ι.Μ. ΑΓ. ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΕΝ ΟΛΥΜΠΩ] 7.00 μ.μ.

    .

    ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
    ΠΡΟΒΟΛΗ ΟΡΘ.ΤΑΙΝΙΑΣ [ΣΧΟΛΙΑΖΕΙ Ο ΙΩΑΝ. ΒΑΡΣΑΜΟΓΛΟΥ,
    ΘΕΟΛΟΓΟΣ] 7.00 μ.μ.

    .

    ΣΑΒΒΑΤΟ ΟΜΙΛΙΑ – ΕΚΔΗΛΩΣΗ
    7.00 μ.μ.

    .

     ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΟΜΙΛΙΩΝ ΜΑΪΟΥ – ΙΟΥΝΙΟΥ 2017

    .

    ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ

    .

    Απογευματινὲς ὁμιλίες, ἐκδηλώσεις, συνάξεις μελέτης Ἁγίας Γραφῆς, σύμφωνα μὲ τὸ μηνιαῖο πρόγραμμα ποὺ διανέμεται.

    .

    ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ (επάνω από την αίθουσα του συλλόγου)

    .

    ΔΕΥΤΕΡΑ ΕΩΣ ΣΑΒΒΑΤΟ

    7.00 μ.μ.  –  9.00 μ.μ.

Συναξαριστής

Ι. Μονές της Μητροπόλεως

Επισκέψεις

Flag Counter

 

panagiot Γεννημένος στά 1920 γνώρισε ἀπό τή βρεφική του ἡλικία τόν πόνο καί τά βάσανα τῆς προσφυγιᾶς, ὅταν ἡ οἰκογένειά του ξεριζωμένη ἀπό τίς ἀλησμόνητες πατρίδες βρῆκε καταφύγιο στή φτωχομάνα Θεσσαλονίκη. Κι ἦταν αὐτά τά βάσανα πού ὄξυναν τό πνεῦμα τοῦ μικροῦ Παναγιώτη καί χάλκευσαν τόν ἀκέραιο καί ἀξιοπρεπῆ χαρακτήρα του. Ἀσθένεια τοῦ πατέρα τόν ἀνάγκασε νά βγεῖ ἀπό μικρός στή βιοπάλη. Δεκάχρονο παιδί ἀκόμη μέ τή βοήθεια τῆς γιαγιᾶς του πουλοῦσε κουλούρια ἤ ἔκανε ἄλλες «δουλειές τοῦ ποδαριοῦ», γιά νά ἐξοικονομήσει κάποιο ἔσοδο γιά τήν προσφυγική οἰκογένεια. Κι ὅταν τελείωσε τό Δημοτικό, παρότι ἦταν ἄριστος μαθητής καί ἐπέτυχε στίς εἰσαγωγικές ἐξετάσεις γιά τό Γυμνάσιο, δέν φοίτησε, διότι ἔπρεπε νά ἐργασθεῖ.

Τό εἶχε καημό ἡ εὐσεβής μητέρα του, πῶς θά προσφέρει στό ἔργο τοῦ Θεοῦ τό παιδί της, χωρίς νά ἔχει σπουδάσει. Προσευχόταν θερμά καί μέ δάκρυα γι” αὐτό. Κι ἄκουσε ὁ Θεός τήν προσευχή της. Παρόλο πού δέν προχώρησε στά ἐγκύκλια γράμματα, ὁ Παναγιώτης παρουσίαζε ἀπό μικρός ἕναν ξεχωριστό ζῆλο γιά τά ἱερά γράμματα. Τακτικός καί ἐπιμελής βοηθός τοῦ ἱερέα τῆς ἐνορίας του, δέν ἔλειπε ἀπό τό ἱερό τοῦ Ὁσίου Δαβίδ. Ζυμώθηκε μέ τήν προσευχή καί τήν εὐλάβεια ἀπό τά παιδικά του χρόνια. Παράλληλα παρακολουθοῦσε τά κατηχητικά μαθήματα. Ἐντρύφησε στόν λόγο τοῦ Θεοῦ, τόν ἔκανε κύριο μέλημα τῆς σκέψης καί τῆς καρδιᾶς του καί μέ ἁπλότητα καί παλμό τόν μετέδιδε καί σέ ἄλλες ψυχές. Χαράματα, πρίν πάει στό κατάστημα ὅπου ἐργαζόταν, συναντιόταν μέ ἄλλους ἐργα- ζόμενους νέους γιά νά συμμελετήσουν τήν ἁγία Γραφή καί νά ἀντλήσουν ἀπό ἐκεῖ τό σύνθημα τῆς ἡμέρας. Πεζοπορώντας πήγαινε ὥς τή Σίνδο, γιά νά ἐξηγήσει τό Eὐαγγέλιο σέ διψασμένες ψυχές. Ἐκεῖ εἶχε συνδεθεῖ καί μέ ἕναν εὐσεβῆ νέο, τόν μετέπειτα πρῶτο ἐπίσκοπο Νεαπόλεως καί Σταυρουπόλεως, μακαριστό Διονύσιο. Ἀργότερα θά συνεργαστοῦν στή νεοσύστατη μητρόπολη γιά τόν ἀντιαιρετικό ἀγώνα καί γιά τούς κύκλους μελέτης τῆς ἁγίας Γραφῆς.
Ἀγάπησε τόν Θεό ὁ Παναγιώτης καί τοῦ ἔδωσε τήν πρώτη θέση στήν καρδιά του. Καί ὁ Θεός τόν εὐλόγησε πλούσια. Μέ τήν εὐγενική καί συνετή σύζυγό του Εὐγενία ἀπέκτησαν δύο γιούς καί μία θυγατέρα, πού δημιούργησαν τίς δικές τους εὐλογημένες οἰκογένειες ἀπό τίς ὁποῖες χάρηκε δέκα ἐγγόνια. Ἀλλά ἐκτός ἀπό τά φυσικά του παιδιά τοῦ χάρισε ὁ Θεός τήν εὐλογία νά ὁδηγήσει στήν πνευματική ζωή καί πολλές ψυχές, πού τόν ἀναγνωρίζουν ὡς δάσκαλο καί πνευματικό τους πατέρα.
Καθοριστική ὑπῆρξε γιά τήν πορεία του ἡ γνωριμία μέ τόν διδάσκαλο τῆς Ἀδελφότητός «Απολύτρωσις» μακαριστό Στέργιο Σάκκο. Ἐκεῖνος ἐκτιμώντας τά χαρίσματα τοῦ Παναγιώτη, τόν παρότρυνε νά ἀφήσει τό κατάστημα ὑφασμάτων ὅπου ἐργαζόταν καί νά ἀναλάβει τό βιβλιοπωλεῖο τῆς Ἀδελφότητος. Πρόθυμα δέχθηκε ὁ Παναγιώτης τή θέση πού τοῦ προσφέρθηκε καί παρότι ἦταν μεγαλύτερος ὑποτάχθηκε ταπεινά σάν μαθητής στόν θεολόγο ἱεραπόστολο. Ἡ μαθητεία αὐτή τόν πλούτισε πνευματικά, τόν κατάρτισε θεολογικά, ἀνέδειξε τά πλούσια χαρίσματά του καί τά ἀξιοποίησε στό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας.
Μέ κέντρο καί ὁρμητήριο τό βιβλιοπωλεῖο ὁ ἀδελφός Παναγιώτης ἔκανε κηρύγματα καί κύκλους μελέτης τῆς ἁγίας Γραφῆς στή Θεσσαλονίκη, στά περίχωρα ἀλλά καί σέ ἄλλες πόλεις τῆς Μακεδονίας. Ἔφθασε μέχρι τό Τορόντο τοῦ Καναδᾶ, καλεσμένος ἀπό τούς ἐκεῖ ἀδελφούς, γιά νά μιλήσει γιά τόν Θεό καί τήν ὀρθόδοξη πίστη μας. Ἰδιαίτερα ἐπιδόθηκε στόν ἀντιαιρετικό ἀγώνα. Μέ τήν καθοδήγηση τοῦ κ. Σάκκου καί μαζί μέ τόν ἄλλο χαρισματοῦχο ἀδελφό Ἀριστείδη Ἀνδρεάδη ἔκαναν πολλές ἐξορμήσεις καί κατ’ οἶκον συζητήσεις μέ μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ καί ἄλλους αἱρετικούς· πολλούς βοήθησαν νά προφυλαχθοῦν ἤ καί νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό τήν πλάνη.
Μέ τήν ἐπιμέλεια καί τή φιλεργία πού τόν διέκρινε, συστηματοποίησε τήν ἐμπειρία του ἀπό τόν ἀντιχιλιαστικό ἀγώνα σέ ἕνα μικρό βιβλίο μέ τίτλο «Οἱ μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ». Συνέταξε ἐπίσης τό «Ἀντιαιρετικό ἐγκόλπιο», τό βιβλίο «Ἡ πλάνη τῶν Πεντηκοστιανῶν» καί ἄλλα τευχίδια γιά πρακτικά θέματα τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ὅπως «Ἡ ἀναγκαιότης τῆς μετανοίας», «Πορεία πνευματικῆς ζωῆς», «Τά ὅπλα καί ὁ ἀγώνας τοῦ πιστοῦ» κ.ἄ.

Πλήρης ἡμερῶν καί ἔργων ἀγαθῶν ἀναχώρησε γιά τή χώρα τοῦ οὐρανοῦ στίς 11 Μαΐου 2012.

πηγή: https://www.apolytrosis.gr/

 …………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Εκτός από το πλούσιο κηρυκτικό και συγγραφικό του έργο, ο μακαριστός ιεροκήρυκας Παναγιώτης Παναγιωτίδης εξέδιδε και το ιεραποστολικό φυλλάδιο «Ορθόδοξα Μηνύματα», που επί σειρά ετών κυκλοφορούσε στην πατρίδα μας και το εξωτερικό.

Μετά από παρότρυνση πολλών αδελφών δημοσιεύουμε μια μικρή συλλογή από το υλικό αυτό που ο σύλλογος είχε την χαρά να επιμελείται και να έχει στην κατοχή του.

 Ευχαριστούμε και δοξάζουμε το Θεό πού μας δίνεται κι εμάς, ως δώρο να κάνουμε γνωστό στο ευρύτερο κοινὸ το αφυπνιστικό κήρυγμα του μακαριστού ιεροκήρυκα. Να έχουμε την ευχή του!

ΟΛΑ ΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΣΕ PDF: http://iskiriaki.com/wordpress/archives/9793

 

 

Document-page-001 (5)

Document-page-002 (1)

Από το βιβλίο «Η πλάνη των Πεντηκοστιανών» – Π. Παναγιωτίδη, Εκδόσεις «Απολύτρωσις»

Ιδρυτής των Πεντηκοστιανών είναι ο Αμερικανός Τόμλισον το 1906 στο Λος Αντζελες, ως παραφυάδα, των πολλών αιρέσεων του Προτεσταντισμού, που διηρημένες, αλληλοκατηγορούμενες και συγκρουόμενες μεταξύ τους εμφανίζονται και στην Ελλάδα.

Οι Πεντηκοστιανοί πιστεύουν στην πλάνη ότι λαμβάνουν ένα χωριστό βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος και αποκτούν διάφορα χαρίσματα με ανώτερο την γλωσσολαλιά.
Σε αντίθεση με τον Χριστό που διδάσκει ότι δεν υπάρχουν δυο βαπτίσματα χωριστά, εκείνοι ισχυρίζονται ότι υπάρχει ένα εν’ ύδατι και ένα εν’ πνεύματι Αγίω, μπερδεύοντας στην περίπτωση αυτή, ένα περιστατικό με τους Εφεσίους, που είχαν βαπτισθεί εις το Ιωάννου Προδρόμου βάπτισμα της μετανοίας, πριν βαπτισθούν στο όνομα του Χριστού και μια άλλη περίπτωση με τους Σαμαρίτες όπου κλήθηκαν ο Απ. Πέτρος και ο Απ. Ιωάννης να μεταδώσουν το Άγιο Πνεύμα σε αυτούς επειδή ο διάκονος Φίλιππος δεν είχε χάρισμα μεταδόσεως του Αγίου Πνεύματος.

Ισχυρίζονται επίσης, ότι δεν έχουν όλοι οι πιστοί Πνεύμα Άγιο, αλλά μόνο αυτοί που έχουν το χάρισμα της γλωσσολαλιάς και ότι όσοι επικαλούνται το όνομα του Κυρίου, αυτό και μόνο δείχνει ότι έχουν Πνεύμα Άγιο. Το όνομα όμως του Κυρίου μπορεί να το επικαλεστεί ο καθένας ακόμα και αμαρτωλοί, άπιστοι, για να πλανέψουν τους ανθρώπους. Πολλοί αιρετικοί επικαλούνται το όνομα του Κυρίου αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν Πνεύμα Άγιο.

Σχετικά με τη γλωσσολαλιά, οι διάφορες γλώσσες που νομίζουν ότι ομιλούν οι Πεντηκοστιανοί, δεν είναι καν γλώσσες. Περιέχουν κάποιες λέξεις χωρίς συνάρτηση και ειρμό, χωρίς τίποτα το κατανοητό. Οι Απόστολοι όταν μιλούσαν κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, τους άκουγε ο καθένας να μιλούν στη δική τους μητρική γλώσσα για τα μεγαλεία του Θεού. Αλλά οι Πεντηκοστιανοί μιλούν όχι σε αλλόγλωσσους και αλλοεθνείς αλλά σε ομόγλωσσους. Γιατί λοιπόν οι άσκοπες και ακαταλαβίστικες φράσεις που δεν τις καταλαβαίνει κανένας από το ακροατήριο; Όταν μάλιστα, επισκέπτονται τους Πεντηκοστιανούς διδάσκαλοι δικοί τους από ξένες χώρες ομιλούν στις αίθουσές τους με… διερμηνείς. Το συμπέρασμα είναι ότι δεν είναι το Άγιο Πνεύμα που λαλεί στους Πεντηκοστιανούς και στις άλλες ομάδες Μωαμεθανών, Ινδουϊστών, Πνευματιστών, οραματιστών κ.α. αλλά κάποιο άλλο… «πνεύμα».

