Νέα-Ανακοινώσεις
  • .

    ΑΙΘΟΥΣΑ ΚΥΡΙΑΚΗ, Β΄ ΠΑΡΟΔΟΣ ΕΙΡΗΝΗΣ 2, KATEΡΙΝΗ Κέντρο, παραπλεύρως τράπεζας Eurobank (πρώην Ταχυδρ. Ταμιευτήριο), τηλ. 2351022183

    .

    ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 

    ΟΜΙΛΙΩΝ – ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΩΝ

    ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2019. 

    .

    ΓΙΑ ΜΕΓΕΝΘΥΣΗ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ

    KYRIAKH_15-THUMPNAIL-105x150

    .

    ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ (επάνω από την αίθουσα του συλλόγου)

    .

    ΔΕΥΤΕΡΑ-ΤΕΤΑΡΤΗ-ΣΑΒΒΑΤΟ

    4.00 μ.μ.  –  9.00 μ.μ.

Συναξαριστής
Ι. Μονές της Μητροπόλεως
Επισκέψεις
Flag Counter
Στοιχεία επισκεπτών
Είναι μαζί μας
Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ (ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ)
Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ (ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ)

ὅταν δὲ ἔλθῃ ἐκεῖνος, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁδηγήσει ὑμᾶς εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν.

Ἰω. 16.12-13

ΟΜΙΛΙΑ Ζ΄

Πατέρες μου,

Ἐδῶ καί ἀρκετό καιρό ἕνα πνευματικό μου παιδί, σέ κάποιο θέμα μοῦ εἶχε ἀντιλογήσει, καί ὁπωσδήποτε μέ εἶχε λυπήσει. Τήν ἐπαύριο ἦρθε καί ζήτησε συγγνώμη μέ πολλή μετάνοια, μέ πολύ πόνο, κι ἐγώ βέβαια ὁλοψύχως τόν συγχώρεσα.

Μοῦ εἶπε:

«Γέροντα, ἔχω νά σᾶς πῶ τό ἑξῆς: Μετά ἀπό τή λύπη, πού σᾶς προξένησα, πῆγα νά κοιμηθῶ, ἀλλά δέν μέ εἶχε πάρει ὁ ὕπνος. Δέν ξέρω πῶς μοῦ συνέβη καί εἶδα, Γέροντα, ὅτι βρέθηκα σάν στόν Ἱερό Γολγοθᾶ καί εἶδα τόν Χριστό ἐπάνω στόν Σταυρό, Ἐσταυρωμένο, ἀκριβῶς σέ φυσικό μέγεθος, ζωντανότατο καί ἀπό τίς πληγές Του ἔτρεχε αἷμα. Ἐγώ μόλις εἶδα τόν Χριστό στόν Σταυρό ἐπάνω, ἄρχισα νά βάζω μετάνοιες, νά Τόν παρακαλῶ νά μοῦ συγχωρέση ὅλα μου τά ἁμαρτήματα καί ἔλεγα διάφορα λόγια μέ μετάνοια καί ἀγάπη. Κι ἔτσι πού πρόσεχα νά δῶ τί θά μοῦ πῆ, τί ὕφος ἔχει, γιά νά κατατοπιστῶ ἀνάλογα, πῶς τέλος πάντων βρίσκομαι ἐγώ μπροστά στόν Χριστό, πολύ ἁμαρτωλός, ὀλιγώτερο, συγχωρημένος, ἀσυγχώρητος, ἔτσι, ὅπως ἔκανα μετάνοιες καί Τόν κοίταζα, βλέπω νά μοῦ κάνη νεῦμα νά κοιτάξω δεξιά Του. Κοιτάζω δεξιά καί βλέπω ἐσᾶς νά στέκεσθε ἐκεῖ. Τότε μοῦ εἶπε ὁ Χριστός:

“ Ἐάν δέν σέ συγχωρέση αὐτός, ὁ πνευματικός σου πατέρας, ὁ διάκονος καί τό στόμα Μου, Ἐγώ δέν σέ συγχωρῶ! Δι᾿ αὐτοῦ θά ἔλθη ἡ συγχώρησις σέ σένα”. Ἐγώ πάλι ἔβαζα μετάνοιες καί ἔκλαιγα, καί πάλι μοῦ ἔλεγε ὅτι μόνον δι᾿ αὐτοῦ θά συγχωρεθῆς.

Συνῆλθα ἀπό ὅλο αὐτό τό γεγονός καί μέ κατεῖχε τόσο μεγάλος πόνος, τόσο μετάνοια, πού ἤθελα, ἄν ἦταν δυνατόν, ἐκείνη τήν στιγμή, νά ἔλθω, νά πέσω στά πόδια σας, νά μέ συγχωρέσετε. Τώρα βρίσκομαι σέ μία κατάστασι τόσο πολύ ὄμορφη ψυχικά, ὅπως ἤμουν τότε πού πρωτοῆλθα, ὅταν σᾶς πρωτογνώρισα, ὅταν ἔνοιωσα τήν πρώτη Χάρι κοντά σας».

Αὐτό πού μοῦ διηγήθηκε δέν ἦταν ὄνειρο, ἀλλά καθαρή ὀπτασία. Ἀπόδειξις ἦταν ὅτι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ἦταν πολύ ἐμφανής στό πρόσωπό του, ἡ Χάρις ἦταν ἔκδηλη ἐπάνω του. Ἦταν μία ἀκόμη ἀπόδειξις ὅτι αὐτό ἦταν ἀληθινή ὀπτασία καί ὄχι ὄνειρο.

Ὁπωσδήποτε ὁ μοναχός αὐτός μετά ἔδειξε μετάνοια καί ἀλλαγή. Σκέπτομαι κι αὐτό πού λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, κάτι συγγενές μέ αὐτό, πού συνέβη σ᾿ αὐτό τό παιδί. «Ὅταν λυπήση ὁ ὑποτακτικός τόν Θεό, ὁ ὑποτακτικός ἔχει τόν πνευματικό του πατέρα μεσίτη, πού παρακαλεῖ τόν Θεό κι ὁ Θεός τόν συγχωρεῖ γιά τό σφάλμα πού ἔκανε. Ἐνῷ ὅταν λυπήση τόν πνευματικό του πατέρα, ποιός θά μεσιτεύση στόν Θεό, γιά νά τόν συγχωρέση!» (Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κλίμακος, Λόγος Δ΄. Περί τῆς μακαρίας καί ἀκηράτου ὑπακοῆς, παράγραφος 127΄).

Οἱ παλαιοί ὑποτακτικοί εἶχαν πάρα πολύ μεγάλη προσοχή εἰς τό νά μή λυπήσουν τόν πνευματικό ὁδηγό, διότι σκεφτόντουσαν ὅτι, ἄν κάτι τέτοιο πράξουν, ὁπωσδήποτε θά βάλουν ἕνα σοβαρό ἐμπόδιο στόν δρόμο τῆς πνευματικῆς προόδου καί δέν θά προχωρήσουν πρός τήν ἕνωσι μέ τόν Θεό.

