Αυτή η μέρα είναι ευλογημένη από το Θεό, ανήκει στο Θεό, ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, να μπούμε μέσα σ΄αυτή. Προχωρείς αυτή τη μέρα σαν αγγελιοφόρος του Θεού. Όποιον συναντάς, τον συναντάς με τον τρόπο του Θεού. Βρίσκεσαι εκεί για να είσαι η παρουσία του Κυρίου και Θεού, η παρουσία του Χριστού, η παρουσία του Αγίου Πνεύματος, η παρουσία του Ευαγγελίου. Αυτό είναι το καθήκον σου αυτή τη συγκεκριμένη μέρα.

1. Τό πρῶτο πού θά σκεφθεῖς, ὅταν ξυπνᾶς εἶναι ἡ σκέψη τοῦ Χριστοῦ. Νά στρέψουμε τόν νοῦ μας στόν Χριστό. Ὁ Γέρων Πορφύριος ἔλεγε: “Μήν ἀσχολεῖσαι μέ τό σκοτάδι, ἄνοιξε τό παράθυρο στό φῶς”.

2. Προσευχή. Μπορεῖς νά προσεύχεσαι ἀκόμη κι ὅταν κάνεις ἁπλά καθημερινά πράγματα. Γιά παράδειγμα, ὅπως ἔλεγε ἕνας μοναχός ὅταν κατέβαινε τά σκαλιά τοῦ μετρό, πού τοῦ θύμιζαν κατάβαση στά ἔγκατα τῆς γῆς, μπορεῖς νά λές τό “Κύριε Ἐλέησον” κατεβαίνοντας κάθε σκαλί. Τόσα πολλά σκαλιά πού εἶναι, σκέψου πόσες φορές θά τό ἔχεις πεῖ! Διαβάστε Περισσότερα →

Η ερημικότητα, η ησυχία και το σκοτάδι συνήθως φοβίζουν γιατί μας τοποθετούν μπροστά στο άγνωστο, γεννούν φόβους, είναι αντίθετες με την κοινωνικότητα, το διάλογο, το φως. Από την άλλη μεριά κρύβουν θησαυρούς και αφυπνίζουν εσωτερικές δυνάμεις στο ανθρώπινο πνεύμα που τίποτε άλλο δεν μπορεί να ενεργοποιήσει. «Νυκτός μετά καρδίας μου ἠδολέσχουν καί ἔσκαλλε τό πνεῦμα μου». Αδολεσχία σημαίνει κίνηση, πνευματική ενασχόληση. Τη νύχτα η καρδιά πιο εύκολα κινείται και σκαλίζει το πνεύμα. Η νύχτα φανερώνει κόσμους που κρύβει το φως. Γι’ αυτό και οι ησυχαστές προτιμούν την ερημιά και το σκοτάδι της νύχτας, για να μελετήσουν τις λεπτομέρειες του εσωτερικού κόσμου και τους κόσμους του πνευματικού στερεώματος. Διαβάστε Περισσότερα →

Στίς 20 Μαΐου ἡ Ἐκκλησία μας γιορ­­­τάζει τή μνήμη τῆς ἁγίας Λυδίας τῆς ἐ­πο­νομαζόμενης Φιλιππησίας. Πρό­­­­­κει­ται γιά ἕνα πρόσωπο, τό ὁποῖο μᾶς εἶναι γνω­στό ἀ­πό τήν Καινή Δια­θή­κη καί πιό συγκεκριμένα ἀ­πό τίς Πρά­ξεις τῶν Ἀ­πο­στό­λων.
  Στό κεφ. 16 καί στούς στίχους 13 καί ἑξῆς διαβάζουμε ὅτι ὁ ἀπόστολος Παῦ­λος συν­άντησε τή Λυ­­δία στούς Φι­λίπ­πους, ὅ­ταν τό Σάβ­βατο πῆγε ἔξω ἀπό τήν πόλη «πα­­ρά πο­τα­μόν οὗ ἐνομίζετο προσ­ευχή εἶ­­ναι», ὅπου δη­λαδή γινόταν ἡ κα­­θιε­ρω­μένη σύν­αξη τῶν ἰου­δαί­ων τῆς πόλης. Πρό­κει­ται γιά μία γνωστή καί ἀ­πό ἀλλοῦ ἱεραποστολική τακτική τοῦ ἀποστόλου Παύ­λου (βλ. Πρξ 17,2 ἑξ. 17,10 ἑξ. 18,4 ἑξ. κ.ἄ.). Ὁ ἀ­πό­στολος ἀ­πευ­θύνει τό κή­ρυγμά του καταρχήν στούς ἰου­δαί­ους καί, ὅταν αὐ­τοί τόν ἀ­πορρίπτουν, στρέ­­φεται στά ἔθνη. Διαβάστε Περισσότερα →

Ὑπάρχει μία λέξη πού ἀγκυλώνει, πού τρυπᾶ τίς συνειδήσεις σήμερα, μία λέξη πού ἐνοχλεῖ, πού προκαλεῖ ἔξαψη, λοιδορία, ἐχθρότητα, μίσος τυφλό, μία λέξη πού καίει, πού ἐξαγριώνει τούς πολλούς τῶν καιρῶν μας, λέξη-καρφί, λέξη-μαχαίρι, λέξη-πυρακτωμένη βουκέντρα πού ἐξεγείρει, πού ἐρεθίζει, πού γεννᾶ μανία σατανική καί λύσσα.
Δέν πρόκειται γιά τίς τρέχουσες ἤ τίς νεόκοπες λέξεις τῆς πολιτικῆς προπαγάνδας καί τῆς δημοσιογραφικῆς ἀοριστολογίας. Ἀντίθετα, εἶναι λέξη παλιά κι ὅμως αἰώνια ἐπίκαιρη, λέξη πού πιάνει πολύ χῶρο στή ζωή μιᾶς κοινωνίας, ὅποιας κοινωνίας, ὅποιου πολιτικοῦ συστήματος γέννημα κι ἄν εἶναι αὐτή, λέξη πού πάνω της στηρίζεται ἡ ζωή κι ὁ θάνατος, δυναμική, ἐκρηκτική, τελεσφόρα, ἐρεθιστική. Διαβάστε Περισσότερα →

