Μιλώντας κάποτε στό αρχονταρίκι άγιορείτικης Μονής ό Μητροπολίτης Μαυροβουνίου Άμφιλόχιος Ράντοβιτς άναφέρθηκε στήν αγιασμένη μορφή του πατέρα του. Θυμήθηκε δτι στά χρόνια της άθεϊστικης Γιουγκοσλαβίας, τότε πού κανείς δέν τολμούσε νά πάει στήν Εκκλησία, ό πατέρας του τούς έπαιρνε καί τούς πήγαινε τακτικά γιά νά κοινωνουν. Στό χωριό, του είχαν προτείνει νά γίνει δάσκαλος, έπειδή είχε τελειώσει Λύκειο. Κι έκεινος άπάντησε: «Δέν θέλω νά άναλάβω, γιατί θά άναγκαστω νά διδάσκω άθεΐα». Διαβάστε Περισσότερα →

Δεν υπάρχει ανώτερος τίτλος τιμής και μεγαλύτερο αξίωμα επί της γης, από αυτό που ο απόστολος Παύλος απευθύνει στον μαθητή του Τιμόθεο λέγοντάς τον “άνθρωπο του Θεού”.

Μέσα στην ιστορία πολλοί άγιοι και δίκαιοι ονομάστηκαν “άνθρωποι του Θεού”, προφήτες, απόστολοι, αλλά και απλοί χριστιανοί.

Μάλιστα έχουμε και συγκεκριμένο άγιο, επικαλούμενο ώς άνθρωπο του Θεού, τον άγιο Αλέξιο, που γιορτάζει 17 Μαρτίου.

Δυστυχώς υπήρξαν και άλλοι που ονομάστηκαν από την ιστορία, αλλά την αγία Γραφή “οργή Θεού” και “υιοί διαβόλου”, “γεννήματα εχιδνών” και “παιδιά γεένης”.

Ποιος άραγε είναι ο άνθρωπος του Θεού; Διαβάστε Περισσότερα →

Η μπόρα έχει περάσει, αλλά θυμωμένα κυλούν τα θολά νερά του ποταμού, δίπλα από το μεγάλο χωριό που απλώνεται στον εύφορο κάμπο.
Είναι Τουρκικό το χωριό. Δεν ήταν όμως πάντα Τουρκικό.

Σε παλαιότερη εποχή, τότε που το σημερινό Ερζερούμ λεγόταν Θεοδοσιούπολις, είχε χτισθεί δίπλα στον Άκαμψι ποταμό, στην άκρη του εύφορου εκείνου οροπεδίου, λίγα σπίτια από οικογένειες ακριτών του Βυζαντινού Κράτους.

Τούρκοι ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στο Ελληνικό χωριό κι ανάγκασαν τους κατοίκους του ν’ αλλαξοπιστήσουν και να δεχθούν με τη βία τον μωαμεθανισμό.
Από ’κείνη την ημέρα σίγησε κι η καμπάνα της μικρής εκκλησούλας, και στους τέσσερις αιώνες και περισσότερο που πέρασαν από τότε, δεν απέμεινε πια, ούτε σα θολή ανάμνηση, η χριστιανική καταγωγή των πρώτων κατοίκων. Διαβάστε Περισσότερα →

Δεν ξεδιψάσαμε τον λαό. Εμείς αρκεστήκαμε στα ήθη και τα έθιμα στους εξωτερικούς τύπους. Τι έχουμε να πούμε σήμερα στα νέα παιδιά;

Ψάξαμε την διάλεκτο των νέων παιδιών; Αν τα θέλουμε, δεν τα θέλουμε για να αυξήσουμε τους οπαδούς του εκκλησιαστικού κλάμπ.

Η εκκλησία δεν φτιάχνει οπαδούς. Η εκκλησία φτιάχνει αγίους. Διαφέρει το ένα από το άλλο.

Και άγιος σημαίνει… Διαβάστε Περισσότερα →

Ο μεγάλος Γερμανός συγγραφέας Έρχαρτ Κέστνερ έκανε την εξής εξομολόγηση:
– «Στα 1952 πήγα για πρώτη φορά μετά το πόλεμο, στην Αθήνα. Η γερμανική πρεσβεία, όταν άκουσε πως είχα πρόθεση να πάω στη Κρήτη, μου συνέστησε, επειδή ήταν πολύ νωρίς ακόμα και οι πληγές από τη γερμανική κατοχή ανεπούλωτες, να λέω πως είμαι Ελβετός. Αλλά εγώ τους ήξερα τους Κρήτες. Από την πρώτη στιγμή είπα πως ήμουν Γερμανός και όχι μόνο δεν κακόπαθα, αλλά ξανάζησα παντού όπου πέρασα τη θρυλική κρητική φιλοξενία. Διαβάστε Περισσότερα →

Παναγιά μου, βοήθα την Ελλάδα και τους Έλληνες.Η πατρίδα μας προδόθηκε.
Προδόθηκε από πολιτικούς μας που καπηλεύτηκαν τα πάντα…
Προδόθηκε από τους πλούσιους που εκμεταλλεύτηκαν τα πάντα…
Προδόθηκε από τους δημοσιογράφους που χρησιμοποιήθηκαν από τους προηγούμενους…
Προδόθηκε από τους συμμάχους μας…
Προδόθηκε από τους φίλους μας… Διαβάστε Περισσότερα →

Οί δυσκολίες καί οί θλίψεις γίνονται άφορμή γιά νά καταφύγουμε στόν φιλάνθρωπο Θεό καί νά ζητήσουμε τή βοήθειά του. Είναι άλήθεια ότι αύτές τις δύσκολες ώρες γίνονται οί πιό θερμές προσευχές! Ή ψυχή προσεύχεται μέ πίστη καί άφοσίωση, μέ δάκρυα καί άγωνία. Άν όμως ό Θεός μάς δώσει άμέσως αύτό πού ζητάμε, ύπάρχει τό ένδεχόμενο νά σταματήσουμε τήν προσευχή. Νά λάβουμε τό δώρο καί νά ξεχάσουμε τόν Δωρεοδότη. Καί τότε τό δώρο πού λάβαμε είναι πολύ μικρότερο σέ σύγκριση μέ τή ζημιά πού πάθαμε! Διότι δέν ύπάρχει τίποτα χειρότερο άπό τό νά διακόψουμε τήν έπικοινωνία μας μέ τόν Θεό καί νά φύγουμε άπό κοντά του! Διαβάστε Περισσότερα →

Οί δυσκολίες καί οί θλίψεις γίνονται άφορμή γιά νά καταφύγουμε στόν φιλάνθρωπο Θεό καί νά ζητήσουμε τή βοήθειά του. Είναι άλήθεια ότι αύτές τις δύσκολες ώρες γίνονται οί πιό θερμές προσευχές! Ή ψυχή προσεύχεται μέ πίστη καί άφοσίωση, μέ δάκρυα καί άγωνία. Άν όμως ό Θεός μάς δώσει άμέσως αύτό πού ζητάμε, ύπάρχει τό ένδεχόμενο νά σταματήσουμε τήν προσευχή. Νά λάβουμε τό δώρο καί νά ξεχάσουμε τόν Δωρεοδότη. Καί τότε τό δώρο πού λάβαμε είναι πολύ μικρότερο σέ σύγκριση μέ τή ζημιά πού πάθαμε! Διότι δέν ύπάρχει τίποτα χειρότερο άπό τό νά διακόψουμε τήν έπικοινωνία μας μέ τόν Θεό καί νά φύγουμε άπό κοντά του! Διαβάστε Περισσότερα →