Τη Δευτέρα 19-5-2014, ημέρα μνήμης της γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού, ο Ιεραποστολικός Σύλλογος «Κυριακή» από κοινού με τον Ελληνο-Ρωσικό Σύλλογο «Άντον-Τσέχωφ», διοργάνωσαν στο Συνεδριακό Κέντρο του Δήμου Κατερίνης «Εκάβη», εκδήλωση – αφιέρωμα προς τιμήν του Αγίου Σεργίου του Ράντονεζ, με την συμπλήρωση 700 ετών από την γέννησή του (1314-2014).
Στην εκδήλωση παρέστησαν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ.κ. Γεώργιος, ο γενικός Πρόξενος της Ρωσίας στην Θεσσαλονίκη, κ. Alexey Popov, ιερείς και πλήθος κόσμου.
Στο πρόγραμμα της εκδήλωσης και στον ομιλητή αναφέρθηκε ο πρόεδρος του συλλόγου «Κυριακή», κ. Αβραάμ Σαλασίδης.
Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου
Φαίνεται πώς ζοῦμε στούς ἔσχατους καιρούς. Ἀκοῦμε τά βήματα τοῦ Ἀντιχρίστου. Ἀναπνέουμε τό ξεχείλισμα τῶν ὀχετῶν ἀπ᾽ τή βρωμιά τῆς ἁμαρτίας, τῆς ἀκολασίας καί τῆς διαστροφῆς. Ὁ Σατανάς χορεύει γιά τίς κατακτήσεις του, καί ὁ Χριστός ξανασταυρώνεται ἀπ᾽ τούς ἀρνητές καί τούς προδότες Του.
Ἡ ἀποπλάνηση καί ἡ ἀποστασία… Διαβάστε Περισσότερα
Όσοι πέσαμε, ας πολεμήσουμε προ πάντων τον δαίμονα της λύπης
Μη τρομάξης όταν πέφτης κάθε ημέρα, και μη εγκαταλείψης τον αγώνα. Αντιθέτως να ίστασαι ανδρείως και οπωσδήποτε να ευλαβηθή την υπομονή σου ο φύλαξ άγγελός σου. Όσο είναι ακόμη πρόσφατο και ζεστό το τραύμα, τόσο και ευκολώτερα θεραπεύεται. Ενώ τα τραύματα πού εχρόνισαν, σαν παραμελημένα και αποσκληρυμένα, δύσκολα θεραπεύονται, και… Διαβάστε Περισσότερα
Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης στό ἐρώτημα πῶς πρέπει νά ἀντιμετωπίζουμε τίς σωματικές ἀσθένειες, πού ἐπιτρέπει ὁ Θεός, λέγει «Ἡ ἀρρώστια εἶναι βασανιστικό πρᾶγμα. Φέρει ταραχή στόν ἄνθρωπο, πού σωρεύει σκέψεις, πού ἡ μία εἶναι σκοτεινότερη τῆς ἄλλης. Ἡ καρδιά καί τά χείλη εἶναι ἕτοιμα νά γογγύσουν, νά βλασφημήσουν. Ἀλλά ὁ πιστός χριστιανός ἀλλοιῶς ἀντιμετωπίζει… Διαβάστε Περισσότερα
Ἡ Κυριακή εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς ἑβδομάδας πού ἀφιερώθηκε ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἤδη ἀπό τήν ἀρχή, στήν λατρεία τοῦ Κυρίου. Γι’ αὐτό καί φέρει αὐτό τό ὄνομα: Κυριακή· ἡμέρα Κυρίου. Βέβαια, ὅλος ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μας πρέπει νά εἶναι ἀφιερωμένος στόν Κύριο. Ὄχι μόνον ἐπειδή εἶναι ἀποκλειστικά δῶρο δικό του, ἀλλά καί ἐπειδή, ἐφόσον τόν ἀναγνωρίζουμε ὡς κύριό μας καί ὑποτασσόμαστε σ’ Αὐτόν ὡς δοῦλοι, δέν μᾶς ἀνήκει τίποτε. Ὅλα, καί ὁ ἴδιος μας ὁ ἑαυτός ἀκόμη, εἶναι περιουσία Ἐκείνου πού μᾶς ἐξαγόρασε ἀπό τήν δουλεία τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ θανάτου μέ τίμημα τό αἷμα του∙ τό αἷμα τοῦ Θεοῦ. «Ἠγοράσθητε γὰρ τιμῆς» (Α΄ Κο 6, 20), τονίζει μέ δέος ὁ ἀπόστολος Παῦλος.