Η ομιλία έγινε την Τετάρτη 2 Μαΐου 2018 στην αίθουσα του ορθόδοξου ιεραποστολικού συλλόγου “Κυριακή” στην Κατερίνη.
Η κ. Ιουλία Χατζηδάκη είναι θεολόγος και προΐσταται της αδελφότητος “Χριστιανική Ελπίς” στο Φίλυρο Θεσσαλονίκης.
Η ομιλία έγινε στις 30 Απριλίου 2018 στην αίθουσα του ορθόδοξου ιεραποστολικού συλλόγου “Κυριακή”. Ο π. Εφραίμ απάντησε σε γραπτές ερωτήσεις του ακροατηρίου για το θέμα του εκκλησιασμού, για την προέλευση των ονείρων, και τα του Θεού μηνύματα.
Οι εμπειρίες από τα βιώματά μας στης ζωής τα μονοπάτια και η διασταύρωση των δρόμων μας, με τους δρόμους φωτεινών προσώπων, έστω κι αν είναι βιαστική, φωτίζει την πορεία μας και την σηματοδοτεί. Όταν το θέλουμε κι αφού δεν πλανηθεί η προσοχή μας, από τις φωνές των «σειρήνων», κρατούμε το φως τους και μυστηριωδώς τότε γίνεται φως στην κοπιαστική πορεία μας. Αλλά και αν χαθούμε ή πλανηθούμε και ξεχάσουμε, εκεί, τότε ακριβώς, στις στιγμές της απόγνωσης και της λύπης, στις πιο δύσκολες καμπές του δρόμου μας, τότε κυρίως, οι ενθυμήσεις των φωτεινών ανθρώπων, γίνονται και πάλι φως μέσα στα σκοτάδια μας κι έτσι γίνονται η αιτία να αναθαρρεύουμε και να συνεχίζουμε, έχοντας ξεδιψάσει, έχοντας δυναμώσει, και έχοντας παραδείγματα και στόχο, να πορευθούμε προς το φως. Συχνά συναντούμε κι άλλους που δεν ξέρουν προς τα που να πορευτούν ή άλλους ξεχασμένους, αλλά αλλοίμονο, εμείς δεν είμαστε για εκείνους φωτεινοί, γιατί δεν κατορθώσαμε ακόμα να ελκύσουμε το φως στην ύπαρξη μας, τότε μπορούμε, αν δεν έχουμε την υποχρέωση, να ανοίξουμε το φανάρι των φωτεινών μας εμπειριών και να μοιραστούμε τις φωτεινές μας συναντήσεις, γιατί δεν πρέπει κανένας να χαθεί στο διάβα της ζωής, αλλά και γιατί με το να το μοιραζόμαστε, διπλασιάζεται το αποθηκευμένο φως και φωτίζει περισσότερο τις ζωές μας. Έτσι απλά και χωρίς σκέψη κομπασμού, μοιραζόμαστε ότι καλό και ωφέλιμο είδαμε ή ακούσαμε. Άλλωστε δυστυχώς, δεν ήμασταν εμείς οι φωτεινοί κι αλλοίμονο ούτε τώρα είμαστε, ίσως και τρισχειρότερα, να μην γίνουμε ποτέ… Σας παρακαλώ, δώστε πολύ λίγο χρόνο και διαβάστε ένα γεγονός προσωπικό, που όμως πιστεύω αυτό που μου είπαν, πως έχω την υποχρέωση να σας το πω, σαν ταχυδρόμος, γιατί μάλλον είναι ένα γεγονός για όλους. Η καταγωγή μου, θέλησε ο Θεός να είναι από ένα ιστορικό και όμορφο χωριό, το Λέχοβο, το οποίο βρίσκεται πολύ κοντά, στο γεμάτο από τη χάρη της Παναγίας Μητέρας μας Μοναστήρι, της Παναγίας της Κλεισούρας. Πόσα δεν θα μπορούσε να πει κανείς περιγράφοντας όσα ζει και νιώθει σ’αυτή την Θεόχαρη όαση… Ίσως όμως κάποια άλλη φορά. Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι, γνωρίζουν πια ποιο είναι το μοναστήρι αυτό, από το λαμπερό νέο αστέρι που αντικαθρεπτίζει το φως της Θεομήτορος, την οσία Σοφία την ασκήτισσα, την οποία μας χάρισε ο Κύριος για να φωτίζει τα αβυσσαλέα σύγχρονα σκοτάδια μας. Πολλά θα μπορούσε να γράψει κανείς και γι’αυτό το πρόσωπο, έχουν γραφτεί κιόλας πολλά από αυτά. Θα περιοριστώ όμως να μοιραστώ, ένα προσωπικό περιστατικό που χαράχτηκε στην παιδική μου ψυχή, ίσως και άλλων, με άλλο τρόπο και δεν έχει ειπωθεί δημόσια ακόμα.
κλικ στον σύνδεσμο
