Αβραάμ Σαλασίδης
Τόν πρόσμεναν μέ λαχτάρα. Μές στά σκότη τῆς εἰδωλολατρίας τους διατηροῦσαν πάντα μιάν ἀχτίδα ἐλπίδας, ὅτι θά στείλει ὁ Θεός τόν ἀναμενόμενο, τόν μέγα Βασιλέα, τόν Λυτρωτή. Μελετώντας τά ἄστρα πῆραν τό μήνυμα τῆς γέννησής του. Ἑτοίμασαν τά δῶρα τους καί κίνησαν γιά νά ᾿ρθουν νά τόν προσκυνήσουν. Οἱ μάγοι, οἱ σοφοί τῆς Ἀνατολῆς, δίνουν τό παράδειγμα σέ κάθε ψυχή πού ἀναζητᾶ τόν Λυτρωτή. Νά πῶς μελετᾶ τήν πορεία τους καί τήν προτείνει σέ μᾶς ὡς ὑπόδειγμα ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης:
«Συλλογίσου, ἀγαπητέ, τό στρατί πού σέ διδάσκουν οἱ μάγοι γιά νά βρεῖς τόν Χριστό. Ξεκίνησαν μέ προθυμία. Συνέχισαν τήν ὁδοιπορία τους μέ σταθερότητα καί μεγαλοψυχία. Τήν ὁλοκλήρωσαν προσφέροντας τά μυστηριώδη δῶρα τους. Σκέψου τήν ἐξαιρετική προθυμία μέ τήν ὁποία αὐτοί οἱ τρεῖς βασιλιάδες ὑπήκουσαν στή φωνή τοῦ Θεοῦ, πού τούς μίλησε μέ ἕνα ἀστέρι. Πράγματι ἡ προθυμία τους ξεπερνᾶ κατά κάποιο τρόπο τήν προθυμία καί τήν ὑπακοή τοῦ Πατριάρχου Ἀβραάμ, στόν ὁποῖο ὁ ὕψιστος Θεός εἶχε μιλήσει ἄμεσα, μέ γλώσσα ξεκάθαρη καί ὄχι μέ ἀστέρι… Ἄφησαν παρευθύς πατρίδα καί σπίτια καί γυναῖκες καί παιδιά καί συγγενεῖς καί τήν περιουσία καί τήν ἐξουσία τους καί παραδόθηκαν σέ μία ὁδοιπορία ἄγνωστη, ἀσυνήθιστη, μακρά, κοπιαστική, γεμάτη κινδύνους, σέ ξένους τόπους. Καί τό σπουδαῖο εἶναι ὅτι ὅλα αὐτά τά ὑπέμειναν γιά ἕνα τέλος ἀμφίβολο καί ἀβέβαιο…
Σκέψου, ἀγαπητέ, πόσο μακριά βρίσκεσαι σύ ἀπό τό παράδειγμα τῶν μάγων. Ἀναρίθμητους φωτισμούς καί ἐλλάμψεις σοῦ ἔστειλε ὁ Θεός· πότε ἐσωτερικά, μέ τούς καλούς λογισμούς πού βάζει στήν καρδιά σου καί πότε ἐξωτερικά, μέ τίς ἅγιες Γραφές καί τά ἱερά βιβλία ἤ μέ τούς διδασκάλους καί πνευματικούς πατέρες μέ τούς ὁποίους συνομιλεῖς. Ἐσύ ὅμως δέν θέλησες νά ὁδηγηθεῖς ἀπό αὐτούς. Δέν θέλησες νά κάνεις ἕνα βῆμα γιά νά βρεῖς τόν Θεό, δηλαδή νά περπατήσεις στήν ὁδό τῶν ἐντολῶν του… Ὥς πότε, λοιπόν, θά περπατᾶς αὐτό τό δρόμο τῆς ἀπώλειας; Ἰδού, ἦλθε ὁ καιρός νά ἀρχίσεις τώρα· νά παραδώσεις τόν ἑαυτό σου στό θέλημα τοῦ Θεοῦ…
Ἔπειτα, οἱ μάγοι βρῆκαν στήν πορεία τους τόσα ἐμπόδια! Ὅλα τούς ἦρθαν ἀνάποδα μέσα στήν Ἰερουσαλήμ. Ἔλειψε τό ἀστέρι, πού τό εἶχαν παρηγοριά στήν ὁδοιπορία τους. Ταράχθηκε ὅλη ἡ πόλη μέ τήν εδηση πού ἔφεραν. Ὁ βασιλιάς Ἡρώδης, ἐχθρός θανάσιμος τοῦ νέου βασιλιᾶ, δηλαδή τοῦ Χριστοῦ, ἔγινε ἔξαλλος ἀπό τό θυμό. Οἱ μάγοι ὅμως δέν μικροψυχοῦν γιά ὅλα αὐτά. Οὔτε φοβοῦνται καθόλου πού αὐτοί εἶναι τόσο λίγοι καί βρίσκονται μέσα σ᾿ ἕνα ξένο βασίλειο. Τρέχουν καί ρωτοῦν τούς διδασκάλους γιά νά τούς ὁδηγήσουν αὐτοί. Πηγαίνουν στήν αὐλή ἑνός τυράννου ὑπερήφανου καί αἱμοβόρου· μέ τόλμη μεγάλη καί μεγαλοψυχία ζητοῦν νά μάθουν ποῦ γεννιέται ὁ νέος βασιλιάς. Ὤ τόλμη θαυμαστή! Ὤ μεγαλοψυχία οὐρανίων ἐπαίνων ἄξια!
