Παναγιώτης
Πες μου πόσο επιεικής είσαι, να σου πω πόσο ουρανό κουβαλάς μέσα σου…
π. λίβυος/facebook
Οι άνθρωποι δεν αλλάζουμε εύκολα.
Όχι πάντα γιατί δεν θέλουμε, αλλά συνήθως γιατί δεν ξέρουμε ή δεν μπορούμε να αντέξουμε τις αλλαγές.
Η παθολογία μας, πολλές φορές είναι ο μόνος τρόπος που έχουμε για να ζούμε.
Γι αυτό αντί να κρίνουμε τους άλλους, ας τους… Διαβάστε Περισσότερα
Χριστιανοί μου,
1. Σας εύχομαι η καλή σας καρδιά να αγαπάει θερμά τον Χριστό και την Παναγία μας. Αυτό θα γλυκαίνει τον πόνο μας και τις δυσκολίες στην ζωή μας.
Γι᾽ αυτό και στην προσευχή σας κάθε μέρα να λέτε: Χριστέ μου, στερέωσέ μου την πίστη μου και την αγάπη μου σε Σένα και ό,τι και να μου συμβεί να μην φύγω ποτέ από Σένα. Ναί, χριστιανοί μου. Ό,τι και να μας συμβεί, όσες δυσκολίες και αν έρθουν κατ᾽ επάνω μας να μην μας κάνουν αυτές να κλονιστούμε στην πίστη μας στον Θεό. Όταν στην ζωή μας μας συμβαίνει κάτι αντίθετο απ᾽ αυτό που θέλαμε, να λέμε: Α, για το καλό μου ήταν που μου συνέβηκε έτσι.
2. Να προσεύχεστε, χριστιανοί μου! Ο καλός και προοδευμένος χριστιανός διακρίνεται από την αγάπη του στην προσευχή. Αλλά να την γεύεστε την προσευχή, να την λέτε με την καρδιά σας. Πέρα δε από την ατομική προσευχή που θα λέτε, για δικά σας προσωπικά αιτήματα, να λέτε και προσευχές που έχει καθορίσει η Εκκλησία μας. Όπως το «Πάτερ ημών…», το «Θεοτόκε Παρθένε…» και άλλες. Ωραίο ακόμη είναι να λέτε κάθε μέρα κάτι, έστω και λίγο, αν δεν μπορείτε πολύ, από τους «Χαιρετισμούς της Παναγίας» μας. Έχει δύναμη αυτή η προσευχή, οι Χαιρετισμοί στην Παναγία. Οπωσδήποτε όμως κάθε μέρα, είτε το πρωί είτε το βράδυ πριν από τον ύπνο, να λέτε το «Πιστεύω…». Αυτό έχει συνοπτικά όλη την πίστη μας. Στην προσευχή μας, για να γίνει αυτή εισακουστή από τον Θεό, πρέπει να ομολογούμε την ορθή πίστη μας, γι᾽ αυτό πρέπει να λέμε το «Πιστεύω…». Και να παρακαλάμε την Παναγία μας, αδελφοί μου χριστιανοί, να μας κρατάει σταθερούς στην Ορθόδοξη πίστη μας, όπως μας την παρέδωκαν οι άγιοι Πατέρες, χωρίς τα μπερδέματα των Οικουμενιστών.
Και να ομολογούμε σταθερά την πίστη μας αυτή. Η Εκκλησία μας καθόρισε στην βραδυνή προσευχή μας πριν από τον ύπνο, που την λέμε «Απόδειπνο», να λέμε το «Πιστεύω…». Ξέρετε γιατί; Γιατί ο ύπνος είναι εικόνα του θανάτου. Είναι «ένας μικρός θάνατος», όπως έλεγε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, όπως και ο θάνατος είναι «ένας μεγάλος ύπνος»! Με την σκέψη, λοιπόν, του θανάτου κατά τον ύπνο μας λέμε το «Πιστεύω…», για να μας βρεί ο θάνατος έχοντας ομολογήσει την πίστη μας. Και είναι πολύ δυνατό αυτό για την καλή μας απολογία στον Χριστό.
