το κήρυγμα σε pdf

Ένας Ινδιάνος φύλαρχος Mohawk πού έγινε Ορθόδοξος…

Σάββατο βράδυ. Λιγοστά φώτα. Στη Ρωσική Μητρόπολη των Αγίων Πέτρου
και Παύλου ο εσπερινός μόλις έχει αρχίσει. Οι σκιερές σιλουέτες των
λιγοστών πιστών που παρευρίσκονται, παίρνουν όγκο καθώς ανάβουν τα
κεριά στα μανουάλια. Το τέμπλο υποβλητικό, φτιαγμένο από έμπειρους
τεχνίτες στις αρχές του αιώνα…
Είναι η δεύτερη μου φορά στον Εσπερινό, πάνε χρόνια τώρα… Το «φως
ιλαρόν» στα σλαβονικά δημιουργεί μια αίσθηση εσώτερης γαλήνης και
ανάπαυσης. Όλα δέονται τούτη την ώρα για την μέρα που φεύγει και για την
μέρα που έρχεται. Μετά την τρέλα της μέρας τούτο το ευχαριστιακό καταφύγιο
καθησυχάζει τα θηρία του νου…
Μέσα στο ημίφως διακρίνω μερικά προφίλ. Μια γερόντισσα ρωσίδα με το
εγγονάκι της, ένα ψηλό ξερακιανό μεσήλικα, μια κοπελίτσα γύρω στα
δεκαπέντε, μια νεαρή οικογένεια με τα δυο τους παιδάκια… και ξάφνου το μάτι
μου πέφτει κοντά στο μεγάλο παράθυρο.
Ακριβώς από κάτω διακρίνω μια μορφή αλλιώτικη από τις άλλες. Ένας
πενηντάρης Ινδιάνος με έντονα χαρακτηριστικά και με μαλλιά δεμένα κότσο
που φτάναν μέχρι τη μέση. Το βλέμμα μου σταμάτησε πάνω του. Μια
περίεργη αληθινά φιγούρα…
Στο τέλος της ακολουθίας δεν κρατήθηκα. Πήγα κοντά του να τον γνωρίσω.
-Γιάννης, του λέω στα Αγγλικά. Καλώς ήρθες.
– Βλαδίμηρος, μου απαντά.
– Είμαι Έλληνας, εσύ; τον ρωτώ.
– Και εγώ, μου λέει.
Κάπου εκεί τα ‘χασα. Ήταν το μόνο που δεν περίμενα ν’ ακούσω!
– Μιλάς Ελληνικά; του λέω. Διαβάστε Περισσότερα →

Ἀνάπαυλα ἀναψυχῆς στήν κοπιαστική ρουτίνα, σταθμός ἀνεφοδιασμοῦ γιά τή συνέχεια τῆς ἐργασίας οἱ διακοπές διεγείρουν τόν πόθο ὄχι μόνο τῶν μικρῶν μαθητῶν ἀλλά καί τῶν ἐνηλίκων καί τῶν ὡρίμων καί κάθε ἐργαζομένου. ῞Ολοι τίς νοσταλγοῦμε καί ἀπό πολύ νωρίς κάνουμε σχέδια καί προγράμματα γι᾿ αὐτές. ῎Ετσι τόν ᾿Ιούλιο καί τόν Αὔγουστο, τούς κατ᾿ ἐξοχήν μῆνες τῶν θερινῶν διακοπῶν, πολλές φορές… Διαβάστε Περισσότερα →

