Νέα-Ανακοινώσεις

  • .

    ΑΙΘΟΥΣΑ ΚΥΡΙΑΚΗ, Β΄ ΠΑΡΟΔΟΣ ΕΙΡΗΝΗΣ 2, (Κέντρο, παραπλεύρως Ταχυδρ. Ταμιευτηρίου), τηλ. 2351022183

    .

    ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 

    ΣΥΝΑΞΕΩΝ 

    ΑΠΡΙΛΙΟΥ – MAΪΟΥ 2018. 

    .

    ΓΙΑ ΜΕΓΕΝΘΥΣΗ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ

    προγραμμα Απριλίου Μαΐου 2018 αφίσα smaal

    ΔΕΥΤΕΡΑ ΚΥΚΛΟΣ ΓΙΑ ΚΥΡΙΕΣ  6.00 μ.μ.

    .

    ΤΕΤΑΡΤΗ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΟΥ ΑΝΑΚΟΙΝΩΝΕΤΑΙ Κ ΑΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΕΤΑΙ  6.30 μ.μ.

    .

    ΣΑΒΒΑΤΟ

    ΚΑΘΕ ΣΑΒΒΑΤΟ ΣΤΙΣ 6:30 μ.μ. ΟΜΙΛΗΤΕΣ ΟΙ ΑΡΧΙΜ. ΣΑΒΒΑΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ και ΕΦΡΑΙΜ ΑΝΘΙΜΟΥ (εναλλάξ)

    .

    ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ (επάνω από την αίθουσα του συλλόγου)

    .

    ΔΕΥΤΕΡΑ, ΤΕΤΑΡΤΗ, ΣΑΒΒΑΤΟ

    5.00 μ.μ.  –  9.00 μ.μ.

Συναξαριστής

Ι. Μονές της Μητροπόλεως

Επισκέψεις

Flag Counter

Στοιχεία επισκεπτών

Είναι μαζί μας

Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ (ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ)

Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ (ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ)

ὅταν δὲ ἔλθῃ ἐκεῖνος, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁδηγήσει ὑμᾶς εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν.

Ἰω. 16.12-13

Αποστρέφεσαι το να πει κάποιος λόγο εναντίον σου; Μην πεις κι εσύ λόγο κακό για κανέναν.
Αποστρέφεσαι την γκρίνια; Μην γκρινιάζει κι εσύ με το παραμικρό.

Πολλές φορές όμως ενώ αποστρεφόμαστε (και καλάα κάνουμε) πολλές εμπαθείς καταστάσεις που βλέπουμε στους άλλους, συγχρόνως τα πράττουμε κι εμείς ίσως σε κάποια άλλη μορφή και σε διαφορετικό χρόνο στους άλλους δικαιολογώντας τον εαυτούλη μας.

Ο κακός λόγος είναι πάντα κακός κι ας έχει την δικαιολογία του. Η γκρίνια είναι πάντα γκρίνια κι ας έχει φταίξει ο άλλος. Μην ζούμε μέσα στην πλάνη ότι ο άλλος ό,τι κάνει ή λέει δεν έχει δικαιολογία ενώ εμείς έχουμε. Εάν ρωτήσεις έναν άνθρωπο που μιλά με κακία για κάποιον θα σου εξηγήσει ότι δικαιολογημένα το κάνει για τον τάδε λόγο ή λόγους· το ίδιο εάν ρωτήσεις κάποιον άνθρωπο που κάνει παράπονα και γκρινιάζει θα σου εξηγήσει τους λόγους της γκρίνιας του και των παραπόνων του. Όπως δηλαδή έχουμε εμείς τους λόγους μας έχουνε και οι άλλοι.
Το θέμα όμως αδελφοί μου είναι να πάψουμε να δικαιολογούμε τον εγωισμό μας που νιώθει προσβεβλημένος. Όντως μπορεί ο άλλος άνθρωπος να μας αδίκησε ή να έκανε κάποιο λάθος, όμως η λύση δεν είναι ούτε να τον κακολογήσουμε σε άλλους, ούτε η γκρίνια μας προς αυτόν. Αντί για λύση στο «θέμα» που ίσως προέκυψε ρίχνουμε λάδι στην φωτιά με αυτήν την συμπεριφορά μας. Όταν ο άλλος κάνει κάτι «κακό» προς εμάς καλούμαστε να το εκμεταλλευτούμε πνευματικά. Να το δούμε ως ευκαιρία ταπείνωσης, καλλιέργειας της υπομονής, της σιωπής, της προσευχής, της συγχωρετικότητας, της συγκατάβασης.
Στο κάτω κάτω ό,τι κι αν μας έχει κάνει ο άλλος -που το θεωρούμε τόσο μεγάλο κακό- σίγουρα δεν μας έχει σταυρώσει· όπως εμείς σταυρώσαμε (και σταυρώνουμε) τον Χριστό μας.

Και τί έκανε ο Χριστός -ο μόνος Αθώος της ιστορίας- όταν τον σταυρώσαμε;
Και τι κάνει ο Αναμάρτητος Χριστός όταν τον σταυρώνουμε με τις αμαρτίες μας, με την βλάσφημη και αμετανόητη ζωή μας; Δεν μας κατακρίνει, δεν μας κακολογεί, δεν μας γκρινιάζει. Η καρδιά του παραμένει ανοιχτή προς εμάς. Μας συγχωρεί, μας αγαπά, μας αποδέχετε…

Αυτό καλούμαστε να κάνουμε στα μέτρα του δυνατού: να ζήσουμε με πρότυπο τον Χριστό και τους Αγίους μας, όχι τους φίλους μας, όχι τους συγγενείς μας, όχι τους διάσημους αστέρες, όχι τους φιλοσόφους, όχι τους πανεπιστήμονες, όχι τους αθλητές, όχι τους πετυχημένους κοινωνικά και οικονομικά.

Ας μάθουμε επιτέλους ότι το να αναγνωρίζουμε το κακό στους άλλους δεν μας κάνει εμάς καλούς και ενάρετους. Το θέμα είναι να ζούμε εμείς ενάρετα, δηλαδή Χριστομίμητα, διότι ενώ μπορεί να αναγνωρίζουμε το κακό στους άλλους να το έχουμε κι εμείς στην ζωή μας. Δηλαδή π.χ. το να αναγνωρίζω και να καταδικάζω την κλεψιά του άλλου, αυτό δεν σημαίνει ότι εγώ γίνομαι αυτομάτως δίκαιος κι ελεήμων!
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι εάν δούμε κάτι λάθος στον άλλον άνθρωπο (διότι είμαστε όντα με κρίση) καλούμαστε να μαθητεύσουμε από το λάθος του άλλου ώστε να διορθώσουμε τα δικά μας λάθη και να θεραπεύσουμε την δική μας αμαρτία.
Το λάθος του άλλου ας γίνει η αφορμή για την δική μας πνευματική αφύπνιση και όχι αφορμή κατάκρισης και πρόκλησης μεγαλύτερων προβλημάτων με την κακία μας και την γκρίνια μας που αποδεικνύουν την έλλειψη ταπείνωσης και μετάνοιας, δηλαδή την απουσία αναγνώρισης των δικών μας λαθών, ατελειών, παραλείψεων κι αμαρτιών.

Διαβάζουμε στο Μέγα Γεροντικό: Πήγε κάποτε ο αββάς Ισαάκ ο Θηβαίος σε κάποιο κοινόβιο και είδε έναν αδελφό να σφάλλει και τον κατέκρινε. Όταν επέστρεψε στην έρημο, ήλθε άγγελος Κυρίου και στάθηκε μπροστά στην πόρτα του κελιού του και του είπε: Δεν σου επιτρέπω να μπεις! Κι εκείνος παρακαλούσε κι έλεγε: Τι συμβαίνει; τι έκανα; Αποκρίθηκε τότε ο Άγγελος: Ο Θεός με έστειλε λέγοντας: Πες του να δώσει εντολή, που να βάλω τον αδελφό που έσφαλε και τον καταδίκασε; στον παράδεισο ή στην κόλαση;
Ο αββάς όταν άκουσε από τον άγγγελο αυτόν τον λόγο έπεσε χάμο, έκλαψε και είπε: Αμάρτησα, συγχώρεσέ με!
Κι ο άγγελος του είπε: Σήκω, σε συγχώρεσε ο Θεός, μα στο εξής να προσέχεις να μην κρίνεις κανέναν γιατί αυτό το δικαίωμα το έχει μόνον ο Θεός!