3. Τέλος, χριστιανοί μου, σας συνιστώ οποιαδήποτε ώρα και στιγμή, μαζί με τις άλλες δουλειές σας, είτε και περπατώντας στον δρόμο είτε και ξαπλωμένοι ακόμη στο κρεββάτι, να λέτε την σύντομη εκείνη προσευχή που έχει πέντε λόγια («πεντάλογη» προσευχή). Είναι η προσευχή «ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΕ ΜΕ»! Αυτή η προσευχή είναι παλαιά, λεγόταν και στα χρόνια των Αγίων Αποστόλων ακόμη, όπως μαρτυρείται από την Καινή Διαθήκη. Είναι δε η προσευχή αυτή μία ομολογία πίστεως. Γιατί, όποιος ομολογεί τον Χριστό ως «ΚΥΡΙΟ», τον δέχεται ως Θεό. Όποιος έπειτα τον Χριστό τον λέει «ΙΗΣΟΥ» τον ομολογεί και ως άνθρωπο. Ομολογεί, δηλαδή, ότι ο Υιός του Θεού, Θεός ων, σαρκώθηκε στην Παναγία μας, έγινε πραγματικά άνθρωπος και έλαβε το όνομα «ΙΗΣΟΥΣ». Και τον σαρκωθέντα Αυτόν Υιόν του Θεού, τον ΙΗΣΟΥ, τον λέμε έπειτα στην προσευχή μας αυτή «ΧΡΙΣΤΟ». Με την ονομασία αυτή δεχόμαστε ότι ο Υιός του Θεού, αν και έγινε πραγματικά άνθρωπος και πήρε το όνομα «ΙΗΣΟΥΣ», όμως δεν έπαυσε να είναι Θεός. Είναι και τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Με μία λέξη: «ΧΡΙΣΤΟΣ»! Το «ΧΡΙΣΤΟΣ» σημαίνει «ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ». Βλέπετε λοιπόν, Χριστιανοί μου, ότι το «ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ» έχει όλη την πίστη μας για τον Χριστό. Είναι μία σύντομη αλλά τέλεια ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΑ, η οποία δεν χωρίζεται από την ΤΡΙΑΔΟΛΟΓΙΑ.
Και τελευταία, στην μικρή αυτή προσευχή που σας λέω, την «πεντάλογη», ερχόμαστε στον εαυτό μας και ομολογούμε με ταπείνωση ότι είμαστε αμαρτωλοί. Γι᾽ αυτό, μη έχοντας τίποτε άλλο να πούμε στον Χριστό για τα αμαρτήματά μας, λέμε το «ΕΛΕΗΣΕ ΜΕ». Δεν χρειάζεται δικαιολογία και απολογία για τα αμαρτήματά μας. «Πάσης», λοιπόν, «απολογίας απορούντες ταύτην Σοι», ω Χριστέ, «την ικεσίαν ως Δεσπότην οι αμαρτωλοί προσφέρομεν: ΕΛΕΗΣΟΝ ΗΜΑΣ»!
Χριστιανοί μου, σας εύχομαι ολόκαρδα να γεύεται η ψυχή σας τον Θεό με την προσευχή, που είναι το γλυκύτερο απ᾽ όλα. Ναί, δεν υπάρχει γλυκύτερο από την προσευχή. Είναι επικοινωνία και ένωση με τον Θεό! Αν δεν νοιώθουμε την γλύκα αυτή της προσευχής είναι δείγμα αυτό ότι δεν έχουμε προοδεύσει, ότι δεν πάμε καλά πνευματικά. Ναί, δεν πάμε καλά πνευματικά χωρίς προσευχή και ας φαίνεστε εσείς ότι κάνετε καλά έργα, κ.λπ., και ας λέγω και εγώ ότι είμαι Δεσπότης.
Προσωπικά χαίρομαι και «ζηλεύω» τις ψυχές εκείνες που αγαπούν την προσευχή και νοιώθουν τον γλυκασμό της και κλέβουν χρόνο από άλλα για την σωστική αυτή επικοινωνία με τον Θεό.