Καί ἐφ᾿ ὅσον ὁ πνευματικός ὁδηγός εἶναι ὁ μεσίτης, εἶναι ὁ πνευματικός Μωϋσῆς, ὁ ὁποῖος μεσιτεύει γιά ὁποιονδήποτε λόγο στόν Θεό γιά τήν συγχώρεσι, ἀλλά καί τήν πρόοδο τοῦ ὑποτακτικοῦ, ὅταν ὁ ὑποτακτικός τόν λυπήση μέ ὁποιοδήποτε σφάλμα, τότε μπαίνει μπροστά ἕνα τεῖχος, πού ἐμποδίζει ἔτσι τήν ἀπό Θεοῦ εὐλογία στόν ὑποτακτικό. Γίνεται μεταξύ τοῦ πνευματικοῦ καί τοῦ ὑποτακτικοῦ ἕνα μεσότοιχο, πού ἄν δέν πέση, οἱ ἀκτῖνες τοῦ θείου φωτός δέν πλησιάζουν, δέν ἔρχονται στόν ὑποτακτικό, γιά νά γίνη φωτεινός ἄνθρωπος.

Προσπαθοῦσαν οἱ τότε Πατέρες, ὄχι νά μή λυπήσουν τόν Γέροντα, πού τόν εἶχαν πολύ ψηλά, ἀλλα οὔτε τούς ἀδελφούς τους. Σκεπτόντουσαν ὅτι, ὅταν κάποιος λυπῆ τόν ἀδελφό του, λυπεῖ τόν Θεό.

Ὅπως ἕνας Γέροντας πού βάδιζε μέ κάποιους ἀδελφούς τή νύχτα γιά νά πᾶνε σ᾿ ἕνα μέρος καί εἶχαν πάρει κι ἕναν ὁδηγό – μοναχό, πού ἤξερε τόν δρόμο γιά κεῖ, πού θέλανε νά πᾶνε. Τήν ἡμέρα λόγῳ τῆς ζέστης δέν βάδιζαν καί διάλεγαν τή νύχτα, πού εἶχε κάπως δροσιά. Ἀφοῦ βάδισαν ἀρκετά, κάπως κατάλαβαν ὅτι δέν πᾶνε καλά, ὅτι ἔχει κάνει λάθος ὁ ὁδηγός καί εἶπαν στόν Γέροντα οἱ ἄλλοι μοναχοί:

Γέροντα, νομίζουμε, ὅτι δέν πᾶμε καλά.

Κι ἐγώ τό βλέπω, παιδιά, ἀλλά κάνετε ὑπομονή, νά μή λυπήσουμε τόν ἀδελφό. Ἐγώ θά κάνω ὅτι κουράσθηκα· θά πῶ ὅτι δέν μπορῶ νά περπατήσω περισσότερο, ὁπότε θά σταματήσουμε· θά φέξη ὁ Θεός τήν ἡμέρα, θά δῆ ὁ ἀδελφός ὅτι ἔκαμε λάθος κι ἔτσι δέν θά τόν λυπήσουμε.

Πράγματι εἶπε ὁ Γέροντας:

Παιδιά, ἐγώ δέν μπορῶ νά προχωρήσω ἄλλο, κουράσθηκα· ἄς παραμείνουμε ἐδῶ πού βρεθήκαμε καί τό πρωΐ ἔχει ὁ Θεός πάλι.

Πράγματι ἔμειναν ἐκεῖ καί τό πρωΐ, ὅταν ξημέρωσε, ὁ ἀδελφός ὁδηγός εἶδε ὅτι εἶχε κάνει λάθος καί πρόσπεσε στόν Γέροντα:

Συγχώρεσέ με, Γέροντα, ἔκανα λάθος.

Δέν πειράζει, παιδί μου, ὅλοι εἴμαστε ἄνθρωποι καί κάνουμε λάθη.

Κι ἔτσι δέν τόν λύπησαν τόν ἀδελφό.

Σέ ἕναν Γέροντα δέν προξενεῖται λύπη μόνον, ὅταν ὁ ὑποτακτικός τοῦ ἀντιλογῆ, φιλονικῆ καί τόν παρακούη, ἀλλά λυπεῖται καί ὅταν ὁ ὑποτακτικός δέν βαδίζη καλά τήν πνευματική του ζωή· ἀντιθέτως χαίρεται ὅταν προοδεύη. Ὅπως μία μητέρα, ὅταν βλέπη ὅτι τό παιδί της εἶναι ἄρρωστο, λυπᾶται καί προσπαθεῖ νά τό κάνη καλά, κάτι ἀνάλογο συμβαίνει καί μέ τόν πνευματικό πατέρα, ὅταν ὁ ὑποτακτικός του δέν πάη καλά· λυπᾶται, προσεύχεται καί ἀγωνίζεται, ὅσο εἶναι δυνατόν, γιά νά τόν θεραπεύση.

Ὅπως καί ἄλλοτε σᾶς ἔχω πῆ, ὅταν πρωτοπῆγα στό Ἅγιον Ὄρος, ὁ Γέροντάς μου, σάν μικρός πού ἤμουν καί ἀρχάριος, πολύ μέ συμβούλευε. Μεταξύ τῶν ἄλλων μοῦ ἔλεγε: «Παιδί μου, οἱ Πατέρες ἐδῶ οἱ παλαιοί, μᾶς λέγανε, ὅτι ἐάν ὁ ὑποτακτικός ἀναπαύση τόν Γέροντά του, ἀνέπαυσε τόν Θεό. Ἐάν δέν ἀναπαύση τόν Γέροντά του μέ τήν ζωή του γενικώτερα, δέν ἔχει ἀναπαύσει μήτε τόν Θεό».

Αὐτήν τήν πολύ μικρή συμβουλή, ἀλλά πολύ μεγάλη σέ πνευματική δύναμι, τήν ἔβαλα μέσα στήν ψυχή μου, τήν ἔκανα «πιστεύω μου», τήν ἔκανα κτῆμα μου καί εἶπα: «Ἐδῶ θά ποντάρω στήν ζωή μου· ἐφ᾿ ὅσον ἔχει τόσο μεγάλη ὠφέλεια αὐτή ἡ συμβουλή, ὅταν κανείς τήν ἐφαρμόση, τήν ταιριάση στόν ἑαυτό του, μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ καί τήν εὐχή τοῦ Γέροντα, θά προσπαθήσω νά μήν τόν λυπήσω ποτέ στήν ζωή μου καί μέ τήν ζωή μου νά τόν ἀναπαύσω». Ἔτσι προσπάθησα νά ἀναπαύσω διπλᾶ τόν Γέροντα. Ὁ Θεός γνωρίζει κατά πόσον δέν τόν λύπησα καί πόσο τόν ἀνέπαυσα. Εἶδα στήν πρᾶξι ὅμως ὅτι ὁ ὑποτακτικός, ὅταν προσπαθῆ νά φυλάξη τίς ἐντολές, τίς παραγγελίες τοῦ Γέροντος, ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ προπορεύεται μπροστά του.

