Άρθρα
Την Παρασκευή, 11-11-2016 και ώρα 7μμ.,τελέστηκαν τα εγκαίνια της καινούριας αίθουσας του Ορθόδοξου Ιεραποστολικού Συλλόγου «Κυριακή» από τον αρχιμανδρίτη Σεβαστιανό Αράπη εκπρόσωπο του Σεβασμιωτάτου και από τον ιερέα της ενορίας της Θείας Αναλήψεως π. Μιχαήλ.
Η προσέλευση των μελών και φίλων ήταν μεγάλη. Ο π. Σεβαστιανός στην ομιλία του μετά τον αγιασμό αναφέρθηκε στη σημασία του Θείου λόγου… Διαβάστε Περισσότερα
Το Σάββατο στις 26 Μαρτίου 2016 στο Συνεδριακό Κέντρο του Δήμου Κατερίνης «Εκάβη», πραγματοποιήθηκε η προγραμματισμένη ομιλία του Ι.Σ. Κυριακή. Ο προσκεκλημένος ομιλητής π. Μάξιμος Κυρίτσης, ιερομόναχος και Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Διονυσίου εν Ολύμπω ανέπτυξε στο πολυπληθές ακροατήριο το πολύ ενδιαφέρον θέμα: «Ο Ορθόδοξος γάμος και τα σύγχρονα προβλήματά του».
Ο π. Μάξιμος ανέφερε αρχικά… Διαβάστε Περισσότερα
Την Κυριακή 26 Απριλίου 7 η ώρα το απόγευμα πραγματοποιήθηκε η προγραμματισμένη εκδήλωση του Συλλόγου μας στο συνεδριακό κέντρο της πόλης μας, με κεντρικό ομιλητή τον Πανοσιολογιότατο Αρχιμανδρίτη π. Μάξιμο, ηγούμενο της Ι. Μονής Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω.
Ο κ. Ι. Βαρσάμογλου, θεολόγος και μέλος του Συλλόγου καλωσόρισε τον π. Μάξιμο, απευθύνοντας εκ μέρους όλων θερμές ευχαριστίες στον ομιλητή, τόσο για την αποδοχή της πρόσκλησης, όσο και για την τεράστια πνευματική του προσφορά στην επαρχία μας: «Είμαστε περήφανοι για σας», τόνισε, «αφού καταφέρατε να καταστήσετε το Μοναστήρι πνευματικό φάρο που ακτινοβολεί σε όλη την Ελλάδα αλλά και έξω από αυτήν…».
Το πρόγραμμα άρχισε με αναστάσιμα τροπάρια (στιχηρά και δοξαστικό του Πάσχα) από τον Σύλλογο ιεροψαλτών «Άγιος Διονύσιος» που εύφραναν το πολυπληθές ακροατήριο υπό τη διεύθυνση του χοράρχη κ. Λ. Τζορμπατζίδη.
Ὁ Πνευματικὸς εἶναι ἕνα ἄλλο πρόσωπο. Δὲν έχει καμμία σχέση μὲ τὶς ἐπιστημονικὲς ἐπιδόσεις στὴ ζωὴ αὐτή. Δὲν ἔχει καμμία πληροφορία ἀπὸ τὶς θεωρίες τοῦ κόσμου.Ἴσως πολλὲς φορὲς νὰ τὶς ξέρει, ἀλλὰ δὲν μπορεῖ νὰ τὶς ἐμπιστευτεῖ, γιατὶ οἱ θεωρίες τοῦ κόσμου ἔχουν καὶ τὶς μεταλλαγές τους καὶ τὶς ἐπιπτώσεις τους. Σήμερα λένε αὐτό, αὔριο λένε τὸ ἄλλο. Τὸ ἔργο τοῦ Πνευματικοῦ πατρὸς θὰ ἔλεγα τελικὰ εἶναι χάρισμα. Δὲν εἶναι ἐκ τοῦκόσμου τούτου. Ὅπως αὐτὸς ποὺ δωρίζει ἕνα χάρισμα «οὔκ ἐστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου» ὁΧριστὸς δηλαδή, ποὺ μὲ τὸ Ἅγιό του Πνεῦμα Χριστοποιεῖ τοὺς ἀνθρώπους, ἔτσι καὶ τὸ χάρισμα ποὺ λαβαίνει ὁ Πνευματικὸς δὲν εἶναι ἐκ τοῦ κόσμου τούτου, δὲν εἶναι ἔργο τῆς ἐπιστήμης καὶ γνώσεως ἐπιστημονικῆς. Γι᾿αὐτὸ καὶ ἀκολουθεῖ καὶ ἄλλες διαδικασίες.