Με πολλές ευχές
† Ο Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ιερεμίας
https://iliaxtida.wordpress.com/
Θά πρέπει ν’ αγωνίζεσαι μέ κάθε τρόπο νά διατηρείς τήν ειρήνη της ψυχής καί νά μήν ενοχλείσαι άπό τίς προσβολές των άλλων. Γιά νά τό πετύχεις αυτό, θά πρέπει ν’ αγωνίζεσαι μέ όλες τίς δυνάμεις νά συγκρατήσεις τό θυμό καί νά φυλάξεις μέ προσοχή τό νου καί τήν καρδιά σου άπό απρεπείς σκέψεις καί αισθήματα.
Επομένως, θά πρέπει νά ανεχόμαστε μέ αταραξία τίς προσβολές πού μάς κάνουν οι άλλοι καί νά συνηθίσουμε τόν εαυτό μας νά έχει τέτοια πνευματική διάθεση, ώστε οι προσβολές αυτές νά φαίνονται ότι δέν απευθύνονται σέ μάς αλλά σέ άλλους. ΕΙΡΗΝΗ ΨΥΧΗΣ Διαβάστε Περισσότερα
Η Ελένη ζούσε στο Καρπενήσι και είχε παντρευτεί έναν πολύ σκληρό άνδρα ο οποίος την χτυπούσε για το παραμικρό όπως χτυπούν τα παιδιά την μπάλα στο γήπεδο. Τα βάσανα της ζωής την έκαναν να υπηρετεί στη μονή της Παναγίας της Προυσιώτισσας κάθε Δεκαπενταύγουστο. Διηγείτο η ίδια: Μια περίοδο δούλευα παραδουλεύτρα σε ένα γιατρό, που ήταν καλοπληρωτής αλλά και πολύ σκληρός σαν τον άνδρα μου. Μια μέρα πήρα τον κάδο των σκουπιδιών για να πάω να τα πετάξω και ξαφνικά άκουσα ένα κλαυθμύρισμα. Φθάνοντας στο σκουπιδότοπο άνοιξα το καπάκι και βλέπω ένα μωρό μέσα στα αίματα. Διαβάστε Περισσότερα
Ο Νεομάρτυς Άγιος Ιωάννης ο Μονεμβασιώτης – Λάρισα (21/10/1773)
Ο Άγιος Ιωάννης καταγόταν από οικογένεια λευιτική. Ο ιερέας πατέρας του είχε γεννηθεί στο Γεράκι της Λακωνίας και η μητέρα του στις Γούβες Μονεμβασιάς. Το 1770, την περίοδο των Ορλοφικών, έγινε στην περιοχή επιδρομή Αλβανών που έφερε την καταστροφή. Ο πατέρας του φονεύτηκε ενώ η μητέρα του και ο ίδιος αιχμαλωτίστηκαν… Διαβάστε Περισσότερα
Η Ελένη ζούσε στο Καρπενήσι και είχε παντρευτεί έναν πολύ σκληρό άνδρα ο οποίος την χτυπούσε για το παραμικρό όπως χτυπούν τα παιδιά την μπάλα στο γήπεδο. Τα βάσανα της ζωής την έκαναν να υπηρετεί στη μονή της Παναγίας της Προυσιώτισσας κάθε Δεκαπενταύγουστο. Διηγείτο η ίδια: Μια περίοδο δούλευα παραδουλεύτρα σε ένα γιατρό, που ήταν καλοπληρωτής αλλά και πολύ σκληρός σαν τον άνδρα μου. Μια μέρα πήρα τον κάδο των σκουπιδιών για να πάω να τα πετάξω και ξαφνικά άκουσα ένα κλαυθμύρισμα. Φθάνοντας στο σκουπιδότοπο άνοιξα το καπάκι και βλέπω ένα μωρό μέσα στα αίματα.