Όπως ο ήλιος φανερώνει την ύπαρξή του με το φως και τη θαλπωρή των ακτινών του, όπως η άνοιξη δηλώνει την παρουσία της με τον οργασμό και την ανανέωση της φύσεως, έτσι και ο Χριστός μαρτυρεί για τον εαυτό του με τη χάρη και τη χαρά των χριστιανών του, με το θαύμα της Εκκλησίας και το θάμβος της πίστεως. Μετά την ανάστασή του και τις εμφανίσεις του ο Κύριος έγινε μεν αόρατος στα φθαρτά μάτια του κόσμου, αλλά δεν έπαυσε να εμφανίζεται στην πραγματικότητα και στη ζωή αυτού του κόσμου. Όταν ένας χωλός από την κοιλιά της μάνας του, γνωστός σε όλα τα Ιεροσόλυμα, καθώς χρόνια ζητιάνευε στην ωραία πύλη, στέκεται στα πόδια του υγιής «εν τω ονόματι Ιησού Χριστού του Ναζωραίου» (Πρξ 3,6), είναι μια εμφάνιση του αναστημένου Χριστού, που παρουσιάζεται ολοζώντανος να επιτελεί το θαύμα μέσα στη μεγαλύτερη αίθουσα των Ιεροσολύμων, στη στοά του Σολομώντος. Τέτοια είναι και η παρουσία του Χριστού σήμερα. Δεν ζωγραφίζει ρομαντική οπτασία, αλλά καταγράφει δυναμική ιστορία, Διαβάστε Περισσότερα →

Ο Θωμάς ήταν όπως είναι γνωστό ένας από τους δώδεκα μαθητές του Κυρίου, που μετά την Ανάληψη σκορπίσθηκαν σ’ όλη την οικουμένη, για να κηρύξουν το Ευαγγέλιο της σωτηρίας.

Όλοι οι απόστολοι με κόπους και δυσκολίες έφεραν το φώς της αλήθειας στους σκλάβους της αμαρτίας ανθρώπους. Ο Θωμάς είναι εκείνος, που με τον δισταγμό του ολοκλήρωσε την πίστη των άλλων Αποστόλων και την έκανε βεβαιώτερη. Από τότε κανένας Ιουδαίος ή ειδωλολάτρης δεν μπορούσε να πεί οτι ο Κύριος δεν αναστήθηκε. Διότι ο Θωμάς ήταν ο ακριβέστερος μάρτυρας της Αναστάσεως αφού τόλμησε να ψηλαφήσει το Αναστάντα Χριστό.

Ο Θωμάς ήταν Ιουδαίος, γιός φτωχών γονέων, πιστός στο Μωσαϊκό Νόμο, με αγνό βίο. Ήταν ψαράς στο επάγγελμα. Όταν τον κάλεσε ο Χριστός δεν ανέβαλε, αλλά τον ακολούθησε με χαρά. Ήταν μαθητής πρόθυμος, υπηρέτης πιστός. Αγάπησε πολύ τον Κύριο, κι όταν οι Ιουδαίοι ήθελαν να θανατώσουν το Σωτήρα, ο Θωμάς έλεγε στους άλλους μαθητές:
» Ας πάμε κι εμείς να πεθάνουμε μαζί Του. Είναι καλύτερα να σταυρωθούμε με το Δεσπότη, παρά να ζούμε χωρίς Αυτόν». Διαβάστε Περισσότερα →

Τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἰωαννικίου – Καθηγουμένου

Ἱ.Μ. Μεταμορφώσεως Σοχοῦ Λαγκαδᾶ

            Ἔλα κυρ – Ἀλέξανδρε…

            Μέσα στήν πνευματική ξεραΐλα τῆς μοντέρνας Παιδείας μας, στά «ἄθεα γράμματα» τοῦ σύγχρονου σχολείου, μέσα στήν πυρκαϊά πού ἄναψαν οἱ σκοτεινοί νόες τῆς σύγχρονης Διανόησης, Δημοσιογραφίας καί Τηλεοψίας, μέσα στίς τεκτονικές σεισμικές δονήσεις πού σωριάζει τά πάντα ἡ σύγχρονη παγκοσμιοποίηση, ἔλα κυρ – Ἀλέξανδρε… Μέσα στόν κατακλυσμό πού πάει νά πνίξει τήν ἀειθαλῆ Ἑλληνορθόδοξη Παράδοσή μας. Ἔλα κύρ – Ἀλέξανδρε, μεγάλε Ἀλέξανδρε τῆς Λογοτεχνίας μας… Ἔλα νά μᾶς ξαναπῆς δυνατά στά κωφάλαλα παιδιά σου τ’ ἀθάνατά σου λόγια, τή γλυκειά σου ὁμολογία: «Ἐν ὅσῳ ζῶ καί ἀναπνέω δέν θά παύσω νά ὑμνῶ μετά λατρείας τόν Χριστόν μου, νά ζωγραφίζω τήν Ἑλληνική Φύση καί νά περιγράφω τά ἤθη καί τά ἔθιμα τῆς Πατρίδας μου».

Διαβάστε Περισσότερα →