Από το facebook του π.Παύλου Παπαδόπουλου

 …Την ίδια ακριβώς εποχή έκαμα και μια άλλη άνακάλυψη:Ο πατέρας μου πού τόσο αγαπούσα, ο σεβαστός μου πατέρας, ήταν αφάνταστα φτωχός. Ηταν τόσο φτωχός όσο και οί αλεπούδες, οί λύκοι και οί σκίουροι, πού δεν έχουν τίποτε άλλο από το κορμί τους και μια φωλιά, χωρίς καΐ κεί να μπορούν να γλυτώσουν απ” το κυ­νηγητό.

Είχα πέντε ακόμη αδελφούς και αδελφές. Είμαστε εξι παιδιά όλα μαζί. Μα ποτέ δεν υπήρξαν σπίτι μας έξι ζευγάρια παπούτσια, ούτε έξι πανωφόρια ούτε έξι καπέλλα. Χρησιμοποιούσαμε και οί έξι ένα παλτό, Ένα ή δύο ζευγάρια παπούτσια, ένα ή δύο καπέλλα. 

Έμείς, τα παιδιά, ποτέ δεν μπορούσαμε να βγούμε όλα μα­ζί έξω από τον ίερό χώρο της εκκλησίας ή του πρεσβυτερίου, διό­τι ποτέ δεν είχαμε ρούχα και για τους έξι. Εξω άπό το σπίτι βγαί­ναμε με τη σειρά. Ποτέ συγχρόνως. Εξ αιτίας της αθλιότητας αυτής έρχονταν στο πρεσβυτέριο στιγμές τρομερού πόνου. Στιγμές φοβερής οδύνης. Νοιώθαμε την αθλιότητα μέχρι τα βάθη του είναι μας, μέχρι τα κόκκαλα και πιο βαθειά ακόμη, μέχρι τον μυελό των οστών.
Άλλα, σ” αυτές τις τρομερές στιγμές της πείνας, του κρύου και της οδύνης, ήταν αρ­κετό για μας, τα τόσο δυστυχισμένα παιδιά, να διασχίσωμε την δενδροστοιχία του κοιμητηρίου και να μπούμε μέσα στην αγία Εκκλησία, στον ουρανό, πού ήταν κτισμένος στη γη, για να θυμηθοϋμε πώς ήμαστε παιδιά του Θεού και πώς ανήκαμε στο θεϊκό γένος άφοϋ ήμασταν χριστιανοί και πώς οι αθλιότητες της γης δεν έχουν καμμιά, καμμιά σημασία. Ακόμη και αν κα­νείς πεθάνη από την πείνα, είναι αθάνα­τος …

Και για να μη μας καταθλίβη, εμάς τα παιδιά, ή στέρησις, ή άθλιότης καί ή πείνα και για να μη έχωμε ένα αίσθημα κατω­τερότητας μπροστά στα αλλά παιδιά, τα όποια μπορούσαν να τρώ­νε και τα οποία είχαν καπέλλα καί παπούτσια καί πανωφόρια καί για να παραμένωμε τέλος πονετικοί, καλοί καί επιεικείς και γα­λήνιοι στον τρομερό πόνο μας καί στην τρομακτική φτώχεια μας, ή μαμά πρεσβυτέρα — ή ποιήτρια —μας διάβαζε κάθε μέρα την Ιστορία του Ίώβ.

 “Ηταν ένα φάρμακο εξαιρετικά αποτελεσματικό, πρόχειρο για όλες τις αθλιότητες καί για όλες τις δοκιμασίες. Για όλους τους πόνους μας ή μαμά πρεσβυτέρα μας διάβαζε τις δοκιμασίες του Ίώβ. Δυο φορές την μέρα. Τρεις φορές την μέ­ρα. Πέντε φορές την ήμερα. Κάθε μέρα. Καί έτσι ό Ίώβ υπέφερε μαζί μας. Καί μείς μαζί του. Καί κάναμε σύγκριση ανάμεσα στις δοκιμασίες μας καί τις δοκιμασίες του αγίου εκείνου ανθρώπου. Γνωρίζαμε τον Ιώβ καλύτερα άπο κάθε άλλο πλάσμα πού υπάρχει στη γη καί τον ουρανό. Ό Ιώβ κατοικοΰσε μαζί μας στο πρεσβυτέριο παντοτεινά. Συμμετείχε στην οικογένεια μας.. Τον είχαμε περιμαζέψει και διημέρευε μαζη μας. Διότι ο «Ιώβ έμοιαζε με μας. Είμαστε συγγενείς του.Είχε το ίδιο αίμα με μας, το αίμα εκείνων πού δοκιμάζονται άπ” όλους τους πόνους της γης. Εξ αιτίας αυτής της συνοικήσεως .με τον Ιώβ, ακόμη και σήμερα, όταν ακούω το όνομα του ή όταν το βλέπω γραμμένο κάπου, χαίρομαι, σαν ν” α­κούω το όνομα των αδελφών μου ή το όνομα του άδελφού μου ή ενος πολύ στενού συγγενούς πού κατάγεται απ» το χωριό μας…

Από το βιβλίο του Βιρτζίλ Γκεωργκίου:«Από την 25η ώρα στην

αιωνιότητα»

πηγή : https://proskynitis.blogspot.gr/2018/05/blog-post_9.html

Κάποτε, όπως μου διηγείτο στα παιδικά μου χρόνια ο παπα-Θόδωρος, ο ιερεύς που με βάπτισε, κάλεσαν κάποιο βράδυ τον παππού του, που ’ταν και αυτός ιερεύς με το όνομα παπα-Γιώργης, για να κοινωνήσει έναν άρρωστο. Ετοιμάστηκε ο παππούς ιερεύς, παίρνοντας μαζί του τον εγγονό του, Θεόδωρο, για να κρατάει το φαναράκι αναμμένο και να πηγαίνει έτσι μπροστά. Πήγε στην εκκλησία, πήρε το Άγιο Ποτήριο με τη Θεία Κοινωνία, αφού προηγουμένως φόρεσε το πετραχήλι του και έβαλε στους ώμους του τον αέρα. Διαβάστε Περισσότερα

- Παπανικολάου, έφυγες όπως είσαι! Μεταβολή και σφαίρα. Δυο μέρες αποβολή!
- Κυρία…
- Κεριά και λιβάνια! Σου το είχα πει, αν ξανάρθεις εδώ μέσα δεν γλιτώνεις. Όπως είσαι, ούτε να σε βλέπω.
Ο Παπανικολάου, ο Νίκος, δηλαδή, έφυγε πράγματι. Χωρίς ίχνος δυσαρέσκειας στη μορφή του.
Με μια σκληρότητα αφύσικη θα έλεγες για την ηλικία του, σαν σμιλεμένο πρόσωπο σε πάγο.
Δεν μπορούσες να καταλάβεις αν λυπόταν, αν ένοιωθε απογοητευμένος, θυμωμένος. Γενικά, δεν ήταν εύκολο να τον ψυχολογήσει κάποιος.
Είχε καλλιεργήσει άμυνες τέτοιες, που να σκαλίσεις τα συναισθήματά του ήταν σχεδόν αδύνατο. Διαβάστε Περισσότερα


Τό Σάββατο 19 Μαΐου 2018 καί ὥρα 19.30-20.30 μ.μ., στήν αἴθουσα του ιεραποστολικού συλλόγου «Κυριακή» Β Πάροδος, Εἰρήνης 2 (Κέντρο, παραπλεύρως Ταχυδρ. Ταμιευτηρίου) στην Κατερίνη ὁ Ἀρχιμ/της Σάββας Ἁγιορείτης,  θά ἀναπτύξει  τό θέμα:«Ἡ  ταπεινοφροσύνη Γ΄, Ἀββᾶ Δωρόθεου- Ἀσκητικά».

https://youtu.be/aLe3PsTZRRM

Την Τετάρτη 21 Μαρτίου 2018, στην αίθουσα του ορθοδ. ιεραποστολικού συλλόγου «Κυριακή», ο κ. Νικόλαος Τσάμογλου, θεολόγος, ιεροκήρυκας της ορθοδ. χριστιανικής αδελφότητας «Απολύτρωσις», ανέπτυξε το θέμα: «Οι λόγοι του Χριστού επί του Σταυρού».

Περί μακροθυμίας(Αγ.Νεκταρίου)

Αποτέλεσμα εικόνας για indelunga rabdare

 Η μακροθυμία είναι αρετή γενναίας και ευγενικής ψυχής, που έχει θεμέλιο την αγάπη προς τον πλησίον. 

Η μακροθυμία είναι μεγαλοψυχία, μεγαλοφροσύνη και φίλη της πραότητας. 