Η γλωσσολαλιά περιορίστηκε στα πρώτα χριστιανικά χρόνια όταν η Εκκλησία βρισκόταν στα πρώτα της βήματα και είχε να αντιπαλέψει δυο μεγάλους εχθρούς της, τον Ιουδαϊσμό και την ειδωλολατρία. Ο Χριστιανισμός ενισχυόταν με την εμφανή παρουσία του Αγ. Πνεύματος, με τα χαρίσματα και τα θαύματα για να παρουσιάσει τη δύναμη της νέας πίστεως και της παρουσίας του Θεού. Μετά την Αποστολική περίοδο, δεν αναφέρονται γλωσσολαλούντες, αλλά μόνο τα χαρίσματα εκείνα που ωφελούσαν τους ανθρώπους, όπως της διδασκαλίας, διακονίας, σοφίας, γνώσεως, πίστεως, διακρίσεως, ιαμάτων κ.α. Το πρώτο χάρισμα που έπαυσε ήταν της γλωσσολαλιάς.

Για το χάρισμα της γλωσσολαλιάς ο Απ. Παύλος τονίζει ότι είχε δοθεί σαν σημείο για τους απίστους και όχι για τους πιστούς και ότι κάθε χάρισμα του Αγ. Πνεύματος δεν πρέπει να χρησιμοποιείται άσκοπα για επίδειξη και επισημαίνει πως το μεγαλύτερο χάρισμα είναι η προφητεία (διδασκαλία) και τοποθετεί την γλωσσολαλιά τελευταία.

Οι Πεντηκοστιανοί, για να δικαιολογήσουν τα χαρίσματα και τις γλωσσολαλιές αναφέρουν μια προφητεία του Ιωήλ που ομιλεί για έσχατες ημέρες, εννοώντας -όπως και σε άλλα χωρία της Παλαιάς Διαθήκης- την έλευση του Μεσσία. Επίσης στο κατά Μάρκον Ευαγγέλιο ο Κύριος ομιλεί για 5 σημεία που θα τελούν οι πιστοί και μεταξύ άλλων αναφέρει και τη γλωσσολαλιά, που οι Πεντηκοστιανοί περιορίζονται μόνο σ’ αυτήν.

Οι Πεντηκοστιανοί αρνούνται την Ιερά παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αγνοώντας ότι το Ευαγγέλιο κηρύχθηκε πρώτα προφορικώς και μετά γραπτώς. Χωρίς, την Παράδοση δεν θα γνωρίζαμε ποια είναι τα βιβλία της Καινής Διαθήκης και τους συγγραφείς, ούτε θα γνωρίζαμε πως τελούνται τα μυστήρια της Εκκλησίας. Την γνησιότητα της Αγ. Γραφής, μας την βεβαιώνει η Παράδοση, την οποία κρατεί η Ορθόδοξη Εκκλησία και συνδέει την Εκκλησία δια μέσω των αιώνων, για να μη ξεφύγει από την αρχική της πορεία. Χωρίς την Ιερά Παράδοση δεν ερμηνεύεται η Αγία Γραφή, γι` αυτό και ξεφυτρώνουν αιρέσεις, διότι ο καθένας μόνος του προσπαθεί να ερμηνεύσει το Ευαγγέλιο.

Σχετικά με τα μυστήρια, οι Πεντηκοστιανοί, οι Ευαγγελιστές καί οι άλλοι αιρετικοί κατηγορούν τους Ορθοδόξους για τον νηπιοβαπτισμό, βασιζόμενοι σε εντολή του Χριστού που λέει ότι για να βαπτισθεί κάποιος πρέπει να πιστεύει δηλ. να είναι μεγάλος σε ηλικία. Στην περίπτωση αυτή ο Χριστός μιλούσε για τους ειδωλολάτρες της εποχής εκείνης, που έπρεπε να πιστέψουν και μετά να βαπτισθούν. Από τη στιγμή όμως που οι γονείς είναι συνειδητοί Χριστιανοί, τι τους εμποδίζει να βαπτίσουν τα παιδιά τους; Ο Απ. Πέτρος λέει ότι η Επαγγελία του Αγ. Πνεύματος είναι και για τα παιδιά. Ο Χριστός ομιλώντας έλεγε ότι αν κάποιος δεν βαπτισθεί, δεν θα εισέλθει στην Βασιλεία του Θεού. Γιατί, λοιπόν, να αποκλεισθούν τα νήπια από την Βασιλεία αυτή; Εξάλλου ο Λόγος του Θεού μας πληροφορεί ότι βαπτίστηκαν οικογένειες ολόκληρες, μαζί και μικρά παιδιά. Γιατί να μην αξιώνονται τα παιδιά της χάριτος του βαπτίσματος, τα οποία οικειοθελώς δεν αμάρτησαν. Γιατί να παραμένουν αβάπτιστα και να στερούνται της κοινωνίας του σώματος και του αίματος του Χριστού.

Για το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας, οι Πεντηκοστιανοί τελούν το μυστήριο αυτό σαν δείπνο και δεν παραδέχονται την μετουσίωση του άρτου και του οίνου σε σώμα και αίμα Χριστού που γίνεται στην Ορθόδοξη Εκκλησία, διαστρεβλώνοντας τους λόγους του Χριστού ως συμβολικούς, ενώ ο Χριστός λέει καθαρά «τούτο εστί το σώμα μου… το αίμα μου» που σημαίνει «αυτό είναι» το σώμα και το αίμα μου και διευκρινίζει ότι: «η γαρ σάρξ μου αληθώς εστί βρώσις και το αίμα μου αληθώς εστί πόσις».

Για το μυστήριο της εξομολογήσεως, ο ίδιος ο Χριστός έδωσε εξουσία στην Εκκλησία να συγχωρεί τις αμαρτίες σε όσους μετανοούν και εξομολογούνται. Οι Πεντηκοστιανοί όμως διαφοροποιούνται όπως και στο μυστήριο της Ιεροσύνης όπου δεν δέχονται -όπως και όλοι οι αιρετικοί- τους ιερείς (θυσίες και προσφορές), όπως στην Παλαιά Διαθήκη. Η Ορθοδοξία πιστεύει ότι όντως η ιεροσύνη του παλαιού νόμου έχει καταργηθεί και η πρώτη ιεροσύνη αντικαταστάθηκε από την ιεροσύνη του Χριστού και την πρώτη θυσία την αντικατέστησε η θυσία του Γολγοθά που συνεχίζεται με το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας. Όλες όμως οι αιρέσεις ξεκίνησαν από την μεταρρύθμιση ενός μοναχού Λουθήρου που δεν είχε βαθμό ιεροσύνης, πέταξε τα ράσα, παντρεύτηκε και μη μπορώντας να χειροτονήσει ιερείς κατάργησε την ιεροσύνη και εισήγαγε την τάξη των λαϊκών ποιμένων, που αποκόπτει από την Ορθόδοξη Εκκλησία και την Αποστολική διαδοχή, η οποία ξεκινάει από τους Αποστόλους και συνεχίζεται με τους Αποστολικούς Πατέρες αδιάκοπα έως σήμερα. Ο Χριστός είπε: «ἐγώ μεθ` ὑμῶν εἰμι πάσας τάς ἡμέρας ἔως τῆς συντελείας τοῦ αἰώνος». Πως είναι δυνατόν να έχουν διαδοχή οι Πεντηκοστιανοί που δεν έχουν ούτε 100 χρόνια παρουσίας;

Οι Πεντηκοστιανοί, αρνούνται επίσης τους Αγίους και την μεσιτεία τους, επικαλούμενοι διάφορα χωρία της Αγ. Γραφής, τα οποία όμως δεν εμποδίζουν την μεσιτεία των Αγίων. Ο Απ. Παύλος σε πολλές περιπτώσεις ζητούσε τις προσευχές ακόμα και των πιστών, οι οποίες μεταφέρονται δια των αγγέλων ενώπιον του Θεού. Είναι πολλές και οι περιπτώσεις που ο Μωϋσής και ο Σαμουήλ μεσιτεύουν για τον λαό τους, ο Ιώβ για τους φίλους του, καθώς και οι Απόστολοι του Χριστού. Υπάρχει μεσιτεία Αγίων μετά θάνατον, όπου χάριν του Δαυϊδ που είχε πεθάνει σώζεται ο Σολομών και η Ιερουσαλήμ.

Οι Πεντηκοστιανοί, απορρίπτουν την τιμητική προσκύνηση των Αγίων, επικαλούμενοι χωρία που δεν αναφέρονται όμως σε αγίους, αλλά σε άλλους θεούς. Η Ορθοδοξία, δεν τιμά τους Αγίους ως θεούς αλλά ως ανθρώπους Αγίους. Η Αγία Γραφή μας προτρέπει «ἀσπάσασθε πάντας τούς ἁγίους». Ο Θεός δοξάζει τους αγίους «τούς δοξάζοντές με δοξάσω» καί τους τιμά, παραγγέλει να τους μνημονεύουμε όπως τους μνημονεύει και Εκείνος. Οι Πεντηκοστιανοί όμως, διαστρεβλώνουν κάποια περιστατικά και πέφτουν στην πλάνη της μη προσκύνησης των Αγίων, όπως στην περίπτωση ενός ειδωλολάτρη Κορνήλιου, που η πίστη τους έλεγε ότι οι θεοί τους κατέβαιναν στη γη και συναναστρεφόταν με τους ανθρώπους. Όταν είδε τον Απ. Πέτρο έπεσε και τον προσκύνησε ως θεό και ο Πέτρος τον εμπόδισε εξηγώντας του ότι είναι άνθρωπος. Σε ένα άλλο περιστατικό ενώ ο Πέτρος εξηγεί ξεκάθαρα ότι οι κάτοικοι των Λύστρων τους πέρασαν για θεούς (τον Παύλο για τον Ερμή, τον Βαρνάβα για τον Δία) και ετοιμάσθηκαν να τους προσφέρουν θυσία, διαμαρτυρήθηκαν και αρνήθηκαν τέτοια αναγνώριση, όπως και σε ένα άλλο σημείο όπου οι Πεντηκοστιανοί συμπεραίνουν λανθασμένα ότι απαγορεύεται η προσκύνηση Αγγέλων και Αγίων. Συγκεκριμένα όταν ο Απ. Ιωάννης προσκύνησε έναν άγγελο και δέχθηκε την σύσταση του αγγέλου, ο Ιωάννης από καθήκον και σεβασμό επιμένει και τον ξαναπροσκυνά πέφτοντας στα πόδια του αγγέλου ο οποίος από ταπείνωση και τις δυο φορές αρνείται την προσκύνηση, αποδίδοντας την τιμή στο Θεό.

Οι Πεντηκοστιανοί και όλοι οι αιρετικοί απορρίπτουν το πρόσωπο της Παρθένου Μαρίας. Αρνούνται να την ονομάσουν Μητέρα του Θεού, δηλ. Θεοτόκο. Αρνούνται επίσης, το αειπάρθενο, ισχυριζόμενοι ότι απέκτησε και άλλα παιδιά με τον Ιωσήφ. Απεναντίας για μας τους Ορθοδόξους είναι το αγιότερο πρόσωπο μετά τον Κύριο, είναι αειπάρθενος και Θεοτόκος. Ο Ιωσήφ ήταν χήρος και είχε δικά του παιδιά, προσφέρθηκε ως προστάτης της Παναγίας για να καλύψει την τεκούσα. Γι αυτό και πρίν γεννηθεί ο Χριστός, η Παναγία ονομάζεται γυναίκα του Ιωσήφ. Μόλις όμως γεννιέται ο Χριστός, παύει ο άγγελος να την λέει «γυναίκα», αλλά την ονομάζει κατά την φυγή στην Αίγυπτο, όπως και μετά τη σφαγή των νηπίων και τον θάνατο του Ηρώδη, «μητέρα αυτού». Επίσης οι δυο λεγόμενοι αδερφοί του Κυρίου, λένε για τον εαυτό τους: «Ἰάκωβος, Θεοῦ καί Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ δοῦλος» και «Ἰούδας, Ἰησοῦ Χριστοῦ δοῦλος, ἀδερφός δἐ Ἰακώβου». Όλα αυτά βεβαιώνουν ότι η Παναγία δεν είχε άλλα παιδιά και την ονομάζει η Εκκλησία, Παρθένο, διότι γέννησε τον Ενανθρωπήσαντα Θεό. Οι αιρετικοί την ονομάζουν Χριστοτόκο, αρνούμενοι έτσι την θεία φύση του Χριστού και καταντούν μονοφυσίτες.

Ο Χριστός ήταν τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Αυτός που γεννήθηκε από την Παρθένο Μαρία, ήταν ο Ενανθρωπήσας Θεός, που κατά την προφητεία του Ησαϊα «καλέσουσι τό ὅνομα αυτόῦ Ἐμμανουήλ» καί σημαίνει μαζί μας ο Θεός. Ο Ιωάννης λέγει, ότι ο Λόγος που είναι ο Θεός, έλαβε σάρκα και έγινε Θεάνθρωπος. Όπως και ο Απ. Παύλος λέει ξεκάθαρα πως ο Θεός έλαβε σάρκα και έγινε άνθρωπος. Καταπέλτης για όλους τους αιρετικούς είναι το χωρίο όπου η Ελισάβετ την αποκαλεί Θεοτόκο: «ίνα έλθη η μήτηρ του Κυρίου μου προς με» και ονομάζεται Παναγία συγκρινόμενη όχι με το Θεό, αλλά με τους άλλους Αγίους και Αγίες της Εκκλησίας, επειδή αξιώθηκε να γεννήσει τον Ιησού Χριστό. Η ίδια η Παναγία είπε μια καταπληκτική προφητεία: «Ἰδού γάρ ἀπό τοῦ νῦν μακαριοῦσι με πᾶσαι αἱ γενεαί».