Δέν εἶναι ποτέ δυνατόν ὁ ὑποτακτικός πού μέ ταπείνωσι ἔχει ἀναπαύσει τόν πνευματικό του πατέρα, νά ἀποτύχη στήν πνευματική του ζωή καί πολύ περισσότερο, νά μήν κερδίση τήν βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Εἶναι φύσει ἀδύνατον· κι ὅταν λέμε, φύσει ἀδύνατον, ἐννοοῦμε χίλια τοῖς ἑκατό σίγουρο. Ὅταν συμβουλεύει ὁ ὑποτακτικός καί προσπαθεῖ νά ἐφαρμόση στήν πρᾶξι τίς συμβουλές, δέν εἶναι δυνατόν νά ἀποτύχη, νά μή βρῆ τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ.

Βλέπουμε στόν Ἅγιο Συμεών τόν Νέο Θεολόγο, ὅτι μέ τήν τέλεια ὑπακοή του, μέ τήν τέλεια πίστι του καί μέ ζωτική δύναμι τήν ταπείνωσί του, κατόρθωσε ὄχι ἁπλῶς νά γευθῆ τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ, ἀλλά τοῦ δόθηκε «μέ τό τσουβάλι», πού λέμε, ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἔγινε αὐτός πού ἔγινε καί ὀνομάσθηκε ἀπό τήν Ἐκκλησία μας Νέος Θεολόγος, διότι δέχθηκε τήν ἄνω θεολογία κατ᾿ εὐθεῖαν ἀπό τήν Χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Δέν τήν σπούδασε τήν θεολογία στό θρανίο, ἀλλά στόν κόπο τῆς ὑπακοῆς καί τῆς ἀφοσιώσεως.

Ἐφ᾿ ὅσον μᾶς ἀξίωσε ὁ Θεός μέ τό ἄπειρον ἔλεός Του νά ἔλθουμε ἐδῶ καί στήν συνέχεια νά φορέσουμε τό τετιμημένο ράσο τοῦ μοναχοῦ, γιατί τόν χρόνο αὐτόν τῆς ζωῆς μας νά μή τόν ἀξιοποιήσουμε κατά τόν καλύτερο τρόπο, ὥστε νά γεμίση καρποφόρα ἡ ψυχή μας ἀπό τήν Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού εἶναι μία ζωή μέ εὐλογίες, μία ζωή μέ πολλή ψυχική ἀνάπαυσί;

Στήν ἀρχή, βέβαια, θά κουραστῆ ὁ ἄνθρωπος, γιατί φέρνει μαζί του ἕναν ὁλόκληρον κόσμο ἀπό πάθη, σκέψεις, φαντασίες κ.λ.π. Θά κοπιάση λίγο στήν ἀρχή. Μετά ὅμως, ἀφοῦ περάση ἡ πρώτη δυσκολία, στήν συνέχεια ἔρχεται ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ, ἔρχεται ὁ καρπός αὐτῶν τῶν κόπων πού κατέβαλε στήν δοκιμαστική περίοδο· νοιώθει εὐτυχισμένα, ὁ δρόμος του εἶναι ἀνοιχτός καί ἡ μεγάλη του χαρά εἶναι νά βλέπη τόν ἑαυτόν του πλουτισμένο μέ μιά πλούσια ἐμπειρία ἐπάνω στούς πολέμους τοῦ διαβόλου, πού λέγεται ἀπό τούς Πατέρες «δευτέρα Χάρις» τοῦ Θεοῦ.

Ἡ πρώτη Χάρις εἶναι νά νοιώσουμε τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, νά νοιώσουμε τούς καρπούς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Μία ὅμως «δευτέρα Χάρις» εἶναι ἡ πεῖρα, ἡ ὁποία μένει στήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου ἀνεξίτηλη, πού ποτέ δέν χάνεται, ποτέ δέν ξεθωριάζει. Στήν ἀρχή πειραζόμεθα, καί εἶναι πάρα πολύ φυσικό νά πολεμηθοῦμε, γιατί ἔτσι ταιριάζει στό δρόμο μας. Παράλληλα ὅμως μᾶς μένει στό τέλος αὐτή ἡ πεῖρα, ἡ δευτέρα Χάρις πού ἔχει μεγάλη ἀξία. Δέν ἔχει ἀξία μόνο γιά τόν ἑαυτό μας, γιατί ὠφελούμεθα ἀπό αὐτήν, ἀλλά ἔχοντας τήν γνῶσι θά βοηθήσουμε κι ἕναν ἀδύναμο ἀδελφό, ἕναν πολεμούμενο, ἕναν ἀρχάριο. Πῶς ἐμᾶς μᾶς βοήθησαν ἄλλοι ἄνθρωποι; Ἔτσι θά βοηθήσουμε κι ἐμεῖς ὑποχρεωτικά ἕναν πολεμούμενο ἀδελφό μας.

Γι᾿ αὐτό νά μή παραξενευόμεθα, ὅταν μᾶς κινοῦνται οἱ πόλεμοι, ὅταν μᾶς προσβάλλουν οἱ πειρασμοί.

Νά ξέρουμε ὅτι ἡ πρώτη χάρις ὑποχωρεῖ, ἐγκαταλείπει ἐνίοτε τόν ἄνθρωπο γιά νά τόν δοκιμάση, καί πολλές φορές γονατίζει κάτω ἀπό τό βάρος ἑνός πολέμου, ἑνός σταυροῦ. Τότε ἔρχεται ἡ δευτέρα χάρις τῆς πείρας ἔρχεται ὁ ἀγαθός Κυρηναῖος καί τοῦ παίρνει τόν σταυρό· ὄχι ὅτι σηκώνει τόν πειρασμό, ἀλλά τόν συμβουλεύει καί τοῦ λέει: «Κάνε ὑπομονή· θά περάσει κι αὐτός ὁ πόλεμος, ὅπως πέρασε κι ὁ προηγούμενος. Κάνε ὑπομονή, δοκιμασία εἶναι. Δέν θυμᾶσαι ἐκεῖνο τόν πειρασμό, μετά πού ὑποχώρησε, πόση Χάρι Θεοῦ ἦρθε; Ἔτσι καί αὐτός ὁ πειρασμός θά ὑποχωρήση, κάνε λίγο ὑπομονή· δέν ξέρεις ὅτι ὁ Θεός κάνει θαύματα;» Αὐτά τόν νουθετεῖ ἡ δευτέρα χάρις καί ἔτσι μέ τήν γνῶσι πού παίρνει καί μέ τό θάρρος πού δέχεται ἀπό τίς συμβουλές αὐτές, ἐλαφρώνει ἀπό τόν πειρασμό, τονώνεται στήν ὑπομονή, στό θάρρος καί στήν πίστι στό Θεό καί ἔτσι ξεκουράζεται ψυχικά καί ξεπερνάει τήν δυσκολία.