Η μακροθυμία μαρτυράει καλή αγωγή ψυχής και εκδηλώνεται σαν συμπάθεια, φιλανθρωπία, μετριοφροσύνη και δικαιοσύνη.

 Ο μακρόθυμος κυριαρχεί πάνω στον θυμό και την οργή του∙ κατευνάζει δε τις ορμές της καρδιάς του, ελεεί όσους έφταιξαν σε κάτι και λυπάται αυτούς που αμαρτάνουν. Ο έλεγχός του γίνεται με επιείκεια και τα λόγια του εκφράζονται με σύνεση και φρόνηση. Η οργή δεν σκοτίζει τον νου του και ο θυμός δεν διαταράσσει τα λογικά του. Η όψη του είναι ευχάριστη και οι κινήσεις του σεμνοπρεπείς. Έχοντας πολλή φρόνηση, δεν δικάζει με εμπαθή οξύτητα, αλλά αποφαίνεται με αγαθή κρίση για τα παραπτώματα.

Ο Χρυσόστομος λέει για τη μακροθυμία τα παρακάτω: «Το αίτιο όλων των αγαθών είναι η μακροθυμία∙ αυτή είναι η ρίζα κάθε φιλοσοφίας∙ υπάρχει ως όπλο ακαταμάχητο και πύργος απόρθητος , αντιμετωπίζοντας με ευκολία τα λυπηρά και τα δύσκολα. Και όπως ακριβώς , αν πέσει σπίθα στην άβυσσο , εκείνη δεν θα βλαφθεί καθόλου, αλλά η σπίθα θα σβήσει εύκολα, έτσι και στη μακρόθυμη ψυχή , όποιο απροσδόκητο και να εμφανιστεί, αυτό εξαφανίζεται εύκολα, ενώ εκείνη παραμένει ατάραχη.
Διότι η μακροθυμία είναι δυνατότερη όλων∙ και για στρατόπεδα να πεις και για χρήματα και για άλογα και για τείχη και για όπλα και για ο,τιδήποτε , κανένα δεν θα βρεις ίσο με τη μακροθυμία.
Γιατί εκείνος που θα έχει όλα τα παραπάνω, αν κυριευθεί από θυμό, πολλές φορές συμπεριφέρεται σαν ανώριμο παιδάκι, κάνοντας πολύ θόρυβο και γεμάτος ζάλη. Ο μακρόθυμος απολαμβάνει βαθιά γαλήνη, σαν να βρίσκεται καθισμένος σε λιμάνι∙ όπως ακριβώς δεν νικιέται ο βράχος με όποια βλάβη κι αν προσπαθήσεις να του προκαλέσεις , ή δεν ταράζεται ο πύργος όποια ύβρη και να του απευθύνεις, ή δεν καταστρέφεται το διαμάντι με όποια πληγή θελήσεις να του προκαλέσεις».

Μακάριος ο άνθρωπος ο μακρόθυμος.

 «Το γνώθι σαυτόν ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ»ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ Αθήνα 2011

πηγη : https://proskynitis.blogspot.gr/2018/05/blog-post_43.html


Η αμαρτία της γλώσσας είναι η συνηθέστερη και η πιο συχνή αμαρτία. «Ει τις εν λόγω ου πταίει, ούτος τέλειος ανήρ», λέει ο Απόστολος Ιάκωβος (Ιακ. 3,2).

Όταν ένας μετανοημένος άνθρωπος ξεκινά να βαδίσει τον δρόμο του Θεού – όταν αρχίζει να ζει σύμφωνα με τις εντολές του Θεού – πρέπει να πασχίζει να αποφύγει να αμαρτήσει με τη γλώσσα. Αυτός ήταν ο κανόνας που έβαλε στον εαυτό του ο μετα­νοημένος προφήτης Δαβίδ. Ιδιαιτέρως μάλιστα υποσχέθηκε να παραμείνει σιωπηλός ενώπιον των εχθρών του: «Αποφάσισα να βάλω φραγμό στο στόμα μου και να μη μιλώ όταν ο αμαρτωλός βρεθεί μπροστά μου» (Ψαλ. 38,1).

Να ένας θαυμάσιος κανόνας για όποιον θέλει να θεραπευτεί από την αμαρτία του. Όταν τον κατηγορούν, εκείνος δεν απαντά· όταν συκοφαντείται, παραμένει σιωπηλός.

Πράγματι, ποιο το νόημα αν μιλήσεις σε έναν εξοργισμένο άνθρωπο ο οποίος δεν έχει δίκαιο και δεν αγαπά τον Θεό περισσότερο απ’ τον εαυτό του; Αν του μιλήσεις για το κακό, θα τον εξοργίσεις ακόμη, περισσότερο. Αν του μιλήσεις για το καλό, θα τον κάνεις χλευαστή των ιερών και των οσίων.
Μπροστά στον Πιλάτο ο Χριστός παρέμεινε ολωσδιόλου σιωπηλός. Ο Πιλάτος του είπε: «Ουκ αποκρίνη ουδέν;» (Μάρκ. 15,4).

Τί μπορεί να απαντήσει Εκείνος σε σένα, όταν δεν έχεις αυτιά να τον ακούσεις, ή νου για να τον κατανοήσεις;

Να, λοιπόν, η σιωπή του δικαίου μπροστά στον άδικο έχει τη δύναμη να επηρεάσει κατά τον καλύτερο τρόπο. Ο τελευταίος απομένει μόνος, για να ερμηνεύσει τη σιωπή του δικαίου και έχει τη δυνατότητα να δώσει ερμηνεία που ωφελεί την ψυχή του· ενώ οποιαδήποτε άλλη καλή ή κακή απάντηση, θα την παρανοήσει προς το χειρότερο, καταδι­κάζοντας άλλους και δικαιώνοντας τον εαυτό του.

Μακάριος ο άνθρωπος ο οποίος μαθαίνει, εγκρατευόμενος, να κυριαρχεί στη γλώσσα του.

Ιησού Χριστέ, Κύριε και Θεέ μας, Συ ο οποίος μας έδειξες με το παράδειγμά Σου πως και πότε πρέπει να μιλούμε, Συ μας έδειξες με το παράδειγμά Σου επίσης πως και πότε πρέπει να παραμένουμε σιωπηλοί. Βοήθησέ μας, διά του Αγίου Σου Πνεύματος, να μην αμαρτάνουμε με τη γλώσσα.

(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Αχρίδος, Οκτώβριος, εκδ. Άθως, σ. 216-218)

Μαρτυρία του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου στόν οποίον ο Θεός αποκάλυψε πώς θα αλλάξουν τα υλικά σώματα,  και θα αφθαρτοποιηθούν κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Ιησού Χριστού.

Μια μέρα, καθώς προσευχόταν (ο Αγιος Συμεών) με καθαρότητα και συνομιλούσε με τον Θεό, είδε πως ο αέρας άρχισε να φωτίζει το νου του, και ενώ ήταν μέσα στο κελί του, νόμιζε ότι βρισκόταν έξω, σ’ ανοιχτό χώρο. Ήταν νύχτα, που μόλις είχε ξεκινήσει.

Τότε άρχισε να φέγγει από ψηλά όπως το πρωινό ροδοχάραμα- ω των φρικτών οπτασιών του ανδρός!-, και το οίκημα κι όλα τ’ άλλα εξαφανίστηκαν, και νόμιζε ότι δεν ήταν καθόλου σε οίκημα.

Τον συνέπαιρνε ολότελα θεία έκσταση αντιλαμβανόμενος καλά με τον νου του το φως εκείνο που του εμφανιζόταν.

Αυτό μεγάλωνε λίγο –λίγο κι έκανε τον αέρα να φαίνεται πιο λαμπερός κι αισθανόταν τον εαυτό του μ’ ολόκληρο το σώμα του να βρίσκεται έξω από τα γήινα

Αλλά επειδή εξακολουθούσε να λάμπει ακόμη περισσότερο εκείνο το φως και του φαινόταν σαν ήλιος που μεσουρανώντας έλαμπε από ψηλά, αισθανόταν σαν να στέκεται στο μέσο του φωτός και ότι ολόκληρος ο εαυτός του μαζί με το σώμα του ήταν γεμάτος από χαρά και δάκρυα λόγω της γλυκύτητας που του προξενούσε η παρουσία του.

Παράλληλα έβλεπε ότι το ίδιο φως κατά τρόπο θαυμαστό ήρθε σε επαφή με το σώμα του και σιγά-σιγά διαπερνούσε τα μέλη του.