Η εκκλησία των Πεντηκοστιανών δεν είναι μια, αλλά πολλές, που η μια κατηγορεί και διαβάλλει την άλλη για τη γνησιότητά της. Η όλη ιστορία τους αποτελεί μια σειρά ασήμαντων αιρετικών πλανών, σε αντίθεση με την Ορθόδοξη Εκκλησία που ξεκινά με τους Αποστόλους, συνεχίζεται και στερεώνεται με τους Αγίους Πατέρες καί τα εκατομμύρια των μαρτύρων και Αγίων.

Όλες οι παραπάνω θέσεις, καθιστούν αιρετικούς τους Πεντηκοστιανούς και αποκομμένους από την Ορθοδοξία. Είναι άδικος ο τρόπος που καταφέρονται κατά της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Γι αυτό δεν χρειαζόμαστε τα περιοδικά τους, ούτε τα βιβλία, ούτε τις συναθροίσεις τους, διότι έχουμε το Ευαγγέλιο στη γλώσσα μας, καθώς και τους Πατέρες και διδασκάλους της Ορθοδοξίας, οι οποίοι με τις Συνόδους και την Αγιότητά τους έχουν εξηγήσει «τῆ ἐπιστασία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» οτιδήποτε αφορά το Ευαγγέλιο.

Βοηθήματα/πηγές: Η πλάνη των Πεντηκοστιανών – Π. Παναγιωτίδη, Εκδόσεις «Απολύτρωσις»

Λίγα λόγια, πολλή Αγάπη σε όλους, ασχέτως ποιός είναι. Η Αγάπη αγαπά τους πάντας, όπως ο Θεός μάς αγαπά όλους, είναι της Χάρης του Θεού. Γεννιόμαστε με αυτήν.

Γερόντισσα Γαβριηλία Παπαγιάννη

 Πρωτοπρεσβυτέρου π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου

Οι περισσότεροι χριστιανοί αδελφοί μου στις ημέρες μας είμαστε χλιαροί και νερόβραστοι. Διάβασα αυτές τις ημέρες κάποιο κήρυγμα του πατρός Αυγουστίνου Καντιώτου, επισκόπου Φλωρίνης, που το κήρυγμά του αυτό το εξεφώνησε το 1977, και αναφέρεται στους χλιαρούς χριστιανούς.

Σε αυτό το κήρυγμα θα κάνουμε δικά μας σχόλια και θα αναφερθούμε και σε μια ανάλογη ομιλία δική μου, που την έκαμα εδώ στην Αγία Βαρβάρα, το Μάιο του 1994.

Δε θα διορθώσουμε, προς Θεού, το μεγάλο αυτό ρήτορα και κήρυκα του Ευαγγελίου, απλώς θα προσθέσουμε μερικές δικές μας ακόμα χρήσιμες παρατηρήσεις.

 Λοιπόν, ρωτάει ο επίσκοπος, μήπως είμεθα χλιαροί; Ε, μάλλον ναι. Επειδή πολλοί από σας, με επιμονή, φορτική θα έλεγα, ζητήσατε να κάνουμε κάποια κηρύγματα, και αυτά βέβαια έχουν το δικό τους κόπο, αλλά και ποιος είμαι εγώ;

Ο επίσκοπος ρωτάει, μήπως αυτός που σας ομιλεί είναι άγγελος ή αρχάγγελος, μήπως είναι κανένας μεγάλος ασκητής και ερημίτης απ’ το Άγιον Όρος, τίποτα ερημητήρια της Παλαιστίνης, μήπως είναι κανένας μάρτυρας και ομολογητής, ή κανένας από τους πατέρες της Εκκλησίας;

Αν εκείνος για τον εαυτό του λέει αλίμονο, πόσο πολύ περισσότερο θα πρέπει να το πούμε εμείς. Μακάρι να μπορούσαμε όλοι οι ιερείς, μοναχοί και επίσκοποι που κηρύσσουμε τον λόγον του Θεού, να βρισκόμασταν στα ύψη αυτά των μεγάλων πατέρων της Εκκλησίας μας. Μακάρι.

Αλλά κείνο όμως το οποίο μπορούμε να πούμε και μπορούμε να ομολογήσουμε, εμείς, οι ιερείς και πρώτος εγώ, είναι να επαναλάβω τα λόγια του προφήτου Ησαΐα. «Ο ταλαίπωρος εγώ άνθρωπος, ότι άνθρωπος ων και ακάθαρτα χείλη έχω, εν μέσω λαού, ακαθάρτα χείλη έχοντος εγώ ηχώ». Είμαι άνθρωπος, λέει ο προφήτης, και τα χείλη μου είναι ακάθαρτα, είναι αμαρτωλά, είναι βρώμικα. Αλλά όμως βρίσκομαι ανάμεσα σε έναν λαό που έχει και αυτός ακάθαρτα χείλη. Γιατί και αυτός ο λαός είναι αμαρτωλός. Μεστός αμαρτιών και ανομιών. Όπου κυριαρχεί δυστυχώς στην πατρίδα μας ένα πνεύμα αμετανοησίας. Χωριστά η διαφθορά. Ανάμεσα λοιπόν σε αυτόν τον λαόν, κατοικώ και ευρίσκομαι και εγώ. Δυστυχώς, για μας τους ιεροκήρυκες και για μένα ειδικότερα, ισχύει αυτό το οποίον λέγει ο ψαλμωδός, ο προφήτης Δαυΐδ στον 49ον ψαλμόν, «τω δε αμαρτωλώ είπεν ο Θεός», εις τον αμαρτωλόν είπε ο Θεός, «ίνα τι συ εκδιεί τα δικαιώματά μου και αναλαμβάνεις την διαθήκην μου δια του στόματός σου», ποιος είσαι εσύ; ο οποίος με παίρνεις στο στόμα σου και θέλεις να διηγηθείς τα μεγαλεία τα δικά μου; Ποιος είσαι εσύ που μπορείς να αποκαλύψεις τα δικά μου μυστήρια;

Μην κάνουμε τίποτα τέτοιο απ’ αυτά. Μεταφέρουμε τον λόγον του Θεού, τον Ευαγγελικόν του λόγο πρώτα για μας, πρώτα προσωπικά για μένα. Ύστερα για σας που ακούτε. Είμαι αμαρτωλός, γι’ αυτό και η ευθύνη μεγαλώνει κάθε φορά που απευθύνουμε λόγον Θεού. Είναι όμως ανάγκη να διαδίδεται ο λόγος του Θεού, είναι ανάγκη, είναι πολύ απαραίτητο. Παρόλην λοιπόν την αμαρτωλότητά μας πρέπει να ομιλούμε. Πρέπει να σπέρνεται ο λόγος του Θεού. Γιατί ο Λόγος του Θεού είναι σπόρος, θεϊκός σπόρος, δεν είναι κάτι δικό μας!.. Και αν θα φυτρώσει ο σπόρος, δεν εξαρτάται αυτό από μας. Δεν εξαρτάται δηλαδή από το πρόσωπο που σπέρνει το σπόρο. Εξαρτάται από άλλους παράγοντες. Από την ποιότητα του σπόρου, και από την ψυχική κατάσταση του δέκτη, της γής, των ψυχών μας δηλαδή. Διαβάστε Περισσότερα

Ο Θεός ότι δεν είναι σωστό θα το πετάξει πέρα, όπως το μάτι πετάει το σκουπιδάκι. Δουλεύει ο διάβολος, αλλά δουλεύει και ο Θεός και αξιοποιεί το κακό, ώστε  να πρόκυψη από αυτό καλό. Σπάζουν λ.χ. τα πλακάκια και ο Θεός τα παίρνει και φτιάχνει ωραίο μωσαϊκό. Γι’ αυτό μη στενοχωρείστε καθόλου, διότι πάνω από όλα και από όλους είναι ο Θεός, που κυβερνά τα πάντα και θα καθίσει τον καθέναν στο σκαμνί, για να απολογηθεί για το τι έπραξε, οπότε και θα τον ανταμείψει ανάλογα. Θα αμειφθούν αυτοί που θα βοηθήσουν μία κατάσταση και θα τιμωρηθεί αυτός που κάνει το κακό.

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

ΣΙΓΗ1

π. Ἰωάννου Μπρέκ,  Στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. 

  «Ὁ Θεὸς ἀποκαλύπτει τὸν ἑαυτὸ Του μέσα στὴ σιωπὴ τῆς καρδιᾶς». Οἱ πρῶτοι μοναχοί της ἐρήμου καὶ οἱ ἐργάτες τῆς ἄσκησης ποὺ ἀνὰ τοὺς αἰῶνες τοὺς ἀκολούθησαν πιστοποίησαν αὐτὴ τὴν ἀλήθεια μέσα ἀπ’τὴ δική τους, ἐντελῶς προσωπικὴ ἐμπειρία.

  Γνώση γιὰ τὸν Θεὸ μποροῦμε νὰ ἀποκτήσουμε μὲ πολλοὺς καὶ διαφορετικοὺς τρόπους καὶ πάνω ἀπ’ὅλα μέσα ἀπ’τὴ Γραφὴ καὶ τὴ Θεία Λειτουργία. Τὸ ἐρώτημα ὅμως εἶναι πὼς προχωροῦμε ἀπὸ τὴ γνώση περὶ τοῦ Θεοῦ στὴ γνώση τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ, σὲ μιὰ ἀγαπητικὴ δηλαδὴ ἐπικοινωνία μ’Αὐτὸν ποὺ ὅλο καὶ θὰ βαθαίνει.

  Τὸ ἐρώτημα εἶναι κρίσιμο, ἰδιαίτερα ὅταν κάποια δοκιμασία λιγότερο ἢ περισσότερο τραγικὴ καταπονεῖ τὴν ψυχή μας καὶ ἐξαντλεῖ τὰ περιθώρια τῆς πίστης μας. Τὸ ἴδιο ἐρώτημα προκύπτει ἐξάλλου καὶ κάθε φορά ποὺ προσπαθοῦμε νὰ ἀνταποκριθοῦμε σὲ κάποια ἐσωτερικὴ λαχτάρα νὰ γνωρίσουμε τὸν Θεὸ προσωπικὰ καὶ βαθιά. Αὐτὴ ἡ λαχτάρα εἶναι δῶρο δικό Του, ποὺ μᾶς τὸ παραχωρεῖ ὁ Ἴδιος, δῶρο ποὺ ἀντιστοιχεῖ καὶ στὴ δική Του λαχτάρα νὰ ἐπικοινωνήσει μαζί μας. Ὅπως μοῦ εἶχε πεῖ στοχαστικὰ μιὰ Καθολικὴ μοναχὴ κάποτε «Ὁ Θεὸς φύτεψε μία ἀκόρεστη λαχτάρα γιὰ τὸν ἑαυτὸ Του μέσα στὰ βάθη κάθε ἀνθρώπινης καρδιᾶς». Ἡ ἀσκητικὴ παράδοση μᾶς λέει ὅτι ἡ λαχτάρα αὐτὴ πληρώνεται καὶ ἱκανοποιεῖται στὰ κατάβαθά τῆς ὕπαρξής μας. Στὰ μύχια αὐτοῦ ποὺ ὁ Ψαλμωδὸς ὀνομάζει  «μυστικὴ καρδία» .

  Μετὰ τὸν Ἑσπερινό τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς, πᾶνε κάμποσα χρόνια τώρα, ἤμουν στὴν κουζίνα ἑνὸς ἀπὸ τὰ μοναστήρια μας, τρώγοντας φρυγανιὰ καὶ πίνοντας τσάι μαζὶ μ’ἕναν ἡλικιωμένο ἱερέα ποὺ εἶχε περάσει πολλὰ χρόνια στὴ φυλακὴ κατὰ τὴν περίοδο τοῦ Κομμουνισμοῦ στὴ Ρουμανία. Τὸ μόνο του ἔγκλημα ἦταν ὅτι κήρυττε τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ὑπηρετοῦσε τὸν λαὸ ποὺ ὁ Θεὸς τοῦ εἶχε ἐμπιστευθεῖ. Μιλήσαμε λίγο γιὰ τὶς πνευματικὲς δοκιμασίες κι ἐκεῖνος ἀναφέρθηκε ὑπαινικτικὰ σ’ἐκεῖνα τὰ χρόνια καὶ στὴν κτηνωδία ποὺ ἔφεραν μαζί τους. Στὰ μάτια του διάβαζε κανεὶς τὴ συγκίνηση καθὼς ἀναθυμόταν τὴ μοναξιὰ καὶ τὸν πόνο ποὺ εἶχε ὑποφέρει. Ἔμεινε γιὰ λίγο ἀμίλητος. Μετά, ἀργὰ ἀργὰ ἔκανε τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ καὶ εἶπε: «Δόξα τῷ Θεῶ γιὰ κεῖνα τὰ χρόνια… Διότι αὐτὰ μ’ἔκαναν νὰ δῶ μέσα μου».

  «Μὲ ἔκαναν νὰ δῶ μέσα μου». Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος, ὅπως καὶ τόσοι ἄλλοι, θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε λυγίσει ἀπὸ τὴν ἀπόγνωση. Καὶ ὅμως, μὲ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, κατάφερε νὰ μπεῖ στὰ βάθη τῆς ὕπαρξής του, στὸν ναὸ τῆς καρδιᾶς. Ἡ φυλακὴ ἐκείνη, μὲ τὴν πικρὴ κακουχία καὶ τὸν διωγμό, τὴ μοναξιὰ καὶ τὴ θλίψη, μεταμορφώθηκε σὲ μία πνευματικὴ ἔρημο. Ἐκεῖ μπόρεσε νὰ πολεμήσει τοὺς δαίμονες, τοὺς ἔξω καὶ τοὺς μέσα, καὶ νὰ βγεῖ δυνατὸς καὶ ἀνανεωμένος.

