Κωνσταντίνος Γανωτής

Κρίση λέμε μία χρονική περίοδο μεγάλων προβλημάτων που βάζουν σε κίνδυνο τη ζωή των ανθρώπων. Η πρώτη κρίση ξέσπασε μέσα στον Παράδεισο κιόλας όπου ο Αδάμ άκουσε το “Αδάμ που ει” κι εφοβήθηκε. Αυτός ο φόβος ήταν η πρώτη κρίση. Οι πρωτόπλαστοι ήταν ήδη οικογένεια.

Κι ακολουθούν ιδρώτες, αγκάθια, τριβόλια, πόνοι της γέννας και αποστροφή της Εύας στην εξουσία του άντρα της. Τι εδίδαξε αυτή η πρώτη οικογένεια στα παιδιά της; Το ένα ήταν αθώος Άβελ, το άλλο ο φονιάς Κάϊν. Η οικογένεια σε κορύφωση κρίσης: Προβλήματα οικονομικά, ηθικά, υπαρξιακά. Ο θάνατος παρών ήδη. Ο Κάϊν είχε ακόμα την προστασία του Θεού, αλλά έπρεπε κάπου να κρύψει το τρέμουλο, που τον κατείχε (“έσει στένων και τρέμων”), κάπου να κρύψει τους στεναγμούς του. Και… “ο δε Κάϊν ην οικοδομών πόλιν”. Κι έτσι με την πρώτη πόλη άρχισε ο πολιτισμός. Ο πολιτισμός είναι μία διαχρονική παγκόσμια κρίση. Είναι μια υποκατάσταση του Παραδείσου. Ο Αδάμ εγκαταστάθηκε κατέναντι του Παραδείσου, τον έβλεπε με τις πύλες του κλεισμένες και θρηνούσε. Ο Κάϊν όμως είχε στρέψει τις πλάτες του στον Παράδεισο κι έβλεπε προς ένα μέλλον που ξεκινούσε από τον ίδιο κι απέβλεπε στην “ευτυχία” του γυιού του Ενώχ, που τ’ όνομά του έδωσε ο Κάϊν στην πόλη που έχτιζε. Να, έτσι γεννήθηκε ο ανθρωπισμός. “Τα παιδιά μας να ευτυχήσουν, τι άλλο καλλύτερο;”. Διαβάστε Περισσότερα →