Καί σύ, ἀγαπητέ, μιά καί ἀποφάσισες νά εἶσαι δοῦλος τοῦ Θεοῦ, ἑτοίμασε τόν ἑαυτό σου γιά νά δέχεσαι τούς πειρασμούς καί νά τούς ὑπομένεις μέ μεγάλη γενναιοψυχία… Μιμήσου τούς χαριτωμένους ἐκείνους μάγους καί μήν καθίσεις ν᾿ ἀκούσεις τά λόγια τοῦ πειρασμοῦ, μήν ἐμποδισθεῖς νά φέρεις εἰς πέρας τήν καλή σου ἀπόφαση.
Συλλογίσου ἀκόμη τά δῶρα πού πρόσφεραν οἱ μάγοι στόν Χριστό, μόλις τόν βρῆκαν στήν «οἰκία» (Μθ 2,11). Δέν εἶδαν ἐκεῖ καμία ἑτοιμασία ἤ κανένα σημεῖο βασιλικό. Κι ὅμως ὁδηγούμενοι ἀπό τήν πίστη καί τόν φωτισμό τοῦ Θεοῦ γνώρισαν τόν Ἰησοῦ ὡς βασιλιά τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς. Τόν ἀναγνώρισαν ὡς λυτρωτή ὅλου τοῦ κόσμου καί γι᾿ αὐτό ἔπεσαν καί τόν προσκύνησαν. Τοῦ πρόσφεραν τά δῶρα τους καί μαζί μέ αὐτά ὑπέταξαν στόν νέο βασιλιά τό κάθε τι. Ὑπέταξαν σ᾿ αὐτόν ὅλο τό νοῦ καί τήν καρδιά μέ τήν πίστη. Ὑπέταξαν ὅλο τό σῶμα μέ τήν προσκύνηση. Ὑπέταξαν ὅλα τά ἐξωτερικά ἀγαθά μέ τό χρυσό, μέ τή σμύρνα καί μέ τό λιβάνι. Μ᾿ αὐτά τά τρία δείχνουν πώς προσφέρουν στόν νεογέννητο βασιλιά ἐπίγνωση, ὑπακοή καί ἀγάπη. Καί τούς δίνει ὁ Χριστός τρία χαρίσματα: ἀντί τοῦ χρυσοῦ λαμβάνουν τήν ἐλευθερία ἀπό τό πάθος τῆς φιλαργυρίας· ἀντί τοῦ λιβάνου τήν ἐλευθερία ἀπό τήν εἰδωλολατρία· ἀντί τῆς σμύρνας τήν ἐλευθερία ἀπό τή νέκρωση τοῦ θανάτου τοῦ ψυχικοῦ. Ὤ τί μεγάλη φιλοτιμία ἔδειξαν οἱ μάγοι!
Πόσο μακάριος θά ἤσουν καί σύ, ἀδελφέ, ἄν ἤξερες νά ἀφιερώνεις στόν Κύριο, καθώς οἱ μάγοι, ὅ,τι ἔχεις σέ τοῦτο τόν κόσμο, τά ἐσωτερικά καί τά ἐξωτερικά ἀγαθά σου, τά ψυχικά καί τά σωματικά!
Πρόσφερε στόν Χριστό μιά καρδιά καί θέληση καθαρή σάν τό χρυσάφι· ἀπαλλαγμένη ἀπό κάθε κακή ἐπιθυμία, μέ πόθο γιά τά οὐράνια, μέ ζῆλο γιά τά πνευματικά· μιά καρδιά φλεγόμενη ὅλη ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, μέ ὅλα της τά θελήματα.
Πρόσφερε δῶρο στόν Ἰησοῦ σάν τή σμύρνα τή νέκρωση τοῦ θυμικοῦ μέρους τῆς ψυχῆς σου. Ἀπομάκρυνε ἀπό τήν καρδιά σου κάθε ταραχή, ὀργή, θυμό, κάθε πικρία, μίσος καί κραυγή, κάθε λοιδορία.
Κι ἄν εἶσαι πλούσιος, νά τοῦ προσφέρεις ἐπιπλέον καί τόν πλοῦτο καί τά ἀγαθά σου, διότι αὐτά εἶναι δῶρα δικά του. Σοῦ τά ἔδωσε ὄχι γιά νά τά ἔχεις μόνος καί νά τά ἀπολαμβάνεις σάν ἐκεῖνον τόν ἄφρονα πλούσιο τοῦ Εὐαγγελίου, ἀλλά γιά νά τά διαχειρίζεσαι ὡς οἰκονόμος μοιράζοντάς τα σέ ὅσους τά ἔχουν ἀνάγκη».