Η έκπληξη αυτής της οπτασίας τον απομάκρυνε από την προηγούμενη θεωρία και τον έκανε να αισθάνεται μόνο αυτό το εξαίσιο πράγμα που συνέβαινε μέσα του.

Έβλεπε, λοιπόν, ότι το φως εκείνο σιγά-σιγά εισχωρούσε σ’ ολόκληρο το σώμα του, την καρδιά και τα έγκατά του και τον έκανε ολόκληρο σαν φωτιά και φως.

Και όπως προηγουμένως το οίκημα, έτσι και τώρα τον έκανε να χάσει την αίσθηση του σχήματος, της θέσεως, του βάρους και την μορφής του σώματος και σταμάτησε κα κλαίει.

Τότε ακούει μια φωνή από το φως να του λέει: «Κατά τον ίδιο τρόπο είναι αποφασισμένο ν’ αλλάξουν οι Άγιοι που θα ζουν και θα βρίσκονται ακόμη εδώ κατά την ώρα της έσχατης σάλπιγγας, κι έτσι μεταμορφωμένοι θ’ αρπαγούν, όπως λέει και ο απόστολος Παύλος».

Για πολλές ώρες όντας ο μακάριος σ’ αυτήν την κατάσταση, ανυμνώντας μυστικά και ακατάπαυστα το Θεό και κατανοώντας τη δόξα που τον περιέβαλλε και την αιώνια μακαριότητα που πρόκειται να δοθεί στου Αγίους, άρχισε να σκέφτεται και να μονολογεί μέσα του:

«Άραγε θα ξαναγυρίσω πάλι στην προηγούμενη κατάσταση του σώματος μου ή θα ζήσω έτσι συνέχεια;»

Μόλις έκανε τη σκέψη αυτή, αμέσως αισθάνθηκε να περιφέρει το σώμα του σαν σκιά ή σαν πνεύμα.

Καταλάβαινε ότι είχε γίνει, όπως είπαμε, ολόκληρος με το σώμα του φως χωρίς μορφή, χωρίς σχήμα και άυλο. Και το μεν σώμα του το αισθανόταν ότι υπάρχει, πλην όμως χωρίς υλικές διαστάσεις και σαν πνευματικό.

Αισθανόταν δηλαδή να μην έχει καθόλου βάρος ή όγκο κι απορούσε βλέποντας τον εαυτό του που είχε σώμα να είναι σαν ασώματος.

Και το φως που λαλούσε μέσα του, όπως και προηγουμένως, του έλεγε και πάλι: «Τέτοιοι θα είναι μετά την ανάσταση στον μέλλοντα αιώνα όλοι οι άγιοι περιβλημένοι ασωμάτως με σώματα πνευματικά ή ελαφρότερα και λεπτότερα και πιο αιθέρια ή παχύτερα και βαρύτερα και πιο γεώδη, από τα οποία θα καθορισθεί για τον καθένα η στάση και η τάξη και η οικείωση με το Θεό».

Αυτά όταν άκουσε ο θεοπτικότατος και θεόληπτος Συμεών κι αφού είδε το ανέκφραστο θεϊκό φως κι ευχαρίστησε τον Θεό, που δόξασε το γένος μας και το έκανε μέτοχο της θεότητας και της βασιλείας Του, ξαναγύρισε πάλι στον εαυτό του και βρέθηκε ξανά μες στο κελί του στην προηγούμενη ανθρώπινη φυσική κατάσταση.

Όμως με όρκους διαβεβαίωνε εκείνους με τους οποίους είχε θάρρος και φανέρωνε τα μυστικά του, ότι:

«για πολλές ημέρες αισθανόμουν αυτή την ελαφρότητα του σώματος χωρίς να καταλαβαίνω καθόλου ούτε κόπο, ούτε πείνα, ούτε δίψα».

Επειδή, λοιπόν, με αυτά ενωνόταν μόνο με το Πνεύμα κι ήταν γεμάτος από τα θεϊκά χαρίσματά Του- και φυσικά είχε καθαρίσει και ο ίδιος πλήρως το νου του-, έβλεπε οπτασίες και φρικτές αποκαλύψεις του Κυρίου όπως παλαιά οι Προφήτες.

Έτσι, έχοντας αποστολική διάνοια, επειδή την ύπαρξή του κατηύθυνε και κινούσε το θείο Πνεύμα, είχε και το χάρισμα του λόγου που έβγαινε από τα χείλη του και, ενώ ήταν όπως κι εκείνοι αγράμματος, θεολόγησε και με τα θεόπνευστα συγγράμματα του διδάσκει τους πιστούς την ακρίβεια της ευσεβούς ζωής.

Έχοντας ανέλθει σ’ ένα τέτοιο πνευματικό επίπεδο, αρχίζει να συγγράφει ασκητικούς λόγους κατά κεφάλαια για τις διάφορες αρετές και τα πάθη που αντίκεινται σ’ αυτές.

Από όσα αυτός έμαθε από την προσωπική του ασκητική ζωή και τη θεία γνώση που του δόθηκε, και περιγράφει με ακρίβεια τη μοναχική ζωή για όσους την ασκούν και έτσι γίνεται για τον ισραηλιτικό λαό των μοναχών ποταμός Θεού γεμάτος πνευματικά νερά.

Από το βιβλίο: «Άγιος Συμεών Ο Νέος Θεολόγος», ο βίος του Αγίου, από τον Νικήτα Στηθάτο, κριτική έκδοση του Αρχιμ Συμεών Κούτσα, Εκδόσεις ΑΚΡΙΤΑΣ, σελ. 189-193.

πηγή: http://pneumatoskoinwnia.blogspot.gr/2014/03/blog-post_14.html?m=1

 mob internet cΠαρατηρῶ μία κατηγορία χριστια­νῶν πού χαίρονται νά μελετοῦν μέσα ἀπό τό διαδίκτυο ὡραῖα ἐκκλησιαστι­κά ἄρθρα, νά ἀκοῦνε ἐξαιρετικές πνευ­ματικές ὁμιλίες, νά παρακολουθοῦν Παρακλήσεις ἀπό βυζαντινές χορωδίες στό youtube.

Συζητώντας γι᾽ αὐτές τίς καλές ἐμ­πειρίες, τίς ὁποῖες ἔχει τή δυνατότητα νά προσφέρει ἡ καλή χρήση τῆς τε­χνο­­λογίας, ἔκανα κάποιες ἐρωτήσεις, ὥστε νά καταλάβω ἄν αὐτή ἡ τακτική ἀποδίδει καρπούς.
– Ἐκτός ἀπό τήν κυριακάτικη θ. Λειτουργία, πηγαίνετε στίς συνάξεις, τά ἑσπερινά κηρύγματα, τίς Παρα­κλή­σεις καί τούς Ἑσπερινούς τῆς ἐ­νορίας σας; Στέλνετε τά παιδιά σας στό κατηχητικό; Συμμετέχετε σέ ἐκ­δηλώσεις;
– Μά ἀφοῦ οἱ ὁμιλίες πού ἀκοῦμε στό internet εἶναι χρυσές, σέ σύγκρι­ση μέ αὐτές πού ἔχουμε παρακολουθήσει ἀπό τόν ἐφημέριό μας. Οἱ ψαλ­μωδίες ἀπό χορωδίες εἶναι ὑπέροχες σέ σχέ­ση μέ τούς ψάλτες…
– Ἔχετε σκεφθεῖ ποτέ πώς εἶστε καί ἐσεῖς μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ὁ ἱερέας, ὁ ψάλτης, ἡ νεωκόρος καί οἱ ὑ­πόλοιποι πού θυσιάζουν τόν κα­να­πέ τους γιά νά ἀκούσουν τά τσίγκινα κηρύγματα τοῦ παπᾶ τῆς ἐνο­­ρίας τους; Συμμετέχουν στά προβλήματα, ἀ­κοῦ­νε ἀνακοινώσεις, βοηθᾶνε στό φιλόπτωχο…
Δέν ξέρω τελικά ἄν, ὅταν ἔρθει ἡ ὥρα νά μᾶς κρίνει ὁ Χριστός, θά μᾶς ὠφελήσει ἡ εἰκονική παρουσία μας σέ μία φανταστική διαδικτυακή Ἐκκλησία. Θά ἀκούσουμε τό «δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός μου»;
Μποροῦμε νά νιώσουμε τή ζε­στα­σιά πού προσφέρει ἡ κοινωνία τῶν προσώπων, μέσα στή μοναχικότητα ἡ ὁποία δέν χωράει κανέναν ἀπό τούς ἀδελφούς μας;
Πῶς μποροῦμε νά ἑρμηνεύσου­με τούς λόγους τῆς ἁγίας Γραφῆς «ἀ­δελφὸς ὑπὸ ἀδελφοῦ βοηθούμενος ὡς πόλις ὀχυρά»;
Σέ ποιούς ἀπευθύνεται ἡ ἐν­το­λή «ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζετε»;
Ἀδελφοί μου, δέν κατηγορῶ ὅ­σους ἀπολαμβάνουν τίς εὐλογημένες εὐκαιρίες πού προανέφερα γιά τήν πνευματική τους κατάρτιση, ἐφό­σον καί ἐγώ συγκαταλέγομαι σέ ἐκείνους. Ὅμως ὅλα αὐτά τά ὁποῖα ἀ­κοῦμε καί βλέπουμε πρέπει νά προσ­παθή­σου­με νά τά κάνουμε πρά­ξη, νά μήν περι­ο­ρι­ζόμαστε στά e-mails καί στά sms, ἀλλά νά στραφοῦμε μέ ἀγάπη στόν ἄρρωστο, στόν πενθοῦν­τα, στόν φτω­χό, ἐ­πειδή μέ αὐτόν τόν τρόπο θά ἀποκτή­σουμε τή σωτηρία μας…