Τοῦ κ. Π. Β. Πάσχου, Ὁµοτ. Καθηγητοῦ τοῦ Παν/µίου Ἀθηνῶν

Α´

Παλαιότερα τὸ εἶχα γράψει σ’ ἕνα κείµενό µου (τὸ ἔγραψαν φυσικὰ καὶ ἄλλοι συνάδελφοι), ὅτι  τὰ Μοναστήρια µας εἶναι τὰ «Κάστρα τῆς Ὀρθοδοξίας». Ἔκανα, γι’ ἄλλη µία φορά, τὴ διαπίστωση αὐτή, ὅταν, τὸ περασµένο καλοκαίρι, ἔκαµα µία προσκυνηµατικὴ ἔξοδο στὴ ∆υτικὴ Μακεδονία, µ’ ἐκλεκτὴ πνευµατικὴ συντροφιὰ θεολόγων, φιλολόγων, ἰατρῶν καὶ ἱστορικῶν, ποὺ ἐγνώριζαν καλὰ τὸν τόπο καὶ τὰ ἱερὰ καθιδρύµατα τῆς περιοχῆς. Εἶναι γνωστὸ, πὼς τὰ αἱµατοβαµµένα χώµατα τῆς ∆. Μακεδονίας εἶναι γεµάτα Μοναστήρια (ἀνδρικὰ καὶ γυναικεῖα), ποὺ ὁ ἀριθµός τους ὅλο καὶ µεγαλώνει. ∆ὲν εἶναι δυνατόν, βέβαια, ν’ ἀναφερθοῦµε σήµερα σὲ ὅλα αὐτὰ τὰ ἱστορικὰ Μοναστήρια, γιατί θὰ ἔπρεπε νὰ γράψουµε ὁλόκληρη σειρὰ ἱστορικῶν ἄρθρων καὶ µοναστικῶν µονογραφιῶν.

Ὑπάρχουν, ἄλλωστε, ἀπὸ εἰδικοὺς γραµµένα στὰ περασµένα καὶ σὲ χρόνια τῆς ἐποχῆς µας. Σήµερα θὰ ἀναφερθοῦµε στὴν ἱστορικὴ Ἱερὰ Μονὴ Κοιµήσεως Θεοτόκου Μικροκάστρου, ποὺ ἀνήκει στὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Σιατίστης.

* * *

Ὀφείλουµε νὰ ὁµολογήσουµε πὼς στὴ σύγχρονη Ἑλλάδα ὑπάρχει µία ζηλευτὴ ἄνθιση τοῦ γυναικείου Μοναχισµοῦ, ποὺ δὲν µποροῦµε λεπτοµερῶς ν’ ἀναφέρουµε τὰ ὀνόµατά τους, µὲ κίνδυνο νὰ παραλείψουµε κάποια, καὶ νὰ τ’ ἀδικήσουµε καὶ νὰ παρεξηγηθοῦµε. Ἡ ἄνθιση αὐτὴ φαίνεται πανθοµολογούµενη καὶ γίνεται φανερὴ µὲ τὴν αὔξηση τῶν Μοναζουσῶν, τὶς ἐκδόσεις πνευµατικῶν ἔργων καὶ µὲ τὴν ἐπίδρασή τους στὴ σύγχρονη κοινωνία. Φυσικά, κι ἐδῶ ἔχουµε τὴν πάντοτε ἰσχύουσα γνώµη καὶ θεολογικὴ γραµµή, ὅτι «οἱ Μοναχοί, στρατεία θεοσύλλεκτη, φυτεία θεοφύτευτη, παρεµβολὴ θεότευκτη, ὄµµα ἄγρυπνο τῆς Ἐκκλησίας, προσηλωµένο στὴν ἀναµονὴ τῶν ἐσχάτων», ὅπως γράφει ἡ Καθηγουµένη τῆς Ἱ. Μ. Θεολογία Μοναχὴ στὸν τόµο «Ἡ Παναγία Μικροκάστρου καὶ τὰ ἄλλα Μοναστήρια τοῦ Νοµοῦ Κοζάνης».