Πολλοὶ Πνευματικοὶ ἔπεσαν σ᾿ αὐτὴν τὴν πλάνη καὶ νόμισαν ὅτι θὰ προσφέρουν ἔργο Πνευματικὸ μὲ τὸ ν᾿ ἀκολουθήσουν γνωστικὲς μεθόδους τοῦ κόσμου. Καὶ σπούδασαν ψυχολογία καὶ σπούδασαν κοσμικὲς ἐπιστῆμες καὶ μπῆκαν μέσα στὴ διαδικασία τῆς προσφορᾶς καὶ τῆς θεραπείας τῶν ἀνθρώπων καὶ ἐφήρμοσαν μεθόδους ὄχι παραδοσιακούς-ἐκκλησιαστικούς, ὅπως τὶς παραλάβαμε ἀπὸ τὴν δισχιλιετὴ πεῖρα τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἀλλὰ ἐφήρμοσαν μεθόδους ἐπιστημονικὲς καὶ στὸ τέλος ἀπέτυχαν.
Γνώρισα κάποιον Πνευματικό, ὁ ὁποῖος ἀποδελτίωνε ὅλες τὶς πράξεις ὅλων τῶν πνευματικῶν του τέκνων. Πῶς κάνουνε μερικὲς φορὲς ὁρισμένοι ἄνθρωποι ποὺ φτιάχνουν καρτέλα καὶ ξέρουν κάθε φορὰ ὅταν ἔρθει ὁ ἐξομολογούμενος, τί ἔχει πράξει στὸ παρελθόν, βγάζει τὴν καρτέλα καὶ προσθέτει ἢ ἀφαιρεῖ στοιχεῖα ποὺ ἀναφέρει ὁ ἐξομολογούμενος. Μέθοδος καὶ μεθόδευση δηλαδὴ σπάνια. Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος τελικὰ ἔφτασε νὰ βλάπτει τοὺς ἐξομολογουμένους καὶ βλάφτηκε καὶ ὁ ἴδιος καὶ ἀσθένησε καὶ παρ᾿ ὀλίγο νὰ πεθάνει, ἀπὸ τὴν μεθοδολογία ποὺ χρησιμοποίησε τὴν ἐπιστημονικὴ καὶ τὴν κοσμική.
Ἡ Πνευματικὴ πατρότης εἶναι γέννημα τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς. Ἕνας Πνευματικὸς Πατὴρ δὲν μπορεῖ νὰ γεννηθεῖ ἔξω ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Αὐτὸς θὰ εἶναι ὁ,τιδήποτε ἄλλος πατέρας, ἐκτὸς ἀπὸ Πνευματικὸς Πατέρας.
Καὶ ἔχουμε τέτοιους πατέρες, εἴτε λέγονται Ἐθνοπατέρες, εἴτε λέγονται Φυσικοὶ Πατέρες. Δὲν εἶναι ὅμως Πνευματικοὶ Πατέρες. Ἡ Πνευματικὴ πατρότης, ἐπαναλαμβάνω, προέρχεται ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη ζωή.