Ἔτσι κατόπιν μέ τήν φώτισι τῆς δευτέρας χάριτος ξέρουμε ὅτι ἐπιβάλλεται νά ἔρθη ὁ πειρασμός, ἡ ἐνόχλησι ἀπό τόν διάβολο, ἀπό τά πάθη, ἀπό τόν πλησίον· ἐπιβάλλεται νά πολεμηθοῦμε. Ἔτσι θά ἁγνισθοῦμε, ἔτσι θά καταβάλουμε κάπως κι ἐμεῖς κόπους. Οἱ κόποι αὐτοί θά μποῦν σάν θεμέλιος λίθος, ὅπου θά χτισθῆ κατόπιν τό ὡραῖο σπίτι τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ. Μετά θά μᾶς μείνη ἡ σπουδαία ἐμπειρία στούς τρόπους τοῦ πολέμου καί στόν τρόπο καί τήν πονηρία, μέ τήν ὁποία μᾶς πολεμάει ὁ διάβολος. Ἄλλωστε, ἐάν δέν ἐπιτρέψη ὁ Θεός νά πολεμηθοῦμε, πῶς θά μάθουμε αὐτήν τήν τέχνη καί τήν ἐπιστήμη!

Στόν πόλεμο ἐπάνω νά φανοῦμε ἀνδρεῖοι, γενναῖοι, πείσμονες, παμπόνηροι, ὅταν ἀντικρούωμε τόν πονηρό. Ἔτσι μᾶς συμβουλεύει ἡ Ἁγία Συγκλητική: «Παμπόνηρος ὁ διάβολος, ὅταν μᾶς πολεμάη, παμπόνηροι κι ἐμεῖς, ὅταν τόν ἀντικρούωμε». Κι ὅταν γενναῖα ἀντικρούσωμε κι ἀποκρούσωμε τόν διάβολο, αὐτό εἶναι κατόρθωμα, εἶναι ἡ νίκη· ἀπ᾿ ἐδῶ ἀρχίζει ἡ πρόοδος καί τό ἄνοιγμα γιά τήν Χάρι καί τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Οἱ πόλεμοι δέν εἶναι κακοί. Ὁ πόλεμος δέν σημαίνει καταστροφή· εἶναι ἕνα ἐρέθισμα, γιά νά ξυπνήσουμε, γιά νά ἀντισταθοῦμε, γιά νά στεφανωθοῦμε, γιά νά μᾶς ἐπαινέσουν οἱ ἄγγελοι στόν ἄλλο κόσμο. Ἡ δουλειά, τό μεροκάματο δέν κάνει κακό στόν ἐργάτη, ἀλλά μᾶλλον τοῦ γεμίζει τήν τσέπη ἀπό χρήματα. Κι ἐμεῖς, ἄν θέλουμε νά πλουτίσουμε ψυχικά, νά δεχώμεθα τούς πειρασμούς σάν πόλεμο, σάν ἐρέθισμα, γιά νά παλέψουμε μέ τόν κακό δαίμονα τοῦ πάθους, τῆς ἀδυναμίας, γιά νά νικήσουμε καί χάριτι Θεοῦ νά προχωρήσουμε. Διότι ἄν δέν νικήσουμε ἕνα πειρασμό, θά μᾶς δέρνη σ᾿ ὅλη τήν ζωή μας. Θά τόν σέρνουμε ἀπό πίσω μας σάν ἕνα βρώμικο ἀντικείμενο. Γι᾿ αὐτό ἐπιτρέπει ὁ Θεός νά ἔρχωνται οἱ πόλεμοι· γιά νά νικήσουμε καί νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό τά ἄτιμα πάθη πού βρωμίζουν τήν ψυχή. Ὁ καθένας μας τό αἰσθάνεται αὐτό, ὅταν ἕνα πάθος τόν πολεμᾶ, διότι αἰσθάνεται τή βρωμιά τοῦ πάθους, τοῦ διαβόλου. Ἐνῷ ὅταν εἶναι ἀπηλλαγμένος, καθαρός καί ἁγνός, αἰσθάνεται τήν εὐωδία τῆς καθαρότητος καί ἁγνότητος.

Ὅπως μέ ἕνα ροῦχο πού φοράει ὁ ἄνθρωπος καί εἶναι βρώμικο, μυρίζει ἐπάνω του, τό βλέπει, τό συχαίνεται, δέν νοιώθει καλά καί θέλει νά τό ἀποβάλη. Ὅταν ὅμως τό πλύνη, τό σιδερώση καί τό φορέση καί μυρίζει σαπούνι, καθαρότητα, τό χαίρεται καί δέν θέλει νά τό βγάλη. Ἔτσι καί μέ τά πάθη νοιώθουμε ψυχικά.