π. Χαράλαμπος

Η ομιλία έγινε την Τετάρτη 9 Μαΐου 2018, στην αίθουσα του ορθοδ. ιεραποστολικού συλλόγου «Κυριακή» στην Κατερίνη. Ο π. Μιχαήλ Κόνιας διακονεί στον ι. ναό «Πάντων των εν Θεσσαλονίκη Αγίων», παρεκκλήσιο του ενοριακού ναού του «Αγ. Νικολάου» Χαριλάου και εκπαιδευτικό ναό της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης. Είναι μέλος ΔΠ στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Θεσσαλονίκης στην βαθμίδα του επίκουρου καθηγητή με γνωστικό αντικείμενο «Καινή Διαθήκη» και συγγραφέας θεολογικών βιβλίων.

ceb3ceb5cebdcebfcebacf84cebfcebdceb9ceb1-cf84cf89cebd-cf80cebfcebdcf84ceb9cf89cebd

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός

Στήν Τουρκία ἡ 19η Μαΐου ἔχει καθιερωθεῖ καί ἑορτάζεται φεστιβαλικῶς ὡς »Ἡ Ἡμέρα Νεολαίας».
Ἡ ἡμερομηνία αὐτή δέν ἐπιλέχθηκε τυχαίως ἀπό τούς Τούρκους. Εἶναι ἡ ἡμέρα πού ὁ Μουσταφά Κεμάλ κήρυξε τήν ὁλοκλήρωση τῆς Γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου: 353.000 νεκροί, 100.000 ὀρφανά, 1.500.000 ἐκτοπισμένοι.(*)
Τήν 19η Μαΐου, ὁ θύτης ἔχει γιορτή. Γιορτή τῆς Νεολαίας.
Τήν ἴδια ἡμέρα, τό θῦμα, μετά κόπων καί βασάνων, κατόρθωσε νά καθιερώσει Ἡμέρα Μνήμης. Μνήμης. Ὄχι γιορτῆς. Μέ τόσα θύματα, ποιός Ἕλληνας ἔχει τό ἠθικό δικαίωμα στίς 19 Μαΐου νά προγραμματίζει ἄσχετες ἑορταστικές ἐκδηλώσεις καί ταυτόχρονα νά ὑψώνει τεῖχος λήθης καί περιφρόνησης τῶν ἀδίκως σφαγιασθέντων προγόνων μας;
Γιά ἐμᾶς τούς Ἕλληνες ἡ 19η Μαΐου δέν μπορεῖ νά εἶναι ἡμέρα γιορτῆς. Ὁποιασδήποτε γιορτῆς. Ἡ 19η Μαΐου εἶναι ἀποκλειστικά καί μόνον
Ἡμέρα Μνήμης μιᾶς Γενοκτονίας. Τῆς δικῆς μας Γενοκτονίας, ἀπό χέρι τούρκικο.
Ἡ Ἡμέρα τῆς 19ης Μαΐου εἶναι γεμάτη ἀπό δάκρυα, πόνο καί αἷμα. Πολύ αἷμα.
Μονάχα ἀπό τό λιμάνι τῶν Μουδανιῶν μεταφέρθηκαν μέ πλοῖο στήν »πολιτισμένη» Μασσαλία 400 τόνοι ὀστῶν τῶν κατακρεουργηθέντων προγόνων μας. Πουλήθηκαν ἀπό τούς θῦτες στούς ‘’πολιτισμένους’’ συμμάχους τους, γιά νά γίνουν λίπασμα στούς κήπους τῶν Βερσαλλιῶν!
Ἡ 19η Μαΐου εἶναι πολύ βαριά Ἡμέρα.
Εἶναι ἡμέρα μολυσμένη μέ ἐγκλήματα εἰς βάρος τῆς Ἀνθρωπότητος.
Γιά ἐμᾶς τούς Ἕλληνες εἶναι ἡμέρα περισυλλογῆς, προσευχῆς καί Μετάνοιας. Δέν εἶναι ἡμέρα γιά φιέστες. Στίς 19 Μαΐου, ὅσοι Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, πᾶμε στά Μνήματα. Δέν πᾶμε στά ἀμφιθέατρα καί στά γήπεδα μέ τραγούδια ἐλαφρά καί πολύχρωμες σημαῖες. Γιά τήν 19η Μαΐου θά ἔπρεπε πανελλαδικῶς νά εἶχε ὁρισθεῖ κλειδαριά στά θέατρα καί στίς κερκίδες.
Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες στίς 19 Μαΐου δέν γιορτάζουμε. Οἱ Τοῦρκοι γιορτάζουν.
Ἐμεῖς στίς 19 Μαΐου ἔχουμε κόλυβα, μνημόσυνο. Θυμόμαστε γεγονότα θλιβερά καί μνημονεύουμε ψυχές προγονικές ἀδικοχαμένες. Θυμόμαστε καί διδασκόμαστε. Διότι Γενοκτονία, πού ξεχνιέται καί προπαντός Γενοκτονία, πού μένει ἀτιμώρητη, νομοτελειακῶς ἐπαναλαμβάνεται.
Γιά γιορτές καί πανηγύρια λαϊκά, ἔχει ὁ χρόνος καί ἄλλες ἡμέρες.
Διαφορετικά, κινδυνεύουμε νά καταντήσουμε ἱερόσυλοι καί ὑβριστές. Μή γένοιτο.
(*) Ἡ Γενοκτονία ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων ἔχει τρεῖς φάσεις: Ἡ πρώτη ἀρχίζει μέ τόν σουλτάνο Ἀμπντούλ Χαμίτ, ἡ δεύτερη φάση μέ τούς Νεότουρκους καί τό τελικό στάδιο ὁλοκληρώνεται μέ τήν Γενοκτονία πού ἐφαρμόστηκε ἐνατίον μας ἀπό τόν Μουσταφά Κεμάλ καί τούς συνεργάτες του καί μέ τήν διευκόλυνση τῶν Βρετανῶν στήν Σαμψοῦντα, στίς 19 Μαΐου 2019.
(Ἀπό τό βιβλίο ‘’Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλί –Λευτεριά στούς λαούς τῆς Μικρᾶς Ἀσίας’’, ἔκδοση ‘’Εὔξεινος Λόγος’’).
9.5.2018

Η ομιλία έγινε την Τετάρτη 2 Μαΐου 2018 στην αίθουσα του ορθόδοξου ιεραποστολικού συλλόγου «Κυριακή» στην Κατερίνη.
Η κ. Ιουλία Χατζηδάκη είναι θεολόγος και προΐσταται της αδελφότητος «Χριστιανική Ελπίς» στο Φίλυρο Θεσσαλονίκης.

 

Η ομιλία έγινε στις 30 Απριλίου 2018 στην αίθουσα του ορθόδοξου ιεραποστολικού συλλόγου «Κυριακή». Ο π. Εφραίμ απάντησε σε γραπτές ερωτήσεις του ακροατηρίου για το θέμα του εκκλησιασμού, για την προέλευση των ονείρων, και τα του Θεού μηνύματα.

Φωτογραφία του Θωμάς Θεοχάρης.

