Μαριάννας Ζήση

Μοναχός Μητροφάνης: Έπρεπε να δω, ως άλλος άπιστος Θωμάς, με τα μάτια μου, τι ακριβώς γίνεται μέσα στον Τάφο για να πιστέψω.

Αυτά τα λόγια ίσως βρίσκονται στο μυαλό πολλών ανθρώπων που αμφιβάλλουν για το συνεχώς επαναλαμβανόμενο θαύμα  μέσα στους αιώνες, την έλευση του Αγίου φωτός στον Πανάγιο Τάφο των Ιεροσολύμων, ως μόνιμη υπενθύμιση της ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ!

 Όσοι λοιπόν έχουν έστω και μια αμφιβολία αλλά καλή προδιάθεση  ίσως συναισθανθούν την αγωνία, το βίωμα και τη  η μαρτυρία του Μοναχού Μητροφάνη την οποία διηγήθηκε μετά από 55 χρόνια, το Πάσχα του 1980, στον  Κύπριο ιερέα Σάββα Αχιλλέως, ο οποίος τα κατέγραψε στο σύγγραμμα ΄΄Είδα το Άγιον Φως΄΄. Το έτος εκείνο ο πατήρ Μητροφάνης ήταν 80 ετών και αριθμούσε ήδη 56 συνεχόμενα χρόνια  φύλακας του αγίου Τάφου.

Διαβάστε Περισσότερα →

“Ποιος καλός άνεμος σε φέρνει εδώ;” ρώτησε ο σοφός ερημίτης τον οδοιπόρο που ζητούσε απεγνωσμένα να τον συναντήσει.
“Εγώ θέλω γαλήνη” απάντησε μελαγχολικά εκείνος. Ο ερημίτης πήρε ένα ξύλο κι έγραψε στο χώμα:
Εγώ θέλω γαλήνη…
“Κοίταξε τώρα πόσο απλό είναι”, είπε στον οδοιπόρο και διέγραψε με μια κίνηση το «Εγώ».

“Σβήνεις πρώτα το “εγώ”. Είναι αδύνατον να βρει γαλήνη… Διαβάστε Περισσότερα →

1. Μικρή φωνή. Ό Χριστός στό Σταυρό Του δεν απάντησε σε κανέναν εμπαιγμό, σε καμιά φωνή καί πρόκληση άνθρωπου. Μόνο αυτή τή φωνή καί πρόκληση προσέχει: Πιστεύει στήν ολόκαρδη μετάνοια, εμπιστεύεται τή θαυμαστή ομολογία καί βεβαιώνει τήν είσοδο μαζί Του στόν Παράδεισο άπό αύτη τήν τραγική στά μάτια όλων ώρα. Μικρή φωνή, μεγάλη πίστη. Μικρή φωνή ανθρώπινη, μεγάλη θεϊκή εμπιστοσύνη… Διαβάστε Περισσότερα →

Ὅταν δέν ζεῖς μέ τόν Χριστό, ζεῖς μές στή μελαγχολία, στή θλίψη, στό ἄγχος, στή στενοχώρια. δέν ζεῖς σωστά. Τότε παρουσιάζονται πολλές ἀνωμαλίες καί στόν ὀργανισμό. Ἐπηρεάζεται τό σῶμα, οἱ ἐνδοκρινεῖς ἀδένες, τό συκώτι, ἡ χολή, τό πάγκρεας, τό στομάχι. Σοῦ λένε: «Γιά νά εἶσαι ὑγιής, πάρε τό πρωί τό γάλα σου, τό αὐγουλάκι σου, τό βουτυράκι σου μέ δύο-τρία… Διαβάστε Περισσότερα →

-Γέροντα, αισθάνομαι ότι δεν είμαι εντάξει απέναντι στον Θεό, και αυτό με πονάει.

– Από την στιγμή που αισθάνεσαι ότι δεν είσαι εντάξει και λές ταπεινά «ήμαρτον, Θεέ μου», ο Θεός συγχωρεί, βοηθάει και χαριτώνει, και αν σε βρη στην κατάσταση αυτήν ο θάνατος, θα σωθής.

Γιατί δεν λές απλώς, πώς δεν είσαι εντάξει και μένεις σε έναν στραβό δρόμο,… Διαβάστε Περισσότερα →

«Τελευταία αιτία της νέκρωσης της πίστης μέσα μας είναι η ευτυχία. Μόνο μεγάλες και δυνατές ψυχές στέκουν και στην ευτυχία με πρόσωπο στραμμένο προς τον Θεό…
Η γήινη ευτυχία σε πολλούς παίρνει τα μυαλά και σκληραίνει την καρδιά. Άραγε μπορεί να υπάρχει μεγαλύτερη δυστυχία απ’ αυτή την «ευτυχία»;

Πρέπει να έχουμε θάρρος στην ευτυχία, όπως και στη δυστυχία. Χρειάζεται θάρρος… Διαβάστε Περισσότερα →

Η ματιά του με διαπερνούσε ενοχλητικά στο αργό περπάτημα μου λίγα μέτρα πιο πέρα…
Αναζητούσα κάτι άλλο, αλλά προέκυψε αυτό το βλέμμα, που σαν να μου μιλούσε χωρίς ήχο με καθήλωσε και με γέμισε ενοχές…
Εγώ κρατώντας μια τυρόπιτα και ένα μπουκάλι νερό αμέριμνος αλλά και ψυχρός, εκείνος ένας πεινασμένος και κομματιασμένος ψυχικά περίμενε όχι την τυρόπιτα, αλλά το τέλος που δεν ερχόταν…
 Τον κοίταξα άλλη μια φορά και του την πρόσφερα μαζί το νερό… Την πήρε στα χέρια αλλά δεν την έφαγε… Διαβάστε Περισσότερα →

Τρία είναι μεγάλα εμπόδια, που παρουσιάζονται στον αγώνα του ασκούμενου Χριστιανού, κατά των παθών του. Αυτά είναι η ακηδία, η λήθη και η άγνοια.

Καταρχήν όσον αφορά την ακηδία, αυτή αποτελεί ψυχικό πάθος, και ερμηνεύεται ως έλλειψη φροντίδας για τα πνευματικά. Ο π. Σοφρώνιος Σαχάρωφ λέει ότι “όλη η ανθρωπότητα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, ζει μέσα σε αυτή την πνευματική κατάσταση. Οι σημερινοί άνθρωποι έγιναν αδιάφοροι και δεν αναζητούν τη Θεϊκή ζωή. Περιορίζονται μονάχα στην ανάγκη της σαρκικής ζωής τους και στα πάθη τους”. Διαβάστε Περισσότερα →