  Τὸ νῆμα ποὺ ἑνώνει τὴ δική του ἐμπειρία μὲ τὴ σοφὴ κουβέντα τῆς μοναχῆς εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι καὶ οἱ δύο συγκλίνουν στὸν χῶρο τῆς καρδιᾶς. Ὅπως ἀνέκαθεν γνώριζαν οἱ ἅγιοι τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἐκεῖ ὁ Θεὸς ἀποκαλύπτει τὸν Ἑαυτό Του μὲ τὸν πληρέστερο τρόπο. Μετὰ τὸν σεισμό, τὴ φωτιὰ καὶ τὸν ἄνεμο, ἐκεῖ μέσα ἡ φωνή Του σὰν αὔρα λεπτὴ χαρίζει λόγους ἀνείπωτης παρηγοριᾶς καὶ εἰρήνης. Καὶ αὐτὸ ἀληθεύει τόσο γιὰ μᾶς, μέσα στὴ ρουτίνα τῆς καθημερινῆς μας ζωῆς ὅσο καὶ γιὰ τὸν π. Ἀρσένιο, τὴ μητέρα Ἐλισάβετ καὶ ὅλους ὅσοι ὑπέφεραν σκληρά, γνωρίζοντας ὅτι φέρουν τὸν σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ.

  Ἡ ἀληθινὴ γνώση τοῦ Θεοῦ εἶναι ὑπαρξιακή. Ἡ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν πνευματικῶν βιβλίων, ἡ τακτικὴ συμμετοχὴ στὴ λατρεία, τὰ καλὰ ἔργα, ναί, εἶναι ἀπαραίτητα γιὰ νὰ ἀποκτήσουμε μιὰ τέτοια γνώση. Ὡστόσο, πολλὰ ἐξαρτῶνται καὶ ἀπὸ τὴν ἱκανότητά μας νὰ μελετοῦμε, νὰ προσευχόμαστε καὶ νὰ ἱερουργοῦμε στὸ ἐπίπεδο τῆς καρδιᾶς.

  Γιὰ νὰ εἰσέλθουμε στὸν ἱερὸ αὐτὸ χῶρο σήμερα καὶ μὲ τὶς συνηθισμένες ἀπαιτήσεις ποὺ ἡ κουλτούρα μᾶς προβάλλει στὸν χρόνο καὶ στὶς δυνάμεις μας, τὸ πράγμα δὲν εἶναι εὔκολο. Ἴσως προσπαθοῦμε καθημερινὰ νὰ προσευχόμαστε λιγάκι, νὰ ἀνοίγουμε γιὰ μερικὰ λεπτὰ τὴν Ἁγία Γραφή, προσπαθώντας νὰ «νιώσουμε τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ» λὲς κι ὁ Θεὸς εἶναι κάπου ἔξω καὶ πρέπει νὰ Τὸν προσκαλέσουμε ἢ νὰ τὸν ὑποχρεώσουμε νὰ μπεῖ στὴ ζωή μας. Ξεχνᾶμε ὅτι ἡ καρδιὰ εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ ἕνα φυσικὸ ὄργανο. Εἶναι ναός, ὅπου ἐν δυνάμει καὶ χάριτι κατοικεῖ τὸ ἅγιο Πνεῦμα. Τὸ καθῆκον μας εἶναι νὰ μπαίνουμε στὸν χῶρο τῆς καρδιᾶς, νὰ κατεβαίνουμε στὰ ἱερὰ βάθη του καὶ νὰ στεκόμαστε μὲ ταπεινὸ δέος μπροστά Του.

  Γιὰ νὰ κάνουμε τὸ ἐσωτερικὸ αὐτὸ ταξίδι, χρειάζεται καμιὰ φορά νὰ παραμερίσουμε τὰ βιβλία, τὰ θρησκευτικὰ CD, ἀκόμη καὶ τὴ Βίβλο καὶ νὰ περάσουμε λίγες στιγμὲς ἐν σιωπῇ. Νωρὶς τὸ πρωὶ ἢ ὅταν πέσει τὸ σκοτάδι, εἶναι κατάλληλη ἡ στιγμὴ νὰ μποῦμε στὸ δωμάτιό μας, νὰ κλείσουμε τὴν πόρτα καὶ νὰ ἀνάψουμε ἕνα κερὶ μπροστά σέ μιὰ εἰκόνα. Μέσα στὴ σιγὴ μποροῦμε νὰ συγκεντρωθοῦμε καὶ νὰ στρέψουμε τὴν προσοχή μας σὲ ὅ,τι εἶναι πιὸ σημαντικὸ στὴ ζωή μας. Μποροῦμε νὰ ἐξομολογηθοῦμε, ἰκετεύοντας νὰ συγχωρήσει μέσα στὴ φιλανθρωπία Του τὰ λάθη καὶ τὰ ἁμαρτήματά μας. Μποροῦμε νὰ ἀντιπροσφέρουμε εὐχαριστιακά τά δικά Του δῶρα: τὴν οἰκογένεια καὶ τοὺς φίλους, τὰ ἐπιτεύγματα καὶ τὴν ἴαση ποὺ ἡ Χάρη Του μᾶς ἔχει προσφέρει. Μποροῦμε νὰ μεσιτεύσουμε, ζητώντας ἔλεος καὶ θεραπεία τόσο γιὰ μᾶς ὅσο καὶ γιὰ ὅσους ἀγαποῦμε, γιὰ τοὺς ἐχθροὺς καὶ γιὰ τὸν σύμπαντα κόσμο Του. Μέσα στὴ σιωπή, μποροῦμε ἀκόμη νὰ ἀφήσουμε νὰ μιλήσει Ἐκεῖνος σ’ἐμᾶς καὶ νὰ μᾶς γνωρίσει τὸν ἑαυτό Του.

  Ἡ προσευχὴ τῆς καρδιᾶς εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ μία φράση ποὺ ἐπαναλαμβάνεται, κάτι παραπάνω ἀπὸ ὁμολογία πίστης καὶ ἔκκληση γιὰ ἔλεος. Οἱ γνωστὲς λέξεις «Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με» ἔχουν μία ἀπίστευτη δύναμη. Κατέχουν τὴ δύναμη τοῦ Ὀνόματος τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, Αὐτοῦ ποὺ «συνέχει χειρὶ τὰ σύμπαντα». Ἀποκτοῦν ὅμως, ὅπως κάθε προσευχή, τὴν πιὸ ἀληθινὴ καὶ ἰσχυρὴ ἔκφρασή τους ὅταν πηγάζουν ἀπὸ τὴν καρδιά, ἀπὸ τὰ ἔγκατα τῆς ἐσωτερικῆς σιωπῆς.

  Ἀγωνιζόμαστε νὰ προχωρήσουμε ἀπὸ τὴ γνώση περὶ τοῦ Θεοῦ στὴν κοινωνία μαζί Του. Αὐτὸς ὁ ἀγώνας, ποὺ προκύπτει ἀπὸ μία ἀκόρεστη, φυτεμένη ἀπὸ τὸ χέρι Του λαχτάρα, μᾶς ὁδηγεῖ τελικὰ στὸν χῶρο τῆς καρδιᾶς. Κατὰ τρόπο θαυμαστὸ μέσα στὴ σιγὴ τοῦ χώρου αὐτοῦ καὶ ἐνώπιον τῆς θείας Παρουσίας, μπαίνουμε, ἔστω γιὰ μία στιγμή, στὸν Παράδεισο.

                                                                 π. Ἰωάννου Μπρέκ,  Στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ.  

  Ἀρχιμ. Σάββα Δημητρέα, Δυστυχῶς ἐπτωχεύσαμεν! Ἀπὸ τί;

2-Τρίγωνο-Δία-Ουρανού-Επέκταση-δημιουργικότητα-ελευθερία-Αν-όχι-τώρα-πότε_

  Ἡ Ἐκκλησία μᾶς δείχνει τὴν Κλίμακα τῶν ἀρετῶν καὶ μᾶς προτρέπει: «Προθύμως ἀνάβαινε». Ἄρχισε τὸ ἀνέβασμα μὲ προθυμία· ὄχι σὰν ἀγγαρεία.

  Ἐμεῖς ὅμως, δυστυχῶς, πολλὲς φορὲς προτιμᾶμε τὸ ξάπλωμα στὴν πολυθρόνα, καὶ τὴν παράδοση στὰ χαζοκούτια (τηλεόραση, κινητό, διαδίκτυο), γιὰ νὰ βοσκᾶμε καὶ νὰ τρῶμε μπόλικο κουτόχορτο στὰ λιβάδια τῶν σήριαλς, καὶ γιὰ νὰ μᾶς πετᾶνε μπαλάκι ἀπὸ τὴν μεσημεριανὴ χαζοβιόλα, στὸν ἀπογευματινὸ πληρωμένο ντελάλη τῆς προπαγάνδας τους. Ἀπὸ τὸ πρωΐ μέχρι τὸ βράδυ καταντᾶμε θλιβεροὶ θεατὲς σὲ μιὰ παρέλαση ὑπερεκτιμημένων τίποτα, ποὺ ἀποφαίνονται ἐπὶ παντὸς ἐπιστητοῦ ὡς λαμπεροὶ στὰρ καὶ ἐπώνυμοι εἰδικοί τοῦ μηδενός. Στὴν οὐσία, δηλαδή, ὑπερεκτιμημένα τίποτα.

  Κάποιοι ἐλεύθεροι στίχοι ἑνὸς σύγχρονου ποιητῆ λένε:

«Ἰδοὺ ὁ στόχος τῆς κοινωνίας στὸν νέον αἰώνα:

Ὁ πολίτης νὰ εἶναι ἱκανοποιημένος,

μὲ ὅσα τοῦ δίνουν χωρὶς ἀντίρρηση.

Τοῦ δίνουμε fast food καὶ coca-cola.

Ἄφθονα σήριαλς γιὰ νὰ ἀντλεῖ «διδάγματα ζωῆς».

Καὶ ἕνα computer, ἀλήθεια, γιὰ νὰ παίζει».

  Τί ἄλλο θέλει;

  Ἔ, καὶ οἱ κότες στὸ κοτέτσι τους μὲ λίγο καλαμπόκι καὶ λίγο χορταράκι μιὰ χαρὰ εἶναι.

  Τί ἄλλο θέλουν;

  Ἀλίμονό μας, ἂν ἔχουμε ἰδεῶδες μας, τὸ ἰδεῶδες τῆς κότας.

  Τὸ θέμα εἶναι νὰ μποροῦμε καὶ νὰ θέλουμε νὰ ἀπεγκλωβιστοῦμε ἀπὸ αὐτὴν τὴν εὐτέλεια, τὴν φτώχεια καὶ τὴν ἐξαθλίωση, καὶ νὰ ἀκολουθοῦμε τὸ «προθύμως ἀνάβαινε». Νὰ μὴ θέλουμε νὰ μένουμε στάσιμοι, ἐκεῖ ποὺ εἴμαστε. Μὲ τὸ «δὲ βαριέσαι» δὲν ἀλλάζει τίποτα. Γιατί ἔτσι, ὄχι ἁπλῶς μένουμε στάσιμοι, ἀλλὰ ἀφηνόμαστε στὸν κατήφορο τῆς παγίωσης τῶν κακῶν καὶ ἐμπαθῶν συνηθειῶν μας.

  Σίγουρα τό «προθύμως ἀνάβαινε», κοστίζει, στοιχίζει, θέλει κόπο, ἔχει ζόρι. Τὸ θέμα εἶναι νὰ τὸ τολμᾶμε, νὰ τὸ θέλουμε, νὰ μποροῦμε νὰ τὸ ἐπιλέγουμε, ὄχι γκρινιάζοντας, ὄχι βαρυγκομώντας, ὄχι ὠχαδελφιστικά: «ὤχ, ἔχουμε καὶ αὐτὸ τώρα»!

  Αὐτὴ ἡ προθυμία γιὰ ἀνάβαση στὴν Κλίμακα τῶν ἀρετῶν μπορεῖ νὰ εἶναι καρπὸς καὶ συνέπεια μόνο μιᾶς ὑγιοῦς ὅρασης καὶ θέασης τῶν πραγμάτων, καὶ ἑνὸς φωτισμένου θελήματος. Δὲν ἀρκεῖ ἡ παρότρυνση, ἡ ἐπισήμανση, ἡ συμβουλή. Τὸ «προθύμως ἀνάβαινε» δὲν ἐπιβάλλεται. Δὲν ἔχει κανένα νόημα, ὅταν ἐπιβάλλεται. Γιατί, ἁπλούστατα, τότε δὲν εἶναι «πρόθυμη» ἀνάβαση ἀλλὰ θλιβερὴ ἀγγαρεία…

  Ἂν δὲν θελήσουμε νὰ τὸ κατανοήσουμε, νὰ τὸ ἀγαπήσουμε, νὰ τὸ τολμήσουμε, νὰ κάνουμε ἔστω ἕνα βῆμα πρὸς τὰ πάνω, τότε καταδικάζουμε τὴν σχέση μας μὲ τὸν Χριστὸ νὰ εἶναι κάτι πολὺ ψεύτικο. Νὰ εἶναι, ἴσως, τίποτα· κάτι πολὺ ἐπιφανειακό. Νὰ εἶναι μιὰ βιτρίνα μόνο.

20170514-1Εάν εγώ μέσα στην ησυχία των Κατουνακίων λέω εκατό ευχές τη μέρα και σεις μέσα στην τύρβη της πόλης και τις υποχρεώσεις της εργασίας και της οικογένειας λέτε τρεις ευχές, είμαστε ίσα.

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης

ΑΙΘΟΥΣΑ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ «ΚΥΡΙΑΚΗ»
Σάββατο, 13 Μαῒου 2017

Το Σάββατο 13 Μαΐου 2017, στην αίθουσα του ιεραποστολικού συλλόγου «Κυριακή», ο λόγιος αγιορείτης, οσιολογιώτατος ιερομόναχος Βενέδικτος Νεοσκητιώτης  ανέπτυξε το θέμα: «Η Ανάσταση του Χριστού κατά τον ιερό Χρυσόστομο».