«Παναγιά μου τι να κάνω; Να γυρίσω στο γιατρό δε γίνεται γιατί αυτός το πέταξε, όμως αν το πάρω στο σπίτι ο άντρας μου θα με σφάξει σαν λαμπριάτικο αρνί».
Το πήρα, το φίλησα σκουπίζοντας τα αίματα και το έσφιξα στην αγκαλιά μου γιατί ήταν ο χειμώνας πολύ παγερός. Όταν έφθασα στο σπίτι δεν ήταν κανείς. Είπα μέσα μου: «Ο Θεός είναι μαζί μου και αφού το έπλυνα το τύλιξα σε μια παλιά μου πουκαμίσα και το σταύρωσα προσευχόμενη: «Παναγία μου Προυσιώτισσα, χαρίτωσέ το να μην κλάψει. Και το θαύμα έγινε. Το μωρό για δυο χρόνια δεν έκλαψε! Το τάιζα κρυφά και το κοίμιζα κάτω από το κρεβάτι μας. Όταν ερχόταν ο άνδρας μου η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά.
Πέρασε ο καιρός και το παιδί άρχισε να μπουσουλά. Οπότε ένα μεσημέρι εκεί που τρώγαμε ξετρύπωσε το μωρό και ήρθε κάτω από το τραπέζι. Μόλις το είδε ο άνδρας μου τα μάτια του γυάλισαν σαν του λιονταριού. Τι είναι αυτό; μου λέει. Τότε έκαμα τον σταυρό μου και του είπα το μυστικό. Συγκινήθηκε και το δέχθηκε σαν να ήταν δικό του. Το παιδί αυτό τώρα έχει παντρευτεί και εργάζεται στο Καρπενήσι. Από το παιδί αυτό έχω ένα ποτήρι νερό, ενώ από τα δικά μου τίποτα.
Αρχιμανδρίτου Γρηγορίου, ηγουμένου Ι.Μ. Δοχειαρίου,
«Μορφές που γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας»
http://www.inagiounikolaoutouneou.gr/
Η αγάπη, ο σεβασμός και η τιμή των πιστών για το πρόσωπο της Θεοτόκου Μαρίας εκδηλώθηκαν από πολύ νωρίς, από την αρχή της σωτηρίου οικονομίας, όπως λέγουν οι άγιοι θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίας μας, και είναι τόσο μεγάλη, ώστε αδυνατεί ο ανθρώπινος λόγος να περιγράψει τα αισθήματα αυτά επαρκώς.
Από αυτήν την αγάπη, την τιμή και την ελπίδα στην μεσιτεία της προς τον μέγα και Μόνο Μεσίτη Χριστό και Υιό της, κατά το ανθρώπινον η Εκκλησία καθιέρωσε να τελείτε κατά την περίοδο της νηστείας του Δεκαπενταυγούστου, η ιερή Ακολουθία του Μικρού και του Μεγάλου Παρακλητικού Κανόνος εναλλάξ, εκτός των εορτών της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Διαβάστε Περισσότερα
Γράφεις για το θυμό στην καρδιά του ανόητου. Ο θυμός από μόνος του, είναι φυσικός. Όπως τα νεύρα στο σώμα. Είναι και αυτός νεύρο ψυχής. Και οφείλει να τον μεταχειρίζεται ο καθένας εναντίον των δαιμόνων, ανθρώπων αιρετικών, και σε όσους τον εμποδίζουν από το δρόμο του Θεού. Εάν δε θυμώνεις κατά των ομοψύχων αδελφών ή γίνεσαι έκτος εαυτού, χαλάς τα έργα των χεριών σου, γνώριζε ότι πάσχεις από κενοδοξία και κάνεις παράχρηση του νεύρου της ψυχής. Απαλλάσσεσαι δε με την αγάπη προς όλους και την αληθινή ταπεινώση. Διαβάστε Περισσότερα
Επιλογές από Εκδηλώσεις του Συλλόγου σε Βίντεο
κλικ στον σύνδεσμο
Aυγουστίνος Καντιώτης
Επισκέψεις
