ΝΑ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΘΕΟ…

 

«Εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών, Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα»… «Σοι, Κύριε»!

Μέσα στη θεία Λατρεία μας επαναλαμβάνεται πάγια, τακτικά και διαχρονικά η διαβεβαίωση της πιστεύουσας ψυχής και όλης της Εκκλησίας ότι εμπιστευόμαστε τα πάντα στο Θεό…

«Σοί παρακατατιθέμεθα την ζωήν ημών άπασαν και την ελπίδα Δέσποτα Φιλάνθρωπε…»

Τα ρήματα και τα νοήματα που ακούγονται στη Θεία Λατρεία είναι αυτά ακριβώς που λέγονται και επαναλαμβάνονται και στην ζωή μας και στην προσευχή μας: «Δεηθώμεν, αιτησώμεθα και παραθώμεθα», δηλ: παρακαλούμε, ζητούμε και εμπιστευόμαστε και μάλιστα όλα αυτά σε προτρεπτικό λόγο: «Ας παρακαλέσωμε, ας ζητήσουμε και ας εμπιστευθούμε…», ή καλύτερα αυτό όλο να επαναλαμβάνεται πάντοτε…

Η υπόθεση της ανάθεσης των πάντων στο Θεό είναι η ύψιστη φιλοσοφία της ζωής. Όχι βεβαίως μοιρολατρικά και με παράλληλη δική μας αδράνεια, αλλά προσευχητικά και ενεργητικά. Προσευχόμαστε και εργαζόμαστε.

Δυστυχώς όμως εμείς σαν άνθρωποι εμπιστευόμαστε καθημερινά ψευδοθεούς του κόσμου τούτου:

Εμπιστευόμαστε επίσημα πρόσωπα

Πολιτικούς ηγέτες και κόμματα

Ασφαλιστικές εταιρείες

Συνεταίρους και υπηρετικό προσωπικό

Ιερείς και μοναχούς αδιάκριτα

Γονείς και διδασκάλους ανεπιφύλακτα

Τράπεζες και συναγερμούς

Συστήματα ασφαλείας και σωματοφύλακες

Σπίτια, πόρτες ασφαλείας, καταφύγια και φρουρές

Καταθέσεις και κάρτες υγείας

Παρά ταύτα όμως  ενώ έχουμε τόσες και  τόσες ασφάλειες, έλεγε ο άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης, είμαστε μέσα στην ανασφάλεια και το άγχος.

Τι λέγει όμως ο θείος λόγος εν προκειμένω;

«Μη εμπιστεύεσθε ανθρώπους και άρχοντες, στους οποίους δεν υπάρχει σωτηρία».

«Οι άρχοντες σε μια νύχτα πέφτουν».

«Αν βλέπετε πλούτο να ρέει, ας μη κολλάει η καρδιά σας».

«Ο Πατέρας σου και η μάννα σου μπορεί να σε εγκαταλείψουν, εγώ όχι, λέγει ο Κύριος».

«Οι γονείς μου με εγκατέλειψαν, αλλά με προσέλαβε κοντά Του ο Κύριος».

Γιατί όμως πρέπει να εμπιστευόμαστε απόλυτα το Θεό; Διότι:

Είναι Παντοδύναμος.

Είναι Πανάγαθος.

Είναι Παντογνώστης.

Είναι Πατέρας μας.

Θέλει τη Σωτηρία μας, που είναι και το σπουδαιότερο αγαθό.

Το έχει υποσχεθεί επανειλημμένα, ότι δεν μας ξεχνά ποτέ.

Εξουσιάζει τα πάντα

Κανένας δεν μπορεί να αρπάξει από τα χέρια Του τα λογικά Του πρόβατα, δηλαδή είναι «ο Καλός Ποιμένας», που θυσιάζεται για την ασφάλεια και την προκοπή των προβάτων του.

Τι πρέπει να εμπιστευόμαστε και να αναθέτουμε στο Θεό;

Εαυτούς και αλλήλους: γονείς, συζύγους, παιδιά, αδέλφια, συγγενείς όποιου βαθμού, φίλους, γνωστούς, το σόϊ μας, τη δουλειά μας, την Πατρίδα μας…

Το σώμα μας, την υγεία μας, την οικονομία μας, την ευτυχία μας τη δυστυχία μας, τους πειρασμούς μας, τους λογισμούς μας, τους διωγμούς μας.

Τους εχθρούς μας, τους συναδέλφους μας, τους γείτονες, τους απίστους, τους νεκρούς και τους ζωντανούς.

Το παρελθόν και τα αμαρτήματά μας, το παρόν και τις πράξεις μας, το μέλλον και τα οράματά μας.

Την ψυχή και τη σωτηρία μας.

Έλεγε μια ευσεβής ψυχή την παρακάτω θαυμάσια προσευχή εν όψει του αιώνιου μέλλοντός της: «Ετοίμασέ με, Κύριε, καθάρισέ με, κατάρτισέ με, παράλαβέ με και ασφάλισέ με στον Παράδεισο»!

Συμπέρασμα

«Κι αν δεν μου μείνει εντός του κόσμου, που ν΄ ακουμπήσω, να σταθώ,

Εκεί ψηλά είν΄ ο Θεός μου, πως ημπορώ ν΄απελπισθώ;»

Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΣΤΙΑ ΛΑΜΙΑΣ