Η αδιαφορία για τον Θεό φέρνει την αδιαφορία και για όλα τα άλλα, φέρνει την αποσύνθεση. Η πίστη στον Θεό είναι μεγάλη υπόθεση. Λατρεύει ο άνθρωπος τον Θεό και ύστερα αγαπάει τους γονείς του, το σπίτι του, τους συγγενείς του, την δουλειά του, το χωριό του, τον νόμο του, το κράτος του, την πατρίδα του.

Αγνοια δεν δικαιολογείται σήμερα… Διαβάστε Περισσότερα →

επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης

Όλοι, αδελφοί μου, γευόμεθα και γνωρίζουμε τι καρπό κάνει το αμπέλι. Αλλά και ο κάθε Χριστιανός πρέπει να καρποφορεί. Δέντρο είναι κι αυτός. Ποιοι είναι οι καρποί του; Εμένα ρωτάτε τον άκαρπο; Ρωτήστε τον απόστολο Παύλο. Ανοίξτε στην προς Γαλάτας επιστολή, κεφάλαιο 5, στίχο 22. Διαβάστε ποιοι είναι οι καρποί του πνευματικού ανθρώπου, εκείνου που πίστεψε στο Χριστό κ’ έκανε την καρδιά του ναό του αγίου Πνεύματος. Λοιπόν «ο καρπός του Πνεύματος εστίν αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια». Πρώτος καρπός είναι η αγάπη, δεύτερος η χαρά, τρίτος η ειρήνη, τέταρτος η μακροθυμία, πέμπτος η χρηστότης, έκτος η αγαθωσύνη, έβδομος η πίστις, όγδοος η πραότης, ένατος η εγκράτεια. Υπάρχουν αυτά;Αγάπη. Δεν είσαι μόνος πάνω στον πλανήτη. Να σκέπτεται και τους άλλους. Αν κοιτάς μόνο τον εαυτό σου, δεν έχεις αγάπη. Κι όταν λείπει η αγάπη, που είναι η βασίλισσα, κοντά σ’ αυτήν λείπει και η ακολουθία της. Δηλαδή,Λείπει η χαρά. Μη βλέπεις που οι άνθρωποι γελούν εξωτερικώς και καγχάζουν, στο βάθος δεν έχουν χαρά, φαρμάκι στάζει η καρδιά.
Έπειτα η ειρήνη. Η Εκκλησία μας παρακαλεί «υπέρ της άνωθεν ειρήνης», «υπέρ της ειρήνης του σύμπαντος κόσμου», και εύχεται «Ειρήνη πάσι». Τα έθνη κάνουν συσκέψεις για την ειρήνη. Αλλά πού ειρήνη; Είναι σαν το περιστέρι του Νώε, που πετούσε μα δεν είχε πού να πατήσει, πού να σταθεί.
Μακροθυμία. Πλατιά πρέπει να ‘νε η καρδιά, να υπομένει, να συγχωρεί όλους, μα εμάς η καρδιά μας είναι στενή, με μίση και εκδικήσεις. Αντί της μακροθυμίας υπάρχει μικροψυχία.Αντί χρηστότητος έχουμε μοχθηρία, και αντί αγαθωσύνης έχουμε κακία.Δεν αισθανόμεθα χαρά όταν βλέπουμε τον άλλο να προοδεύει. Αντιθέτως, μοιάζουμε με κάποιον που ήταν μέσα σ’ ένα καράβι, έπεσαν σε φουρτούνα και θα πνίγονταν όλοι, καμιά πεντακοσαριά, κι αυτός ανέβηκε στο κατάρτι, να δη πώς θα πνιγούν πρώτα οι άλλοι, και τελευταίος να πνιγεί αυτός.Μετά η πίστις, η εμπιστοσύνη.

Πάει πλέον κι αυτή. Σε ποιον να εμπιστευθείτε; Ποιο είναι το πιο ιερό συμβόλαιο; Ο γάμος; Κι αυτόν όμως σήμερα το έκαναν κουρέλι. Φυλαχτείτε οι άντρες από τις γυναίκες, οι γυναίκες από τους άντρες, οι γονείς από τα παιδιά, όπως λέει ο προφήτης Ιερεμίας (βλ. 9,4).
Μήπως υπάρχει πραότης; Ταραγμένες είναι οι συνειδήσεις, αγριεμένες οι ψυχές.Και τέλος η εγκράτεια, που σήμερα χλευάζεται. Ω νέοι, μη σπάτε σαν άλογα τα χαλινάρια, δοκιμάστε τον καρπό της εγκρατείας από το δέντρο του Χριστού.Πού είναι λοιπόν αυτοί οι καρποί; Άκαρποι μείναμε. Και ερωτώ, γιατί το αμπέλι του Χριστού δεν έχει καρπούς; Ω συ δεσπότη μου με τη μίτρα τη χρυσή και την πατερίτσα, που υψώνεις τα χέρια και λες «…και επίσκεψε την άμπελον ταύτην και κατάρτισε αυτήν», τι έκανες για το αμπέλι αυτό; Κ’ εσύ ο ιεροκήρυκας κ’ εσύ ο κληρικός κ’ εσύ ο μοναχός κ’ εσύ ο θρησκευτικός σύλλογος, τι κάνατε για το αμπέλι αυτό; Αμπέλι ξέφραγο κατάντησε η πατρίδα μας και «μονιός άγριος» (αγριογούρουνο) την κατέφαγε (Ψαλμ. 79,13).Συχνά, αδελφοί μου, στ’ αμπέλια πέφτει περονόσπορος. Ο Θεός λέει στο Δευτερονόμιο, Λαέ μου, αν μ’ ακούσεις, θα έχεις ευλογία, αν δε μ’ ακούσεις, θα φυτεύεις αμπέλια και δε θα τρως ούτε ένα τσαμπί (βλ. Δευτ. 28,30). Κατάρα στ’ αμπέλια, κατάρα στις ελιές, κατάρα στη γη. Γιατί κατάρα; Διότι ασεβούμε και βλαστημούμε το Θεό. Τι καθυστερημένος καλόγερος! θα πείτε. Πέστε με, καθυστερημένο, σας χαρίζω την προοδευτικότητα, και μένω με το Χριστό τον Κύριό μου. Εγώ πιστεύω, ότι πίσω από τις καταστροφές υπάρχει τιμωρία Θεού, «κακούς κακώς απολέσει αυτούς».Κ’ εμείς, όπως είπαμε, κλήματα είμαστε. Μας φύτεψε ο Θεός για να φέρουμε καρπούς, έργα αγαθά, έργα αγάπης, αλληλεγγύης, συμπόνιας, ελέους, έργα Χριστού. Γιατί «η πίστη μόνη της, χωρίς έργα, είναι νεκρά» (Ιακ. 2,17). Διαβάστε Περισσότερα →