σχόλιο του περιοδικού “Παρακαταθήκη”, στο τεύχος που κυκλοφορεί (αρ.99)

Ἐνῶ ἡ Παρακαταθήκη ἦταν σχεδόν ἕτοιμη γιά νά τυπωθεῖ, τό μεσημέρι τῆς Τρίτης 13 Ἰανουαρίου 2015, ἄρχισαν νά φθάνουν δειλά-δειλά στήν ἀρχή, πιό βέβαιες στή συνέχεια, οἱ χαροποιές εἰδήσεις:

Ναί, αὐτό πού ὅλοι περιμέναμε, ἡ ἐπίσημη ἁγιοκατάταξη τοῦ Γέροντος Παϊσίου εἶναι ἀλήθεια. Εἶναι ἡ μεγάλη χαρά καί εὐλογία, πού κάνει νά φαίνονται πολύ μικρά καί ἀσήμαντα ὅλα ὅσα καθημερινά μᾶς πικραίνουν, μᾶς στενοχωροῦν καί μᾶς προβληματίζουν.

Ἀποσύραμε λοιπόν τό ἄρθρο τῆς Συντακτικῆς Ἐπιτροπῆς καί βάλαμε στήν πρώτη σελίδα σάν χαροποιό τηλεγράφημα τά λίγα λόγια πού βλέπετε ἐκεῖ. Στή δεύτερη σελίδα, γιά νά πανηγυρίσουμε τό μεγάλο γεγονός, διαλέξαμε ἕνα ἀπόσπασμα ἀπό τόν Βίο τοῦ Γέροντος, πού ἔγραψε ἕνας ἀπό τούς πιό κοντινούς μαθητές του, ὁ Ἱερομόναχος Ἰσαάκ –ἅγιος ἄνθρωπος καί αὐτός– καί ὁλοκλήρωσε μετά τήν κοίμησή του ἡ Συνοδεία του στήν Ἱερά Καλύβη Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου στήν Καψάλα.

Ἐπιφυλασσόμεθα νά ἐπανέλθουμε μέ ἰδιαίτερο ἀφιέρωμα στόν μεγάλο αὐτόν «προφήτη τῆς ἐποχῆς μας», ὁ ὁποῖος «ἔπιασε» ὅσο κανείς ἄλλος τόν παλμό, τά προβλήματα καί τίς ἰδιαιτερότητες τοῦ καιροῦ μας. Θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι, ὅπως ὁ Ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ ἦταν ὁ Ἅγιος τοῦ ρωσικοῦ λαοῦ στόν 19ο αἰώνα, ἔτσι καί ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἦταν «ὁ δικός μας Ἅγιος» στόν 20ό αἰώνα. Ὁ φορεύς τοῦ πνεύματος τῆς παρακλήσεως (παρηγορίας), ὁ διδάσκαλος τοῦ φιλότιμου, ἀλλά καί ὁ προφήτης τοῦ Γένους, ὅπως ὁ Πατροκοσμᾶς στόν 18ο αἰώνα. Ἀλλά συγχρόνως καί ἕνας παγκόσμιος Ἅγιος. Ἄλλωστε κάθε Ἅγιος εἶναι καί παγκόσμιος. Καί ὅσο πιό μεγάλος, τόσο καί πιό παγκόσμιος. 

Ξέρουμε ὅτι αὐτά πού γράφουμε εἶναι πολύ φτωχά, γιά νά περιγράψουν τό μέγεθος τῆς ἁγιότητος τοῦ Γέροντα. Ἄλλοι ἔχουν γράψει καί θά γράψουν καλύτερα. Νά τί διαβάζουμε στό βιβλίο «Βίος Γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου», τοῦ μακαριστοῦ παπα-Ἰσαάκ γιά τόν Ἅγιο (ἔκδ. Ἱ. Ἡσυχ. Τιμίου Προδρόμου, Μεταμόρφωσις Χαλκιδικῆς, Ζ´ ἔκδ. 2009, σσ. 22-24): «Ἡ ἐσωτερική του ζωή, ὅπως καί ἡ ζωή ὅλων τῶν ἁγίων, ἦταν κρυφή καί ἀθεώρητη. Ἐφανέρωσε λίγα γιά νά μᾶς βοηθήση, ἀλλά ἔκρυβε πολύ περισσότερα. Στίς μεταξύ μας σχέσεις, ὅταν ζοῦσε, κυριαρχοῦσε τό ἀνθρώπινο στοιχεῖο πού ἔκρυβε τό ἐσωτερικό του μεγαλεῖο. Τό βασικώτερο εἶναι ὅτι ἡ πνευματική μας τύφλωση καί ἀνεπάρκεια μᾶς ἐμπόδισαν νά δοῦμε πιό πνευματικά τόν Γέροντα, ὥστε νά τόν παρουσιάσουμε πιό πιστά. Ἄν ἡ πνευματική μας κατάσταση ἦταν καλύτερη, θά ἦταν ὁπωσδήποτε πιό καλή καί ἡ βιογραφία του. Διότι εἶναι γνωστόν ὅτι, γιά νά βιογραφήση κάποιος ἕναν ἅγιο, πρέπει νά εἶναι καί ὁ ἴδιος ἅγιος, καί μάλιστα στά μέτρα του καί στήν κατάστασή του. Ἔλεγε ὁ Γέροντας ὅτι οἱ βίοι τῶν ἁγίων πού εἶναι γραμμένοι ἀπό ἁγίους εἶναι θαυμάσιοι.

Διαβάστε Περισσότερα →

Το Σάββατο 10 Ιανουαρίου 2015, στις 7 μ.μ., στην κατάμεστη αίθουσα του Συνεδριακού Κέντρου του Δήμου Κατερίνης «Εκάβη», πραγματοποιήθηκε η προγραμματισμένη για το μήνα Ιανουάριο από τον Ιεραποστολικό Σύλλογο «Κυριακή» εκδήλωση με ομιλητή τον ιερομόναχο π. Σάββα Αγιορείτη και με θέμα: «Η αιτία της κατάθλιψης».

Στην ομιλία του ο π. Σάββας είπε ότι η κατάθλιψη είναι η πιο αυξανόμενη νόσος σ’ όλον τον κόσμο. Σύμφωνα με τις επίσημες προβλέψεις του Παγκόσμιου Οργα­νι­σμού Υγείας το 2030 η κατάθλιψη θα είναι η πιο συχνή ασθένεια στον αναπτυγμένο κόσμο. Η αιτία της τεράστιας αυτής αύξησης είναι ο μεγάλος εγωισμός των συγχρόνων ανθρώπων, η αχαλίνωτη παράδοση τους στην υπερηφάνεια και σ’ όλα τα άλλα πάθη.

Εγκλωβίζουν τον άνθρωπο και δεν μπορεί να ξεφύγει. Μόνο αν ταπεινωθεί ελευθερώνεται. Η ταπείνωση είναι η προετοιμασία που πρέπει να κάνει ο άνθρωπος για να γίνει η μεταβολή και η κατάθλιψη να μετατραπεί σε χαρά. Και είναι η ταπείνωση που συντρίβει τους δαίμονες.

Διαβάστε Περισσότερα →