Kάποιος που είχε πρόβλημα αρκετά σοβαρό και πήγε και κλαιγότανε στο γέροντα και ξανακλαιγόταν, του λέει, αφού ήταν ανθρωπίνως άλυτο. «Άκου, παιδί μου, σου εμπιστεύτηκε ο Θεός ένα μικρό πειρασμό, μία μικρή δυσκολία, ένα προβληματάκι… Κι εσύ αντί να χαρείς γι’ αυτό που σου εμπιστεύτηκε, κάθεσαι και στενοχωριέσαι; Πές, Χριστέ μου, να είναι ευλογημένο! Αφού εσύ επέλεξες αυτό, ή η… Διαβάστε Περισσότερα →

Εχεις αναρωτηθεί γιατί στην εκκλησία λέμε συνέχεια: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με»; Δεν φτάνει μία φορά; Φτάνει και μία, φτάνει και μισή, φτάνει και καμία. Αν το πει η καρδιά σου δυνατά, δεν είναι ανάγκη να το πουν τα χείλη. Αλλά το θέμα είναι να καταλάβει ο νους αυτά τα λόγια. Ο νους. Αυτός ο νους ο ασθενικός, που πιστεύει χίλια άλλα πράγματα, ταραγμένα και μπερδεμένα. Αυτός ο νους που έπειτα γεμίζει σύγχυση και πανικό, και είναι φοβισμένος. Αυτός ο νους είναι ανάγκη να ποτιστεί με τέτοιες έννοιες: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Διαβάστε Περισσότερα →

«…Οι Δεσποτικές και Θεομητορικές εορτές μετουσιώνονται σε μεγάλες πνευματικές χαρές για όσα ο Θεός εδωροφόρησε αγαθά στους ανθρώπους από τότε που «εφανερώθη εν σαρκί».
Συγκεκριμένα οι Μοναχοί και ειδικά στο Άγιο Όρος του Άθω, εορτάζουν την Γέννηση του Θεού Λόγου σχεδόν κάθε μέρα χάρις στις νυχθήμερες ιερές Ακολουθίες.
Πράγματι στις αδιάλειπτες λατρείες που επιτελούνται στις Βυζαντινές Μονές, στις Σκήτες, στις Καλύβες και τα Ησυχαστήρια, κατά τις Θ. Λειτουργίες και τις άλλες μυσταγωγικές ακολουθίες ψέλνονται ύμνοι που έχουν ως κέντρον την Σάρκωση του Θεού και τη σωτηρία του κόσμου.

Κατά την ημέρα των Χριστουγέννων οι μονάζοντες είναι προετοιμασμένοι για την υποδοχή του Θ. Βρέφους, ώστε με ψυχική μέθεξη, με μετάρσιον νουν και «καιομένη καρδία» να ψάλλουν ενθέως τη δόξα του εν υψίστοις Θεού, ορώντες «θεωρητικώς» ή εκστατικά το «μυστήριον ξένον και παράδοξον» και, συνεπαρμένοι από την μυστική θέα των αθεάτων και νοητών κόσμων, να βλέπουν νοητά και εν πίστει ωσάν «θρόνον χερουβικόν την Παρθένον» και την Φάτνην «ως χωρίον ενώ εκλήθη ο αχώρητος, Χριστός ο Θεός…». Διαβάστε Περισσότερα →

Με τις πρεσβείες του Αγίου Νεκταρίου αενάως για την σωτηρία μας και την σιωπή μας. Ένας αδελφός ρώτησε τον αββά Παμβώ, αν είναι καλό να επαινούμε τον πλησίον. Και του είπε: «Καλύτερα είναι να σωπαίνουμε». Καλό ταξίδι με χωριστά πανιά σε άλλους δρόμους αναζήτησης και υδάτινους ωκεανούς.

Ανάμεσα στο ψέμα και την αλήθεια
υπάρχει η διέξοδος της σιωπής.

[…] Βγαίνω στην αυλή. Πολύς ο θόρυβος, οι συνομιλίες, οι φωνές. Νιώθω τον πόνο μιας πληγωμένης σιωπής. Προσπαθώ ν’αφήσω τους ήχους να περνούν από τ’ αυτιά μου, χωρίς να δίνω σημασία. Πόσο θα ήθελα να ήμουν μόνος σ’αυτόν τον χώρο!