Μπαίνει κανεὶς ἀπὸ τὰ μικρά του χρόνια, μέσα στὴν Ὀρθόδοξη ζωή. Συνηθίζει νὰ κολυμπᾷ μέσα στὴν πεῖρα τῆς ζωῆς αὐτῆς καὶ μὲ τὸν χρόνο καὶ μὲτὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν, μπαίνει στὴ διαδικασία μετὰ τῆς καθάρσεως τῶνἄλλων. Γνωστὸ εἶναι τὸ κλασσικὸ χωρίο τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου: «Εἶναι ἀδύνατον νὰ καθάρεις ἕναν ἄνθρωπο, ἂν δὲν καθαρθεῖς ἐσύ. Εἶναι ἀδύνατον νὰ τὸν φωτίσεις, ἂν δὲν ἔχεις τρόπο καὶ μέσο φωτισμοῦ». Δηλαδὴ πρῶτα καθαρθεῖναι καὶ ὕστερα καθάραι, πρῶτα φωτισθῆναι καὶ ὕστερα φωτῖσαι.
Ομιλία με θέμα: “Η πνευματική ζωή κατά τον Άγιο Νικόλαο τον Καβάσιλα” πραγματοποιήθηκε στον Ιερό Ναό του Αγίου Φωτίου Θεσσαλονίκης, μετά το πέρας του Γ΄ Κατανυκτικού Εσπερινού.
Ομιλητής ήταν ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Διονυσίου εν Ολύμπω, Αρχιμ. Μάξιμος ο οποίος σύγκινησε τους παρευρισκόμενους.
Τον Καθηγούμενο εκ μέρους των πατέρων του Ναού ευχαρίστησε ο Πρόεδρος του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου π. Παλαιολόγος.
πηγη:romfea.gr
– 
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς θεωρείται ένας απ’ τους κυριότερους εκπροσώπους του Ησυχασμού και το έργο του στην Εκκλησία στα τελευταία χρόνια του Βυζαντίου συγκρίνεται με το έργο που άφησε ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός. Έγραψε πολλά έργα εναντίον των Ρωμαιοκαθολικών, υπέρ των Ησυχαστών αλλά και έργα που μας βοηθούν να κατανοήσουμε και να προσεγγίσουμε το Θείο.
Ο Γρηγόριος Παλαμάς γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1296 μΧ. Οι γονείς του ήταν ο συγκλητικός Κωνσταντίνος και η Καλλονή και ήταν πρόσφυγες από την Μικρά Ασία. Ο πατέρας του Γρηγορίου ήταν στην αυτοκρατορική αυλή και είχε φροντίσει να λάβει ο Γρηγόριος την καλύτερη δυνατή μόρφωση. Ο Κωνσταντίνος έγινε μοναχός και λίγο αργότερα, το 1303 μΧ, πέθανε.
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς σε ηλικία 20 ετών είπε στην μητέρα του ότι σκοπεύει να ασπασθεί τον μοναχικό βίο. Συζητώντας το θέμα με την μητέρα του, τους δύο αδερφούς του και τις δύο αδελφές του αποφάσισαν όλοι τους να γίνουν μοναχοί. Αφού μοίρασαν όλα τα πλούτη τους στους φτωχούς, η μητέρα του με τις δύο κόρες της πήγαν σε γυναικείο μοναστήρι και ο Γρηγόριος ο Παλαμάς με τους δύο αδελφούς του πήγαν στην Λαύρα του Αγίου Όρους.
Ο Γρηγόριος ο Παλαμάς έγινε υποτακτικός του Νικηφόρου (ή Νικοδήμου σύμφωνα με κάποιους εκκλησιαστικούς συγγραφείς) στο Βατοπέδιο, από τον οποίο διδάχτηκε κάθε άσκηση και αρετή. Όταν πέθανε ο Νικηφόρος ο Γρηγόριος Παλαμάς ασκήτεψε ως ερημίτης δύο χρόνια στην Λαύρα. Ο κίνδυνος από τις επιδρομές των Ισμαηλιτών πειρατών τον ανάγκασε το 1326 μΧ να πάει στην Θεσσαλονίκη όπου χειροτονήθηκε ιερέας της Μητροπόλεως και ίδρυσε Σκήτη στην Βέροια. Το 1333 μΧ συγγράφει τον βίο του Οσίου Πέτρου του Αθωνίτη. Το 1335 μΧ επιστρέφει στο Άγιο Όρος όπου γίνεται ηγούμενος στην Μονή Εσφιγμένου και κατόπιν μονάζει στο ησυχαστήριο του Αγίου Σάββα. Τόσο νωρίτερα στο Άγιο Όρος, όσο και στη συνέχεια στην Θεσσαλονίκη ο Γρηγόριος ο Παλαμάς φρόντιζε συνέχεια να σκληραγωγεί το σώμα του και να προσεύχεται αδιάκοπα.