Ὅταν δέν βιάζεται ὁ ἄνθρωπος, ἡ ζωή του εἶναι τυραννισμένη, γιατί ὑποφέρει ἀπό τό ἔνοχον τῆς συνειδήσεως γιά τήν ὑποχώρησι καί νοιώθει δυστυχισμένος μέσα του. Ἐνῷ ὅταν ἀγωνίζεται, νοιώθει εὐτυχία, νοιώθει χαρά, νοιώθει ὅτι πράγματι ἡ πνευματική ζωή περικλείει μέσα της ζωντάνια θείας χάριτος.
Θά πρέπει νά προσπαθήσουμε νά ἐφαρμόσουμε αὐτό πού μέ συμβούλεψε ὁ Γέροντάς μου κατ᾿ ἀρχάς. Προσπαθεῖστε κι ἐσεῖς γιά τό δικό σας ὄφελος, γιά τήν δική σας μεγάλη ἐπιτυχία, τήν ἐπιτυχία τοῦ οὐρανοῦ, ὅσο εἶναι δυνατόν νά μή λυπήσετε τόν Θεό παρακούοντας στίς συμβουλές καί στίς ἐντολές πού σᾶς δίνω. Ἐγώ δέν ἔχω κανένα ὄφελος εἴτε ἀπό τήν πρόοδο, εἴτε ἀπό τήν ἀποτυχία σας. Ἐγώ εἶμαι ἁπλῶς κοντά σας, νά σᾶς βοηθῶ δωρεάν, γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, νά προχωρήσετε, νά φθάσετε νά γνωρίσετε τόν Θεό, ὅπως ἔχει. Ἕνας δάσκαλος πληρώνεται καί εἶναι ἀναγκασμένος νά διδάσκη καί νά ὑπομένη κάποιες ἀταξίες τῶν παιδιῶν. Ἀλλά ἐδῶ δέν ἔχουμε τό ἴδιο· ἐδῶ ὅλα γίνονται δωρεάν, ὅλα γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί τήν ἀγάπη τοῦ πλησίον. Ὅ,τι λέγεται σάν ἐντολή καί σάν νουθεσία, εἶναι ἁπλῶς καί μόνον γιά νά ὠφεληθῆτε, νά νικήσετε τόν πειρασμό καί τά πάθη καί νά φθάσετε στόν Θεό.
Ἑπομένως εἶναι μεγάλο κέρδος σας τό νά «ποντάρετε» σ᾿ αὐτό καί νά πῆτε:«Πρέπει νά ἀγωνισθῶ, νά μή λυπήσω τόν Θεό διά τοῦ Γέροντος, ἀλλά νά εὐχαριστήσω τόν Θεό ἐφαρμόζοντας αὐτά τά ὁποῖα νουθετοῦμαι ἀπ᾿ αὐτόν τόν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος ἔχει μπῆ σ᾿ ἕνα πολύ δύσκολο ζυγό γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί γιά τήν ἀγάπη τήν δική μας. Ἄς προσπαθήσω νά τόν ἀναπαύσω, γιά νά ἀναπαύσω τόν Θεό, νά μέ δῆ προχωρημένο πνευματικά, νά μέ βλέπη νά ἀγωνίζωμαι, νά ἀντικρούω σωστά, κι ἄς ἔχω τά πάθη καί τίς ἀδυναμίες μου· κι αὐτό εἶναι μεγάλο κατόρθωμα».
Ἕνας πνευματικός ἄνθρωπος λοιπόν, ἕνας ὁδηγός, ὁ ὁποῖος γνωρίζει καλά τά πράγματα, ὅταν βλέπη νά ἀγωνίζεται ἕνας ὑποτακτικός του, ξέρει ὅτι μετά ἀπό τόν ἀγῶνα, ὁπωσδήποτε θά δεχθῆ τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ. Ἀποκλείεται νά μή δεχθῆ τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ. Καί κατά κάποιον τρόπον προβλέπει καί πόση Χάρι θά πάρη.
Λοιπόν κακό δέν εἶναι τό ὅτι ἔχουμε πολέμους, κακό εἶναι, ὅταν ἐμεῖς δέν ἀντιπολεμοῦμε καλά. Νά βρεθοῦμε ἀγωνιζόμενοι, νά χτυπᾶμε τά πάθη, νά ἐξομολογούμεθα εἰλικρινά, νά μήν ἔχουμε κρατούμενα μέσα στήν ψυχή μας, διότι αὐτά τά κρατούμενα γίνονται σφῆνα, ἀπό ὅπου χώνεται ὁ διάβολος μέσα στήν ψυχή καί ἀπό κεῖ κάνει τό ἀνατίναγμα, τήν κατάρρευσι τοῦ πνευματικοῦ σπιτιοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Ἄν ἔπεσαν ἄνθρωποι στόν πνευματικό ἀγῶνα, ἦταν γιατί μέσα τους ἄφησαν κατάλοιπα. Δέν εἶχαν στήν ζωή τους εἰλικρινῆ ἐξομολόγησι, δέν ἔκαναν βαθειά τομή στήν ψυχή τους, δέν ἔβγαλαν καί τίς παραμικρές ρίζες πού εἶναι βαθειά ριζωμένες μέσα στήν καρδιά, δέν φάνηκαν εἰλικρινεῖς ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ καί τοῦ Γέροντος· δέν φρόνησαν σωστά, παραφρόνησαν καί γι᾿ αὐτό ἔγινε τό ναυάγιο κι ἔπεσε τό οἰκοδόμημά τους.
Ὁ ὑποτακτικός, ὅταν εἶναι εἰλικρινής ἀπέναντι τοῦ Γέροντος κατά πάντα, δέν εἶναι δυνατόν νά πέση. Κι ἄν καμμιά φορά ζαλιστῆ ἐπάνω στόν ἀγῶνα, αὐτό εἶναι πολύ φυσικό. Καί ὁ Χριστός μας σηκώνοντας τόν Σταυρό, γονάτισε κάτω ἀπό τό βάρος τοῦ Σταυροῦ καί βρέθηκε ὁ ἀγαθός Κυρηναῖος πού Τόν ἐλάφρωσε σηκώνοντάς τον. Ἔτσι κι ἐδῶ· ἐπάνω στόν ἀγῶνα ἐνδεχομένος νά γλυστρήση κάποτε, νά ζαλιστῆ, νά ἀκουμπήση λίγο στόν τοῖχο. Θά τόν πιάση, θά τόν σηκώση ὁ Γέροντας, θά τοῦ ρίξη λίγο νερό δροσερό, θά τόν συνεφέρη, θά τόν χτυπήση στίς πλάτες, θά τοῦ πῆ: «Προχώρα, μή φοβᾶσαι». Ἰδού, τόν βλέπεις κατόπιν νά προχωράη πρός κατάληψιν τοῦ ὑψώματος.
Γι᾿ αὐτό εἶναι μεγάλη εὐλογία Θεοῦ νά πετύχη ὁ ἄνθρωπος ἕναν ὁδηγό στήν ζωή του, διότι βρίσκει, μπορῶ νά πῶ, τόν μεγαλύτερο θησαυρό καί τήν μεγαλύτερη ἀσφάλεια. Ὅταν κανείς δέν εἶναι ἀσφαλής σέ κάτι πού ἐπιχειρεῖ, εἶναι ἀποτυχημένος. Ἄν δέν ἔχη ἀσφάλεια στήν ζωή του, εἶναι ξεκάρφωτος, εἶναι ἑτοιμόρροπος, ἀνά πᾶσαν στιγμήν εἶναι σέ ἐπικίνδυνη θέσι. Ὁ ἄνθρωπος ὅμως πού ἔχει ἀσφάλεια εἶναι σίγουρος. Τήν ἀσφάλεια ὁ ὑποτακτικός τήν ἔχει, ὅταν βρῆ πνευματικό ὁδηγό, πού γνωρίζει τόν δρόμο, καί πιστεύει, ὅτι ἐφ᾿ ὅσον τόν γνωρίζει, κι ἐκεῖνον θά τόν ὁδηγήση μέ σιγουριά στό τέλος. Καί τό τέλος ποιό εἶναι; Εἶναι νά πετύχη, νά βρῆ τόν Θεό. Κι ὅταν βρῆ κανείς τόν Θεό, βρῆκε τό πᾶν, βρῆκε τήν ἀπέραντη εὐτυχία του, ἐνῷ ὁ ἄνθρωπος πού δέν γνώρισε τόν Θεό, εἶναι δυστυχής.
Εἴμεθα παιδιά τοῦ Θεοῦ καί δέν γνωρίζουμε ποιός εἶναι ὁ Θεός μας. Ἔχουμε Οὐράνιον Πατέρα καί δέν τόν γνωρίζουμε στήν πραγματικότητα. Τόν πιστεύουμε ὅτι εἶναι Πατέρας μας, ἀλλά ἡ καρδιά δέν τό ὁμολογεῖ, δέν τό ἔχει γευθῆ, τά ψυχικά μάτια δέν τόν ἔχουν ἰδῆ αὐτόν τόν Πατέρα. Ἄν βλέπαμε ποιόν Πατέρα ἔχουμε, σάν τρελλοί θά φωνάζαμε, ἀπό μιά ἀπέραντη εὐτυχία γιά ἕνα εὕρημα μεγίστης ἀξίας. Εἴμεθα παιδιά ἑνός φοβεροῦ Πατέρα, ὑπό τήν ἔννοια ὅτι αὐτός ὁ Πατέρας εἶναι φοβερός στόν πλοῦτο καί στά χαρίσματα. Ὅσο κανείς ἐπιχειρεῖ νά μιλήση γι᾿ αὐτόν τόν Πατέρα χάνει τά λόγια του. Ὅπως πλησιάζει ἕνα φῶς κι ὅσο τό πλησιάζει, τά μάτια του θαμπώνουν, τυφλώνονται ἀπό τό φῶς καί δέν βλέπει τίποτε, ἔτσι ἀκριβῶς, ὅσο πλησιάζει κανείς τόν Θεό, χάνει πλέον τά λόγια του, δέν μπορεῖ νά μιλήση γι᾿ Αὐτόν. Εἶναι μεγάλη δυστυχία νά ἔχουμε ἕναν τέτοιον Πατέρα κι ἐμεῖς νά εὑρισκώμεθα σέ τόση πνευματική φτώχεια, σέ τόση ψυχική δυστυχία, νά μή νοιώθουμε τήν ἀγάπη Του καί τήν εὐτυχία Του.