Ἄφατη ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ! Ἔκφραση τῆς ἀσύλληπτης ἀγάπης του. Ὡστόσο, ἐπειδή στόν κόσμο αὐτό δεσμευόμαστε ἀναπόδραστα ἀπό τήν ροή τῶν καιρῶν καί τῆς ἱστορίας, προσεγγίζουμε τά χαρίσματά Του «δι’ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι» (Α΄ Κο 13,12), δηλαδή ὄχι ὅπως εἶναι, ἀλλ’ ὅπως μᾶς ἐπιτρέπουν οἱ περιορισμένες δυνατότητές μας. Γι’ αὐτό καί ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό σύμβολα. Ὁ ὅρος «σύμβολο» στήν γλῶσσα τῆς Ἐκκλησίας, καί ἰδίως τῆς λατρείας της, δέν σημαίνει τήν σχηματοποίηση, τήν εἰκόνα μιᾶς ἰδέας, ἀλλά τήν αἰσθητή ἀποκάλυψη μιᾶς μεταφυσικῆς πραγματικότητας. Ἡ εἰκόνα φερ’ εἰπεῖν τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι ἕνας τύπος πού μᾶς θυμίζει τόν Χριστό, πού σχηματοποιεῖ ἁπλῶς τήν ἀνάμνησή του, ἀλλά ἕνα παράθυρο γιά νά διακρίνουμε τήν παρουσία του∙ ὅτι εἶναι ἐδῶ, παρών. Γι’ αὐτό καί ὅταν τήν προσκυνοῦμε, «ἡ τιμὴ ἐπὶ τὸ πρωτότυπον διαβαίνει». Ἐπίσης ἡ ἑορτή, ἐπί παραδείγματι, τῶν Χριστουγέννων εἶναι ἕνα σύμβολο πού μᾶς ἀποκαλύπτει τό μυστήριο τῆς σαρκώσεως τοῦ Θεοῦ καί μᾶς καλεῖ μέσῳ τῆς λατρείας νά μετάσχουμε σ’ αὐτό «ἐδῶ καί τώρα». Γι’ αὐτό καί ψάλλουμε: «Σήμερον γεννᾶται ἐκ Παρθένου…». Τόν βλέπουμε, δηλαδή, νά γεννιέται ὡς ἄνθρωπος σήμερα, ὄχι κάποτε∙ τό θαῦμα πού λέγεται «ὀρθόδοξη λατρεία», σπάει τά δεσμά τοῦ χωροχρόνου καί ταυτίζει τό «τότε» μέ τό «τώρα».
Ἀπό τά πρῶτα, λοιπόν, καί κορυφαῖα σύμβολα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι καί ἡ Κυριακή. Ἐπειδή ὁ Ἰησοῦς ἀναστήθηκε τότε, τό πρωί «τῆς μιᾶς σαββάτων» (βλ. Μθ 28,1), ἡ ἡμέρα αὐτή κατέστη ἀπό τήν ἀποστολική ἤδη ἐποχή τό πάσχα τῶν χριστιανῶν. Ἕνα πάσχα πού δέν γιορτάζεται μόνον ἐτησίως ἀλλά καί ἑβδομαδιαίως, ἐπειδή ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ κορύφωση καί ἡ συνισταμένη ὅλων τῶν δωρεῶν καί τῶν εὐλογιῶν τοῦ Θεοῦ, καί ὁ ἄξονας τῆς χριστιανικῆς πίστεως. Ἡ Κυριακή δέν μᾶς θυμίζει ἁπλῶς τήν Ἀνάσταση∙ μᾶς τήν ἀποκαλύπτει νά τήν δοῦμε καί νά τήν ἀπολαύσουμε ὄχι σάν μία ὑπόθεση τοῦ παρελθόντος, ἀλλά ὡς ζωντανό καί ἀπόλυτα ἀληθινό παρόν. Διότι ὅποιος μετέχει στήν Κυριακή, ὅποιος ἀναπνέει στήν ἀτμόσφαιρα τῆς λατρείας της «μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης» ζῆ τήν ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, ὁ Κύριος θριαμβεύει ἀναστημένος στήν ὕπαρξή του.