Ο ομιλητής αναφέρθηκε στην θεολογία,  τα αποτελέσματα και τις αποδείξεις της Αναστάσεως, όπως μας λέει στα συγγράμματά του ο ιερός Χρυσόστομος .

 «Νά λοιπόν ἔφθασε ἡ ποθητή γιά μᾶς καί σωτήρια ἑορτή, ἡ ἀναστάσιμη ἡμέρα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ προϋπόθεση τῆς εἰρήνης, ἡ ἀφορμή τῆς συμφιλίωσης, ἡ ἐξαφάνιση τῶν πολέμων, ἡ κατάργηση τοῦ θανάτου, ἡ ἥττα τοῦ διαβόλου. Σήμερα οἱ ἄνθρωποι ἀναμείχθηκαν μέ τούς ἀγγέλους καί αὐτοί πού ἔχουν σῶμα προσφέρουν τή δοξολογία τους μαζί μέ τίς ἀσώματες δυνάμεις. Σήμερα καταργεῖται ἡ ἐξουσία τοῦ διαβόλου, σήμερα λύθηκαν τά δεσμά τοῦ θανάτου, ἐξαφανίσθηκε ἡ νίκη τοῦ ἅδη»

Οἱ τόσο μεγάλες αὐτές δωρεές πού καταπάτησαν καί κατήργησαν μάλιστα «τόν ἔσχατον ἐχθρόν» τοῦ ἀνθρώπου τόν θάνατο ὥστε ἐφεξῆς «ἄλλαξε τό ὄνομά του, γιατί δέν λέγεται πιά θάνατος, ἀλλά κοίμηση καί ὕπνος» (Εἰς τό Ἅγιον Πάσχα), ὀφείλονται στό γεγονός ὅτι Αὐτός πού τίς προσέφερε δέν ἦταν ἁπλός ἄνθρωπος, ἀλλά ὁ ἴδιος ὁ παντοδύναμος Θεός.

Για τις αποδείξεις της Αναστάσεως του Κυρίου μας ο ιερός Χρυσόστομος γράφει: «Παντοῦ ἡ πλάνη συγκρούεται μέ τόν ἑαυτό της καί ἄθελά της συνηγορεῖ ὑπέρ τῆς ἀληθείας. Πρόσεξε ὅμως. Ἔπρεπε νά πιστευτεῖ ὅτι πέθανε, ὅτι ἐτάφη κι ὅτι ἀναστήθηκε. Κι ὅλα αὐτά γίνονται ἀπό τούς ἐχθρούς. «Θυμήθηκε», λέγει, «ὅτι ἐκεῖνος ὁ πλάνος εἶπε ἐνῶ ἀκόμη ζοῦσε…».  Ἄρα πέθανε! Ὅτι μετά ἀπό τρεῖς ἡμέρες θά ἀναστηθῶ. Δῶσε λοιπόν διαταγή νά σφραγιστεῖ ὁ τάφος. Ἄρα ἐτάφη! Μήπως ἔλθουν οἱ μαθητές του καί τόν κλέψουν. Ἄρα, ἄν ὁ τάφος σφραγιστεῖ δέν θά γίνει καμμιά ἀπάτη! Δέν ἔγινε λοιπόν. Ἑπομένως ἡ ἀπόδειξη τῆς ἀναστάσεως, μέ ὅσα προτείνατε ἐσεῖς, ἔγινε ἀναντίρρητη. Γιατί ἀφοῦ σφραγίστηκε, δέν συνέβη καμμιά ἀπάτη. Ἐάν δέ δέν ἔγινε καμμιά ἀπάτη, βρέθηκε ὅμως κενός ὁ τάφος, εἶναι φανερό ὅτι ἀνέστη σαφῶς καί ἀναντιρρήτως. Εἶδες ὅτι καί χωρίς νά τό θέλουν ὑποστηρίζουν τήν ἀπόδειξη τῆς ἀλήθειας;»

Ἀλλὰ καὶ πότε θὰ Τὸν ἔκλεβαν οἱ μαθηταί; Τὸ Σάββατο;

Μὰ ἀφοῦ δὲν ἐπιτρεπόταν ἀπὸ τὸν νόμο νὰ κυκλοφορήσουν. Κι ἂν ὑποθέσουμε ὅτι θὰ παραβίαζαν τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ, πῶς θὰ τολμοῦσαν αὐτοὶ οἱ τόσο δειλοὶ νὰ βγοῦν ἔξω ἀπ᾿ τὸ σπίτι;

Καὶ μὲ ποῖο θάρρος θὰ ριψοκινδύνευαν γιὰ ἕνα νεκρό;

Προσμένοντας ποιὰ ἀνταπόδοση; Ποιὰ ἀμοιβή;

Καὶ στ᾿ ἀλήθεια, ποῦ στηρίζονταν;

Στὴ δεινότητα τοῦ λόγου τους;

Ἀλλὰ ἦταν ἀπ᾿ ὅλους ἀμαθέστεροι.

Στὰ πολλά τους πλούτη;

Ἀλλὰ δὲν εἶχαν οὔτε ραβδὶ οὔτε ὑποδήματα.

Μήπως στὴν ἔνδοξη καταγωγή τους;

Ἀλλὰ ἦταν οἱ ἀσημότεροι τοῦ κόσμου.

Μήπως στὸ πλῆθος τους;

Ἀλλὰ δὲν ξεπερνοῦσαν τοὺς ἕνδεκα, ποὺ κι αὐτοὶ σκόρπισαν.

 Ἂν ὁ κορυφαῖος τους φοβήθηκε τὸν λόγο μιᾶς γυναίκας θυρωροῦ κι ὅλοι οἱ ἄλλοι, ὅταν εἶδαν τὸν Διδάσκαλό τους δεμένο, σκόρπισαν καὶ διαλύθηκαν, πῶς θὰ τοὺς περνοῦσε κἂν ἀπ᾿ τὸν νοῦ νὰ τρέξουν στὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης καὶ νὰ φυτέψουν πλαστὸ κήρυγμα ἀναστάσεως;

 Ἀφοῦ φοβήθηκαν τὴ γυναικεία ἀπειλὴ καὶ τὴ θέα μόνο τῶν δεσμῶν, πῶς θὰ μποροῦσαν νὰ τὰ βάλουν μὲ βασιλεῖς καὶ ἄρχοντες καὶ λαούς, ὅπου ξίφη καὶ τηγάνια καὶ καμίνια καὶ μύριοι θάνατοι κάθε μέρα, ἂν δὲν εἶχαν ἀπολαύσει καὶ οἰκειοποιηθεῖ τὴ δύναμη καὶ τὴν ἕλξη τοῦ Ἀναστάντος;

Ἀλλὰ γι᾿ αὐτὰ πρέπει νὰ ἐπανέλθουμε.

 Ἂς ξαναρωτήσουμε ὅμως τώρα τοὺς Ἑβραίους:

Πῶς ἔκλεψαν τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ οἱ μαθηταί, ὦ ἀνόητοι;

Ἐπειδὴ ἡ ἀλήθεια εἶναι λαμπρὴ καὶ ὁλοφάνερη, τὸ ἰουδαϊκὸ ψέμα δὲν μπορεῖ οὔτε σὰν σκιά, νὰ σταθεῖ.

Πῶς θὰ τὸ ἔκλεβαν, ποὺ εἶχαν τὴν ὑποψία καὶ ἀγρυπνοῦσαν καὶ πρόσεχαν;

 Μὰ καὶ γιὰ ποῖο λόγο θὰ τὸ ἔκλεβαν;

Γιὰ νὰ πλάσουν τὸ δόγμα τῆς Ἀναστάσεως;

Καὶ πῶς τοὺς ᾖρθε νὰ πλάσουν κάτι τέτοιο αὐτοὶ οἱ δειλοί;

Καὶ πῶς κύλησαν τὸν ἀσφαλισμένο βράχο;

Πῶς ξέφυγαν ἀπὸ τόσους ἄγρυπνους κι ἄγριους φρουρούς;

 Πρόσεξε ὅμως πὼς μὲ ὅσα κάνουν οἱ Ἑβραῖοι πιάνονται πάντα στὰ ἴδια τους τὰ δίχτυα.

 Νά, ἂν δὲν πήγαιναν στὸν Πιλότο κι ἂν δὲν ζητοῦσαν τὴν κουστωδία, πιὸ εὔκολα θὰ μποροῦσαν νὰ λένε τέτοια ψεύδη οἱ ἀδιάντροποι.

Μὰ τώρα ὄχι.

(Ὑπῆρχε ἡ κουστωδία. Κανεὶς δὲν μποροῦσε νὰ γλιτώσει ἀπ᾿ τὴν ἄγρυπνη προσοχή της κι ἀπ᾿ τὰ ξίφη της).

Κι ἔπειτα γιατί νὰ μὴν κλέψουν τὸ σῶμα νωρίτερα;

 Ἀσφαλῶς ἂν εἶχαν σκοπὸ νὰ κάνουν κάτι τέτοιο, θὰ τὸ ἔκαναν ὅταν δὲν ἐφρουρεῖτο ὁ τάφος, τότε ποὺ ἦταν καὶ ἀκίνδυνο καὶ σίγουρο, δηλ. τὴν πρώτη νύχτα- γιατὶ τὸ Σάββατο πῆγαν οἱ Ἑβραῖοι στὸν Πιλότο καὶ ζήτησαν τὴν κουστωδία καὶ φρούρησαν τὸν τάφο, ἐνῷ, τὴν πρώτη νύχτα δὲν ἦταν κανένας ἐκεῖ.

 Καὶ τί γυρεύουν στὸ ἔδαφος τὰ σουδάρια ποτισμένα μὲ τὴ σμύρνα, ποὺ βρῆκαν, τυλιγμένα μάλιστα, ὁ Πέτρος καὶ οἱ ἄλλοι ἀπόστολοι;

 Εἶχε πάει πρώτη ἡ Μαγδαληνὴ Μαρία.

Κι ὅταν γύρισε καὶ ἀνήγγειλε τὰ θαυμαστὰ συμβάντα στοὺς ἀπόστολους, ἐκεῖνοι χωρὶς καθυστέρηση τρέχουν ἀμέσως στὸ μνημεῖο καὶ βλέπουν κάτω τὰ ὀθόνια.

 Αὐτὸ ἦταν σημεῖο Ἀναστάσεως.

Γιατί ἂν ἤθελαν κάποιοι νὰ Τὸν κλέψουν, δὲν θὰ Τὸν ἔκλεβαν βέβαια γυμνό.

Αὐτὸ θὰ ἦταν ὄχι μόνο ἀτιμωτικὸ ἀλλὰ καὶ ἀνόητο.

Δὲν θὰ κοίταζαν νὰ ξεκολλήσουν τὰ σουδάρια, νὰ τὰ τυλίξουν μὲ ἐπιμέλεια καὶ νὰ τὰ βάλουν τακτοποιημένα σ᾿ ἕνα μέρος.

 Ἀλλὰ τί θὰ ἔκαναν;

Θ᾿ ἅρπαζαν ὅπως-ὅπως τὸ σῶμα καὶ θά φευγαν γρήγορα.

 Γι᾿ αὐτὸ ἄλλωστε προηγουμένως ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης εἶπε ὅτι Τὸν ἔθαψαν μὲ πολλὴ σμύρνα ποὺ κολλάει τὰ ὀθόνια πάνω στὸ σῶμα, ὅπως τὸ μολύβι τὰ μέταλλα, καὶ δὲν ἦταν καθόλου εὔκολο νὰ ξεκολλήσουν ὥστε ὅταν ἀκούσεις ὅτι τὰ σουδάρια βρέθηκαν μόνα τους, νὰ μὴν ἀνεχθεῖς ἐκείνους ποὺ λένε ὅτι ἐκλάπη. Θὰ πρέπει νὰ ἦταν βέβαια πολὺ ἠλίθιος ὁ κλέφτης, ὥστε νὰ σπαταλήσει γιὰ ἕνα περιττὸ πράγμα τόση προσπάθεια.

 Γιὰ ποιὸ σκοπὸ θ᾿ ἄφηνε τὰ σουδάρια;

Καὶ πῶς ἦταν δυνατὸ νὰ ξεφύγει τὴν ὥρα ποὺ θὰ ἔκανε αὐτὴ τὴν ἐργασία;

Γιατὶ ἀσφαλῶς θὰ δαπανοῦσε πολὺ χρόνο καὶ ἦταν φυσικὸ καθυστερώντας νὰ συλληφθεῖ ἐπ᾿ αὐτοφώρῳ.

 Ἀλλὰ καὶ τὰ ὀθόνια γιατί κείτονται χωριστὰ καὶ χωριστά, τὸ σουδάριο, τυλιγμένο μάλιστα;

 Γιὰ νὰ βεβαιωθεῖς ὅτι δὲν ἦταν ἔργο βιαστικῶν οὔτε ἀνήσυχων κλεφτῶν τὸ νὰ τοποθετήσουν χωριστὰ ἐκεῖνα καὶ χωριστὰ τοῦτο τυλιγμένο.

Κι ἀπὸ ἐδῶ λοιπὸν ἀποδεικνύεται ἀπίθανη ἡ κλοπή.

 Ἄλλωστε καὶ οἱ ἴδιοι οἱ Ἑβραῖοι τὰ σκέφθηκαν ὅλα αὐτὰ καὶ γι᾿ αὐτὸ ἔδωσαν χρήματα στοὺς φρουροὺς λέγοντας: «Πεῖτε σεῖς πὼς Τὸν ἔκλεψαν, κι ἐμεῖς θὰ τὰ κανονίσουμε μὲ τὸν ἡγεμόνα».

 Ὑποστηρίζοντας ὅτι οἱ μαθηταὶ Τὸν ἔκλεψαν ἐπικυρώνουν καὶ μ᾿ αὐτὸ πάλι τὴν Ἀνάσταση, γιατὶ ἔτσι ὁμολογοῦν πάντως ὅτι τὸ σῶμα δὲν ἦταν ἐκεῖ.