Ἅγ. Νικόδημος Ἁγιορείτης
(Ἐπιλογές ἀπό τό βιβλίο του
Πνευματικά Γυμνάσματα)
Ψηφιδωτό «Ταξίδι τῶν μάγων», 1315-1320 μ.Χ. Μονή τῆς Χώρας, Κων/πολη Διαβάστε Περισσότερα
Θεματολογία:
– Ἡ ἐνανθρώπηση: Ἀρχιμ. Μάξιμου Κυρίτση, Ἡγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Ἁγίου Διονυσίου Ὀλύμπου.
– Ὁ Ἅγιος Διονύσιος ὁ ἐν Ὀλύμπω: Κατερίνας Νίκα – Μάνου.
– Ὁδοιπορικὸν Ἱερᾶς γυναικείας κοινοβιακῆς Μονῆς Ὁσίου Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου: Καθηγουμένης Αἰκατερίνης Μοναχῆς
– Ἡ παιδεία κατὰ τὸν Ἅγιο Κοσμᾶ καὶ τὸν Ἅγιο Νικόδημο: Εὐδοξίας Αὐγουστίνου
– Ὁ Πατέρας: Φάνυ Κουντουριανοὺ-Μανωλοπούλου
– Μιὰ σοφὴ παραδοσιακὴ συνταγὴ: Ἀθανασίου Γκάτζιου.
– Σχέση πατέρα καὶ γιοῦ
– Παντοῦ μπορεῖ νὰ ἁγιάσει κανεὶς: Ὅσίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτη
– Ἂν ὁ Χριστὸς χτυπήσει τὴν πόρτα σας: Ραούλ Φολλερώ
– Ἀπὸ τὶς ἐκδηλώσεις μας
Κάποτε ὁ κόσμος γιόρταζε Χριστούγεννα! Κάποτε! Τότε ποὺ εἶχε ἡ ζωὴ σκοπό, καὶ νόημα ὁ ἀγώνας. Τότε ποὺ οἱ Χριστιανοὶ λαχταροῦσαν τὰ Χριστούγεννα, ἑτοιμάζονταν γιὰ τὰ Χριστούγεννα: Νήστευαν τὴ Σαρακοστή, προσεύχονταν, ἐξομολογοῦνταν, πρόσμεναν…
Τότε ποὺ ἡ δασκάλα, ὁ δάσκαλος κρεμοῦσαν ἀπ ̓ τὰ χείλη τους τὰ μάτια τῶν παιδιῶν καὶ στάλαζαν μὲς στὴν ψυχὴ τὸ ὄνειρο: Νά ̓μουν κι ἐγὼ ἐκεῖ· νά
̓μουν ἐκεῖ, στὴ Βηθλεέμ, στὸ στάβλο· «νά ̓μουν τοῦ στάβλου ἕνʼ ἄχυρο…»!
Τότε ποὺ τὰ παιδιὰ ἦταν παιδιὰ καὶ μελωδοῦσαν μὲ τοὺς βοσκοὺς τὰ κάλαντα μὲς στὴ νυχτιὰ καὶ περπατοῦσαν δρόμους καὶ στενὰ πάνω στῶν Μάγων τ ̓ ἄλογα.
Τότε ποὺ μάζευ ̓ ἡ γιορτὴ τὰ πλοῖα στὴν Πατρίδα ἀπ ̓ τοὺς λωτοὺς τῆς ξενιτιᾶς κι ἔφερνε σπίτι τὸν πατέρα, στὴ μαύρη μάνα τὸ παιδί, τὸν ἄντρα στὴ γυναίκα.
Κάποτε… τότε… γιόρταζαν Χριστούγεννα.
Ἔπειτα ἦρθε λίβας δυτικός, τὸ ἐμπόριο, καὶ τά ̓καψε· ἔκανε στάχτη τὴ γιορτή, τὰ ὄνειρα κουρέλι. Ἔδιωξε ἀπὸ τὴ Φάτνη τὸν Χριστὸ κι ἔβαλε τὸν χρυσὸ στὴ θέση του. Τὰ δῶρα, τὰ ψώνια, τὰ ταξίδια σὲ ἄλλους τόπους μακρινούς ἔγιναν τῆς γιορτῆς ὁ μόνος κι ἄχαρος σκοπός. Ἔγινε ἡ γιορτὴ ἀπόδραση, λὲς σὰν φυλακισμένων, πρὸς τὰ βουνά, στὰ χιόνια, σ ̓ ἄλλους λαοὺς καὶ τόπους. Στοὺς πέντε ἀνέμους σκόρπισε ἡ Φάτνη τῆς Βηθλεέμ, κι ἡ φαμελιὰ κατάντησε «τὸ σπίτι τῶν ἀνέμων».