Γι’ αὐτό καί ἡ Κυριακή λογίζεται ἀνέκαθεν ἀπό τούς χριστιανούς ὡς ἡμέρα ἀργίας. Στόν μωσαϊκό νόμο ὁ Θεός εἶχε ὁρίσει ὡς ἡμέρα ἀργίας καί λατρείας τό Σάββατο: «Ἕξ ἡμέρας ἐργᾷ καὶ ποιήσεις πάντα τὰ ἔργα σου· τῇ δὲ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ σάββατα Κυρίῳ τῷ Θεῷ σου» (Ἔξ 20,9-10). Ἀλλά, βέβαια, ἐκείνη ἡ ἀργία ἦταν μόνο σκιά καί τύπος (βλ. Ἑβ 10,1). Ἔδειχνε μυστικά στό μέλλον, στόν «δεκτὸν ἐνιαυτόν» τοῦ Χριστοῦ (βλ. Λκ 4,19), στήν Κυριακή. Ἄλλωστε καί ὅλη ἡ Παλαιά Διαθήκη στήν Κυριακή δείχνει, στήν Ἀνάσταση, στήν νίκη «τοῦ σπέρματος τῆς γυναικός» ἐπί τοῦ ἀρχαίου ὄφεως (βλ. Γέ 3,15). «Δέν σαββατίζουμε πλέον», γράφει ἐμπνευσμένα ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος, «ἀλλά εἴμαστε ἄνθρωποι τῆς Κυριακῆς, τῆς ἡμέρας κατά τήν ὁποία ὁ Κύριος ἀνέτειλε γιά μᾶς τήν ζωή… καί τόν ὁποῖο Κύριο προσδοκοῦσαν ὡς διδάσκαλο καί οἱ προφῆτες» (Μαγνησ. 9). Διαβάστε Περισσότερα
Δεν θα πρέπει να λησμονείται ότι αυτός που πρώτος εισήγαγε το μοναχισμό στη Λατινική Δύση ήταν ο Άγ. Αθανάσιος. Κατά την εξορία του το 340, ο Άγ. Αθανάσιος έφερε μαζί του στη Ρώμη δυο μοναχούς από την Αιγυπτιακή έρημο, εκ των οποίων ένας ήταν ο Αμμώνιος ο άλλος ήταν ο Ισίδωρος. Η Ρώμη ένιωσε αμηχανία. Αλλά η αρχική αντίδραση αποδοκιμασίας και περιφρόνησης γρήγορα μεταβλήθηκε σε θαυμασμό και ύστερα σε μίμηση. Δυο πρόσθετες επισκέψεις του Αγ. Αθανασίου στη Ρώμη στερέωσαν την έναρξη της μοναστικής κινήσεως στη Λατινική Δύση. Ο Αγ. Αθανάσιος επέδρασε ακόμα και στο βόρειο τμήμα της Λατινικής αυτοκρατορίας -κατά την εξορία του το 336 έζησε αρκετό καιρό στα Τρέβιρα (Trier), και όπου πήγε ο Άγ. Αθανάσιος εξάπλωσε τη γνώση του μοναχισμού. Τον ίδιο περίπου καιρό όμως στην Αίγυπτο, ο Άγιος Παχώμιος οργάνωνε τον Κοινοβιακό Μοναχισμό.
Αυτή η οδός του εν απομονώσει αγώνος ήταν δύσκολη και για πολλούς αποδείχθηκε επικίνδυνη. Πολύ νωρίς εμφανίστηκε ένας άλλος τύπος μοναστικού αποικισμού ή κοινότητα, το κοινόβιο (από την ελληνική λέξη κοινόβιος, που σημαίνει Διαβάστε Περισσότερα
Γράφει ὁ Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός, Ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών
1ον)
Ἡ ἔνταξη τῆς Ἑλλάδος στὴν Ἑνωμένη Εὐρώπη τὸ 1992 γιορτάστηκε ἀπὸ τοὺς εὐρωπαϊστές μας (ἢ «εὐρωλιγούρηδες» κατὰ τὸν πάντα εὔστοχο συνάδελφο Κώστα Ζουράρη) ὡς ἡ μεγάλη ἐλπίδα μας καὶ ἀρχὴ μιᾶς περίλαμπρης περιόδου τῆς ἱστορικῆς μας πορείας.