Μά, γιατί πλασθήκαμε; Δέν μᾶς ἔπλασε ὁ Θεός, ἁπλῶς διότι θέλησε νά δείξη ὅτι ἔχει τήν δύναμι νά φτιάξη ἀνθρώπους, δημιουργήματα. Μᾶς ἔφερε στό εἶναι, γιά νά εἴμαστε ὄντα, πού θά νοιώθουν τήν εὐτυχία Του καί θά ἀπολαμβάνουν τόν ἑαυτόν Του. Ἔπλασε μακάρια πλάσματα καί δημιουργήματα, γιά νά εὐτυχοῦν. Ὅμως ἐμεῖς χάσαμε τόν προορισμό μας μέ τήν παρακοή πού τοῦ κάναμε καί φθάσαμε νά παραγνωρίσουμε τελείως τόν φισικό Πατέρα καί νά ἀγαποῦμε τόσα ἄλλα πράγματα καί τόν Θεό νά μή Τόν ἀγαποῦμε καθόλου. Ἐάν ἀγαπούσαμε τόν Θεό, θά φυλάγαμε τίς ἐντολές Του.
Αὐτή, λοιπόν, ἡ ὑπακοή στόν ἐκπρόσωπο τοῦ Θεοῦ, αὐτή ἡ ψυχική ἀνάπαυσί του ἔχει σάν σκοπό τήν ἀσφάλεια γιά τόν ὑποτακτικό, γιά τήν καθοδήγησί του πρός τήν ἀνεύρεσι τοῦ Θεοῦ Πατέρα, τήν ἀνεύρεσι τῆς πανευτυχίας του. Ἑπομένως ἡ ἀξία τῆς εὑρέσεως ἑνός ὁδηγοῦ εἶναι ἀπεριόριστη· καί ὅταν κανείς ἔχη συνειδητοποιήσει ὅτι ὁ Θεός τοῦ ἔδωσε αὐτόν τόν ὁδηγό, ἀλλά βλέπει ὅτι ἀκόμη δέν κατώρθωσε νά τόν ἐκτιμήση, νοιώθει πολύ μειονεκτικά μέσα του. Αὐτή ὅμως ἡ ἀναγνώρισι θά τοῦ δώση τήν δύναμι νά ἀνανεύση, νά σηκωθῆ, νά ξυπνήση καί νά ἀναλάβη ἕναν καινούργιο ἀγῶνα γιά νά τακτοποιήση αὐτήν τήν ἐκκρεμότητα, διότι δέν γνωρίζει τήν ὥρα καί τήν στιγμή τῆς ἀναχωρήσεως.
Ἐπί παραδείγματι, νουθετεῖ ὁ ὁδηγός, ὁ Γέροντας:
«Παιδί μου, νά λές τήν προσευχή· νά μή ξεχνᾶς καθόλου τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ, λέγε το, μνημόνευέ το· κι ἄν δέν μπορῆς νοερῶς, πές το μέ τό στόμα σιγανά, μέ λίγη φωνούλα, νά ἀκούγεται ἡ προσευχή. Δέν θά τήν καταλαβαίνης στήν ἀρχή, θά φεύγη ὁ νοῦς, θά γυρίζη ἐδῶ κι ἐκεῖ, ἀλλά ἀπό τό νά ἀργολογῆς ἤ νά σκέφτεσαι ὅ,τιδήποτε ἄλλο, εἶναι καλύτερα νά λέγεται ἡ εὐχή. Καί ὁ πειρασμός τήν ἀκούει τήν εὐχή, ἀλλά κι ἕνας ἀδελφός δίπλα σου ὠφελεῖται, κι αὐτός πού ἴσως νά σκεφτόταν ἕνα ἄσχετο πρᾶγμα. Γι᾿ αὐτό, ὅταν ἐργαζώμεθα ἤ κάνουμε ὅ,τιδήποτε, νά ψιθυρίζουμε τήν εὐχούλα.
Ὅταν ἔλεγε τήν εὐχή μία κοπέλλα ἀπό τήν Μικρά Ἀσία, ἔβλεπε τόν ἄγγελό της δίπλα της. Ὅταν δέν τήν ἔλεγε, δέν τόν ἔβλεπε. Αὐτό τῆς ἔδωσε τήν ὤθησι νά λέη τήν προσευχή καί κατώρθωσε νά τή λέη συνέχεια, γιά νά εἶναι ὁ ἄγγελος δίπλα της».
Νά, μιά συμβουλή τοῦ Γέροντος, μιά ὑπακοή, πού μποροῦμε νά κάνουμε, γιά νά ἀναπαύσουμε τήν ψυχή του. Ἔτσι γίνεται καί μέ τίς ἄλλες νουθεσίες καί κατηχήσεις πού γίνονται ἐδῶ.
Ἐπίσης νά πολεμοῦμε τούς λογισμούς μας. Ὅταν ἔρθη ἡ εἰκόνα ἡ ἁμαρτωλή, πού φέρνει ὁ σατανᾶς, ἀπό κάτι πού γνωρίσαμε, πού ἀκούσαμε, πού εἴδαμε, πρόσωπο, πρᾶγμα, εἴδωλο καί μᾶς ἐρεθίζη τό πάθος, νά τή διώχνουμε ἀμέσως. Μόλις ἀντιληφθοῦμε ὅτι πηγαίνει αὐτός ὁ ζωγράφος ὁ κακός νά ζωγραφίση μέ τά πινέλλα του αὐτήν τήν εἰκόνα, τό εἴδωλο, ἀμέσως ἐμεῖς μέ τήν προσπάθεια νά τόν διώχνουμε, νά τοῦ πετᾶμε τά πινέλλα καί τά χρώματά του πέρα, νά μή προφθαίνη νά κάνη εἰκόνα, καί παράλληλα ἡ προσευχή «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με» καί ἡ προσοχή θά εἶναι ἡ καλή ἀρχή γιά νά μπῆ τό καλό θεμέλιο.
Τά πάθη ξεκινοῦν ἀπό τίς πέντε αἰσθήσεις καί στήν συνέχεια ἀπό τήν φαντασία τοῦ ἀνθρώπου. Ὅποιος ἐπιμελήθηκε τήν φαντασία του καί τήν προφύλαξε ἀπό τίς εἰκόνες τίς ἁμαρτωλές, τελείωσε τό θέμα του· ἀπό κεῖ καί πέρα ἀρχίζει ἡ πρόοδος. Καθάρισε τήν φαντασία του; Καθάρισε τούς λογισμούς του μέ τόν Θεό καί τόν διάβολο. Οἱ νηπτικοί Πατέρες ἐδῶ ἔδωσαν τήν μεγαλύτερη προσοχή. Τό ἐπίκεντρο τῆς νηπτικῆς ἐργασίας εἶναι τό φανταστικό τοῦ νοός. Ὅταν ὁ νοῦς καθαρισθῆ ἀπό τίς εἰκόνες καί τίς φαντασίες, ἔχει προετοιμάσθῆ γιά νά δεχθῆ τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Ὅταν θέλουμε κάτι νά ζωγραφίσουμε, καθαρίζουμε καλά αὐτό τό χαρτί, αὐτό τό ξύλο, ἀπό ὅ,τι μουτζοῦρες ἔχει ἐπάνω, τό κάνουμε λευκό, καί μετά παίρνουμε τό σχέδιο καί τό μολύβι κι ἐρχίζουμε νά σχεδιάζουμε αὐτό πού θέλουμε. Ἔτσι πρῶτα θά καθαρίσουμε, Χάριτι Θεοῦ, τόν νοῦ μας καί τότε ὁ Θεός θά μᾶς δώση τό σχέδιο. Τότε ὁ Θεός μέ τήν βοήθειά Του κι ἐμεῖς μέ τή θέλησί μας, θά μπορέσουμε νά ζωγραφίσουμε εἰκόνες θεῖες μέσα στόν νοῦ καί τήν ψυχή μας.
Ἄς προσπαθήσουμε, Πατέρες μου, νά ἀγωνισθοῦμε λίγο περισσότερο. Εἶναι πολύ ἁπλό τό θέμα, ἀλλα χρειάζεται προσπάθεια ἀπό μέρους μας κι ὁ Θεός εἶναι ἕτοιμος. Οἱ ἅγιοι στόν οὐρανό πρεσβεύουν, μᾶς προσεύχονται, γιατί ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ μᾶς βοήθησε νά βρεθοῦμε στόν δικό τους δρόμο. Πέρασαν κι αὐτοί πειρασμούς, θλίψεις, «σκαμπανεβάσματα». Ἔχουν τεράστια πεῖρα καί γνωρίζουν πώς εἴμαστε ἀδύναμοι ἐμεῖς οἱ σημερινοί ἄνθρωποι στό νά ἀγωνισθοῦμε καλά. Γι᾿ αὐτό μᾶς προσεύχονται ἐπάνω καί παρακαλοῦν τόν Θεό νά μᾶς βοηθήση νά μή χάσουμε τόν σκοπό καί τόν προορισμό μας.
Ἄς ἐλπίσουμε, ὅτι ἐφ᾿ ὅσον ἔχουμε τίς πρεσβεῖες καί τίς προσευχές τῶν ἁγίων μας, θά μᾶς βοηθήσουν ὁ Θεός κι αὐτοί, νά βάλουμε ἔστω καί τώρα καλή ἀρχή. Ἀμήν!
Τέλος καί τῷ Θεῷ δόξα!

