– Γέροντα, όταν είμαι στενοχωρημένη, πως θα βρω παρηγοριά;
– Να καταφύγεις στην προσευχή. Καί μόνον το κεφάλι σου να ακουμπήσεις σε μία εικόνα, θα βρείς παρηγοριά. Κάνε το κελλί σου σαν εκκλησάκι με εικόνες που σε αναπαύουν, και θα δης, θα βρίσκεις μέσα σε αυτό πολλή παρηγοριά.
– Μερικές φορές, Γέροντα, κατά την ώρα της προσευχής ασπάζομαι τις εικόνες. Είναι σωστό;
– Σωστό είναι. Κανονικά έτσι πρέπει να ασπαζόμαστε τις εικόνες: Να ξεχειλίζει η καρδιά μας από αγάπη προς τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους, και να πέφτουμε, να προσκυνούμε τις άγιες εικόνες τους. Διαβάστε Περισσότερα →

Πόση ευλάβεια πρέπει να έχουμε στις εικόνες! Ένας μοναχός ετοίμασε μία εικόνα του Αγίου Νικολάου, για να την δώσει ευλογία σε κάποιον. Την τύλιξε με καλό χαρτί και την έβαλε σε ένα ντουλάπι, μέχρι να την δώσει. Αλλά χωρίς να τα προσέξει, την έβαλε ανάποδα. Σε λίγο άρχισε να ακούγεται μέσα στο δωμάτιο ένας κρότος.

Κοίταζε ο μοναχός από δω, αποκεί, να δει από πού ερχόταν αυτός ο κρότος. Που να πάει ο νούς του ότι ερχόταν από το ντουλάπι! Ο κρότος συνέχιζε για αρκετή ώρα, «τακ-τακ-τακ»· δεν τον άφηνε να ησυχάσει. Τελικά όταν πήγε κοντά στο ντουλάπι, κατάλαβε ότι ο κρότος έβγαινε από εκεί. Το ανοίγει και βλέπει ότι ο κρότος έβγαινε από την εικόνα. «Τι να έχει η εικόνα; λέει· για να δώ». Μόλις την ξετύλιξε, είδε πως ήταν ανάποδα. Την έστησε όρθια και αμέσως σταμάτησε ο κρότος. Ο ευλαβής ιδιαίτερα ευλαβείται τις εικόνες. Και όταν λέμε «ευλαβείται τις εικόνες», εννοούμε ότι ευλαβείται το εικονιζόμενο πρόσωπο. Όταν έχει κανείς μια φωτογραφία του πατέρα του, της μάνας του, του παππού του, της γιαγιάς του, του αδελφού του, δεν μπορεί να την σχίσει ή να την πατήσει, πόσο μάλλον μια εικόνα! Οι Ιεχωβάδες δεν έχουν εικόνες. Την τιμή που αποδίδουμε στις εικόνες την θεωρούν ειδωλολατρία. Διαβάστε Περισσότερα →

Ο άνθρωπος έχει τέτοιες δυνάμεις, ώστε να μπορεί να μεταδώσει το καλό ή το κακό στο περιβάλλον του. Αυτά τα θέματα είναι πολύ λεπτά. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή.
Πρέπει να βλέπομε το καθετί με αγαθό τρόπο. Τίποτα το κακό να μη σκεπτόμαστε για τους άλλους. Κι ένα βλέμμα κι ένας στεναγμός επιδρά στους συνανθρώπους μας.
Και η ελάχιστη αγανάκτηση κάνει κακό. Να έχομε μέσα στην ψυχή μας αγαθότητα κι αγάπη αυτά να μεταδίδομε. Διαβάστε Περισσότερα →

– Η Αλεξάνδρα Εμελιάνοβνα Κασεβάροβα θυμάται πως ο αρχιερέας Λουκάς είχε βοηθήσει την αδελφή της όχι μόνο να θεραπευτεί, αλλά και να βρει το δικό της δρόμο προς την εκκλησία.

– Από ηλικία τριών ετών η αδελφή μου Σεραφείμα Εμελιάνοβνα Ακίμουσκινα είχε πόνο στο γόνατο του δεξιού ποδιού της, για πολλά χρόνια έκανε θεραπεία, αλλά τίποτε δεν τη βοηθούσε, έτσι αρχίσαμε να συζητάμε για τον ακρωτηριασμό. Το 1946 κατόρθωσα να με δεχτεί ο άγιος Λουκάς. Με το που βγήκε από το γραφείο του, κοίταξε όλους τους ασθενείς και παρά το ότι ήταν πολλοί αυτοί που τον περίμεναν, είπε αμέσως ποιους πρόκειται να χειρουργήσει. Μεταξύ αυτών ήταν και η αδελφή μου. Διαβάστε Περισσότερα →

Όταν αντιμετωπίζεις κάποιο αδιέξοδο, κάποιο άλυτο ανθρώπινο πρόβλημα, τότε ν’ αρπάζεις την “τρομπέτα” της προσευχής.
«Κύριε, εγώ δεν μπορώ να λύσω αυτό το πρόβλημα. Μόνο, Εσύ, Παντοδύναμε, μπορείς!
Αφήνω, Κύριε, τα πάντα στα παντοδύναμα χέρια Σου!».

http://www.inagiounikolaoutouneou.gr/

Η αγάπη θα επιβιώσει απ’ όλα τα άλλα πράγματα.
Η πίστη θα παρέλθει και η ελπίδα θα παρέλθει όταν η πίστη αντικατασταθεί από το όραμα και η ελπίδα από τη βεβαιότητα, αλλά η αγάπη ποτέ δεν θα παρέλθει. Όπως στεκόμαστε και προσευχόμαστε για τον κεκοιμημένο, όλα όσα λέμε είναι: «Κύριε, αυτό το πρόσωπο δεν έζησε επί ματαίω. Αυτό που άφησε στη γη είναι ένα παράδειγμα και μια αγάπη. Το παράδειγμα θα το ακολουθήσουμε. Η αγάπη ποτέ δεν θα πεθάνει». Παραθέτω τα λόγια του Λέων Μπλόυ:«Το να πούμε σε ένα πρόσωπο “σε αγαπώ” ισοδυναμεί με το να του λέμε “ποτέ δεν θα πεθάνεις”». Διαβάστε Περισσότερα →

«Εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών, Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα»… «Σοι, Κύριε»!

Μέσα στη θεία Λατρεία μας επαναλαμβάνεται πάγια, τακτικά και διαχρονικά η διαβεβαίωση της πιστεύουσας ψυχής και όλης της Εκκλησίας ότι εμπιστευόμαστε τα πάντα στο Θεό…

«Σοί παρακατατιθέμεθα την ζωήν ημών άπασαν και την ελπίδα Δέσποτα Φιλάνθρωπε…»

Τα ρήματα και τα νοήματα που ακούγονται στη Θεία Λατρεία είναι αυτά ακριβώς που λέγονται και επαναλαμβάνονται και στην ζωή μας και στην προσευχή μας: «Δεηθώμεν, αιτησώμεθα και παραθώμεθα», δηλ: παρακαλούμε, ζητούμε και εμπιστευόμαστε και μάλιστα όλα αυτά σε προτρεπτικό λόγο: «Ας παρακαλέσωμε, ας ζητήσουμε και ας εμπιστευθούμε…», ή καλύτερα αυτό όλο να επαναλαμβάνεται πάντοτε… Διαβάστε Περισσότερα →