 Οι εμπειρίες από τα βιώματά μας στης ζωής τα μονοπάτια και η διασταύρωση των δρόμων μας, με τους δρόμους φωτεινών προσώπων, έστω κι αν είναι βιαστική, φωτίζει την πορεία μας και την σηματοδοτεί.
Όταν το θέλουμε κι αφού δεν πλανηθεί η προσοχή μας, από τις φωνές των «σειρήνων», κρατούμε το φως τους και μυστηριωδώς τότε γίνεται φως στην κοπιαστική πορεία μας.
  Αλλά και αν χαθούμε ή πλανηθούμε και ξεχάσουμε, εκεί, τότε ακριβώς, στις στιγμές της απόγνωσης και της λύπης, στις πιο δύσκολες καμπές του δρόμου μας, τότε κυρίως, οι ενθυμήσεις των φωτεινών ανθρώπων, γίνονται και πάλι φως μέσα στα σκοτάδια μας κι έτσι γίνονται η αιτία να αναθαρρεύουμε και να συνεχίζουμε, έχοντας ξεδιψάσει, έχοντας δυναμώσει, και έχοντας παραδείγματα και στόχο, να πορευθούμε προς το φως.
  Συχνά συναντούμε κι άλλους που δεν ξέρουν προς τα που να πορευτούν ή άλλους ξεχασμένους, αλλά αλλοίμονο, εμείς δεν είμαστε για εκείνους φωτεινοί, γιατί δεν κατορθώσαμε ακόμα να ελκύσουμε το φως στην ύπαρξη μας, τότε μπορούμε, αν δεν έχουμε την υποχρέωση, να ανοίξουμε το φανάρι των φωτεινών μας εμπειριών και να μοιραστούμε τις φωτεινές μας συναντήσεις, γιατί δεν πρέπει κανένας να χαθεί στο διάβα της ζωής, αλλά και γιατί με το να το μοιραζόμαστε, διπλασιάζεται το αποθηκευμένο φως και φωτίζει περισσότερο τις ζωές μας.

 Έτσι απλά και χωρίς σκέψη κομπασμού, μοιραζόμαστε ότι καλό και ωφέλιμο είδαμε ή ακούσαμε. Άλλωστε δυστυχώς, δεν ήμασταν εμείς οι φωτεινοί κι αλλοίμονο ούτε τώρα είμαστε, ίσως και τρισχειρότερα, να μην γίνουμε ποτέ…
Σας παρακαλώ, δώστε πολύ λίγο χρόνο και διαβάστε ένα γεγονός προσωπικό, που όμως πιστεύω αυτό που μου είπαν, πως έχω την υποχρέωση να σας το πω, σαν ταχυδρόμος, γιατί μάλλον είναι ένα γεγονός για όλους.

 Η καταγωγή μου, θέλησε ο Θεός να είναι από ένα ιστορικό και όμορφο χωριό, το Λέχοβο, το οποίο βρίσκεται πολύ κοντά, στο γεμάτο από τη χάρη της Παναγίας Μητέρας μας Μοναστήρι, της Παναγίας της Κλεισούρας.
Πόσα δεν θα μπορούσε να πει κανείς περιγράφοντας όσα ζει και νιώθει σ’αυτή την Θεόχαρη όαση… Ίσως όμως κάποια άλλη φορά.
Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι, γνωρίζουν πια ποιο είναι το μοναστήρι αυτό, από το λαμπερό νέο αστέρι που αντικαθρεπτίζει το φως της Θεομήτορος, την οσία Σοφία την ασκήτισσα, την οποία μας χάρισε ο Κύριος για να φωτίζει τα αβυσσαλέα σύγχρονα σκοτάδια μας.
Πολλά θα μπορούσε να γράψει κανείς και γι’αυτό το πρόσωπο, έχουν γραφτεί κιόλας πολλά από αυτά. Θα περιοριστώ όμως να μοιραστώ, ένα προσωπικό περιστατικό που χαράχτηκε στην παιδική μου ψυχή, ίσως και άλλων, με άλλο τρόπο και δεν έχει ειπωθεί δημόσια ακόμα.

Διαβάστε Περισσότερα

augoustinou small

Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος – Θεολόγος 

     Μέ χαρά ὑποδεχτήκαμε τήν πρόσ­φατη ἀπόφαση τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας γιά τίς ἀλλαγές πού εἶχε σχεδιάσει ὁ πρώην ὑπουργός Παιδεί­ας Ν. Φίλης -καί διατήρησε καί ὁ νῦν Κ. Γαβρόγλου- σχετικά μέ τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν στό Δημοτι­κό, στό Γυμνάσιο καί στό Λύκειο.

Στό ἀνώτατο ἀκυρωτικό δικαστήριο τῆς Ἑλληνι­κῆς Πολιτείας, τό ὁποῖο ἑρμηνεύει τό Σύνταγμα καί τούς νόμους τοῦ κράτους, εἶ­χαν προσφύγει ὁ μητροπολίτης Πει­ραιῶς, ἡ Ἑστία Πατερικῶν Μελε­τῶν, γονεῖς κ.ἄ. καί ζητοῦσαν νά ἀκυρωθεῖ ἡ ἐπίμαχη ἀπόφαση τοῦ τέως ὑπουργοῦ Παιδείας, καθώς μέ αὐτή πρα­γμα­τοποιεῖται -μετά ἀπό 180 περίπου χρό­- νια ὀρθόδοξης διδασκαλίας- ριζι­κή ἀλ­­λαγή στόν χαρακτήρα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, ἀλλοι­ώνον­- τας «τόν ἀπό ἱδρύσεως τοῦ Ἑλ­ληνι­κοῦ κράτους μέχρι σήμε­ρα ὀρ­θόδοξο χαρακτήρα του».

Τό ΣτΕ -μέ ψήφους εἴκοσι ἔναντι πέντε μειοψηφησάντων- μέ τήν ὑπ’ ἀ­ριθμ. 660/2018/19-3-2018 ἀπόφασή του ἀπέδειξε ὅτι ὑπάρχει εὐτυχῶς ἀ­κόμη Δικαιοσύνη στή χώρα μας. Ὑ­πάρχει ἡ Δικαστική Ἐξουσία καί εἶναι ἀνεξάρτητη.

Τό Συμβούλιο τῶν ἀνωτάτων δι­κα­στικῶν λειτουργῶν ἀποφάνθηκε ὅτι ἡ ὑπουργική ἀπόφαση γιά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν προσ­κρού­ει:

α) στό ἄρθρο 16 τοῦ Συντάγματος, τό ὁποῖο ὁρίζει ὅτι ἡ Παιδεία ἀ­ποτελεῖ βασική ἀποστολή τοῦ κρά­­τους καί μεταξύ τῶν σκοπῶν της εἶ­ναι ἡ ἀνάπτυ­ξη τῆς ἐθνικῆς καί θρησκευτικῆς συν­- ειδήσεως,

β) στή διάταξη τοῦ ἄρθρου 13 τοῦ Συντάγματος, ἀφοῦ κλονίζει τήν ὀρ­θόδοξη συνείδηση καί προκαλεῖ θρησκευτική σύγχυση,

γ) στό Πρῶτο Πρόσθετο Πρωτόκολλο τῆς ΕΣΔΑ, διότι στεροῦνται οἱ ὀρθόδοξοι μαθητές τό δικαίωμα νά διδάσκονται τίς ἀλήθειες, τίς ἠθικές ἀξίες καί τίς παραδόσεις τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ἐπιπλέον, οἱ δικαστές ἐκτιμοῦν ὅτι «σχολική διδασκαλία, πού μπορεῖ νά ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τή μεταβολή ἤ τήν ἀλλοίωση τῆς θρησκευτικῆς συν­ειδήσεως τῶν μαθητῶν, ὅπως αὐ­τή διαμορφώνεται στό πλαίσιο τῆς οἰ­κο­γένειας, θά συνιστοῦσε μορφή ὁμαδικοῦ προσηλυτισμοῦ ἰδιαιτέρως σο­βα­ρή, ὡς ἐπέμβαση στόν εὐαίσθη­το ψυ­χικό κόσμο τῶν μαθητῶν, πού δέν διαθέτουν τήν κριτική ἀντίληψη καί ὡ­ρι­­- μότητα τῶν ἐνηλίκων καί νά τούς ἐκ­τρέψει ἀπό τήν ὀρθόδοξη χρι­στια­νική συνείδηση». Κατά τήν ἄ­ποψή τους τό Πρόγραμμα Σπουδῶν παρουσιάζει σοβαρές ἐλλείψεις ὡς πρός τό περιεχόμενο τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς δι­δασκαλίας, καθώς δέν γίνεται ἀναφο­ρά στήν ἁγία ὁμοούσιο καί ἀδιαίρετο Τριάδα, τήν ὁποία ἐπικαλοῦν­ται ὅλα τά ἑλληνικά Συντάγματα στήν προ­μετω­πίδα τους· ἀντί­θετα μάλιστα στήν Γ´ Δημοτικοῦ ὁ Χρι­στός παρουσιάζεται ὡς ξένος, ὡς προσδοκώμενος Μεσσί­ας, ὡς δάσκαλος πού ὅλοι θαυμάζουν, ὡς ἀγαπημένος φίλος, ὄχι ὅ­μως ὡς Θε­ός καί Σωτήρας τοῦ κόσμου.