Τώρα ἡ ἱστορία αὐτὴ φτάνει στὸ τέλος της. Μετὰ τὴν ὕπουλη ὑπονόμευσή της τόσων δεκαετιῶν, ἡ ἑορτὴ δέχεται πιὰ τὸ χτύπημα κατάστηθα: Ἡ δυτικὴ δαιμονολατρία, τὴν ὥρα ποὺ τὸ ἀντίπαλο παρανοϊκὸ σύστημα ἀντικαθιστοῦσε τὰ Χριστούγεννα μὲ τὰ Σταλινούγεννα, μετέτρεψε τὴ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ σὲ γέννηση τοῦ ὁποιουδήποτε· τὰ “Christmas” (= Χριστούγεννα) σὲ “Χmas” (=γέννηση τοῦ «Χ»), τάχα χάριν συντομογραφίας. Σήμερα δὲ ἡ βρυκολακιασμένη Εὐρώπη, δῆθεν γιὰ νὰ μὴν ἐνοχλοῦνται οἱ ἀλλόθρησκοι, ἀπαγορεύει ἤδη σὲ μιὰ μετὰ τὴν ἄλλη τὶς μεγάλες πόλεις της ἑορταστικὸ διάκοσμο ποὺ νὰ ὑπενθυμίζει τὴ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ. Φῶτα μόνο, χωρὶς τὸ Ἄστρο τῶν Μάγων, χωρὶς Φάτνη, ἀγγέλους καὶ βοσκούς. Ἑορτάζει τὰ γενέ θλια ὅλων καὶ καταργεῖ σταδιακὰ τὴ Γέννηση τοῦ Σωτῆρος. Καθιερώνει παγ κόσμιες ἡμέρες γιὰ τὰ πιὸ γελοῖα πρά γματα: ὕπνου, χοροῦ, κέικ, μπύρας, γέλιου, ὁμοφυλοφοβίας, ἀριστερόχειρων κ.τ.λ., σβήνει δὲ τὴ μόνη ἄξια τιμῆς ἡμέρα τοῦ Χριστοῦ.
Θαρρεῖ κανεὶς πὼς ἀκούει ἀπὸ τὰ βάθη τῶν αἰώνων τὴ μανιακὴ κραυγὴ τῶν ἀφρόνων: «δεῦτε καὶ καταπαύσωμεν πάσας τὰς ἑορτὰς τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τῆς γῆς» (Ψαλ. ογ ́ [73] 8).
Ἐκ πρώτης ὄψεως αὐτὴ ἡ ἐξέλιξη φαντάζει ἀρνητική. Καὶ ἀναμφιβόλως εἶναι θλιβερή, ἀφοῦ ὁ κόσμος μας χάνει καὶ τὸ ἐλάχιστο χριστουγεννιάτικο χρῶμα ποὺ τοῦ εἶχε ἀπομείνει. Γεγονὸς ποὺ δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ προκαλεῖ πόνο καὶ θλίψη. Στὴν πραγματικότητα ὅμως ἡ ραγδαίως ἐξελισσόμενη αὐτὴ ἀρνητικὴ ἀτμόσφαιρα ἀποτελεῖ τὸ καταλληλότερο περιβάλλον γιὰ νὰ ἀνακαλύψουμε τὰ ἀληθινὰ Χριστούγεννα. Εἶναι πλεονέκτημα καὶ προνόμιο νὰ ζεῖ κανεὶς σ’ αὐτὴ τὴ δραματικὴ καμπὴ τῆς ἱστο ρίας. Πλεονέκτημα καὶ προνόμιο, διότι δυσκολότερα σ ̓ αὐτὲς τὶς συνθῆκες θὰ ἀποπροσανατολισθοῦμε, καὶ φυσικότερα θὰ κινηθοῦμε στὸ βάθος καὶ τὴν οὐσία τῆς Ἑορτῆς. Εὐκολότερα πλέον θὰ μπορέσουμε νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὸν ἐπιδερμικὸ ἑορτασμὸ τῶν φωταψιῶν καὶ τῶν ἐδεσμάτων, καὶ θὰ ἀναζητήσουμε τὸ ἀληθινὸ «φῶς τὸ τῆς γνώσεως» ποὺ ἀνατέλλει ἀπὸ τὸ Σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ· θὰ ποθήσουμε τὴν «τροφὴν τοῦ παντὸς κόσμου», τὸν ἐνανθρωπήσαντα Θεό.
Ἡ πρόκληση εἰδικὰ ἐφέτος, μετὰ τὶς τόσες δραματικὲς ἐξελίξεις στὴν Πατρίδα μας μὲ τὴν ψήφιση ἀντιχριστιανικῶν νόμων, εἶναι μεγάλη.
Πρόκληση νὰ ζήσουμε ἀληθινὰ Χριστούγεννα.
Τὸ στάδιο εἶναι μπροστὰ μας ἀνοιχτὸ μὲ τὴν τεσσαρακονθήμερη νηστεία.
