Παναγιώτης

Είμαστε πιστοί εμείς οι βαπτισμένοι ορθόδοξοι χριστιανοί που δεν λαμβάνουμε υπόψη καθόλου τις υποχρεώσεις, τις οποίες αναλάβαμε έναντι του Θεού και της Εκκλησίας κατά την ώρα του Μυστηρίου του Βαπτίσματος; Εμείς οι οποίοι “ελαφρά τη καρδία” βρίζουμε τα άγια Ονόματα, που πάμε και ρωτάμε το διάβολο και τα όργανά του και εντάσσουμε τον εαυτό μας σε σχήματα αντίθετα με το Ευαγγέλιο και την Ορθοδοξία;

Είμαστε πιστοί εμείς οι βαπτισμένοι ορθόδοξοι χριστιανοί, οι οποίοι χωρίς σοβαρό λόγο δεν εκκλησιαζόμαστε τακτικά, δεν εξομολογούμαστε και δεν κοινωνούμε ή κοινωνούμε απροετοίμαστοι, χωρίς ευλογία πνευματικού, μια και τις περισσότερες φορές στερούμαστε πνευματικού και αυτοσχεδιάζουμε στην πνευματική ζωή;

Είμαστε πιστοί εμείς οι βαπτισμένοι ορθόδοξοι χριστιανοί, οι οποίοι δεν έχουμε καν την εύλογη περιέργεια να διαβάσουμε έστω και μια φορά το θείο λόγο, ενώ από την άλλη μεριά με τις ώρες παρακολουθούμε “ακοή και βλέμματι” όλα τα αισχρά και σατανικά παίγνια του Εωσφόρου μέσω της τηλεοράσεως;

Είμαστε πιστοί εμείς οι βαπτισμένοι ορθόδοξοι χριστιανοί, οι οποίοι δεν ενδιαφερόμαστε για το πολυτιμότερο αγαθό πάνω στη γη που είναι η ψυχή μας και η σωτηρία της και δεν κάνουμε κανένα αγώνα για την υπερνίκηση των παθών μας; Ούτε τον Σταυρό μας καλά καλά δεν ξέρουμε να κάνουμε. Ούτε τον εαυτό μας σώζουμε ούτε άλλους βοηθούμε να σωθούν.

Είμαστε πιστοί εμείς οι βαπτισμένοι ορθόδοξοι χριστιανοί, οι οποίοι δεν θέλουμε λίγο να κουραστούμε και να αναλάβουμε τις γονεϊκές ευθύνες μας και γι΄ αυτό χωρίς πολλή σκέψη φονεύουμε τα αγέννητα παιδιά μας, ζούμε όπως θέλουμε, μιλάμε για όλα, όταν όμως έρχεται η ώρα να ομολογήσουμε τις ενοχές μας και να υπερασπισθούμε την πίστη μας, γινόμαστε αφωνότεροι των ιχθύων; Διαβάστε Περισσότερα

 
Η ζωή της πλειοψηφίας των αγιορειτών πατέρων, όπως και όλων των Αγίων, συνιστά εξάπαντος ένα αφανές, τεράστιο, ακατάληπτο και άρρητο μυστήριο, ένα μυστικό γεγονός. Ο Θεός επιτρέπει ενίοτε να αποκαλύπτονται τα ύψη, οι αρετές και τα θαυμαστά της αγιότητος των μεγάλων αυτών αγωνιστών του Πνεύματος, που πέταξαν τα πάντα από πάνω τους «ίνα Χριστόν κερδήσωσι» (Φιλ. 3:8). Και τούτο, προς δόξαν των τέκνων Του (Α’ Βασ. 2:30) και για πνευματική ωφέλεια και ενίσχυση των υπολοίπων αδελφών Του εν Εκκλησία. Οι εραστές αυτοί του Ιησού, οι ήρωες του Παρακλήτου, στην αόρατη μάχη τους κατά του αρχεκάκου όφεως, φτάνουν στα ακρότατα όρια της υψοποιού ταπεινώσεως και αποφεύγουν την πρόσκαιρη και μάταιη δόξα των εγκοσμίων, επιθυμούν δε και την μετά θάνατον αφάνεια και αδοξία, πλήρεις όντες της άκτιστης δόξης και «εκστατικής» ευτυχίας, που βιώνουν στους κόλπους της Τριαδικής Θεότητος. Διαβάστε Περισσότερα

ΙΕΡΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΑΓΡΥΠΝΙΑ 

1η – 2α Δεκεμβρίου

Επί τιμή και μνήμη του Οσίου Πατρός ημών
Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου

Την 1ην Δεκεμβρίου, ημέραν Δευτέραν,
και περί ώραν 8.30 μ.μ.,
θα τελεσθη εις την Ιεράν Μονήν
και εις το ομώνυμον Ιερόν Παρεκκλήσιον
του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου
του τε Ευεργέτου ημών
Ιερά Αγρυπνία
επί τιμή καί μνήμη
του Οσίου Πατρός ημών
Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου.