Ὅταν ὅμως αὐτοὶ οἱ ἴδιοι βεβαιώνουν ὅτι τὸ σῶμα δὲν ἦταν ἐκεῖ, ἐνῷ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ ἡ κλοπὴ ἀποδεικνύεται ψευδὴς καὶ ἀπίθανη ἀπὸ τὴ σχολαστικὴ φρούρηση καὶ τὶς σφραγίδες τοῦ τάφου καὶ τὰ ὀθόνια καὶ τὸ σουδάριο καὶ τὴ δειλία τῶν μαθητῶν, ἀναμφισβήτητα προβάλλει καὶ ἀπὸ τὰ δικά τους τὰ λόγια ἡ ἀπόδειξη τῆς Ἀναστάσεως.

 Ρωτᾶνε ὅμως πολλοί: Γιατί μόλις ἀναστήθηκε νὰ μὴ φανερωθεῖ ἀμέσως στοὺς Ἰουδαίους;

Αὐτὸς ὁ λόγος εἶναι περιττός.

 Ἂν ὑπῆρχε ἐλπίδα νὰ τοὺς ἑλκύσει στὴν πίστη, δὲν θ᾿ ἀμελοῦσε νὰ φανερωθεῖ σὲ ὅλους.

 Ἀλλὰ ὅτι δὲν ὑπῆρχε τέτοια ἐλπίδα τὸ ἀπέδειξε ἡ ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου: Ἂν καὶ ἦταν ἤδη τέσσερις μέρες νεκρὸς καὶ εἶχε ἀρχίσει νὰ μυρίζει καὶ νὰ σαπίζει, τὸν ἀνέστησε μπροστὰ στὰ μάτια ὅλων. Παρὰ ταῦτα, ὄχι μόνο δὲν ἑλκύστηκαν στὴν πίστη, ἀλλὰ καὶ ἐξαγριώθηκαν ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ, ὥστε ἤθελαν νὰ σκοτώσουν κι Αὐτὸν καὶ τὸν Λάζαρο.

 Ἀφοῦ λοιπὸν ἄλλων ἀνάστησε καὶ ὄχι μόνο δὲν πίστεψαν, ἀλλὰ καὶ ἐξαγριώθηκαν ἐναντίον Του, ἂν ὁ ἴδιος μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του τοὺς φανερωνόταν, δὲν θὰ ἐξαγριώνονταν πολὺ περισσότερο τυφλωμένοι ἀπὸ τὸ μίσος καὶ τὴν ἀπιστία τους;

 Ἀλλὰ γιὰ ν᾿ ἀφοπλίσει τὸν ἄπιστο ἀπὸ κάθε ἀμφιβολία, ὄχι μόνο σαράντα ὁλόκληρες ἡμέρες ἐμφανιζόταν στοὺς μαθητές Του καὶ ἔτρωγε μάλιστα μαζί τους, ἀλλὰ παρουσιάσθηκε καὶ σὲ πάνω ἀπὸ πεντακόσιους ἀδελφούς, δηλ. σὲ πλῆθος ὁλόκληρο.

 Στὸ Θωμᾶ μάλιστα πoὺ δυσπιστοῦσε, ἔδειξε τὰ σημάδια ἀπ᾿ τὰ καρφιὰ καὶ τὸ τραῦμα ἀπ᾿ τὴ λόγχη.

Καὶ γιατί, λένε, νὰ μὴν κάνει μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του μεγάλα κι ἐντυπωσιακὰ θαύματα, ὅλα μόνο ἔφαγε καὶ ἤπιε;

 Γιατὶ αὐτὴ καθ᾿ ἐαυτὴ ἡ Ἀνάσταση ἦταν τὸ μέγιστο θαῦμα, καὶ ἡ πιὸ ἰσχυρὴ ἀπόδειξη τῆς Ἀναστάσεως ἦταν ὅτι ἔφαγε καὶ ἤπιε.

 Μά, γιὰ σκέψου, ἂν οἱ ἀπόστολοι δὲν ἔβλεπαν τὸν Χριστὸ Ἀναστάντα, πῶς τοὺς ᾖρθε νὰ φαντασθοῦν ὅτι θὰ κυριέψουν τὴν οἰκουμένη; Μήπως τρελάθηκαν ὥστε νὰ νομίζουν ὅτι θὰ κατόρθωναν κάτι τέτοιο;

 Ἂν ὅμως ἦταν στὰ λογικά τους, ὅπως ἔδειξαν καὶ τὰ πράγματα, πῶς, χωρὶς ἀξιόπιστα ἐχέγγυα ἀπὸ τοὺς οὐρανοὺς καὶ χωρὶς θεία δύναμη, πῶς, πές μου, θ᾿ ἀποφάσιζαν νὰ βγοῦν σὲ τόσους πολέμους, νὰ τὰ βάλουν μὲ στεριὲς καὶ θάλασσες καί, δώδεκα ὅλοι κι ὅλοι, ν᾿ ἀγωνισθοῦν μὲ τόση γενναιότητα γιὰ νὰ μεταβάλουν ὅλης τῆς οἰκουμένης τὰ ἔθνη, ποὺ ἦταν ἐπὶ τόσα χρόνια νέκρα ἀπ᾿ τὴν ἁμαρτία;

 Καὶ ἂν ἀκόμη ἦταν ἔνδοξοι καὶ πλούσιοι καὶ δυνατοὶ καὶ μορφωμένοι, οὔτε τότε θὰ ἦταν λογικὸ νὰ ξεσηκωθοῦν γιὰ τόσο μεγαλεπήβολα σχέδια. Ἀλλὰ ἐπιτέλους θὰ εἶχε κάποιο λόγο ἡ προσδοκία τους.

 Αὐτοὶ ὅμως εἶχαν περάσει τὴ ζωή τους ἄλλοι στὶς λίμνες, ἄλλοι κατασκευάζοντας σκηνὲς κι ἄλλοι στὰ τελωνεῖα. Ἀπ᾿ αὐτὰ τὰ ἐπαγγέλματα δὲν ὑπάρχει σχεδὸν τίποτε πιὸ ἄχρηστο καὶ γιὰ τὴ φιλοσοφία καὶ γιὰ νὰ πείσεις κάποιον νὰ σκέπτεται ἀνώτερα, ὅταν μάλιστα δὲν ἔχεις νὰ τοῦ ἐπιδείξεις ἀνάλογο προηγούμενο.

 Πόσο μᾶλλον ποὺ οἱ ἀπόστολοι, ὄχι μόνο δὲν εἶχαν ἀνάλογα παραδείγματα ἀπ᾿ τὸ παρελθόν, ὅτι θὰ ἐπικρατήσουν, ἀλλὰ ἀντίθετα εἶχαν παραδείγματα, καὶ μάλιστα πρόσφατα, ὅτι δὲν θὰ ἐπικρατήσουν.

 Εἶχαν ἐπιχειρήσει πολλοὶ νὰ εἰσαγάγουν καινούργιες διδασκαλίες, ἀλλὰ ἀπέτυχαν. Κι ὄχι μὲ δώδεκα ἀνθρώπους, μὰ μὲ πολὺ πλῆθος. Ὁ Θευδᾶς κι ὁ Ἰούδας π.χ. ἔχοντας ὁλόκληρες μάζες ἀνθρώπων χάθηκαν μαζὶ μὲ τοὺς ὀπαδούς των.

Ὁ φόβος ἐκεῖνος θὰ ἦταν ἀρκετὸς νὰ τοὺς διδάξει.

 Ἀλλὰ ἂς ὑποθέσουμε ὅτι περίμεναν νὰ κυριαρχήσουν. Μὲ ποιὲς ἐλπίδες θὰ ἔμπαιναν σὲ τέτοιους κινδύνους, ἂν δὲν ἀπέβλεπαν στὰ μέλλοντα ἀγαθά;

 Τί κέρδος προσδοκοῦσαν μὲ τὸ νὰ ὁδηγήσουν ὅλους στὸν μὴ Ἀναστάντα, καθὼς ἰσχυρίζονται οἱ ἐχθροί;

 Ἂν τώρα ἄνθρωποι ποὺ πίστεψαν στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν καὶ στὰ ἀμέτρητα ἀγαθὰ δύσκολα δέχονται νὰ κινδυνέψουν, πῶς ἐκεῖνοι θὰ ὑπέμεναν τὰ πάνδεινα ματαίως ἢ μᾶλλον γιὰ κακό τους;

 Γιατί ἂν δὲν ἔγινε ἡ Ἀνάσταση, ποὺ ἔγινε, κι ὁ Χριστὸς δὲν ἀνέβηκε στὸν οὐρανό, τότε προσπαθώντας νὰ τὰ πλάσουν ὅλα αὐτὰ καὶ νὰ πείσουν τοὺς ἄλλους, ἔμελλαν ὁπωσδήποτε νὰ προκαλέσουν τὴν ὀργὴ τοῦ θεοῦ καὶ νὰ περιμένουν μύριους κεραυνοὺς ἀπ᾿ τὸν οὐρανό.

 Ἄλλωστε κι ἂν ἀκόμη εἶχαν μεγάλη προθυμία ὅταν ζοῦσε ὁ Χριστός, θὰ ἔσβηνε μόλις πέθανε.

 Ἂν δὲν Τὸν ἔβλεπαν ἀναστημένο, τί θὰ ἦταν ἱκανὸ νὰ τοὺς βγάλει σ᾿ ἐκεῖνο τὸν πόλεμο;

Ἂν δὲν εἶχε ἀναστηθεῖ, ὄχι μόνο δὲv θὰ ριψοκινδύνευαν γι᾿ Αὐτόν, μὰ θὰ τὸν θεωροῦσαν ἀπατεῶνα: τοὺς εἶχε πεῖ «μετὰ τρεῖς ἡμέρες θ᾿ ἀναστηθῶ» καὶ τοὺς ὑποσχέθηκε τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Τοὺς εἶπε ὅτι ἀφοῦ λάβουν τὸ Ἅγιο Πνεῦμα θὰ κυριαρχήσουν στὴν οἰκουμένη κι ἀκόμη τόσα ἄλλα ὑπερφυσικὰ καὶ οὐράνια. Ἂν τίποτε ἀπ᾿ αὐτὰ δὲν γινόταν, ὅσο κι ἂν Τὸν πίστευαν ζωντανό, πεθαμένο δὲν θὰ Τὸν ὑπάκουαν φυσικά, ἂν δὲν Τὸν ἔβλεπαν Ἀναστάντα.

Καὶ μὲ τὸ δίκιο τους, γιατί θὰ ἔλεγαν: «Μετὰ τρεῖς ἡμέρες», μᾶς εἶπε, «θ᾿ ἀναστηθῶ», καὶ δὲν ἀναστήθηκε. Ὑποσχέθηκε νὰ μᾶς στείλει Πνεῦμα Ἅγιο, καὶ δὲν τὸ ἔστειλε. Πῶς λοιπὸν νὰ Τὸν πιστέψουμε γιὰ τὰ μέλλοντα, ἀφοῦ διαψεύδονται τὰ παρόντα;

 Ἀλλὰ γιὰ πές μου, σὲ παρακαλῶ, γιὰ ποῖο λόγο, χωρὶς ν᾿ ἀναστηθεῖ, κήρυτταν ὅτι ἀναστήθηκε; Γιατί, λέει, Τὸν ἀγαποῦσαν. Μὰ τὸ λογικὸ θὰ ἦταν νὰ Τὸν μισοῦν τώρα, ἐπειδὴ τοὺς ἐξαπάτησε καὶ τοὺς πρόδωσε. Ἐνῷ τοὺς ξεμυάλισε μὲ χίλιες δυὸ ἐλπίδες καὶ τοὺς χώρισε ἀπ᾿ τὰ σπίτια τους κι ἀπ᾿ τοὺς γονεῖς τους κι ἀπ᾿ ὅλα καὶ ξεσήκωσε κι ὁλόκληρο τὸ ἰουδαϊκὸ ἔθνος ἐναντίον τους, ὕστερα τοὺς πρόδωσε. Κι ἂν μὲν ἦταν ἀπὸ ἀδυναμία, θὰ Τὸν συγχωροῦσαν. Τώρα ὅμως ἦταν σωστὸ κακούργημα: Ἔπρεπε νὰ τοὺς εἶχε πεῖ τὴν ἀλήθεια καὶ ὄχι νὰ τοὺς ὑποσχεθεῖ τὸν οὐρανό, ἀφοῦ ἦταν θνητός.

 Ὥστε λοιπὸν ἦταν φυσικὸ νὰ κάνουν τὸ ἐντελῶς ἀντίθετο: Νὰ κηρύττουν τὴν ἀπάτη καὶ νὰ Τὸν λένε ἀπατεώνα καὶ μάγο. Ἔτσι θὰ γλίτωναν κι ἀπὸ τοὺς κινδύνους κι ἀπὸ τοὺς πολέμους τῶν ἀντίπαλων.