Μέ ἄλλα λόγια τό ΣτΕ ἀποφάνθη­κε ὅτι δικαιοῦνται τά παιδιά τῶν Ὀρ­θο­δό­ξων Ἑλλήνων, πού ἀποτελοῦν καί τήν πλειοψηφία τοῦ λαοῦ μας, νά διδά­σκον­ται στό ἑλληνικό σχολεῖο, γιά τό ὁποῖο καί φορολογοῦνται, τήν ὀρθόδοξη πίστη καί διδασκαλία, πού πρεσβεύουν. Ὅπως δικαιοῦνται καί οἱ μει­- ονότητες, δηλαδή ἑβραῖοι, μουσουλμάνοι καί καθολικοί, νά διδά­σκον­ται ξεχωριστά καί αὐτόνομα τά παιδιά τους, ἔτσι καί ἡ πλειοψηφία, δηλαδή τά παιδιά τῶν Ὀρθοδόξων, γιά λόγους ἰσονομίας δικαιοῦνται νά διδάσκονται τήν πίστη τῶν γονιῶν τους καί νά μαθαίνουν τόν Θεό, στό ὄνομα τοῦ ὁποί­ου βαπτίσθηκαν. Αὐ­τό εἶναι θεμελιῶ­δες δικαίωμα γιά ὅ­λους. Ὅσοι συμπολίτες μας ἀσπά­ζονται ἄλλα δόγματα ἤ θρησκεῖες μπο­ροῦν νά ἀπέχουν ἀπό τό συγκεκριμένο μάθημα.

Κοντολογίς, τό ΣτΕ ἀκύρωσε τίς ἀλ­λαγές, οἱ ὁποῖες εἶχαν ὡς στόχο τήν ἀποκοπή τῶν νεότερων γενεῶν Ἑλλήνων ἀπό τή θρησκεία τους καί τή θρησκευτική τους παράδοση. Καί τοῦτο, διότι εἶναι πασίδηλο ὅτι μέ αὐ­τή τήν ὑπουργική ἀπόφαση χρησιμοποιεῖται ἡ παιδεία, ὄχι γιά νά ὑπηρε­τήσει, ἀλλά γιά νά μεταλλάξει καί νά μεταστρέψει τή συνταγματικά προστατευόμενη θρη­σκευτική συνείδη­ση τῶν παιδιῶν.

Μετά τίς ἐξελίξεις αὐτές τό ὑ­πουρ­γεῖο Παιδείας -ἀκόμα καί ἄν διαφωνεῖ- εἶναι ὑποχρεωμένο νά σε­βαστεῖ τή δικαστική ἀπόφαση καί νά τήν ἐφαρμόσει, ὅπως ἄλλωστε προβλέπει καί τό ἄρθρο 95 τοῦ Συντάγματος. Δέν μπορεῖ ὁ κάθε Ὑπουργός νά ἑρ­μη­νεύ­ει τό Σύνταγμα κατά τήν ἰδεολογία του, παραθεωρώντας τό ΣτΕ, διότι τότε ὑπονομεύεται αὐτή ἡ ἴδια ἡ δημοκρατία καί μάλιστα στή χώρα πού τή γέννησε. Πολύ χειρότερα βέβαια, δέν ἐπιτρέπεται νά ὑβρεολογεῖ καί νά χαρακτηρίζει «ἀρνητική ἔκ­πληξη» τήν ἐν λόγῳ δικαστική ἀπόφαση, προσθέτοντας ὅτι πρόκειται γιά «σκοταδισμό, μεσαίωνα καί ἀναχρονισμό». Ἕνας τέ­τοιος σχολιασμός ἀποκαλύπτει κραυγαλέα ἄ­γνοια τοῦ πανανθρώπινου πολιτισμοῦ καί τῆς ἱστορίας. Ὅλα τά μεγάλα καί ἀξι­οθαύμαστα ἔργα στίς τέχνες, τά γράμ­ματα, στή διακονία τῶν συνανθρώπων μας ἐμπνεύσθηκαν ἀπό τό Εὐ­αγγέλιο καί τόν Χριστιανισμό. Ἄν γνωρίζουμε τά συγ­γράμ­ματα τῶν ἀρ­χαίων προγόνων μας, τό ὀφείλουμε στήν Ἐκκλησία καί στούς μοναχούς ἀντιγραφεῖς. Εἶναι κρίμα, ἄδικο καί ἄη­θες νά διαγράφουμε μέ ἕναν ἀπαξιωτικό χαρακτηρισμό μιά τέτοια πολιτι­στική κλη­ρονομιά.

Δόξα τῷ Θεῷ, ὅμως! Ὑπάρχουν ἀ­κόμη ἀγραυλοῦντες συμπολίτες, οἱ ὁ­ποῖοι δέν ἄφησαν τήν ὑπόθεση τοῦ μα­θήματος τῶν Θρησκευτικῶν στά χέρια ἀνθρώπων πού, ἐνῶ λόγῳ καί ἔργῳ δηλώνουν ἄθεοι, θέλουν νά δια­φεντεύουν καί νά ρυθμίζουν τό μάθημα τό ὁποῖο διαμορφώνει τή θρη­σκευτική συνείδηση τῶν παιδιῶν μας. Ὑπάρχουν ἀκόμη πνευματικές Θερμοπύλες, τίς ὁποῖες κάποιοι ὑπηρετοῦν ἐπάξια καί ἀνεπηρέαστα, καταξιώνοντας μάλιστα καί τόν τίτλο τοῦ λειτουργοῦ.

Ἀναντίρρητα, ἡ διδασκαλία τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ στά σχολεῖα μέσῳ τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ἀποτελεῖ τήν παράδο­ση ἑνός κεφαλαίου τοῦ πολιτισμοῦ μας στίς νεότε­ρες γενιές. Δέν ὑστερεῖ καθόλου σέ σχέ­ση μέ τή Γλῶσ­σα καί τήν Ἱστορία. Τό ἑλληνικό ἔθνος δέν νοήθηκε ποτέ ἐκτός τῆς ὀρθόδοξης κοσμοθεωρίας καί παράδοσης. Ἡ πίστη μας ἀποτελεῖ βασικό συστατικό τῆς ἰδιοπροσωπίας τοῦ λαοῦ μας. Ἡ παιδεία χωρίς τό ἁπλό ἀλλά οὐσιαστικό κομμάτι τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν καθίσταται χωλή καί ἀνάπηρη.

Ὁ ὀρθόδοξος μαθητής καλεῖται νά γίνει κάτοχος ὅλης αὐτῆς τῆς ἀλήθειας καί τῆς παράδοσης. Εἶναι ἀνάγκη καί δικαιοῦται, στό πλαίσιο τῆς ἀνάπτυξης τῆς θρησκευτικῆς συν­είδησής του, νά γνωρίζει ποιός εἶ­ναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός καί τί ἔκανε γι’ αὐτόν. Νά προσλάβει ἐκεῖνο πού εἶναι πίστη τῆς Ἐκκλησίας μας καί πού τονίζει ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς: «Οὐδεμία θρησκεία ἔχει αὐ­τό… ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ μόνος ἀληθινός Θεός». Νά κατανοήσει τή διδαχή τοῦ ἀπόστολου τοῦ σκλαβωμένου Γένους μας, ἁγίου Κο­σμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ: «Ἐγώ ἐδιάβασα… καί περί ἀσεβῶν, αἱρετικῶν καί ἀθέ­ων· τά βά­θη τῆς σοφίας ἠρεύνησα· ὅλαι αἱ πίστεις εἶνε ψεύτικες· τοῦτο ἐκατάλαβα ἀληθι­νόν, ὅτι μόνη ἡ πίστις τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν εἶνε καλή καί ἁγία».