Ἀγαπητοί μου ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, μέλη καί συνεργάτες τῆς Ἀδελφότητας Ὀρθοδόξου Ἐξωτερικῆς Ἱεραποστολῆς, σᾶς εὔχομαι νά ἔχετε τήν εὐλογία καί τή χαρά τοῦ Χριστοῦ μας.

Διαβάζουμε στό 16ο κεφάλαιο τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων ὅτι εὑρισκόμενος ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μέ τήν συνοδεία του στά μέρη τῆς Μυσίας, κοντά στό Ἀδραμύτιο καί τήν Πέργαμο, σκέφτηκαν νά προχωρήσουν πρός τή Βιθυνία γιά τό ἔργο τοῦ Εὐαγγελίου. Ἐμποδίστηκαν ὅμως ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα»· «καὶ οὐκ εἴασεν αὐτοὺς τὸ Πνεῦμα». Κατέβηκαν λοιπόν στήν Τρωάδα καί ἐκεί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος εἶδε σέ ὅραμα ἕνα Μακεδόνα νά τόν παρακαλεῖ καί νά τοῦ λέει στά ἑλληνικά «διαβὰς εἰς Μακεδονίαν βοήθησόν ἡμιν» (Πράξ. ιστ΄ 9).

Ἔτσι, ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν μετέβη στούς Φιλίππους (σημερινή Καβάλα), ὄπου ἀρχισε τό Ἱεραποστολικό του ἔργο στά μέρη τῆς Ἑλλάδος.

Βλέπουμε λοιπόν ὅτι οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι ἐκήρυτταν τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ ἐμπνεόμενοι καί καθοδηγούμενοι ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα.

Βαπτίσεις στο Viti Levu, Φίτζι

Βαπτίσεις στο Viti Levu, Φίτζι

Τέτοια πράγματα συμβαίνουν καί στή ζωή καί τό ἕργο τῶν Ἱεραποστόλων κάθε ἐποχῆς, καθότι ἡ Ἱεραποστολή γίνεται ἀπό ἀνθρώπους ἀλλά εἶναι ἔργο Θεοῦ.

Σήμερα πού μιλᾶμε ὁ ἐπικεφαλῆς τῆς Ἱεραποστολῆς στή Νέα Ζηλανδία καί στά νησιά Φίτζι Μητροπολίτης Ἀμφιλόχιος εἶχε ἀποφασίσει μέ τήν σύμφωνη γνώμη τοῦ Σεπτοῦ μας Οἰκ. Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου καί τῇ συμβουλῇ εὐλαβοῦς ἰατροῦ καί ἱεραποστόλου νά ὑποβάλει παραίτηση ἀπό τῆ θέση του γιά λόγους ὑγείας. Ὄμως «ἄλλαι μέν βουλαί ἀνθρώπων, ἄλλα δέ Θεός κελεύει» Διαβάστε Περισσότερα

Εχθές μίλησα με έναν άνθρωπο πολύ προσωπικά. Μου είπε και του είπα βαθιές εσωτερικές αλήθειες. Πόνους, τραύματα, αστοχίες, αδυναμίες, ανείπωτες επιθυμίες, στοιχειωμένα όνειρα, πτώσεις και ανατάσεις.
Και αυτός που είπε τα δικά του, την δική του καθημερινή πάλη και ιστορία. Μιλούσαμε ώρες. Μα να δεις, ότι δεν κουράστηκα καθόλου. Πράγμα σπάνιο για μένα. Δε μου συμβαίνει συχνά.
Μα δεν κουράστηκα, γιατί με καταλάβαινε δίχως να πρέπει να του εξηγώ πολλά. Δίχως ερωτήσεις που τις πιο πολλές φορές κρύβουν ανασφάλειες και αμυντικές εκλογικεύσεις του ψυχισμού μας. Ξέρεις, τότε που ρωτάς πολλά για να μην πεις τίποτα στο τέλος. Διαβάστε Περισσότερα

Υπομονή. Πρόκειται για μια μεγάλη αρετή.