Εἶχα γνωρίσει παλαιότερα τὴν Ἱ. Μονὴ Μικροκάστρου, ὅπως ἦταν µετὰ τὴν Τουρκοκρατία µισοβυθισµένη στὸ χῶµα, ἀφοῦ οἱ Τοῦρκοι δὲν ἐπέτρεπαν ἐκκλησίες µὲ ὑψηλὰ κτίσµατα. Κατέβαινες σκαλιὰ γιὰ νὰ βρεθεῖς στὸν κυρίως ναὸ καὶ νὰ προσκυνήσεις τὴν ἱστορικὴ εἰκόνα τῆς Παναγίας. Ὅµως, µετὰ τὴν εὐεργετικὴ παρουσία στὴν Νοµαρχία Κοζάνης τοῦ Πασχάλη Μητλιάγκα καὶ τὴ γενναιόδωρη προσφορά του ἀπὸ πηγὲς τῆς πατρίδας µας καὶ τῆς Εὐρώπης, τὸ Μοναστήρι ἔγινε ἀγνώριστο! Μία πολιτεία ὁλόκληρη µὲ ἀνακαινισµένες τὶς ἐκκλησιές της, κοιτῶνες, ξενῶνες γιὰ προσκυνητές, ἀµπελῶνες, µπαχτσέδες, καστρότοιχους γύρω-γύρω, νοµίζεις πὼς βρίσκεσαι σὲ µία Βασιλειάδα ἑνὸς ἄλλου εἴδους: καὶ γιὰ τὴ λειτουργικὴ καὶ πνευµατικὴ ζωή τῶν Μοναχῶν, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν θεραπεία τῶν πνευµατικῶν ἀναγκῶν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώµατος. Εἶναι νὰ θαυµάζει κανεὶς καὶ τὰ ἱερὰ κτίσµατα, νέες πτέρυγες κελλιῶν καὶ τὰ νοικοκυρεµένα οἰκήµατα, ἐργαστήρια καὶ ὅλα τὰ θαυµαστὰ ἔργα, ὅπως τὰ βλέπει στὸν εὐλογηµένο αὐτὸ χῶρο, ἕνα κῆπο Παραδείσου, κι ὅπως τ’ ἀντικρύζει καὶ στὸν πολυτελέστατο τόµο ποὺ ἀναφέραµε πιὸ πάνω, Ἔκδοση Νοµαρχιακῆς Αὐτοδιοίκησης Κοζάνη (Μικροκάστρο 2002).

* * *

Ἡ ἄνθιση τοῦ Μοναστηριοῦ ἄρχισε νὰ φαίνεται στὰ χρόνια ποὺ ἐπισκόπευε στὴν Ἱ. Μ. Σισανίου καὶ Σιατίστης ὁ φιλοµόναχος Μητροπολίτης Ἀντώνιος (Κόµπος). Ἐδῶ ἔφτασε ἕνα σωστὸ µελίσσι ἀπὸ ἐνάρετες Μοναχές, µαθήτριες τοῦ ἀειµνήστου Γέροντος Πολύκαρπου Μαντζάρογλου καὶ ἐγκαταστάθηκε στὴν παλαίφατη Μονή, ποὺ κόντευε νὰ ἐρειπωθεῖ. Μὲ τὶς εὐχὲς τοῦ µακαριστοῦ Ἐπισκόπου Σιατίστης Ἀντωνίου καὶ τὶς ἄγρυπνες φροντίδες τοῦ π. Στεφάνου Ρήνου, τὸ µισογκρεµισµένο Μοναστήρι ἄλλαξε ὄψη. Ὁ π. Στέφανος, ὡς ἀρχιµανδρίτης εἶχε ὑπηρετήσει κοντὰ στὸν µακαριστὸν Ἀρχιεπίσκοπο Κρήτης Τιµόθεο, ποὺ ὅταν ἐκεῖνος ἐκοιµήθη ἐγκαταστάθηκε ὡς πνευµατικὸς τῆς γυναικείας Ἱ. Μ. Μικροκάστρου, καὶ ἀργότερα βοήθησε καὶ στὴν ἐπάνδρωση τῆς Ἱ. Μ. Μεταµορφώσεως ∆ρυοβούνου.

Γνωρίζοντας τὴν ταπείνωση καὶ τὴν ἀρετὴ τῆς αὐτοµεµψίας τῶν Μοναχῶν, δὲν θὰ ψάλω ἐγκώµια στὴ φιλόλογο καὶ θεολόγο Μοναχὴ Θεολογία, ποὺ ἐπὶ χρόνια τώρα ἐργάζεται νυχθηµερὸν γιὰ τὴν πρόοδο τοῦ Μοναστηριοῦ καὶ τῶν Καλογραιῶν, ποὺ ἀγωνίζονται ποιὰ νὰ ξεπεράσει τὶς ἄλλες στὴν ἀρετή. Αὐτὸ φανερώνουν τὰ ἔργα τῆς ἁγίας Καθηγουµένης καὶ τῶν Μοναχῶν, ὅπως ὁ κάθε ἐπισκέπτης µπορεῖ νὰ διαπιστώσει ὅταν ἐπισκέπτεται τὸ ἱστορικὸ Μοναστήρι.

