ΑΓΝΟΤΗΤΑ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΟΣ

Μέσα στον κόσμο που ζούμε, διαπιστώνουμε εύκολα όλοι πόσο κοντά είναι το ενδεχόμενο, να ναυαγήσουμε πνευματικά και να χάσουμε τη σωματική μας και ψυχική μας ακεραιότητα. Ο βομβαρδισμός από τα πεπυρωμένα βέλη του πονηρού και η απειλητική εγγύτητα της αμαρτίας, την οποία συχνά βιώνουμε, από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, μας οδηγούν στο εσφαλμένο συμπέρασμα ότι το εύκολο, το γρήγορο, το μαζικό, το φυσικό, το γενικό, το αυθόρμητο, αυτό πιθανόν να  είναι και το θεάρεστο. Αυτό όμως δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια του Θεού.

Φυσικό, ευλογημένο και θεάρεστο είναι ακριβώς αυτό που επαγγέλλεται το ιερό Ευαγγέλιο και περιγράφεται από τους λόγους της Χάριτος και της Εκκλησίας. Το ήθος και η αλήθεια που πρέπει να βιώνουμε και να αποδεικνύουμε καθημερινά στη ζωή μας και με τη ζωή μας, είναι τελείως διαφορετικά από το σχήμα και το περιεχόμενο του κοσμικού τρόπου ζωής. Η παράδοσή μας, η οποία περιέχει την Θεόπνευστη Αγία Γραφή και την ισόκυρη Ιερή και Αποστολική Παράδοση γνωρίζει την οδό του Κυρίου, η οποία είναι αγνή και ταπεινή, ειρηνική και μεστή ελέους. Αυτή είναι η σοφία του Θεού, όχι η ψυχική, χοϊκή και δαιμονιώδης, που μας ταράσσει, αλλά η «άνωθεν κατερχομένη». Δηλαδή με πιο απλά λόγια, ο Θεός μας θέλει αγνούς και ταπεινούς.

Εκείνο το οποίο πρέπει ορθά να καταλάβουμε είναι ότι δεν ανήκουμε στον εαυτό μας και δεν μας ανήκει το σώμα μας. Εξαγορασθήκαμε με το τιμημένο και πολύτιμο Αίμα του Κυρίου μας από την αιχμαλωσία της αμαρτίας και του διαβόλου: «Ουκ εστέ εαυτών, τιμής ηγοράσθητε», και, «οφείλουμε να δοξάζουμε τον Θεό και με το σώμα μας και με το πνεύμα μας «άτινα, τα οποία, εστί του Θεού». Δεν ισχύει συνεπώς για μας το λεγόμενο κατά καιρούς από τους αγνοούντες: «το σώμα είναι δικό μου και ό,τι θέλω το κάνω»! Λάθος! Δεν είναι δικό μας ούτε κατά λόγον δημιουργίας, ούτε κατά λόγον αναδημιουργίας και αναγεννήσεως με το άγιο Βάπτισμα. Δεν είμαστε αυτοδημιούργητοι, αυθύπαρκτοι και αυτόνομοι. Ανήκουμε είτε το θέλουμε είτε όχι διπλά και τριπλά στο Θεό: πρώτα, ως δημιουργήματά Του, δεύτερον, ως μέλη του Μυστικού Σώματος της Εκκλησίας, και τρίτον, επειδή η ζωή μας βρίσκεται ανά πάσα στιγμή στα Χέρια της θείας Προνοίας. Αυτός είναι ο Αρχηγός της Ζωής και του Θανάτου.

Ο απόστολος των Εθνών Παύλος, ο κορυφαίος Εβραίος από τη φυλή του Βενιαμίν, το στόμα του Χριστού, το λέγει καθαρά: «το σώμα μας δεν ανήκει στην πορνεία, δεν είναι προωρισμένο για κεί, αλλά ανήκει στην υπηρεσία του Θεού», πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι προωρισμένο για τον τίμιο γάμο ή για την  κατά Χριστόν παρθενία και αγαμία. Και μέσα στο γάμο και κεί πάλι τα σώματα των συζύγων δεν αφήνονται ασύδοτα, αλλά πρέπει νάναι «τίμιος ο γάμος και η κοίτη αμίαντος». Πάλι δικά του λόγια. Κάθε πράξη που ξεφεύγει από τα παραπάνω ευλογημένα όρια του Θεού, είναι αντίθεη και παράνομη, δηλ. άνομη, «αμαρτία εστίν η ανομία», αφύσικη και αμαρτωλή, άστοχη, δεν οδηγεί πουθενά ούτε λύνει κανένα πρόβλημα. Βεβηλώνει το σώμα αφού πρώτα έχει μολύνει την ψυχή.