 Ὅλοι ξέρουν ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι ἀναγκάστηκαν νὰ δωροδοκήσουν τοὺς στρατιῶτες, γιὰ νὰ ποῦν ὅτι ἔκλεψαν τὸ σῶμα ἂν λοιπὸν πήγαιναν οἱ ἴδιοι οἱ μαθηταὶ κι ἔλεγαν, «ἐμεῖς τὸ κλέψαμε, δὲν ἀναστήθηκε», πόσες τιμὲς δὲν θ᾿ ἀπολάμβαναν;

 Ὥστε ἦταν στὸ χέρι τους καὶ νὰ τιμηθοῦν καὶ νὰ στεφανωθοῦν! Ἔ, λοιπὸν δὲν ἀναρωτιέσαι γιατί ν᾿ ἀνταλλάξουν ὅλα αὐτὰ μὲ τὶς ἀτιμίες καὶ τοὺς κινδύνους, ἂν δὲν ἦταν μία θεία δύναμη ποὺ τοὺς βεβαίωνε, δυνατότερη ἀπ᾿ ὅλα αὐτὰ τὰ γήϊνα ἀγαθά;

Κι ἂν μὲ ὅλα αὐτὰ δὲν σὲ πείσαμε, σκέψου καὶ τοῦτο: Ἔστω ὅτι δὲν εἶχε γίνει ἡ Ἀνάσταση. Κι ἂν ἀκόμη οἱ ἀπόστολοι ἦταν ἀποφασισμένοι νὰ διδάξουν τὸν κόσμο, ἐπ᾿ οὐδενὶ λόγῳ θὰ κήρυτταν στὸ ὄνομά Του. Γιατὶ εἶναι γνωστό, πὼς ὅλοι μας δὲν θέλουμε οὔτε τὰ ὀνόματα ν᾿ ἀκούσουμε, ὅσων μᾶς ἐξαπάτησαν. Ἄλλωστε γιατί θὰ διατυμπάνιζαν τὸ ὄνομά Του; Ἐλπίζοντας νὰ ἐπικρατήσουν μ᾿ αὐτό; Μὰ θὰ ἔπρεπε νὰ περιμένουν τὸ ἀντίθετο, γιατὶ κι ἂν ἔμελλαν νὰ κυριαρχήσουν θὰ χάνονταν φέρνοντας στὴ μέση τὸ ὄνομα ἑνὸς ἀπατεῶνα.

Ἂς θυμηθοῦμε ἐξ ἄλλου ὅτι ἡ ἀγάπη τῶν μαθητῶν πρὸς τὸν Διδάσκαλο, ἐνῷ ζοῦσε ἀκόμη, μαραινόταν σιγὰ-σιγὰ ἀπ᾿ τὸν φόβο τοῦ ἐπικείμενου μαρτυρίου.

Ὅταν τοὺς προανήγγειλε τὰ δεινὰ ποὺ θ᾿ ἀκολουθοῦσαν καὶ τὸν σταυρό, πάγωσαν ἀπ᾿ τὸν φόβο τους κι ἔσβησαν τελείως. Ἕνας μάλιστα δὲν ἤθελε οὔτε κἂν νὰ Τὸν ἀκολουθήσει στὴν Ἰουδαία, ἐπειδὴ ἄκουσε γιὰ κινδύνους καὶ γιὰ θανάτους. Ἂν μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸ φοβόταν τὸν θάνατο, χωρὶς Αὐτὸν καὶ τοὺς ἄλλους μαθητάς, μόνος δηλαδή, πῶς θ᾿ ἀποτολμοῦσε;

 Ἐπὶ πλέον: Πίστευαν ὅτι θὰ πεθάνει μέν, ἀλλὰ θ᾿ ἀναστηθεῖ κι ὅμως ὑπέφεραν τόσο. Ἂν δὲν τὸν ἔβλεπαν Ἀναστημένο, πῶς δὲν θὰ ἐξαφανίζονταν καὶ δὲν θὰ ζητοῦσαν ν᾿ ἀνοίξει ἡ γῆ νὰ τοὺς καταπιεῖ ἀπ᾿ τὴν ἀπελπισία τους γιὰ τὴν ἀπάτη κι ἀπ᾿ τὴ φρίκη γιὰ τὰ ἐπερχόμενα; Θ᾿ ἀντιμετώπιζαν τώρα τὴν κατακραυγὴ γιὰ τὴν ἀδιαντροπιά τους. Τί θὰ εἶχαν νὰ πoῦν;

 Τὸ πάθος τὸ ἤξερε ὅλος ὁ κόσμος: Τὸν κρέμασαν σὲ ψηλὸ ἰκρίωμα, ἦταν μέρα μεσημέρι, μέσα στὴν πρωτεύουσα καὶ στὴν πιὸ μεγάλη γιορτὴ ποὺ κανένας δὲν ἦταν δυνατὸ ν᾿ ἀπουσιάζει.

 Τὴν Ἀνάσταση ὅμως δὲν τὴν εἶδε κανεὶς ἀπ᾿ τοὺς ἄλλους. Κι αὐτὸ δὲν ἦταν μικρὸ ἐμπόδιο γιὰ νὰ τοὺς πείσουν. Πῶς λοιπὸν θὰ μποροῦσαν νὰ βεβαιώσουν στεριὰ καὶ θάλασσα γιὰ τὴν Ἀνάσταση; Καὶ γιατί, πές μου, ἀφοῦ σώνει καὶ καλὰ ἤθελαν νὰ τὸ κάνουν αὐτό, δὲν ἐγκατέλειπαν τὴν Ἰουδαία ἀμέσως, νὰ πᾶνε στὶς ξένες χῶρες; Ἀλλὰ δὲν θαυμάζεις ὅτι ἔπεισαν πολλοὺς καὶ μέσα στὴν Ἰουδαία;

 Εἶχαν τὴν τόλμη νὰ παρουσιάσουν τὰ τεκμήρια τῆς Ἀναστάσεως στοὺς ἴδιους τοὺς φονεῖς, σ᾿ ἐκείνους ποὺ Τὸν σταύρωσαν καὶ Τὸν ἔθαψαν, στὴν ἴδια τὴν πόλη ὅπου ἀποτολμήθηκε τὸ φοβερὸ κακούργημα. Ὥστε καὶ ὅλοι οἱ ἔξω ν᾿ ἀποστομωθοῦν. Γιατὶ ὅταν οἱ «σταυρώσαντες» γίνονται «πιστεύσαντες», τότε καὶ ἡ παρανομία τῆς σταυρώσεως βεβαιώνεται καὶ λάμπει ἡ ἀπόδειξη τῆς Ἀναστάσεως.

 Γιὰ νὰ ἑλκύονται ὅμως τὰ πλήθη σημαίνει πὼς οἱ μαθηταὶ ἔκαναν θαύματα. Ἂν ὅμως δὲν ἀναστήθηκε καὶ μένει νεκρός, πῶς οἱ ἀπόστολοι θαυματουργοῦσαν στὸ ὄνομά Του;

Πῶς πάλι, ἂν δὲν ἔκαναν θαύματα, ἔπειθαν;

Καὶ ἂν μὲν ἔκαναν -καὶ βεβαίως ἔκαναν- εἶχαν Θεοῦ δύναμη. Ἂν ὅμως δὲν ἔκαναν καὶ ἐν τούτοις κυριαρχοῦσαν παντοῦ, θὰ ἦταν ἀκόμη πιὸ ἀξιοθαύμαστο. Θὰ ἦταν τὸ μέγιστο θαῦμα, ἂν χωρὶς θαύματα διέσχιζαν καὶ κυρίευαν τὴν οἰκουμένη δώδεκα φτωχοὶ καὶ ἀγράμματοι ἄνθρωποι.

 Ἀσφαλῶς οὔτε μὲ τὰ πλούτη οὔτε μὲ τὴ σοφία τους ἐπεκράτησαν οἱ ψαράδες. Ὥστε καὶ χωρὶς νὰ θέλουν κηρύττουν ὅτι μέσα τους ἐνεργοῦσε ἡ θεία δύναμη τῆς Ἀναστάσεως. Γιατὶ εἶναι τελείως ἀδύνατο ἀνθρώπινη δύναμη νὰ κατορθώσει ποτὲ τέτοια ἐκπληκτικὰ πράγματα.

 Προσέξτε μὲ πολὺ ἐδῶ, γιατί αὐτὰ εἶναι ἀναμφισβήτητες ἀποδείξεις τῆς Ἀναστάσεως.

Γι᾿ αὐτὸ καὶ θὰ ἐπαναλάβω πάλι: Ἂν δὲν ἀναστήθηκε, πῶς ἔγιναν ἀργότερα στὸ ὄνομά Του μεγαλύτερα θαύματα; Κανεὶς βέβαια δὲν κάνει μετὰ τὸν θάνατό Του μεγαλύτερα θαύματα ἀπ᾿ ὅσα ὅταν ζοῦσε. Ἐνῷ ἐδῶ μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Χριστοῦ γίνονται θαύματα μεγαλύτερα καὶ κατὰ τὸν τρόπο καὶ κατὰ τὴ φύση: Κατὰ τὴ φύση ἦταν μεγαλύτερα, γιατί ποτὲ ἡ σκιὰ τοῦ Χριστοῦ δὲν θαυματούργησε. Ἐνῷ οἱ σκιὲς τῶν ἀποστόλων ἔκαναν πολλὰ θαύματα. Κατὰ τὸν τρόπο πάλι ἦταν μεγαλύτερα, ἐπειδὴ τότε μὲν ὁ ἴδιος ὁ Κύριος πρόσταζε καὶ θαυματουργοῦσε. Μετὰ τὴ Σταύρωση ὅμως καὶ τὴν Ἀνάστασή Του οἱ δοῦλοι Του ἐπικαλούμενοι ἁπλῶς τὸ σεβάσμιο καὶ ἅγιο ὄνομά Του μεγαλύτερα καὶ ἐκπληκτικότερα ἐπιτελοῦσαν. Ἔτσι δοξαζόταν κι ἀκτινοβολοῦσε πιὸ πολὺ ἡ δύναμή Του.

Πάρα πολύ μεγάλη πραγματικά απόδειξη της Αναστάσεως είναι το ότι ο Χριστός, που θυσιάστηκε στο Σταυρό, μετά το θάνατό του επέδειξε τόσο μεγάλη δύναμη, ώστε έπεισε ανθρώπους, που ζούσαν σε διάφορες περιοχές, να περιφρονήσουν, χάριν της πίστεως προς αυτόν και της ομολογίας αυτής της πίστεώς τους, και την πατρίδα τους και την οικογένειά τους και τους φίλους τους και τους συγγενείς τους και αυτή τη ζωή τους και να προτιμήσουν αντί των ευχαρίστων και τερπνών του κόσμου, που τους υπόσχονταν οι εχθροί της Πίστεως, και μαστιγώσεις και κινδύνους και μαρτυρικό θάνατο. Αυτά δεν είναι κατορθώματα κάποιου νεκρού, που έμεινε κλεισμένος στον τάφο του, αλλά κάποιου που ανεστήθη και ζει. (PG 50,593)

 tv cΓνωστό τηλεοπτικό κανάλι προβάλλει ἕνα ἀκραῖα διαστροφικό, ἀνταγωνιστικό, «ἀθλητικό παιχνίδι», τό Survivor. Εἰκοσιτέσσερις ἄνθρωποι καλοῦνται νά ἐπιβιώσουν σέ ἐγκαταλελειμμένο νησί, γιά ἑβδομάδες, ἔχοντας στίς ἀποσκευές τους τά ἀπαραίτητα ροῦχα τους καί βασική προμήθεια φαγητοῦ. Οἱ διαγωνιζόμενοι συμμετέχουν ὀργανωμένοι σέ δύο ὁμάδες, σέ εἰδικά διαμορφωμένα παιχνίδια, γεμάτα δράση καί δοκιμασίες. Σταδι­α­κά, ὁ ἀνταγωνισμός μεταξύ ὁμάδων καί ἀτόμων ὁδηγεῖ στήν ἀνάδειξη τοῦ νικητῆ, ἀφοῦ ἀπορ­ριφθοῦν οἱ ὑπόλοιποι ἤ καταρρεύσουν ψυχολογικά, σωματικά καί τελικά ἀποκλεισθοῦν. Ὁ νικητής θά λάβει τό μεγάλο ἔπαθλο τῶν 100.000 εὐρώ.