Σὲ πεῖσμα τῶν ἀντίθεων δυνάμεων, νὰ ζήσουμε ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ! Διαβάστε Περισσότερα
Την Τετάρτη, 10-12-2014 στις 7 μ.μ., στην κατάμεστη αίθουσα του Συνεδριακού Κέντρου του Δήμου Κατερίνης, «Εκάβη», πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία η προγραμματισμένη για το μήνα Δεκέμβριο από τον Ιεραποστολικό Σύλλογο «Κυριακή» εκδήλωση.
Ομιλητής της εκδήλωσης ο κ. Δημήτρης Νατσιός, Δάσκαλος – Θεολόγος ο οποίος ανέπτυξε το θέμα: «Σμίλεψε πάλι δάσκαλε ψυχές».
Ο κ. Δημήτρης Νατσιός στη ομιλία του αναφέρθηκε στην προσφορά του δασκάλου παιδαγωγού στη ιστορία του έθνους.
Τόνισε ότι ο δάσκαλος στάθηκε θεματοφύλακας των τιμαλφών αξιών του Γένους, της ρωμαίικης παράδοσης, από τον Τρωικό πόλεμο και τον Όμηρο έως τον Παλαιολόγο και την Επανάσταση του ’21. Από εκείνα τα σχολεία και με τέτοιους δασκάλους «αποφοίτησαν» τα λιοντάρια του ’21. Ο άγιος των σκλάβων, ο Πατροκοσμάς, κήρυττε στο Γένος: «Το σχολείον ποτίζει την ψυχή και ανοίγει τες εκκλησιές» γιατί γνώριζε ο άγιος ότι τα προσανάμματα της εθνικής ελευθερίας τα προσφέρει του Χριστού η πίστη η αγία. 
Οι «παλιοί» οι δάσκαλοι δεν ήξεραν πολλά πράγματα, δεν κατείχαν μεταπτυχιακά και «ντοκτορά», γνώριζαν όμως αρχαία Ελληνικά και την ιστορία μας και μετέδιδαν την φλόγα της ψυχής τους πάντοτε με πνευματική εντιμότητα και ευθύνη. Και ξεσκόλιζαν εκείνα τα σχολεία «δασκαλούδια», οπλισμένα με τον γερό πολιτισμό του Γένους, που έβγαζαν ασπροπρόσωπες τις κοινωνίες που τα ανέθρεφαν.
Αυτό το σχολείο όμως το κλόνισε στην ψυχή του Έθνους η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Ό,τι δεν είχε πρόσφατη ημερομηνία λήξεως θεωρήθηκε αντιδραστικό, συντηρητικό και εξοβελίστηκε. Η γλώσσα, αμυντήριο αήττητο του λαού, κατακρεουργήθηκε, η παράδοση διαπομπεύτηκε, η πίστη περιθωριοποιήθηκε, η φιλοπατρία ποινικοποιήθηκε. Και έτσι από το σχολείο των «ιερών γραμμάτων», φτάσαμε στα «άθεα γράμματα». Διαβάστε Περισσότερα
Ο Άγιος Γαβριήλ Ουργκεμπάτζε γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1929 στην Τυφλίδα της Γεωργίας και κοιμήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1995.
επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης
Όλοι, αδελφοί μου, γευόμεθα και γνωρίζουμε τι καρπό κάνει το αμπέλι. Αλλά και ο κάθε Χριστιανός πρέπει να καρποφορεί. Δέντρο είναι κι αυτός. Ποιοι είναι οι καρποί του; Εμένα ρωτάτε τον άκαρπο; Ρωτήστε τον απόστολο Παύλο. Ανοίξτε στην προς Γαλάτας επιστολή, κεφάλαιο 5, στίχο 22. Διαβάστε ποιοι είναι οι καρποί του πνευματικού ανθρώπου, εκείνου που πίστεψε στο Χριστό κ’ έκανε την καρδιά του ναό του αγίου Πνεύματος. Λοιπόν «ο καρπός του Πνεύματος εστίν αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια». Πρώτος καρπός είναι η αγάπη, δεύτερος η χαρά, τρίτος η ειρήνη, τέταρτος η μακροθυμία, πέμπτος η χρηστότης, έκτος η αγαθωσύνη, έβδομος η πίστις, όγδοος η πραότης, ένατος η εγκράτεια. Υπάρχουν αυτά;Αγάπη. Δεν είσαι μόνος πάνω στον πλανήτη. Να σκέπτεται και τους άλλους. Αν κοιτάς μόνο τον εαυτό σου, δεν έχεις αγάπη. Κι όταν λείπει η αγάπη, που είναι η βασίλισσα, κοντά σ’ αυτήν λείπει και η ακολουθία της. Δηλαδή,Λείπει η χαρά. Μη βλέπεις που οι άνθρωποι γελούν εξωτερικώς και καγχάζουν, στο βάθος δεν έχουν χαρά, φαρμάκι στάζει η καρδιά.
