Ἦταν κάποτε ἕνας ἄνθρωπος εὐλαβής πού ὠνομαζόταν Ἀγαθόνικος. Αὐτός εἶχε διδαχθῆ, ἀκόμη ἀπό τήν παιδική του ἡλικία, νά λέγη μπροστά στήν εἰκόνα τῆς Παναγίας, τόν ὕμνο αὐτό: «Θεοτόκε, Παρθένε, χαῖρε Κεχαριτωμένη Μαρία, ὁ Κύριος μετά σοῦ. Εὐλογημένη, σύ ἐν γυναιξί καί εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας σου. Ὅτι Σωτῆρα ἔτεκες, τῶν ψυχῶν ἡμῶν».

Ἀργότερα ἔκανε μιά ζωή μέ πολλές φροντίδες καί ἔλεγε σπανιώτερα αὐτόν τόν ὕμνο τῆς Κυρίας Θεοτόκου. Κατόπιν σιγά σιγά ἔπαυσε νά τόν λέγη. Ὁ Θεός ὅμως, ὁ Ὁποῖος δέν θέλει τόν θάνατο τοῦ ἁμαρτωλοῦ, ἔστειλε στό σπίτι του ἕναν ἐρημίτη ἀπό τήν Θηβαΐδα γιά νά τόν ἐλέγξη διότι ἐξέχασε αὐτόν τόν ὕμνο τῆς Κυρίας Θεοτόκου. Ὁ Ἀγαθόνικος ἀπήντησε στόν ἐρημίτη μοναχό ὅτι ἔπαυσε νά τόν λέγη, διότι, παρότι τόν ἔλεγε γιά πολλά χρόνια, ὅμως δέν εὑρῆκε καμμία ὠφέλεια. Τότε ὁ ἐρημίτης τοῦ εἶπε: «Φέρε στόν νοῦ σου τυφλέ καί ἀχάριστε, πόσες φορές σέ ἐβοήθησε αὐτή ἡ δοξολογική προσευχή καί σέ ἔσωσε ἀπό διάφορους πειρασμούς! Θυμήσου, ὅταν ἤσουν ἀκόμη παιδί, πῶς λυτρώθηκες ἀπό πνιγμό κατά ἕνα θαυμαστό τρόπο! Διαβάστε Περισσότερα →

Ο κατακλυσμός του Νώε, που είναι ένα παγκόσμιο και πανθομολογούμενο ιστορικά και αρχαιολογικά γεγονός, έχει πολλά διδάγματα και συμβολισμούς. ΄Ενας από τους κυριότερους είναι ότι η Κιβωτός  συμβολίζει την  Εκκλησία του Χριστού. Πράγματι η Ορθόδοξη Εκκλησία, με τη χάρη και την αλήθειά της, σώζει τον άνθρωπο από τον κατακλυσμό της ανομίας και ελευθερώνει τον άνθρωπο από την λήθη, την  άγνοια, την ραθυμία. Από την πλάνη, την  αμαρτία και την μαγεία.

Πολλοί όμως λένε: «τι κάνει η Εκκλησία;»

 Δε θέλουμε να πούμε πολλά… Αλλά είναι «ηλίου φαεινότερον» ότι η Ορθοδοξη Εκκλησία, απανταχού της Γης και ιδιαίτερα στην Ελλάδα είναι:

    Ο υπ΄αρ. 1 παράγων Κοινωνικής Πρόνοιας και φιλανθρωπίας με τα απειράριθμα ιδρύματά της, που αν έκλειναν για μια στιγμή και αποσύρονταν οι αφιλοκερδώς εργαζόμενοι σ΄αυτά χριστιανοί και χριστιανές, θα γινόταν κοινωνική έκρηξη και πολλοί θα βρισκόντουσαν στο δρόμο, φέρνοντας συγχρόνως το κράτος σε κοινωνικό αδιέξοδο. Διαβάστε Περισσότερα →

Κάποιος μου είπε λίγες ημέρες πριν πως, πάτερ, έχεις καιρό να γράψεις κάτι. Και του απάντησα, πως συνηθίζω να λερώνω με μελάνι τις λευκές γραμμές του χαρτιού, μόνο όταν κάτι συμβαίνει και μου προξενεί το ενδιαφέρον ή μου προκαλεί την ευαισθησία. Και είναι αλήθεια, πάει καιρός από τότε.
Πάντα όμως εκεί που δεν το περιμένεις, κάτι έρχεται να σου αναταράξει για λίγο την ησυχία και ίσως και την εφησυχάζουσα συνείδησή σου.

Σκέψεις, λογισμοί, απορίες, αγωνίες όλο αυτό τον καιρό για την νέα αυτή χρονιά, προβληματισμοί του παρόντος, αμφιβολίες για την πορεία του μέλλοντος, την προσωπική ευτυχία και την γενικότερη κατάσταση στον κόσμο, βασανίζουν την καρδιά σου, την σκέψη μου, την ψυχή μας. Γενικότερη η ανησυχία. Μεγάλη η ανεργία. Πλήθυνε λένε η ανομία. Εγκαθίσταται η αναρχία. Στερείται η ελευθερία μας. Χάνεται η γεωγραφική μας κυριαρχία. Τα πάντα αλλάζουν. Και ξαφνικά αισθάνεσαι ότι δεν υπάρχει πια ελπίδα, δεν πρόκειται να σωθείς, σου λένε επίμονα ότι ο Θεός πέθανε, ότι δεν υπάρχει ζωή. Διαβάστε Περισσότερα →