 Τό κοινό παρακολουθεῖ τίς ἀντιδράσεις καί τίς συμπεριφορές τῶν παιχτῶν καί συμμετέχει μέσω SMS, τά ὁποῖα ἀποφέρουν κέρδη σέ τηλεο­πτι­κές / πολυ­εθνι­κές ἑταιρεῖες. Στήν πραγματικό­τητα, ἐδῶ καί  δύο μῆνες ἡ χώρα μας βαυκα­λί­ζεται, συζητώντας γιά τά καλλίγραμμα πόδια, τά σώματα,  τούς κοιλιακούς τῶν συμμετεχόντων στό Survivor καί παρακολουθώντας τό ἀπόλυτο προϊόν ὑποκουλτούρας, πῶς στόν μα­κρινό  ἅγιο Δο­μί­νικο παίζουν πρα­γματι­κό ξύλο, ἀλληλοπροδίδονται, ἀλληλομισοῦν­ται,  λιμοκτονοῦν, δοκιμάζονται, ἐκ­τίθενται. «Μέ ἄλλα λόγια: ἀτομικισμός, προδοσία, ἀλληλοεξόντωση, ἀπαξίωση τῶν ἄλλων, κατάρρευση τῶν ἡττημένων, ἀποκλεισμός τῶν ἀδύναμων… Δέν εἶναι “ἁπλᾶ ἕνα παιχνίδι” εἶ­ναι ἡ ἐπιβολή τοῦ βάρβαρου, παράλογου, παρηκμασμένου πολιτισμοῦ τοῦ κυρίαρχου συστήματος στά παιδιά μας ἀπ’ αὐ­τούς πού τά ἔχουν στερήσει τό πρα­γματικό παιχνίδι, τό γέ­λιο, τή χαρά καί τήν ἐλπίδα!», ὑπογραμμίζει εὔστοχα στήν ἀ­να­κοίνωσή της ἡ  Γ΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης.
Στό μεταξύ  ἡ τηλεθέαση σπάει ρεκόρ (60%-78%) καθώς 2.500.000 τηλεθεατές -77,9% ἄνδρες ἡλικίας 25-34, 72,9% γυναῖκες ἡλικίας 15-24 καί 71,3% παιδιά- παρακολουθοῦν κάθε βράδυ τό ἑλληνικό Survivor. Πρόκειται πραγματικά γιά κατάντημα καί παρακμή. Ἀποδεικνύεται ἔτσι γιά ἄλλη μιά φορά ὅτι ἡ κρίση δέν εἶναι οἰκονομική, εἶναι πρωτίστως πολιτισμική καί πνευματική. Θά ἔπρεπε νά μᾶς εἶχε «ἐνηλικιώσει» καί νά μᾶς εἶχε συνετίσει• νά μᾶς εἶχε κάνει πιό ἀπαι­τητικούς ἀκόμη καί ὡς τηλεθεατές. Παραμένουμε φτωχοί, ἀπαίδευτοι καί μοι­­ραῖοι!
Ἀκόμη καί στά Δημοτικά Σχολεῖα, 10χρονα παιδιά δέν περιορίζονται μόνο σέ συζητήσεις, ἀλλά παίζουν στά διαλείμματα παιχνίδια, μετατρέποντας τό προαύλιο σέ ἀναπαράσταση τοῦ Survivor! Μάλιστα, σύμφωνα μέ καταγγελίες γονέων, πρίν μερικές ἡμέρες μαθητής Δημοτικοῦ Σχολείου τραυματίστηκε στή διάρκεια ἑνός τέτοιου δύσκολου παιχνιδιοῦ, ὅταν συμμαθητές του τοποθέτησαν ἐμπόδια στό σχολεῖο. Ἐπιπλέον τά παιδιά δείχνουν προτίμηση ἀκόμη καί σέ φαγη­τά τά ὁποῖα κερδίζουν ὑπό μορφή «ἐπάθλου» οἱ «ἥρωες» τοῦ Survivor! Εἶ­ναι φυσικό ἐπακόλουθο, καθώς ὅλοι γνω­ρί­ζουμε τή μεγάλη ἐπίδραση καί γοητεία πού ἀσκεῖ ἡ τηλεόραση σέ ὅλους καί ἰδιαίτερα στά παιδιά.
«Σήμερα τό Survivor μᾶς διδάσκει ὅτι καμία ξεφτίλα, καμιά μικρή προδοσία, κανένα συναισθηματικό ξεγύμνωμα, κανένα κάρφωμα τοῦ διπλανοῦ σου δέν εἶναι ντροπή, προκειμένου νά ἐπιβιώσει κα­νείς. Ἡ πειθαρχία, ἡ τυφλή ὑπακοή στούς ἄνωθεν κανόνες, ἀκόμα καί τούς πιό γελοίους καί παράλογους, εἶναι αὐ­τονόητη καί ἐπιβεβλημένη γιά ὅσους θέλουν νά παραμείνουν στό παιχνίδι», τονίζει ἡ ὡς ἄνω ΕΛΜΕ. Οἱ «ἀξίες», πού ἐπιβάλλονται μέσα ἀπό τήν τηλεοπτική εἰκόνα, εἶναι ἀπόλυτα ἀντίθετες μέ αὐ­τές πού ἐπιχειρεῖ νά μεταδώσει καί νά ἐμπνεύσει μέ κόπο καί θυσία τό σχολεῖο.
Καταλήγοντας μάλιστα οἱ προαναφερθέντες ἐκπαιδευτικοί ἀπευθύνουν -πρός τιμήν τους- ἔκκληση: «Καλοῦμε τούς συναδέλφους τῆς τάξης νά δώσου­με ἀκόμη μία μάχη ἐνάντια στά τηλεοπτικά σκουπίδια προβάλλοντας τίς ἀξίες τῆς ἀλληλεγγύης, τῆς συλλογικότητας, τοῦ σεβασμοῦ τοῦ ἄλλου, τῆς φιλίας,   τοῦ γνήσιου ἀθλητικοῦ πνεύματος, τοῦ ἀληθινοῦ ἀγώνα γιά μία ἀπελευθερωτική Παιδεία στά πλαίσια μιᾶς δίκαιης κι ἀν­θρώπινης κοινωνίας. Νά γίνουμε ὅλοι μαχητές σέ τοῦτο τόν ἀγώνα!» Τό εὐχόμαστε!

Εὐδοξία Αὐγουστίνου

Φιλόλογος-Θεολόγος

«Ἀπολύτρωσις», Μάιος 2017

π. Βενέδικτος

Το Σάββατο 13 Μαΐου 2017, στις 7.00 μ.μ. στην αίθουσα του ιεραποστολικού συλλόγου «Κυριακή», ομιλητής θα είναι ο λόγιος αγιορείτης, οσιολογιώτατος ιερομόναχος Βενέδικτος Νεοσκητιώτης, ο οποίος θα αναπτύξει το θέμα: «Η Ανάσταση του Χριστού κατά τον ιερό Χρυσόστομο».
Ο π. Βενέδικτος είναι Γέροντας της Ιεράς Καλύβης Αγίου Σπυρίδωνος Νέας Σκήτης Αγίου Όρους και συνεχιστής του έργου του αειμνήστου Γέροντός του, Αγρινιώτη ιερομονάχου π. Σπυρίδωνος Ξένου. Έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με τους Πατέρες της Εκκλησίας και ως συγγραφέας εξέδωσε βιβλία με κείμενα των Πατέρων σε νεοελληνική απόδοση, καθώς και θεματικό ευρετήριο στα άπαντα των Πατέρων, με παραπομπές στις εκδόσεις Ε.Π.Ε., ΒΕΠΕΣ και Πατρολογία του Migne.
αφίσα site

fyl.kiriaki

ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΜΗΝΟΣ ΜΑΪΟΥ (ΟΛΕΣ)

ΕΝΔΙΑΜΕΣΑ

Τετάρτη τῆς Μεσοπεντηκοστῆς (Ἰω. 7,14-30), 10 Μαΐου 2017, Ἡ διδαχὴ τοῦ Χριστοῦ εἶνε ἐκ Θεοῦ, ἀριθμ. φύλλου 2013

Τοῦ ἁγίου Κωνσταντίνου (Πράξ. 26,12-20), 22 Μαΐου 2017 στὸν ἑσπερινό (2003), Ἕν α θ α ῦ μ α, ἀριθμ. φύλλου 976(2)

Πέμπτη τῆς Ἀναλήψεως, 25 Μαΐου 2017 (2004), Ποιός εἶν᾿ αὐτὸς ποὺ ἀνεβαίνει τόσο ψηλά;, ἀριθμ. φύλλου 1078(2)

Ἐπιτρέπεται ἡ ἀναδημοσίευση τῶν ἀναρτήσεων μέ τήν προϋπόθεση ἀναγραφῆς τῆς πηγῆς

Εγγραφή

Εγγραφή| Ξεχάσατε τον κωδικό σας;

Έντυπο «Κυριακή»

Έντυπο «Κυριακή»

Το κήρυγμα της Κυριακής και τα κηρύγματα μεγάλων εορτών του επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτη, που δημοσιεύονται στο έντυπο «ΚΥΡΙΑΚΗ» κάθε εβδομάδα. (κλικ στην εικόνα).
Όλη η σειρά των κηρυγμάτων (κατά έτος) στο μενού ΤΑ ΈΝΤΥΠΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤA TEYXH TOY ΠΕΡΙΟΔΙΚOY ΜΑΣ ONLINE

     ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤA TEYXH TOY ΠΕΡΙΟΔΙΚOY ΜΑΣ ONLINE

Διαβάστε τα τεύχη online
(κλικ στην εικόνα)

ή αποθηκεύστε τα στο δίσκο σας από το μενού "Τα έντυπα του Συλλόγου"

Έντυπο «Ορθόδοξα Μηνύματα»

Έντυπο «Ορθόδοξα Μηνύματα»

Το ιεραποστολικό φυλλάδιο «Ορθόδοξα Μηνύματα» με τα κηρύγματα του μακαριστού ιεροκήρυκα Παναγιώτη Παναγιωτίδη

Τά χαρακτηριστικά τοῦ ἀναστημένου ἀνθρώπου. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης.

Τά χαρακτηριστικά τοῦ ἀναστημένου ἀνθρώπου. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης.

Τά χαρακτηριστικά τοῦ ἀναστημένου ἀνθρώπου.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης.Ὁμιλία στίς 15-05-2016 στόν Ἱ.Ν. Ζωοδόχου Πηγῆς, Περιστάσεως Κατερίνης

κλικ στην εικόνα

Ιερομονάχος π. Σάββας Αγιορείτης «Μετάνοια-Ἐξομολόγηση» σε ΒIΝΤΕΟ

Ιερομονάχος π. Σάββας Αγιορείτης «Μετάνοια-Ἐξομολόγηση» σε ΒIΝΤΕΟ

ΤΕΤΑΡΤΗ 9-3-2016 Ὁμιλία στό ἐνοριακό κέντρο τοῦ Ἱ. Ν. Ἁγ. Χαραλάμπους Κατερίνης μέ θέμα: «Μετάνοια-Ἐξομολόγηση»

κλικ στην εικόνα

Ομιλίες του Ιερομονάχου π. Σάββα Αγιορείτη σε ΒIΝΤΕΟ κ MP3

Ομιλίες του Ιερομονάχου π. Σάββα Αγιορείτη σε ΒIΝΤΕΟ κ MP3

κλικ στην εικόνα
http://iskiriaki.com/wordpress/
archives/5948

ΑΚΡΟΑΣΗ ΟΜΙΛΙΩΝ ΣΕ ΣΥΝΕΧΗ ΡΟΗ

Κατεβάστε περισσότερες ομιλίες του π. Σάββα Αγιορείτη στον υπολογιστή σας
από εδώ

«ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΙ»

«ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΙ»

O Ορθόδοξος Ιεραποστολικός Σύλλογος «Κυριακή», το Σάββατο 9 Μαΐου 2015 στο Συνεδριακό Κέντρο του Δήμου Κατερίνης πραγματοποίησε μουσικοαφηγηματική εκδήλωση αφιερωμένη στους αγωνιστές του Μακεδονικού Αγώνα. Η χορωδία «Άγιος Νέστωρ» της ενορίας του Αγίου Δημητρίου Κιλκίς με τον χοράρχη κ. Σάββα Ηλιάδη και το παραδοσιακό συγκρότημα «Ιχνηλάτες της Παράδοσης» παρουσίασαν μέσα από την αφήγηση και το τραγούδι αγωνιστές του Μακεδονικού Αγώνα.

(για το βίντεο κλικ στην εικόνα)

Oμιλία του Kαθηγουμένου της Ιεράς Μονής Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω, π. Μάξιμου

Oμιλία του Kαθηγουμένου της Ιεράς Μονής Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω, π. Μάξιμου

«Ελληνισμός και Ορθοδοξία στην Παράδοσή μας»: Ο π. Μάξιμος αναφέρθηκε στη συνάντηση των δύο σημαντικών μεγεθών, του Ελληνισμού και του Χριστιανισμού μέσα στην ιστορία, που είχε ως αποτέλεσμα τη γέννηση του ελληνορθόδοξου πολιτισμού, μέσω του οποίου μεταδόθηκε με τον τελειότερο τρόπο η αποκάλυψη του Θεού στα Έθνη.
(κλικ στην εικόνα)

ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΜΟΝΑΧΗΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ  ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΜΟΝΑΧΗΣ

Η ΟΣΙΟΛΟΓΙΩΤΑΤΗ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ, ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΟΝΑΧΗ ΑΝΑΠΤΥΣΣΕΙ ΤΟ ΘΕΜΑ: "ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑ" - Ο πνευματικός αγώνας και η κατανυκτική ευχή του Μεγάλου Ασκητού και διδάχου της Αγίας μας Εκκλησίας Όσίου Εφραίμ του Σύρου.

Κλικ στην εικόνα

Ἁγιορείτικες μορφές – ἀφιερώματα

Ἁγιορείτικες μορφές – ἀφιερώματα

Αφιερώματα του περιοδικού της Πειραϊκής Εκκλησίας σε Αγιορείτες Πατέρες.

Πατήστε στήν εικόνα γιά νά δεῖτε τά ἀφιερώματα

π. Σωφρόνιος Σαχάρωφ – Ειδικό Αφιέρωμα Bίντεο του Συλλόγου

π. Σωφρόνιος Σαχάρωφ – Ειδικό Αφιέρωμα Bίντεο του Συλλόγου

π. Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Ο βίος και το έργο του. Ένα αφιέρωμα στον Γέροντα Σωφρόνιο. Επεξεργασμένο βίντεο 15΄ από τον Σύλλογο Κυριακή (κλικ στην εικόνα)

Αυγουστίνος Καντιώτης – Ειδικό Αφιέρωμα Βίντεο του Συλλόγου

Αυγουστίνος Καντιώτης – Ειδικό Αφιέρωμα Βίντεο του Συλλόγου

Επεξεργασμένο βίντεο από τον Ιεραποστολικό Σύλλογο Κυριακή (κλικ στην εικόνα)

Οι Τρείς Ιεράρχες για τις δύσκολες μέρες μας

Οι Τρείς Ιεράρχες για τις δύσκολες μέρες μας

Βίντεο-παραγωγή του συλλόγου με αποσπάσματα από ομιλία του μακαριστού επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτου

Άγιος Σέργιος του Ράντονεζ HD

Άγιος Σέργιος του Ράντονεζ HD

Ρώσικο ντοκιμαντέρ για τον Άγιο Σέργιο του Ράντoνεζ. Είναι διάρκειας περίπου 27΄. Η μετάφραση έγινε από τον Ελληνο-Ρωσικό σύλλογο Άντον Τσέχωφ και τους υπότιτλους στα ελληνικά επεξεργάστηκε ο Ιεραποστολικός Σύλλογος Κυριακή. Η ταινία προβλήθηκε σε εκδήλωση των συλλόγων στο Συνεδριακό Κέντρο του Δήμου Κατερίνης την 19η Μαΐου 2014. (Για το Βίντεο κλικ στην εικόνα).

Μέγας Αθανάσιος -Βιντεο-παρουσίαση με τον επισκ. Αυγουστίνο ομιλητή

Μέγας Αθανάσιος -Βιντεο-παρουσίαση με τον επισκ. Αυγουστίνο ομιλητή

Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας. 15λεπτο βίντεο για τον βίο και τους αγώνες του. Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας όπως τον αναπτύσσει σε ομιλία του ο μακαριστός επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης. Παραγωγή του Συλλόγου "Κυριακή".