Έπειτα η ειρήνη. Η Εκκλησία μας παρακαλεί «υπέρ της άνωθεν ειρήνης», «υπέρ της ειρήνης του σύμπαντος κόσμου», και εύχεται «Ειρήνη πάσι». Τα έθνη κάνουν συσκέψεις για την ειρήνη. Αλλά πού ειρήνη; Είναι σαν το περιστέρι του Νώε, που πετούσε μα δεν είχε πού να πατήσει, πού να σταθεί.
Μακροθυμία. Πλατιά πρέπει να ‘νε η καρδιά, να υπομένει, να συγχωρεί όλους, μα εμάς η καρδιά μας είναι στενή, με μίση και εκδικήσεις. Αντί της μακροθυμίας υπάρχει μικροψυχία.Αντί χρηστότητος έχουμε μοχθηρία, και αντί αγαθωσύνης έχουμε κακία.Δεν αισθανόμεθα χαρά όταν βλέπουμε τον άλλο να προοδεύει. Αντιθέτως, μοιάζουμε με κάποιον που ήταν μέσα σ’ ένα καράβι, έπεσαν σε φουρτούνα και θα πνίγονταν όλοι, καμιά πεντακοσαριά, κι αυτός ανέβηκε στο κατάρτι, να δη πώς θα πνιγούν πρώτα οι άλλοι, και τελευταίος να πνιγεί αυτός.Μετά η πίστις, η εμπιστοσύνη.
Πάει πλέον κι αυτή. Σε ποιον να εμπιστευθείτε; Ποιο είναι το πιο ιερό συμβόλαιο; Ο γάμος; Κι αυτόν όμως σήμερα το έκαναν κουρέλι. Φυλαχτείτε οι άντρες από τις γυναίκες, οι γυναίκες από τους άντρες, οι γονείς από τα παιδιά, όπως λέει ο προφήτης Ιερεμίας (βλ. 9,4).
Μήπως υπάρχει πραότης; Ταραγμένες είναι οι συνειδήσεις, αγριεμένες οι ψυχές.Και τέλος η εγκράτεια, που σήμερα χλευάζεται. Ω νέοι, μη σπάτε σαν άλογα τα χαλινάρια, δοκιμάστε τον καρπό της εγκρατείας από το δέντρο του Χριστού.Πού είναι λοιπόν αυτοί οι καρποί; Άκαρποι μείναμε. Και ερωτώ, γιατί το αμπέλι του Χριστού δεν έχει καρπούς; Ω συ δεσπότη μου με τη μίτρα τη χρυσή και την πατερίτσα, που υψώνεις τα χέρια και λες «…και επίσκεψε την άμπελον ταύτην και κατάρτισε αυτήν», τι έκανες για το αμπέλι αυτό; Κ’ εσύ ο ιεροκήρυκας κ’ εσύ ο κληρικός κ’ εσύ ο μοναχός κ’ εσύ ο θρησκευτικός σύλλογος, τι κάνατε για το αμπέλι αυτό; Αμπέλι ξέφραγο κατάντησε η πατρίδα μας και «μονιός άγριος» (αγριογούρουνο) την κατέφαγε (Ψαλμ. 79,13).Συχνά, αδελφοί μου, στ’ αμπέλια πέφτει περονόσπορος. Ο Θεός λέει στο Δευτερονόμιο, Λαέ μου, αν μ’ ακούσεις, θα έχεις ευλογία, αν δε μ’ ακούσεις, θα φυτεύεις αμπέλια και δε θα τρως ούτε ένα τσαμπί (βλ. Δευτ. 28,30). Κατάρα στ’ αμπέλια, κατάρα στις ελιές, κατάρα στη γη. Γιατί κατάρα; Διότι ασεβούμε και βλαστημούμε το Θεό. Τι καθυστερημένος καλόγερος! θα πείτε. Πέστε με, καθυστερημένο, σας χαρίζω την προοδευτικότητα, και μένω με το Χριστό τον Κύριό μου. Εγώ πιστεύω, ότι πίσω από τις καταστροφές υπάρχει τιμωρία Θεού, «κακούς κακώς απολέσει αυτούς».Κ’ εμείς, όπως είπαμε, κλήματα είμαστε. Μας φύτεψε ο Θεός για να φέρουμε καρπούς, έργα αγαθά, έργα αγάπης, αλληλεγγύης, συμπόνιας, ελέους, έργα Χριστού. Γιατί «η πίστη μόνη της, χωρίς έργα, είναι νεκρά» (Ιακ. 2,17). Διαβάστε Περισσότερα
Πραγματοποιήθηκε τὴν Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου 2014 ἡ ἐκδήλωση τοῦ Ἱεραποστολικοῦ Συλλόγου Κυριακὴ στὸν ἱερὸ ναὸ τοῦ Ἄγ. Χαραλάμπους στὴν Κατερίνη. Ἡ ἐκδήλωση μὲ τίτλο «Οἱ Ἅγιοι στὴ ζωὴ μᾶς» ξεκίνησε μὲ τὴν προβολὴ παρουσίασης καὶ ὁλοκληρώθηκε μὲ τὴν ὁμιλία τοῦ θεολόγου ἱεροκήρυκα τῆς Ι. Μητροπόλεώς μας κ. Ἰωάννη Βαρσάμογλου. Μέσα ἀπὸ τὴν εἰκόνα καὶ τὴν ἀφήγηση δόθηκαν ἀπαντήσεις στὸ τί σημαίνει Ἅγιος, ἐπισημάνθηκαν ὁρισμένα στοιχεῖα-γνωρίσματα, ποῦ δείχνουν τί εἶναι καὶ τί κάνουν οἱ Ἅγιοι.
