Διαφορετικά βλέπουν τά μάτια τῶν ἀνθρώπων καί διαφορετικά ὁ Θεός. Λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος: «Εἶδα ἄνθρωπον πού φανερά ἁμάρτησε, ἀλλά μυστικά μετενόησε. Καί αὐτόν πού ἐγώ τόν κατέκρινα ὡς ἀνήθικον, ὁ Θεός τόν θεωροῦσε ἁγνόν, διότι μέ τήν μετάνοιάν του Τόν εἶχε ἐξευμενήσει πλήρως».

Εἰς τήν παροῦσαν ζωήν, ὁ ἕνας, μικρός ἤ μεγάλος, θά κρίνεται πάντοτε ἀπό τούς ἄλλους. Εἰς τήν μέλλουσαν ὅμως ζωήν, οἱ πολλοί, δηλαδή οἱ πάντες, θά κριθοῦμε ἀπό τόν Ἕναν! Τόν Θεόν. Ἡ ἀπόφασις διά τούς πολλούς θά εἶναι τότε ἡ ἐτυμηγορία τοῦ Ἑνός. Ἐδῶ, εἰς αὐτήν τήν ζωήν, οἱ κρίσεις τῶν ἀνθρώπων διά τούς ἄλλους στηρίζονται σέ ὅ,τι βλέπουν μόνον ὡς θεατές. Ἡ κρίσις τοῦ Θεοῦ δι᾽ ὅλους μας ὅμως, βασίζεται εἰς ὅσα Ἐκεῖνος γνωρίζει, ὡς τέλειος καρδιογνώστης. Διαβάστε Περισσότερα →

Ήτανε μια γνώ­ριμη φιγούρα στο μεγάλο κεντρικό νοσοκομείο. Ένας ανθρωπάκος μετρίου αναστή­ματος και απροσδιόριστης ηλικίας, ντυμένος με πολύ απλά αλλά πεντακάθαρα ρούχα. Περνούσε δίπλα σου σα θρόισμα λεπτής αύρας. Ελάχιστοι είχαν ακούσει την ομιλία του και ακόμα λιγότεροι γνώριζαν κάτι γι’ αυτόν.
Άλαφροπατώντας πλησίαζε τους ασθενείς, μιλώντας χαμηλόφωνα, πράγμα πού δυσκόλευε όσους στέκονταν μακρύτερα ν’ ακούσουν τη συνομιλία. Μετά οι περισσό­τεροι άνοιγαν την τσάντα τους και κάτι του έδιναν, που χανόταν στις μεγάλες εσωτερικές τσέπες απ’ τό πανω­φόρι του. «Άλλος ένας ζητιάνος», μονολογούσαν όσοι τον έβλεπαν, «βρήκε καλό πόστο για το… μεροκάματο». Μετά, με την ίδια ανάλαφρη περπατησιά περιφερόταν σε γραφεία, στο κυλικείο και πάντοτε επέστρεφε φρον­τίζοντας να έχει τελειώσει το επισκεπτήριο, την ώρα πού άδειαζαν οι θάλαμοι, ώστε να τον παρατηρούν όσο το δυνατόν λιγότερα μάτια. Διαβάστε Περισσότερα →

Λιμάνια πνευματικά οι ναοί
Με λιμάνια μέσα στο πέλαγος μοιάζουν οι ναοί, που ο Θεός εγκατέστησε στις πόλεις· πνευματικά λιμάνια, όπου βρίσκουμε απερίγραπτη ψυχική ηρεμία όσοι σ’ αυτά καταφεύγουμε, ζαλισμένοι από την κοσμική τύρβη. Κι όπως ακριβώς ένα απάνεμο κι ακύμαντο λιμάνι προσφέρει ασφάλεια στα αραγμένα πλοία, έτσι και ο ναός σώζει από την τρικυμία των βιοτικών μεριμνών όσους σ’ αυτόν προστρέχουν και αξιώνει τους πιστούς να στέκονται με σιγουριά και ν’ ακούνε το λόγο του Θεού με γαλήνη πολλή.
Ο ναός είναι θεμέλιο της αρετής και σχολείο της πνευματικής ζωής. Πάτησε στα πρόθυρά του μόνο, οποιαδήποτε ώρα, κι αμέσως θα ξεχάσεις τις καθημερινές φροντίδες. Πέρασε μέσα, και μια αύρα πνευματική θα περικυκλώσει την ψυχή σου. Αυτή η ησυχία προξενεί δέος και διδάσκει τη χριστιανική ζωή· ανορθώνει το φρόνημα και δεν σε αφήνει να θυμάσαι τα παρόντα· σε μεταφέρει από τη γη στον ουρανό. Διαβάστε Περισσότερα →