Ἀπό τό βιβλίο: “ Ἡ τέχνη τῆς σωτηρίας”

Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου

Ἔκδοσεις Ἱερᾶς Μονῆς Φιλοθέου Ἅγιον Ὄρος

Τόμος α΄

Κεντρική διάθεση:

ΕΚΔΟΣΕΙΣ: «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

πηγή

Σχολιάστε

Ἐπιτρέπεται ἡ ἀναδημοσίευση τῶν ἀναρτήσεων μέ τήν προϋπόθεση ἀναγραφῆς τῆς πηγῆς
Εγγραφή

Εγγραφή| Ξεχάσατε τον κωδικό σας;

Έντυπο «Κυριακή»
Έντυπο «Κυριακή»

Το κήρυγμα της Κυριακής και τα κηρύγματα μεγάλων εορτών του επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτη, που δημοσιεύονται στο έντυπο «ΚΥΡΙΑΚΗ» κάθε εβδομάδα. (κλικ στην εικόνα).
***
Όλη η σειρά των κηρυγμάτων (κατά έτος) στο μενού ΤΑ ΈΝΤΥΠΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤA TEYXH TOY ΠΕΡΙΟΔΙΚOY ΜΑΣ ONLINE
     ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤA TEYXH TOY ΠΕΡΙΟΔΙΚOY ΜΑΣ ONLINE

Διαβάστε τα τεύχη online
(κλικ στην εικόνα)

ή αποθηκεύστε τα στο δίσκο σας από το μενού "Τα έντυπα του Συλλόγου"

Έντυπο «Ορθόδοξα Μηνύματα»
Έντυπο «Ορθόδοξα Μηνύματα»

Το ιεραποστολικό φυλλάδιο «Ορθόδοξα Μηνύματα» με τα κηρύγματα του μακαριστού ιεροκήρυκα Παναγιώτη Παναγιωτίδη

Τά χαρακτηριστικά τοῦ ἀναστημένου ἀνθρώπου. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης.
Τά χαρακτηριστικά τοῦ ἀναστημένου ἀνθρώπου. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης.