Ὅπως τονίστηκε στὴν ἀφηγηματικὴ παρουσίαση:
1.Οἱ ἅγιοι εἶναι οἱ ἀδιάψευστοι μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Ἄν ὁ Χριστός δέν ἀναστήθηκε, ποιό νόημα θά εἶχε ἡ θυσία τῶν μαρτύρων τῆς πίστεως; Γιά ποιό λόγο θά ὑπέμεναν τό μαρτύριο τῆς συνειδήσεως ὑποτάσσοντας τό θέλημά τους στίς προσταγές τοῦ Χριστοῦ; Οἱ ἅγιοι μαρτυροῦν τήν ἀλήθεια τῆς Ἀναστάσεως μέ τήν ἀναστημένη ζωή τους, τήν ὁποία πολλοί ἀπό αὐτούς ἐπισφράγισαν μέ τό μαρτύριο. Τήν ὑπογράφουν μέ τά τίμια λείψανά τους, αὐτή τήν ἀκλόνητη μαρτυρία τῆς ἀφθαρτοποίησης τοῦ θνητοῦ ἀνθρωπίνου σώματος.
2. Οἱ ἅγιοι ἀποτελοῦν τήν πειραματική ἀπόδειξη τῆς ἀλήθειας τοῦ Εὐαγγελίου. Εἶναι τό ζωντανό καί ἐφαρμοσμένο Εὐαγγέλιο. Ἡ ζωή καί ἡ ἱστορία τους ἀποδεικνύει ὅτι ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι μία ἀνεφάρμοστη οὐτοπία ἀλλά μία χειροπιαστή πραγματικότητα. Τά μεγάλα καί ὑψηλά παραγγέλματα πού κηρύττει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι ἀνεδαφικά καί ἀνεφάρμοστα. Τά ἐφάρμοσαν οἱ ἅγιοί μας, ἄρα μποροῦμε νά τά ἐφαρμόσουμε κι ἐμεῖς. Οἱ ἅγιοι ἔκαναν πράξη τήν ἀγάπη χωρίς ὅρια: Ἰωάννης Ἐλεήμων, Φιλοθέη…, τήν συγχώρηση τῶν ἐχθρῶν: Νικηφόρος, Ἅγιος Διονύσιος.., τήν ἁγνότητα (Κικιλία, Ἑλένη ἐκ Σινώπης), τήν ὑπομονή, τήν ταπείνωση… καί γενικά ἐφήρμοσαν στήν καθημερινότητά τους τό νόμο τοῦ Εὐαγγελίου.
3. Εἶναι ἡ ἐγγύηση ὅτι ἡ Ἐκκλησία θά νικήσει. Μιμούμενοι τόν ἀρχηγό καί τελειωτή τῆς πίστεώς μας Ἰησοῦ Χριστό κακοπάθησαν στόν κόσμο αὐτό. Ἀποδοκιμάσθηκαν, ταλαιπωρήθηκαν,
θανατώθηκαν. Κι ὅμως, τό αἷμα τους πότισε καί θέριεψε τό δένδρο τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε θαλλερό καί δροσοβόλο μές στούς αἰῶνες νά ἁπλώνει τούς κλώνους του σ’ ὅλη τή γῆ. Πολλές φορές καί οἱ ἴδιοι οἱ δήμιοι πού βασάνιζαν τούς μάρτυρες συγκλονισμένοι μετανοοῦσαν καί γίνονταν χριστιανοί, ἀκόμη καί μάρτυρες.
Ἀνησυχοῦμε κάποιες φορές, διότι βλέπουμε μεγάλη πολεμική ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας. Δέν πρέπει ὅμως νά λησμονοῦμε ὅτι ἐχθροί τῆς πίστεως ὑπῆρχαν καί στά χρόνια τῶν ἁγίων καί τούς πολέμησαν λυσσαλέα, ἀλλά τελικά συνετρίβησαν οἱ ἐχθροί, νίκησαν οἱ ἅγιοι. Μήν ἀμφιβάλλουμε, λοιπόν, ὅτι ὅσο κι ἄν μαίνεται ὁ ἀντίθεος κόσμος, ὅσο κι ἄν λυσσομανᾶ ἡ θύελλα τῆς ἀπιστίας, ὅσο κι ἄν θριαμβολογοῦν οἱ σκοτεινές δυνάμεις, *ἡ νίκη ἀνήκει στήν πίστη μας. Σέ κάθε ἐποχή θά ἐπιβεβαιώνεται ὁ θεόπνευστος λόγος τῆς Ἀποκαλύψεως ὅτι ὁ *Ἰησοῦς Χριστός «ἐξῆλθε νικῶν καί ἵνα νικήσῃ» (Ἀπ 6,2).