Οι σαρκικές αμαρτίες, οι φυσιολογικές και οι διεστραμμένες, αποτελούν θανάσιμα αμαρτήματα και δυστυχώς δεν έχουν τέλος και κορεσμό. Αγκαλιάζουν πολλούς και δημιουργούν πολλά ψυχοσωματικά ναυάγια. Φαίνεται αρχικά ότι είναι κάτι το φυσικό, γεγονός δυστυχώς του οποίου η αντίληψη και προσέγγιση ποικίλει στις μέρες μας από άνθρωπο σε άνθρωπο, και το οποίο τετελεσμένο πληγώνει τη συνείδηση και σε ώρες ησυχίας ο άνθρωπος αισθάνεται ένοχος μπροστά στο Θεό, στον εαυτό του και στα συμπλεκόμενα με αυτόν πρόσωπα. Φαίνεται ότι είναι κάτι το αποδεκτό, γιατί βγαίνει μέσα από την ύπαρξή μας αυθόρμητα και ορμητικά, μας αρέσει και το θέλουμε, κι όμως εδώ είναι που χρειάζονται γερά φρένα και νόμιμες διαδικασίες, για να νικήσει το πνεύμα την σάρκα και να μη γίνουμε σαρκικοί μέχρι και το πνεύμα μας.

«Αν επενδύσουμε στη σάρκα μας, θα θερίσουμε σίγουρα φθορά». Ο ταλαίπωρος κατά τον Παύλο χοϊκός άνθρωπος θα σύρεται πίσω από τις ατέλειωτες και παράλογες επιθυμίες του σώματος, χωρίς ποτέ να ικανοποιείται, έχοντας αντίθετη τη συνείδησή του. Γι αυτό και ο πρωτοκορυφαίος απόστολος μας λέγει να «φεύγουμε την πορνεία», (δεν παλεύεται το θέμα αυτό, μόνο αποφεύγεται) και οπωσδήποτε «οι του Χριστού την σάρκα εσταύρωσαν συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίαις». Πως; Με τη βία! «Η βασιλεία των ουρανών βιάζεται και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν», δεν είπε ο Κύριος;

Βία χρειάζεται για την καθαρότητα και την αγνότητα πάνω στην πράξη: συναισθηματική, σωματική και συμπεριφοράς. Δηλαδή, όπως ο Χριστός στην περίπτωση του τετραημέρου φίλου Του Λαζάρου «ενεβριμήσατο και ετάραξεν εαυτόν»  μη αφήνοντας να τον κατακλύσουν οι λυγμοί των πενθίμων συναισθημάτων Του, έτσι πρέπει κι εμείς να ελέγχουμε τα συναισθήματά μας, καθότι από κεί – και την φαντασία μας βεβαίως – ξεκινάνε όλα. Δεν δικαιούμαστε ούτε συναισθηματικά να επεκτείνουμε τον εαυτό μας απολαμβάνοντας ένοχες τέρψεις του πνεύματος. Επίσης η προσοχή στη διατροφή και περιποίηση του σώματος με κυρίαρχη τη χρήση του μέτρου είναι απαραίτητη, πάλι σύμφωνα με τον αποστολικό λόγο: «έχοντες τροφάς και σκεπάσματα, τούτοις  αρκεσθησόμεθα». Ακόμη κριτήριο  σύμφωνα με το πατερικό είναι το: «είμαστε παθοκτόνοι κι όχι σωματοκτόνοι». Τέλος, προσοχή χρειάζεται και στη συμπεριφορά μας «μη τιθέναι πρόσκομμα τω αδελφώ», να μη σκανδαλίζουμε, αλλά να προσέχουμε περιορίζοντας τις εκδηλώσεις μας (πρβλ. «μη πολύ ήσθα προς αλλοτρίαν»). Έχουμε ευθύνη και για τους άλλους. Αμαρτίες στις οποίες εμπλέκονται και άλλα πρόσωπα, έχουν διπλό και τριπλό βάρος ενοχή και συνέπειας αποτελεσμάτων. Ο διάβολος μια άκρη πιάνει και ξεφτίζει όλο το ύφασμα της ψυχής. Στην Π. Διαθήκη λέγει χαρακτηριστικά ότι «ανέβη θάνατος διά θυρίδων» και με συγκεκριμένα παραδείγματα τον Κριτή Σαμψών και τον Προφητάνακτα Δαβίδ.

Ασπίδα και ανασταλτικός παράγοντας κατά της αμαρτίας της ανηθικότητος, από την οποία ας σημειωθεί, όλοι κινδυνεύουν, είναι η συναίσθηση της απανταχού παρουσίας του Θεού «ήν είχε και ο μακάριος δούλος Αυτού Ιωσήφ ο Πάγκαλος». Όσοι αρνούνται τον έλεγχο της φιληδονίας τους από την παρουσία του Αγίου Θεού και προτιμούν την απόλαυσλή τους από τον θείο φόβο, αυτοί θα καταδικαστούν ως άσοφοι, διότι καταφρονούν την  θεία κυριότητα και δε σέβονται το θείο θέλημα. Είναι βέβηλοι και δε λογαριάζουν ούτε τη δική τους ούτε τις ψυχές των άλλων. Μοιάζουν με τον Ησαύ που χάριν στιγμιαίας, «αντί πινακίου φακής», απολαύσεως «εφαύλισε», εξευτέλισε και δε λογάριασε, τα πρωτοτόκιά του.

Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΣΤΙΑ ΛΑΜΙΑΣ