Αληθινό περιστατικό στην Ελλάδα της κρίσης…

Tον περίμενα κάθε βράδυ. Ποτέ δεν ανταλλάσσαμε πολλές κουβέντες τέτοια ώρα. Η απογευματινή βάρδια τέλειωνε στις 11 μ.μ. Το κλειδί του έμπαινε στην πόρτα, σχεδόν αθό­ρυβα, στις 12. Το ρολόι αυτή τη μέρα έδειχνε ήδη 12:20′. Μια σκιά ανησυχίας με κάλυψε. 12:30′, 12:40′. Το κλειδί ξεκλείδωσε απαλά την πόρτα. Ο γιος μου φαινόταν πιο κουρασμένος απόψε. Προσπάθησα με μια ματιά να διαβάσω τα μάτια του…

—Κοιμούνται οι άλλοι; με ρώτησε. ‘Εγνεψα, ναι.

—Κάτσε να σου πω, μάνα, είπε πονεμένα.
Εσύ, πού μας μεγάλωσες μόνο με την ευχή του πατέρα μας, με τόσους κόπους, θα καταλάβεις καλύτερα από μένα.

Στήν είσοδο είναι καθισμένη η κ. Σοφία, με τον Αντωνάκη και τη Γλυκερία. Ταλαιπωρημένοι, αναστατωμένοι, παγωμένοι.

Ξαφνιασμένη είπα:
—Μα μετά τον τελευταίο τους καβγά δε φάνηκε ξανά από πέ­ρυσι ο ταλαίπωρος ο άνδρας της!

— Ούτε τώρα. Αλλά σήμερα τούς έκανε έξωση ο κ. Σωτήρης, γιατί, λέει, του χρωστάει η κ. Σοφία πολλά νοίκια. Πες μου, τι κά­νουμε τώρα; Αντέχουμε, εσύ, εγώ, να κλείσουμε την πόρτα μας και ήσυχοι να κοιμηθούμε;

Δε σκέφτηκα πολύ. ΄Εριξα στην πλάτη τη ζακέτα και κατεβή­καμε με τον Άλέξανδρο στην είσοδο.
Πόνεσα, καθώς η εικόνα της μάνας, που σκέπαζε τα κεφαλάκια των παιδιών της που ακουμπούσαν στα γόνατα της, άγγιξε την καρδιά μου. Και ξεχύθηκαν σε χρόνο μηδέν εικόνες της δύσκολης δικής μας ζωής, πού πέρασαν.

Σήκωσα τα μάτια μου ψηλά και ψέλλισα:
Παναγιά μου! φώτισε τι να κάνουμε τώρα!
Χωρίς κουβέντες ο Αλέξανδρος σήκωσε και τα δυο παιδιά στα χέρια, κι εγώ, όσο πιο τρυφερά μπορούσα, αγκάλιασα την Σοφία και γυρίσαμε όλοι μαζί στο σπίτι μας.

Το επόμενο πρωί ειρηνικός συναγερμός σήμανε στην πολυκατοικία. 13 ένοικοι δεν μπορούν να κάνουν κάτι για τον 14ο;
Όλα έγιναν με γρηγοράδα και χωρίς τυμπανοκρουσίες. Το νοίκι του 14ου ένοικου το μοιράζονται στο έξης οι άλλοι 13.
΄Ενας φάκελλος γλυστράει απαλά, κάθε μήνα, κάτω από την πόρτα της κ. Σοφίας.

Τα άλλα τα φροντίζει κάθε φορά η αγάπη του Θεού Πατέρα, που μας αγκαλιάζει όλους, 14 οικογένειες και τον κόσμο όλο.

Ε. Βερονίκη