Παναγιώτης
Κάποτε ο άρχοντας του τόπου επισκέφθηκε τον αββά Παλλάδιο, γιατί ήθελε να τον δει. Είχε ακούσει βέβαια τα σχετικά μ’ αυτόν και είχε πάρει μαζί του και έναν στενογράφο, στον οποίο έδωσε την εξής εντολή: «Εγώ τώρα μπαίνω να δω τον αββά, εσύ λοιπόν όσα θα μου πει, να τα γράψεις με ακρίβεια».
Μπαίνει μέσα ο άρχοντας και λέει στον… Διαβάστε Περισσότερα
Ο επουράνιος Πατέρας μας έδωσε ένα πρόσωπο και μια ψυχή. Κάθε φορά που βλέπουμε ένα αγαπημένο μας πρόσωπο, κάθε φορά που βλέπουμε ένα όμορφο τοπίο,όταν ακούμε κάτι ευχάριστο, το πρόσωπό μας χαμογελά. Έχουμε όμως και μια ψυχή που αξίζει περισσότερο από το πρόσωπό μας.
Ξέρετε πότε χαμογελά η ψυχή μας; Κάθε φορά που βοηθάμε το συνάνθρωπό μας, η ψυχή μας… Διαβάστε Περισσότερα
H ΑΓΑΠΗ του π.Αθανασίου (27-12-1953) και η Λατρευτική εκτίμηση στο πρόσωπο της Κυρίας Θεοτόκου ήταν απεριόριστες. Αντηχεί καθημερινώς το κελί του από το «χαίρε» του Ακαθίστου Ύμνου. Η εικόνα Της , που στολίζει το φτωχικό κελί, δέχεται συνεχώς τα προσκυνήματα και τους ασπασμούς του. Τον μικρόν Ιησού τον ασπάζεται στο πόδι και την Παναγία στο χέρι. Σήμερα , όποιος επισκεφθεί το κελί του π. Αθανασίου, διακρίνει στην εικόνα αυτή αδρά τα ίχνη των ασπασμών του. Διαβάστε Περισσότερα
Αυτή είναι η χειρόγραφη διαθήκη μιάς μητέρας, που κοιμήθηκε στα 90 της χρόνια. Η γυναίκα αυτή είχε 4 κόρες, 1 γυιό και 15 εγγόνια. Πεθαίνοντας, δεν τους άφησε παρά μόνο την διαθήκη της, ανορθόγραφη και κακογραμμένη, πλούσια όμως σε πνευματικό περιεχόμενο:
– Αγαπημένα μου παιδιά, (και τους αναφέρει έναν έναν, τα παιδιά της, τους γαμπρούς, την νύφη και όλα τα εγγονάκια, 25 ονόματα). Σας φιλώ και σας αποχαιρετώ. Αυτό το γράμμα θα το ανοίξετε και θα το διαβάσετε μετά τον θάνατό μου… Διαβάστε Περισσότερα
Σχεδόν σέ κάθε κήρυγμά του ο π. Κλεόπας Ηλιέ ρωτούσε τούς Χριστιανούς:
«Εχετε τήν Εικόνα της Παναγίας μας στό σπίτι σας;»
«Καντήλι μπροστά στήν εικόνα της έχετε;» Κατόπιν τούς συμβούλευε:
«Νά πάρετε τήν Προστάτιδα καί Βοηθό μας τήν Μητέρα μας πού είναι στούς ουρανούς καί στήν γη νά τήν βάλετε στά σπίτια σας! Αυτή είναι η Βασίλισσα του ουρανού καί… Διαβάστε Περισσότερα
Στα παλιά χρόνια ζούσε ένας στρατιώτης ακόλαστος και βέβηλος , φορτωμένος με διάφορες αμαρτίες , κυρίως με την αμαρτία της πορνείας. Αυτός είχε γυναίκα πολύ ενάρετη και με φόβο Θεού στην καρδιά , η οποία πολλές φορές τον νουθετούσε να μετανοήσει για τις αμαρτίες του. Η καλή ομόζυγος με πολλούς κόπους τον έπεισε και νήστευε όλες τις μέρες του Δεκαπενταύγουστου προς τιμή της Παναγίας και σε όλες τις παραμονές των εορτών Της . Τότε έτρωγε μόνο ψωμί και λίγο νερό μετά την ενάτην ώρα (το απόγευμα) μια φορά . Τον οδήγησε δε και στην προσευχή , ώστε σταματούσε πολλές φορές , από αυτή την καλή συνήθεια , εμπρός στην εικόνα της Παναγίας και έλεγε με ευλάβεια τον Αρχαγγελικό Xαιρετισμό : «Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία , ο Κύριος μετά σου…». Τότε έτρεχαν δάκρυα από τα μάτια του, καθώς θυμόταν τις αμαρτίες του. Διαβάστε Περισσότερα
Κάποτε είχα φθάσει στον θάνατο. Είχα πάθει σοβαρή γαστρορραγία απ’την κορτιζόνη που μου βάλανε στο νοσοκομείο, όταν έκανα εγχείρηση στο μάτι, το οποίο τελικά έχασα. Τότε έμενα σ’ένα καλυβάκι δεν είχα ακόμη χτιστεί το μοναστήρι. Απ’την εξάντληση δεν καταλάβαινα αν είναι μέρα η νύχτα. Έφθασα στο θάνατο και όμως έζησα. Αδυνάτισα πολύ. Μου κόπηκε η όρεξη. Επι τρείς μήνες ζούσα… Διαβάστε Περισσότερα
Το θαύμα της συγχωρητικής αγάπης
Κάποτε ήταν ένα μικρό παιδάκι που τον έλεγαν Ανδρέα. Ο Ανδρέας ήταν ένα πολύ χαρούμενο παιδί, και οι γονείς του τον αγαπούσαν ολόψυχα.
Ο Ανδρέας μπορούσε να παίζει ελεύθερα, να τρέχει, να πηδάει, και να παίζει παντού, σε όλους τους χώρους του σπιτιού… εκτός από ένα χώρο: το καθιστικό. Ένας μόνο κανόνας υπήρχε στο σπίτι του Ανδρέα: «Ού παίξεις μέσα στο καθιστικό».
Ο Ανδρέας ήταν κατά βάση ένα ευχαριστημένο παιδί, όμως, περισσότερο από κάθε τι στον κόσμο, είχε μέσα του την επιθυμία να παίξει μέσα στο καθιστικό.
Κάθε φορά που περνούσε από κοντά, η επιθυμία του να παίξει εκεί μέσα μεγάλωνε. Όλο και περισσότερο, μεγάλωνε η εμμονή του να παίξει μέσα στον απαγορευμένο χώρο…<b
r /> Μια μέρα, όταν απουσίαζαν οι γονείς του σε γειτονικό σπίτι, ο Ανδρέας άρπαξε την ευκαιρία!
Μπήκε μέσα στο απαγορευμένο δωμάτιο. Έτρεξε γύρω-γύρω. Πηδούσε εδώ και εκεί. Πεταγόταν από πολυθρόνα σε καναπέ και πίσω πάλι. Πόσο πολύ διασκέδαζε! Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί του απαγορευόταν τόσο απόλυτα να παίζει εκεί μέσα. Μα, αυτό ήταν το πιό διασκεδαστικό δωμάτιο του σπιτιού τους!
Και σε μια στιγμή, συνέβη. Διαβάστε Περισσότερα
κλικ στον σύνδεσμο