4. Οἱ ἅγιοι ἀξιώθηκαν τῆς πιό μεγάλης τιμῆς πού μπορεῖ νά ζήσει ἕνας ἄνθρωπος, ἔγιναν οἱ φίλοι τοῦ Θεοῦ, οἱ συνεργάτες του στό ἔργο τῆς σωτηρίας. Ὁ Θεός ἐκ τοῦ μηδενός ἔπλασε τά σύμπαντα «καλά λίαν» καί μόνος του ἔκανε τά πάντα· «εἶπε καί ἐγενήθησαν». Γιά τήν ἀνάπλαση τοῦ πεσμένου κόσμου ὅμως, γιά τήν ἐγκαθίδρυση τῆς βασιλείας του στή γῆ, τήν Ἐκκλησία, ζήτησε καί χρησιμοποίησε τήν συνεργασία τῶν ἀνθρώπων.
Δανείσθηκε ὁ ἄυλος Θεός τήν ἀνθρώπινη σάρκα ἀπό τήν Παναγία Παρθένο, γιά νά γίνει Θεάνθρωπος. Καί κατέστησε τήν μητέρα του τόν πρῶτο θεωμένο ἄνθρωπο, τό ἴνδαλμα καί πρότυπο τῶν ἐν Χριστῷ λυτρωμένων.
Ἀλλά καί ὅλοι οἱ ἄλλοι, τούς ὁποίους θαυμάζουμε καί τιμοῦμε, ἀναγνωρίζοντάς τους τήν ἰδιότητα τοῦ ἁγίου, κάτι ἔχουν προσφέρει γιά τήν πραγματοποίηση τοῦ σχεδίου τοῦ Θεοῦ. Πρόσφεραν: τόν ἱδρῶτα, τόν κόπο, τήν ἀγωνία καί ὅλη τήν προσπάθειά τους οἱ ἀπόστολοι καί ἱεραπόστολοι, πού ἀγωνίσθηκαν γιά νά σπείρουν τό λόγο τοῦ Εὐαγγελίου σέ ὅλη τή γῆ.
Τό αἷμα τους οἱ μάρτυρες, πού πότισαν τό δένδρο τῆς πίστεως καί στερέωσαν καί ἅπλωσαν στόν κόσμο τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.
Τό μελάνι τῶν φωτισμένων συγγραμμάτων τους οἱ πατέρες καί διδάσκαλοι. Μέ τή σοφή διδαχή τους ὁδήγησαν ψυχές στό φῶς τῆς ἀλήθειας. Μέ τόν ἀγώνα τους κράτησαν ἀλώβητη ἀπό αἱρετικές κακοδοξίες «τήν ἅπαξ παραδοθεῖσαν» πίστη καί τήν κληροδότησαν στίς ἐπερχόμενες γενεές ἀκέραιη καί ζωντανή.
Τό δάκρυ τῆς μετανοίας ὅλοι. Μέ τήν συγκλονιστική μετάνοια ἄλλαξαν ζωή οἱ ἁμαρτωλοί, ἀποδέχθηκαν τήν χάρη τοῦ Θεοῦ καί ἔγιναν ἅγιοι. Μέ τήν διά βίου μετάνοια ἔλαμψαν οἱ ἀσκητές καί «ἐγεώργησαν τῆς ἐρήμου τό ἄγονον».
Σ’ αὐτή τήν ἱερή συνεργασία καλεῖ τόν καθένα μας ὁ Θεός, νά γίνουμε μιμητές τῶν ἁγίων. Δική του παραγγελία εἶναι τό «ἅγιοι γίνεσθε»… Κι ἄν δέν ἔχουμε τήν ὁλοκληρωτική προσφορά τῶν ἀποστόλων, κι ἄν δέν διαθέτουμε τήν σοφία τῶν ἁγίων διδασκάλων τῆς πίστεώς μας ἤ τόν ἡρωϊσμό τῶν μαρτύρων, μποροῦμε ὅμως νά προσφέρουμε τά δάκρυα τῆς μετάνοιάς μας, μά καί τῆς ἐναγώνιας προσευχῆς μας γιά τήν σωτηρία τοῦ κόσμου, ἀλλά καί τόν ἱδρῶτα τῆς ἀγάπης, λίγο κόπο, γιά νά φθάσει τό μήνυμα τῆς λύτρωσης καί σ’ ἄλλες ψυχές. Ἔτσι θά ἔχουμε τό θάρρος νά ζητοῦμε τήν πρεσβεία τῶν μαρτύρων, ὅπως, ψάλλουμε στό Ἀπολυτίκιο: Διαβάστε Περισσότερα
κλικ στον σύνδεσμο