Στίς κρίσιμες ἡμέρες πού ζοῦμε καί πού τό ἔθνος στό σύνολό του θά πρέπει νά εἶναι ἑνωμένο, ἄς προσ­έξουμε· μήν τορπιλίζουμε τά θεμέλιά μας, πού εἶναι ἡ ὀρθόδοξη πίστη! Παρά τήν ἐπίθεση, τή σπίλωση καί τίς ἀπειλές ἐκ μέρους τῶν ἰθυνόντων, ἄς μήν ξεχνοῦμε ὅτι βασικοί πυλῶνες τῆς χώρας, τοῦ ἔθνους καί τῆς δη­μοκρατίας εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία, ἡ δι­και­οσύνη καί ἡ τήρηση τοῦ Συντάγματος ἀπό ὅλους μας.

Ἐπιτρέπεται ἡ ἀναδημοσίευση τῶν ἀναρτήσεων μέ τήν προϋπόθεση ἀναγραφῆς τῆς πηγῆς

Εγγραφή

Εγγραφή| Ξεχάσατε τον κωδικό σας;

Έντυπο «Κυριακή»

Έντυπο «Κυριακή»

Το κήρυγμα της Κυριακής και τα κηρύγματα μεγάλων εορτών του επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτη, που δημοσιεύονται στο έντυπο «ΚΥΡΙΑΚΗ» κάθε εβδομάδα. (κλικ στην εικόνα).
Όλη η σειρά των κηρυγμάτων (κατά έτος) στο μενού ΤΑ ΈΝΤΥΠΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤA TEYXH TOY ΠΕΡΙΟΔΙΚOY ΜΑΣ ONLINE

     ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤA TEYXH TOY ΠΕΡΙΟΔΙΚOY ΜΑΣ ONLINE

Διαβάστε τα τεύχη online
(κλικ στην εικόνα)

ή αποθηκεύστε τα στο δίσκο σας από το μενού "Τα έντυπα του Συλλόγου"

Έντυπο «Ορθόδοξα Μηνύματα»

Έντυπο «Ορθόδοξα Μηνύματα»

Το ιεραποστολικό φυλλάδιο «Ορθόδοξα Μηνύματα» με τα κηρύγματα του μακαριστού ιεροκήρυκα Παναγιώτη Παναγιωτίδη

Τά χαρακτηριστικά τοῦ ἀναστημένου ἀνθρώπου. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης.

Τά χαρακτηριστικά τοῦ ἀναστημένου ἀνθρώπου. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης.

Τά χαρακτηριστικά τοῦ ἀναστημένου ἀνθρώπου.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης.Ὁμιλία στίς 15-05-2016 στόν Ἱ.Ν. Ζωοδόχου Πηγῆς, Περιστάσεως Κατερίνης

κλικ στην εικόνα

Ιερομονάχος π. Σάββας Αγιορείτης «Μετάνοια-Ἐξομολόγηση» σε ΒIΝΤΕΟ

Ιερομονάχος π. Σάββας Αγιορείτης «Μετάνοια-Ἐξομολόγηση» σε ΒIΝΤΕΟ

ΤΕΤΑΡΤΗ 9-3-2016 Ὁμιλία στό ἐνοριακό κέντρο τοῦ Ἱ. Ν. Ἁγ. Χαραλάμπους Κατερίνης μέ θέμα: «Μετάνοια-Ἐξομολόγηση»

κλικ στην εικόνα

Ομιλίες του Ιερομονάχου π. Σάββα Αγιορείτη σε ΒIΝΤΕΟ κ MP3

Ομιλίες του Ιερομονάχου π. Σάββα Αγιορείτη σε ΒIΝΤΕΟ κ MP3

κλικ στην εικόνα
http://iskiriaki.com/wordpress/
archives/5948

ΑΚΡΟΑΣΗ ΟΜΙΛΙΩΝ ΣΕ ΣΥΝΕΧΗ ΡΟΗ

Κατεβάστε περισσότερες ομιλίες του π. Σάββα Αγιορείτη στον υπολογιστή σας
από εδώ

«ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΙ»

«ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΙ»

O Ορθόδοξος Ιεραποστολικός Σύλλογος «Κυριακή», το Σάββατο 9 Μαΐου 2015 στο Συνεδριακό Κέντρο του Δήμου Κατερίνης πραγματοποίησε μουσικοαφηγηματική εκδήλωση αφιερωμένη στους αγωνιστές του Μακεδονικού Αγώνα. Η χορωδία «Άγιος Νέστωρ» της ενορίας του Αγίου Δημητρίου Κιλκίς με τον χοράρχη κ. Σάββα Ηλιάδη και το παραδοσιακό συγκρότημα «Ιχνηλάτες της Παράδοσης» παρουσίασαν μέσα από την αφήγηση και το τραγούδι αγωνιστές του Μακεδονικού Αγώνα.

(για το βίντεο κλικ στην εικόνα)

Oμιλία του Kαθηγουμένου της Ιεράς Μονής Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω, π. Μάξιμου

Oμιλία του Kαθηγουμένου της Ιεράς Μονής Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω, π. Μάξιμου

«Ελληνισμός και Ορθοδοξία στην Παράδοσή μας»: Ο π. Μάξιμος αναφέρθηκε στη συνάντηση των δύο σημαντικών μεγεθών, του Ελληνισμού και του Χριστιανισμού μέσα στην ιστορία, που είχε ως αποτέλεσμα τη γέννηση του ελληνορθόδοξου πολιτισμού, μέσω του οποίου μεταδόθηκε με τον τελειότερο τρόπο η αποκάλυψη του Θεού στα Έθνη.
(κλικ στην εικόνα)

ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΜΟΝΑΧΗΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ  ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΜΟΝΑΧΗΣ

Η ΟΣΙΟΛΟΓΙΩΤΑΤΗ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ, ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΟΝΑΧΗ ΑΝΑΠΤΥΣΣΕΙ ΤΟ ΘΕΜΑ: "ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑ" - Ο πνευματικός αγώνας και η κατανυκτική ευχή του Μεγάλου Ασκητού και διδάχου της Αγίας μας Εκκλησίας Όσίου Εφραίμ του Σύρου.

Κλικ στην εικόνα

Ἁγιορείτικες μορφές – ἀφιερώματα

Ἁγιορείτικες μορφές – ἀφιερώματα

Αφιερώματα του περιοδικού της Πειραϊκής Εκκλησίας σε Αγιορείτες Πατέρες.

Πατήστε στήν εικόνα γιά νά δεῖτε τά ἀφιερώματα

π. Σωφρόνιος Σαχάρωφ – Ειδικό Αφιέρωμα Bίντεο του Συλλόγου

π. Σωφρόνιος Σαχάρωφ – Ειδικό Αφιέρωμα Bίντεο του Συλλόγου

π. Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Ο βίος και το έργο του. Ένα αφιέρωμα στον Γέροντα Σωφρόνιο. Επεξεργασμένο βίντεο 15΄ από τον Σύλλογο Κυριακή (κλικ στην εικόνα)

Αυγουστίνος Καντιώτης – Ειδικό Αφιέρωμα Βίντεο του Συλλόγου

Αυγουστίνος Καντιώτης – Ειδικό Αφιέρωμα Βίντεο του Συλλόγου

Επεξεργασμένο βίντεο από τον Ιεραποστολικό Σύλλογο Κυριακή (κλικ στην εικόνα)

Οι Τρείς Ιεράρχες για τις δύσκολες μέρες μας

Οι Τρείς Ιεράρχες για τις δύσκολες μέρες μας

Βίντεο-παραγωγή του συλλόγου με αποσπάσματα από ομιλία του μακαριστού επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτου

Άγιος Σέργιος του Ράντονεζ HD

Άγιος Σέργιος του Ράντονεζ HD

Ρώσικο ντοκιμαντέρ για τον Άγιο Σέργιο του Ράντoνεζ. Είναι διάρκειας περίπου 27΄. Η μετάφραση έγινε από τον Ελληνο-Ρωσικό σύλλογο Άντον Τσέχωφ και τους υπότιτλους στα ελληνικά επεξεργάστηκε ο Ιεραποστολικός Σύλλογος Κυριακή. Η ταινία προβλήθηκε σε εκδήλωση των συλλόγων στο Συνεδριακό Κέντρο του Δήμου Κατερίνης την 19η Μαΐου 2014. (Για το Βίντεο κλικ στην εικόνα).

Μέγας Αθανάσιος -Βιντεο-παρουσίαση με τον επισκ. Αυγουστίνο ομιλητή

Μέγας Αθανάσιος -Βιντεο-παρουσίαση με τον επισκ. Αυγουστίνο ομιλητή

Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας. 15λεπτο βίντεο για τον βίο και τους αγώνες του. Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας όπως τον αναπτύσσει σε ομιλία του ο μακαριστός επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης. Παραγωγή του Συλλόγου "Κυριακή".