Είναι το μυστικό της αγιότητας.

Είναι γλυκιά και γενναία αρετή.

Είναι το κλειδί για όλες τις κλειδαριές.

Είναι το φάρμακο για όλες τις αρρώστιες.

Είναι η σταθερή αντιμετώπιση όλων των αντιξοοτήτων της ζωής.

Τί σημαίνει υπομονή; – Υπομονή σημαίνει την ολόψυχη υποταγή στο θείο θέλημα. Δηλ. Μένω κάτω από το άγιο θέλημα και την όποια απόφαση του Θεού και περιμένω την έκβαση του πειρασμού και της δοκιμασίας επιμένοντας εν τω μεταξύ στην προσευχή. Διαβάστε Περισσότερα

 

 
Στο λίγο διάστημα που νέος έμεινα στη μονή Φιλόθεου, άκουγε κάθε βράδυ τους λογισμούς μου με προσοχή, υπομονή, αγάπη, καλοσύνη κι ευγένεια. Είχε μία γλυκύτητα στην καρδιά του και μια χάρη στον λόγο του που σ’ αιχμαλώτιζε. Επρόκειτο πράγματι για σεβάσμιο κι ενάρετο Ιερομόναχο. Γεννήθηκε στον Βόλο το 1940 ο κατά κόσμον Απόστολος Γεωργίου Κουτσιμπός.
Το 1963 προσήλθε στη συνοδεία του Γέροντος Εφραίμ στο Λαυριώτικο Κελλί του Αγίου Αρτεμίου στην Προβάτα. Εκάρη μοναχός το 1964. Κατόπιν ακολούθησε τον Γέροντά του στη μονή Φιλόθεου. Η υπακοή του ήταν πάντοτε ολόθερμη και άμεμπτη. Παρά την όχι καλή του υγεία, ζούσε με μισό νεφρό, ήταν πρόθυμος σε κάθε διακονία. Οι πειρασμοί και οι δοκιμασίες τον καλλιέργησαν. Το 1971 χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος. Το 1980 προσήλθε στη μονή Ξηροποτάμου. Στις 9.3.1981 κατεστάθη πρώτος ηγούμενος της κοινοβιακής πλέον μονής.
Αγωνίσθηκε και δημιούργησε ένα λαμπρό κοινόβιο. Κατά μαρτυρίες πολλών, «χωρίς ενδοιασμούς θα μπορούσαμε να πούμε ότι επρόκειτο για μια γνήσια οσιακή και πατερική προσωπικότητα, που συνδύαζε πολλά φυσικά και ψυχικά χαρίσματα με ένα πλούτο ταπεινώσεως και πνευματικής διακρίσεως, που ο αγώνας του και η πολύπλευρη μοναχική πείρα του του εχάρισαν». Διαβάστε Περισσότερα

Ο ιερέας μόλις είχε τελειώσει το συμβούλιο με την εκκλησιαστική επιτροπή. Είχε βραδιάσει πια. Η βροχή έκανε τους δρόμους να γυαλίζουν στο φως του φεγγαριού. Μπήκε στο αμάξι του και πήρε τον δρόμο για το σπιτικό του. Ήταν πολύ κουρασμένος. Σωματικά αλλά και ψυχικά. Όλη την ημέρα άκουγε τα προβλήματα του κόσμου προσπαθώντας να καθοδηγήσει, προσπαθώντας να μην αποκάμει ο ίδιος με αυτά που άκουγε δίνοντας συγχρόνως συγχώρεση και ελπίδα.Καθώς είχε διασχίσει σχεδόν όλη την διαδρομή για το σπίτι του ξαφνικά πάτησε φρένο μπροστά σε ένα μαγαζί που πουλούσε σάντουιτς. Κατέβηκε και με δυο τρία γρήγορα βήματα μπήκε μέσα στο κατάστημα. Η βροχή είχε δυναμώσει. Τα γυαλιά μυωπίας του θόλωσαν. Τα έβγαλε και τα σκούπισε με το εσώρασό του. Διαβάστε Περισσότερα

Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΟ VIBER. Πατήστε τον σύνδεσμο
Επιλογές από Εκδηλώσεις του Συλλόγου σε Βίντεο
εικόνα κλικ στον σύνδεσμο εδώ

Aυγουστίνος Καντιώτης
Ηχητικές Ομιλίες
Συναξαριστής
Είναι μαζί μας
Επισκέψεις
Flag Counter