Τά χαρακτηριστικά τοῦ ἀναστημένου ἀνθρώπου.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης.Ὁμιλία στίς 15-05-2016 στόν Ἱ.Ν. Ζωοδόχου Πηγῆς, Περιστάσεως Κατερίνης

κλικ στην εικόνα

Ιερομονάχος π. Σάββας Αγιορείτης «Μετάνοια-Ἐξομολόγηση» σε ΒIΝΤΕΟ
Ιερομονάχος π. Σάββας Αγιορείτης «Μετάνοια-Ἐξομολόγηση» σε ΒIΝΤΕΟ

ΤΕΤΑΡΤΗ 9-3-2016 Ὁμιλία στό ἐνοριακό κέντρο τοῦ Ἱ. Ν. Ἁγ. Χαραλάμπους Κατερίνης μέ θέμα: «Μετάνοια-Ἐξομολόγηση»

κλικ στην εικόνα

Ομιλίες του Ιερομονάχου π. Σάββα Αγιορείτη σε ΒIΝΤΕΟ κ MP3
Ομιλίες του Ιερομονάχου π. Σάββα Αγιορείτη σε ΒIΝΤΕΟ κ MP3

κλικ στην εικόνα
http://iskiriaki.com/wordpress/
archives/5948

ΑΚΡΟΑΣΗ ΟΜΙΛΙΩΝ ΣΕ ΣΥΝΕΧΗ ΡΟΗ

Κατεβάστε περισσότερες ομιλίες του π. Σάββα Αγιορείτη στον υπολογιστή σας
από εδώ

«ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΙ»
«ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΙ»

O Ορθόδοξος Ιεραποστολικός Σύλλογος «Κυριακή», το Σάββατο 9 Μαΐου 2015 στο Συνεδριακό Κέντρο του Δήμου Κατερίνης πραγματοποίησε μουσικοαφηγηματική εκδήλωση αφιερωμένη στους αγωνιστές του Μακεδονικού Αγώνα. Η χορωδία «Άγιος Νέστωρ» της ενορίας του Αγίου Δημητρίου Κιλκίς με τον χοράρχη κ. Σάββα Ηλιάδη και το παραδοσιακό συγκρότημα «Ιχνηλάτες της Παράδοσης» παρουσίασαν μέσα από την αφήγηση και το τραγούδι αγωνιστές του Μακεδονικού Αγώνα.

(για το βίντεο κλικ στην εικόνα)

Oμιλία του Kαθηγουμένου της Ιεράς Μονής Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω, π. Μάξιμου
Oμιλία του Kαθηγουμένου της Ιεράς Μονής Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω, π. Μάξιμου

«Ελληνισμός και Ορθοδοξία στην Παράδοσή μας»: Ο π. Μάξιμος αναφέρθηκε στη συνάντηση των δύο σημαντικών μεγεθών, του Ελληνισμού και του Χριστιανισμού μέσα στην ιστορία, που είχε ως αποτέλεσμα τη γέννηση του ελληνορθόδοξου πολιτισμού, μέσω του οποίου μεταδόθηκε με τον τελειότερο τρόπο η αποκάλυψη του Θεού στα Έθνη.
(κλικ στην εικόνα)

ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΜΟΝΑΧΗΣ
ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ  ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΜΟΝΑΧΗΣ

Η ΟΣΙΟΛΟΓΙΩΤΑΤΗ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ, ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΟΝΑΧΗ ΑΝΑΠΤΥΣΣΕΙ ΤΟ ΘΕΜΑ: "ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑ" - Ο πνευματικός αγώνας και η κατανυκτική ευχή του Μεγάλου Ασκητού και διδάχου της Αγίας μας Εκκλησίας Όσίου Εφραίμ του Σύρου.

Κλικ στην εικόνα

Ἁγιορείτικες μορφές – ἀφιερώματα
Ἁγιορείτικες μορφές – ἀφιερώματα

Αφιερώματα του περιοδικού της Πειραϊκής Εκκλησίας σε Αγιορείτες Πατέρες.

Πατήστε στήν εικόνα γιά νά δεῖτε τά ἀφιερώματα

π. Σωφρόνιος Σαχάρωφ – Ειδικό Αφιέρωμα Bίντεο του Συλλόγου
π. Σωφρόνιος Σαχάρωφ – Ειδικό Αφιέρωμα Bίντεο του Συλλόγου

π. Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Ο βίος και το έργο του. Ένα αφιέρωμα στον Γέροντα Σωφρόνιο. Επεξεργασμένο βίντεο 15΄ από τον Σύλλογο Κυριακή (κλικ στην εικόνα)

Αυγουστίνος Καντιώτης – Ειδικό Αφιέρωμα Βίντεο του Συλλόγου
Αυγουστίνος Καντιώτης – Ειδικό Αφιέρωμα Βίντεο του Συλλόγου

Επεξεργασμένο βίντεο από τον Ιεραποστολικό Σύλλογο Κυριακή (κλικ στην εικόνα)

Οι Τρείς Ιεράρχες για τις δύσκολες μέρες μας
Οι Τρείς Ιεράρχες για τις δύσκολες μέρες μας

Βίντεο-παραγωγή του συλλόγου με αποσπάσματα από ομιλία του μακαριστού επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτου

Άγιος Σέργιος του Ράντονεζ HD
Άγιος Σέργιος του Ράντονεζ HD

Ρώσικο ντοκιμαντέρ για τον Άγιο Σέργιο του Ράντoνεζ. Είναι διάρκειας περίπου 27΄. Η μετάφραση έγινε από τον Ελληνο-Ρωσικό σύλλογο Άντον Τσέχωφ και τους υπότιτλους στα ελληνικά επεξεργάστηκε ο Ιεραποστολικός Σύλλογος Κυριακή. Η ταινία προβλήθηκε σε εκδήλωση των συλλόγων στο Συνεδριακό Κέντρο του Δήμου Κατερίνης την 19η Μαΐου 2014. (Για το Βίντεο κλικ στην εικόνα).

Μέγας Αθανάσιος -Βιντεο-παρουσίαση με τον επισκ. Αυγουστίνο ομιλητή
Μέγας Αθανάσιος -Βιντεο-παρουσίαση με τον επισκ. Αυγουστίνο ομιλητή

Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας. 15λεπτο βίντεο για τον βίο και τους αγώνες του. Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας όπως τον αναπτύσσει σε ομιλία του ο μακαριστός επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης. Παραγωγή του Συλλόγου "Κυριακή".