Κυριακὴ Τελώνου καὶ Φαρισαίου. Ἡ πρώτη Κυριακὴ ποὺ προσδιορίζει τὴν ἔναρξη τῆς κατ᾿ ἐξοχὴν κατανυκτικῆς καὶ ἰδιαίτερα εὐλογημένης αὐτῆς περιόδου τοῦ ἔτους, τοῦ Τριωδίου. Ἡ περίοδος αὐτή ἔχει γιὰ ἐντελῶς τεχνικοὺς λόγους πάρει τὸ ὄνομα Τριώδιο, διότι οἱ κανόνες ποὺ διαβάζονται στὴν ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου, ἔχουν τρεῖς ὠδές. Ἔχει ὅμως καὶ ἄλλα ἰδιαίτερα χαρακτηριστικά, μορφολογικά καὶ κυρίως πνευματικά, ἕνα ἐκ τῶν ὁποίων εἶναι τὰ τρία κατανυκτικὰ τροπάρια, τὰ ὁποῖα ψάλουμε ἀμέσως μετὰ τὴν ἀνάγνωση τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Ὄρθρου.

Τὸ πρῶτο ἀρχίζει ὡς ἐξῆς: «Τῆς μετανοίας ἄνοιξόν μοι πύλας, Ζωοδότα»• τὸ δεύτερο: «Τῆς σωτηρίας εὔθυνόν μοι τρίβους, Θεοτόκε» καὶ τὸ τρίτο: «Τὰ πλήθη τῶν πεπραγμένων μοι δεινῶν, ἐννοῶν ὁ τάλας». Τὰ τρία αὐτὰ κατανυκτικὰ τροπάρια δανείζονται εἰκόνες, λέξεις, ἐκφράσεις καὶ θεματολογία ἀπὸ τὶς τρεῖς εὐαγγελικὲς περικοπὲς τῶν πρώτων Κυριακῶν τοῦ Τριωδίου ἀντιστοίχως, γιὰ νὰ μᾶς περιγράψουν τὸ μεγάλο γεγονὸς τῆς προσωπικῆς μετανοίας μας. Διαβάστε Περισσότερα →

Σκεφτόμουνα όλες τις “άγιες” αυτές μέρες που προηγήθηκαν της ημέρας των εκλογών και πόσο έντονα ζήσαμε τον προεκλογικό αγώνα, τι ωραία πράγματα ακούσαμε, είδαμε ένα ολόκληρο κόσμο να γελάει, να παίζει μπάλλα, να παίζει το τραινάκι, να μιλάει για αεροπλάνα και βαπόρια, να διαδηλώνει στους δρόμους, να κατακλύζει γραφεία και τηλεοπτικά παράθυρα, να βγαίνει σε μπαλκόνια, να εκκλησιάζεται… Ζωντάνια, παλμός και ενθουσιασμός… “Γιατί χαίρεται και χαμογελά ο κόσμος πατέρα;…Να η Ελλάδα μας, είπα. “Ελλαδάρα μας, γειά σου…”

Πίσω όμως από όλα αυτά άκουσα μυστικές ευχές και θερμές προσευχές, αγωνία και λαχτάρα, ανθρώπους να παρακαλούν με πίστη μπροστά σε εικόνες για την πατρίδα, να σταυροκοπιούνται, και να τους απασχολεί ειλικρινά το μεγάλο σπίτι που λέγεται Ελλάδα, η μεγάλη μας οικογένεια, η πατριά του Έθνους μας. Να μιλάνε με πόνο για το μέλλον της πατρίδας, να συζητούν παλιές και νέες προφητείες για μαρμαρωμένο βασιλιά που ξαναζωντανεύει, για το Αιγαίο μας και την Κύπρο μας και να ζούν σε κάθε κύτταρό τους την ανάσα μιας πατρίδας καταπληγωμένης και ρημαγμένης, απελπισμένης και διαρκώς προδομένης μέσα στην ιστορία. Διαβάστε Περισσότερα →

Tον περίμενα κάθε βράδυ. Ποτέ δεν ανταλλάσσαμε πολλές κουβέντες τέτοια ώρα. Η απογευματινή βάρδια τέλειωνε στις 11 μ.μ. Το κλειδί του έμπαινε στην πόρτα, σχεδόν αθό­ρυβα, στις 12. Το ρολόι αυτή τη μέρα έδειχνε ήδη 12:20′. Μια σκιά ανησυχίας με κάλυψε. 12:30′, 12:40′. Το κλειδί ξεκλείδωσε απαλά την πόρτα. Ο γιος μου φαινόταν πιο κουρασμένος απόψε. Προσπάθησα με μια ματιά να διαβάσω τα μάτια του…

—Κοιμούνται οι άλλοι; με ρώτησε. ‘Εγνεψα, ναι.

—Κάτσε να σου πω, μάνα, είπε πονεμένα.
Εσύ, πού μας μεγάλωσες μόνο με την ευχή του πατέρα μας, με τόσους κόπους, θα καταλάβεις καλύτερα από μένα.

Στήν είσοδο είναι καθισμένη η κ. Σοφία, με τον Αντωνάκη και τη Γλυκερία. Ταλαιπωρημένοι, αναστατωμένοι, παγωμένοι. Διαβάστε Περισσότερα →