Χριστιανοί μου,

1. Σας εύχομαι η καλή σας καρδιά να αγαπάει θερμά τον Χριστό και την Παναγία μας. Αυτό θα γλυκαίνει τον πόνο μας και τις δυσκολίες στην ζωή μας.

Γι᾽ αυτό και στην προσευχή σας κάθε μέρα να λέτε: Χριστέ μου, στερέωσέ μου την πίστη μου και την αγάπη μου σε Σένα και ό,τι και να μου συμβεί να μην φύγω ποτέ από Σένα. Ναί, χριστιανοί μου. Ό,τι και να μας συμβεί, όσες δυσκολίες και αν έρθουν κατ᾽ επάνω μας να μην μας κάνουν αυτές να κλονιστούμε στην πίστη μας στον Θεό. Όταν στην ζωή μας μας συμβαίνει κάτι αντίθετο απ᾽ αυτό που θέλαμε, να λέμε: Α, για το καλό μου ήταν που μου συνέβηκε έτσι.

2. Να προσεύχεστε, χριστιανοί μου! Ο καλός και προοδευμένος χριστιανός διακρίνεται από την αγάπη του στην προσευχή. Αλλά να την γεύεστε την προσευχή, να την λέτε με την καρδιά σας. Πέρα δε από την ατομική προσευχή που θα λέτε, για δικά σας προσωπικά αιτήματα, να λέτε και προσευχές που έχει καθορίσει η Εκκλησία μας. Όπως το «Πάτερ ημών…», το «Θεοτόκε Παρθένε…» και άλλες. Ωραίο ακόμη είναι να λέτε κάθε μέρα κάτι, έστω και λίγο, αν δεν μπορείτε πολύ, από τους «Χαιρετισμούς της Παναγίας» μας. Έχει δύναμη αυτή η προσευχή, οι Χαιρετισμοί στην Παναγία. Οπωσδήποτε όμως κάθε μέρα, είτε το πρωί είτε το βράδυ πριν από τον ύπνο, να λέτε το «Πιστεύω…». Αυτό έχει συνοπτικά όλη την πίστη μας. Στην προσευχή μας, για να γίνει αυτή εισακουστή από τον Θεό, πρέπει να ομολογούμε την ορθή πίστη μας, γι᾽ αυτό πρέπει να λέμε το «Πιστεύω…». Και να παρακαλάμε την Παναγία μας, αδελφοί μου χριστιανοί, να μας κρατάει σταθερούς στην Ορθόδοξη πίστη μας, όπως μας την παρέδωκαν οι άγιοι Πατέρες, χωρίς τα μπερδέματα των Οικουμενιστών.

Και να ομολογούμε σταθερά την πίστη μας αυτή. Η Εκκλησία μας καθόρισε στην βραδυνή προσευχή μας πριν από τον ύπνο, που την λέμε «Απόδειπνο», να λέμε το «Πιστεύω…». Ξέρετε γιατί; Γιατί ο ύπνος είναι εικόνα του θανάτου. Είναι «ένας μικρός θάνατος», όπως έλεγε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, όπως και ο θάνατος είναι «ένας μεγάλος ύπνος»! Με την σκέψη, λοιπόν, του θανάτου κατά τον ύπνο μας λέμε το «Πιστεύω…», για να μας βρεί ο θάνατος έχοντας ομολογήσει την πίστη μας. Και είναι πολύ δυνατό αυτό για την καλή μας απολογία στον Χριστό.

3. Τέλος, χριστιανοί μου, σας συνιστώ οποιαδήποτε ώρα και στιγμή, μαζί με τις άλλες δουλειές σας, είτε και περπατώντας στον δρόμο είτε και ξαπλωμένοι ακόμη στο κρεββάτι, να λέτε την σύντομη εκείνη προσευχή που έχει πέντε λόγια («πεντάλογη» προσευχή). Είναι η προσευχή «ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΕ ΜΕ»! Αυτή η προσευχή είναι παλαιά, λεγόταν και στα χρόνια των Αγίων Αποστόλων ακόμη, όπως μαρτυρείται από την Καινή Διαθήκη. Είναι δε η προσευχή αυτή μία ομολογία πίστεως. Γιατί, όποιος ομολογεί τον Χριστό ως «ΚΥΡΙΟ», τον δέχεται ως Θεό. Όποιος έπειτα τον Χριστό τον λέει «ΙΗΣΟΥ» τον ομολογεί και ως άνθρωπο. Ομολογεί, δηλαδή, ότι ο Υιός του Θεού, Θεός ων, σαρκώθηκε στην Παναγία μας, έγινε πραγματικά άνθρωπος και έλαβε το όνομα «ΙΗΣΟΥΣ». Και τον σαρκωθέντα Αυτόν Υιόν του Θεού, τον ΙΗΣΟΥ, τον λέμε έπειτα στην προσευχή μας αυτή «ΧΡΙΣΤΟ». Με την ονομασία αυτή δεχόμαστε ότι ο Υιός του Θεού, αν και έγινε πραγματικά άνθρωπος και πήρε το όνομα «ΙΗΣΟΥΣ», όμως δεν έπαυσε να είναι Θεός. Είναι και τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Με μία λέξη: «ΧΡΙΣΤΟΣ»! Το «ΧΡΙΣΤΟΣ» σημαίνει «ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ». Βλέπετε λοιπόν, Χριστιανοί μου, ότι το «ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ» έχει όλη την πίστη μας για τον Χριστό. Είναι μία σύντομη αλλά τέλεια ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΑ, η οποία δεν χωρίζεται από την ΤΡΙΑΔΟΛΟΓΙΑ.

Και τελευταία, στην μικρή αυτή προσευχή που σας λέω, την «πεντάλογη», ερχόμαστε στον εαυτό μας και ομολογούμε με ταπείνωση ότι είμαστε αμαρτωλοί. Γι᾽ αυτό, μη έχοντας τίποτε άλλο να πούμε στον Χριστό για τα αμαρτήματά μας, λέμε το «ΕΛΕΗΣΕ ΜΕ». Δεν χρειάζεται δικαιολογία και απολογία για τα αμαρτήματά μας. «Πάσης», λοιπόν, «απολογίας απορούντες ταύτην Σοι», ω Χριστέ, «την ικεσίαν ως Δεσπότην οι αμαρτωλοί προσφέρομεν: ΕΛΕΗΣΟΝ ΗΜΑΣ»!

Χριστιανοί μου, σας εύχομαι ολόκαρδα να γεύεται η ψυχή σας τον Θεό με την προσευχή, που είναι το γλυκύτερο απ᾽ όλα. Ναί, δεν υπάρχει γλυκύτερο από την προσευχή. Είναι επικοινωνία και ένωση με τον Θεό! Αν δεν νοιώθουμε την γλύκα αυτή της προσευχής είναι δείγμα αυτό ότι δεν έχουμε προοδεύσει, ότι δεν πάμε καλά πνευματικά. Ναί, δεν πάμε καλά πνευματικά χωρίς προσευχή και ας φαίνεστε εσείς ότι κάνετε καλά έργα, κ.λπ., και ας λέγω και εγώ ότι είμαι Δεσπότης.

Προσωπικά χαίρομαι και «ζηλεύω» τις ψυχές εκείνες που αγαπούν την προσευχή και νοιώθουν τον γλυκασμό της και κλέβουν χρόνο από άλλα για την σωστική αυτή επικοινωνία με τον Θεό.

Με πολλές ευχές
† Ο Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ιερεμίας

https://iliaxtida.wordpress.com/