Έχω την βεβαιότητα, πως ο αέρας είναι γεμάτος μυστικές φωνές, που δεν μπορώ ν’ αφουγκραστώ. Κάθε μου βήμα μεγαλώνει τη δίψα μου για λίγη ησυχία. […] Εύκολα γίνεται πικρή η ματιά σου μπροστά στην αδυναμία των ανθρώπων. Το μυαλό σου σκορπίζεται εύκολα στην παρατήρηση των άλλων. Συμμάζεψε όσο μπορείς το βλέμμα σου, περιόρισε όσο μπορείς τη διάσπαση του νου σου. Δεν έχει καλό τέλος αυτός ο δρόμος. Θα συνηθίσεις να διακρίνεις αμέσως τα λάθη των άλλων, αλλά θα το πληρώσεις με μεγάλη μοναξιά. Διαβάστε Περισσότερα →

Ὁ κυρ Μανώλης ἦταν ἤσυχος ἄνθρωπος. Aγαθός καί λιγάκι ἀφελής. Εἶχε δέκα τέσσερα χρόνια νεωκόρος στούς Ἁγίους Ταξιάρχες. Πρίν ἦταν σέ ἄλλη ἐπαρχία κι ἦταν κι ἐκεῖ νεωκόρος, ἔτσι εἶχε πεῖ. Ὄχι πώς ἔνοιαζε καί κανένα… Ἦταν κι ὁ ἐφημέριος πού τόν προσέλαβε, ὁ παπα-Θεοδόσης, ἄνθρωπος ἄδολος. Κάποια Κυριακή, ξεκίνησε ὁ νεωκόρος πρωί-πρωί γιά τόν ναό. Θά εἶχαν μουσαφιραίους παπάδες ἀπό ἄλλη Μητρόπολη. Ὁ Δεσπότης εἶχε ζητήσει ἀπό τόν παπα-Θεοδόση νά τούς φιλοξενήσει συλλειτουργούς στόν ναό του.

Διαβάστε Περισσότερα →

Μεγάλη χαρά προξένησε σε ολόκληρη την Πιερία η αναγγελία εκλογής του νέου Επισκόπου Αρούσας και Κεντρικής Τανζανίας κ. Αγαθονίκου (Νικολαΐδη), κληρικού της Ιεράς Μητροπόλεως Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος.

Ο νέος Επίσκοπος υπηρέτησε ως ιερέας στην Τανζανία, ενώ τα τελευταία δύο χρόνια υπήρξε στενός συνεργάτης του Μακαριωτάτου Πατριάρχου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ. Θεοδώρου στην Αλεξάνδρεια, όπου απεσπάτο από την Ιερά… Διαβάστε Περισσότερα →

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια οι ομάδες εθελοντών της Ενορίας του Αγίου Ελευθερίου Αχαρνών στηρίζουν ψυχολογικά και υλικά τους νεαρούς κρατουμένους, αποδεικνύοντας στην πράξη ότι η ανθρωπιά είναι μόνο επιλογή.

Η πενταμελής ομάδα που επισκέπτεται τη φυλακή συναντάται με ένα, δύο ή, το πολύ, τρία παιδιά και συζητά μαζί τους για περίπου μία με μιάμιση ώρα. «Η προσέγγιση γίνεται σιγά σιγά και δεν είμαστε εκεί για να κατακρίνουμε κανέναν. Είμαστε εκεί για να ανταλλάξουμε απόψεις.

Δεν είναι λίγες οι στιγμές που δακρύσαμε, αγκαλιαστήκαμε, συγκινηθήκαμε. Εχουμε φτάσει στο σημείο να μην μπορούμε να αρθρώσουμε λέξη. Γι’ αυτό και αρκετά παιδιά ζητούν να μας ξαναδούν ή, μόλις φτάσουμε, αφήνουν οποιαδήποτε άλλη εργασία, για να έρθουν να μας χαιρετήσουν.

Στα τέσσερα χρόνια επισκέψεων μόνο μία φορά δεν ήθελε κάποιο παιδί να έρθει να μας μιλήσει. σχολιάζει ο κ. Τριανταφυλλόπουλος. Διαβάστε Περισσότερα →

Δεν είναι ακαδημαικός,ούτε εφευρέτης,ούτε εξωγήινος. Είναι εθνικός ήρωας στην Ουκρανία παρότι είναι Ρουμάνος. Γιατί; Επειδή είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ.
Είναι 50 ετών και έχει 400 παιδιά. Τα 33 από αυτά τα έχει υιοθετήσει, ενώ έχει την κηδεμονία των υπόλοιπων. Τα μεγαλώνει σε δύο μοναστήρια. Στο Μπαντσένι και στο Μποιάν.
Πρόκειται για τον επίσκοπο Λογγίνο. Τον γνωρίσατε πρώτη φορά μέσα από την ταινία «ΤΟ ΦΡΟΥΡΙΟ». Όταν γυρίστηκε η ταινία ήταν ο ιερομόναχος Μιχαήλ (Ζαρ).

Ξέρω ότι αυτή η ταινία άγγιξε πολλές ψυχές. Ξέρω πως άγγιξε τις ευαίσθητες χορδές πολλών. Είναι μία ταινία για αγγέλους και αγίους ή αλλιώς για αγάπη και χριστιανική ομολογία. Είναι για την ψυχή μία δοκιμασία. Η παρουσία του Θεού σε αυτό το μοναστήρι είναι έντονη, τα θαύματα καθημερινά. Διαβάστε Περισσότερα →