Ὑπῆρξαν ὅμως καὶ οἱ γνῶστες τῆς ἱστορίας μας καὶ τῆς μακραίωνης σχέσεώς μας μὲ τὴν Εὐρώπη, τὴν «Δύση» τῶν Πατέρων μας, ποὺ ἔβλεπαν τὴν Εὐρώπη ὄχι ὡς ἐλπίδα, ἀλλὰ ὡς ἀπειλή μας. Ἡ Ἀποστολικὴ Διακονία τῆς Ἐκκλησίας μας τιμητικά μοῦ ἀνέθεσε τὸ 1988 τὴ σύνθεση μιᾶς σχετικῆς μελέτης γιὰ τὴν ἐνημέρωση κυρίως τῆς Νεολαίας μας. Τὸ ἐρώτημα ἦταν: Τί σημαίνει ἡ Εὐρώπη γιὰ τὸν ὀρθόδοξο Ἕλληνα, τὸν Ρωμηό; Ἡ ἀπάντησή μου ἐδόθη μὲ μιά μελέτη μὲ τὸν τίτλο: 1992: Ἀπειλή ἢ ἐλπίδα;
Κάποιοι ἀναγνῶστες της τὴν θεώρησαν ἀργότερα «προφητική». Ἡ ἀπάντησή μου ὅμως ἦταν – καὶ εἶναι – ὅτι ἕνας ἱστορικὸς ἐρευνητὴς κινεῖται μέσα σὲ νομοτέλειες, καὶ συνεπῶς εἶναι εὔκολο νὰ προβλέψει τὶς ἐξελίξεις καὶ χωρὶς νὰ ἔχει, ὅπως ὁ γράφων, «προορατικὸ χάρισμα»! Πόσον μᾶλλον, ὅταν στὴ μελέτη καὶ ἔρευνα τῆς ἱστορίας ἔχει ὀρθόδοξες προϋποθέσεις, ὁπότε βλέπει τὰ πράγματα, παρελθόντα καὶ παρόντα, μὲ τὰ ἁγιασμένα μάτια τῶν Ἁγίων μας. Καὶ τότε ἡ κρίση εἶναι ἀκριβὴς καὶ δικαία. Ὅποιος πλησιάζει πατερικὰ τὴ Δύση, ποὺ δυστυχῶς παραμένει ἀμετανόητη, σὲ κάθε συνάντηση μαζί της ἐπαναλαμβάνει αὐθόρμητα τὸ ἐρώτημα – ἀπορία τοῦ Ναθαναὴλ (Ἱω. 1, 47): «Ἐκ Δύσεως δύναταί τι ἀγαθὸν εἶναι;» Τὸ ἐρώτημα ὅμως αὐτὸ μπορεῖ νὰ λάβει – σήμερα ἰδιαίτερα – καὶ τὴν μορφή: «Ἐκ τῶν δυτικοπλήκτων ἡμετέρων, δύναταί τι ἀγαθὸν εἶναι;».
Γιὰ τὴν ἀναθέρμανση καὶ τὴν ὀρθόδοξη προσέγγιση τοῦ προβλήματος: Ἡ Ὀρθόδοξος Ἑλλὰς στὴν Ἑνωμένη Εὐρώπη, μὲ τὴν προτροπὴ ἀγαπητῶν Ἀδελφῶν ἀναδημοσιεύονται τὰ βασικὰ σημεῖα τῆς μελέτης μας ἐκείνης. Σπεύδουμε δὲ νὰ δηλώσουμε, ὅτι οἱ θέσεις μας δὲν εἶναι κομματικές, οὔτε θέτουμε τὸ κομματικὸ δίλημμα: «ἐντὸς ἢ ἐκτός τῆς Εὐρώπης», ἀλλὰ βοηθοῦν στὴν κατανόηση τοῦ τί σημαίνει γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα ἡ παρουσία μας μέσα στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, ὥστε νὰ μὴ ζοῦμε μὲ ψευδαισθήσεις. Ἐγράφαμε, λοιπόν, τὸ 1988/89 τὰ ἀκόλουθα. Διαβάστε Περισσότερα
Επιλογές από Εκδηλώσεις του Συλλόγου σε Βίντεο
κλικ στον σύνδεσμο
Aυγουστίνος Καντιώτης