Ἐπειδὴ ἡ ἁγία Καθηγουµένη µὲ τιµᾶ ὀνοµάζοντάς µε διδάσκαλό της, θέλω νὰ ὑπογραµµίσω µερικὰ ἔργα της, ποὺ εἶναι ὄντως καρποὶ ἐνάρετης καὶ ἀσκητικῆς µοναχικῆς ζωῆς.

Ἀνέφερα ἤδη στὴν ἀρχὴ τὸ παλιοµονάστηρο, ποὺ ἔγινε πραγµατικὸ Κάστρο, καὶ τὸ ἐπισκέπτονται προσωπικὰ καὶ ὁµαδικὰ πλήθη προσκυνητῶν, εἴτε γιὰ ν’ ἀσπαστοῦν τὴν θαυµατουργὴ εἰκόνα τῆς Παναγίας, εἴτε νὰ παρακολουθήσουν ἀκολουθίες στὸν ἱερὸ Ναό, ἀκούγοντας καὶ τὸ θεῖον κήρυγµα, σὲ ξεχωριστὴ ἑσπερινὴ δέηση, ἀπὸ τὴν ἁγία Καθηγουµένη. Στὸν ὡραῖο τόµο ποὺ πιὸ πάνω ἀνέφερα, µετὰ τὶς εὐλογίες τῶν Ἐπισκόπων (Ἀντωνίου Σιατίστης, Ἀµβροσίου Κοζάνης), ἀκολουθεῖ ἕνα πυκνὸ κείµενο τῆς ἁγίας Καθηγουµένης, µὲ τὸν τίτλο «Ὀρθόδοξος Μοναχισµὸς» (σελ. 31-45). Ἀκολουθοῦν κείµενα τῶν εἰδικῶν: Εὐθυµίου Τσιγαρίδα, Ἀναστασίου ∆άρδα, Εὐανθίας Κωνσταντίνου ἢ Τέγου – Στεργιάδου, µὲ Βιβλιογραφία καὶ Πίνακα Εἰκόνων. Ὁ τόµος εἶναι καταστολισµένος µὲ Εἰκόνες (παλαιὲς καὶ νέες) καὶ ὡραιότατες φωτογραφίες φυσικοῦ κάλλους.

B´

Ἡ Μοναχὴ Θεολογία εἶναι, πέρ’ ἀπὸ ὑποδειγµατικὴ µητέρα τῶν Μοναζουσῶν, καὶ µία θαυµαστὴ συγγραφεὺς πνευµατικῶν ἔργων. Ἔχει ἕνα τάλαντο καὶ µία χάρη στὸ γράψιµο ποὺ σπάνια τὴν συναντᾶς στὰ τάγµατα τῶν συγχρόνων ἀσκητῶν. Μερικὲς ὁµιλίες της εἶναι συµβολὲς σὲ συνέδρια φιλοµοναχικῶν θεµάτων, ποὺ ἀγγίζουν τὴν οὐσία τῆς πνευµατικῆς ζωῆς, ὅπως µᾶς τὴ διδάσκουν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Ὕστερ’ ἀπὸ τρεῖς δεκαετίες στὴ µοναχικὴ ζωή, ἡ µοναχὴ Θεολογία τολµᾶ ν’ ἀγγίζει µ’ εὐλάβεια καὶ σύνεση µερικὰ ἀπὸ τὰ πιὸ δύσκολα θέµατα τῆς πνευµατικῆς ζωῆς. Στὸ ὡραῖο της κείµενο «Ἡ ἐν Χριστῷ τελείωση τῆς γυναίκας» γράφει: «Στὸ πρόσωπο τῆς Παναγίας µας τιµήθηκε ἡ γυναίκα, ἀφοῦ ὁ Χριστὸς καταδέχθηκε νὰ γεννηθῆ ἀπὸ γυναίκα.

Διαβάστε Περισσότερα →