Ησυχασμός και Ησυχαστές
Ο Γρηγόριος Παλαμάς έκανε μεγάλο αγώνα κατά του, μετέπειτα Λατίνου επισκόπου, Βαρλαάμ (σημ. ο Άγιος Βαρλαάμ είναι διαφορετικό πρόσωπο). Ο Βαρλαάμ ήταν λόγιος και μοναχός από την Καλαβρία της Νότιας Ιταλίας με ελληνική καταγωγή. Όταν ήρθε στην Κωνσταντινούπολη, προσπάθησε να καταδικάσει μερίδα των μοναχών του Αγίου Όρους ως αιρετικούς.
Οι συγκεκριμένοι αυτοί μοναχοί, ονομάζονται Ησυχαστές, και υποστήριζαν ότι με τη συνεχή νηπτική προσευχή ο κάθε πιστός που έχει αγνή καρδιά μπορεί να έρθει σε κοινωνία με το Άκτιστο Φως του Θεού, το Φως που έλαψε στο όρος Θαβώρ κατά την Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Με τη συνεχή καρδιακή προσευχή, με την συγκέντρωση του πνεύματος στην καρδιά και την απομάκρυνσή του από οτιδήποτε δεν έχει σχέση με τον Θεό, οι Ησυχαστές κατάφερνουν να δουν το Άκτιστο Φως, ένα δυνατό φως που τους γέμιζε χαρά.
Ο Ησυχασμός αποτελεί συνέχεια θέσεων Ελλήνων Πατέρων της αρχαίας Εκκλησίας, με πρώτο τον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη που υποστήριζε την ύπαρξη ενός κρυφού φωτός το οποίο βλέπουν οι άξιοι. Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς έλεγε ότι ο φωτισμός επιτυγχάνεται δια της αγνότητας. Παρόμοιες ιδέες αλλά με διαφορετική ορολογία αναφέρει και ο Μάξιμος. Ο Συμεών ο νέος Θεολόγος δογμάτισε το Θείο Φως: η θεοπτία και η επακόλουθη ένωση με το θείο είναι πρωταρχικός στόχος για κάθε Χριστιανό, για του οποίου την επίτευξη χρειάζεται συστηματική προεργασία που περιλαμβάνει το βάπτισμα, την ασκητική ζωή, την ειλικρινή μετάνοια και τη συμμετοχή στα Ιερά Μυστήρια. Αυτή η διδαχή αποτέλεσε τη βάση των Αγιορειτών Ησυχαστών. Αργότερα, τον 19ο αιώνα, οι κύριοι εκπρόσωποι των Ησυχαστών στην Ορθόδοξη Θεολογία ήταν ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο Ευγένιος Βούλγαρης και ο Αθανάσιος Πάριος.
Ο Βαρλαάμ πήγε στην Κωνσταντινούπολη και συκοφάντησε τον Γρηγόριο. Ξεκίνησε Σύνοδος για την υπόθεση, στην οποία ο Γρηγόριος Παλαμάς καλείται να απολογηθεί. Ο Βαρλαάμ αφού καταδικάστηκε από την Σύνοδο του 1341 μΧ, επιστρέφει στην Ρώμη, όπου γίνεται επίσκοπος το 1342. Στην διαμάχη τον διαδέχεται ο Ακίνδυνος, ο οποίος εκτός από την θέση του Βαρλαάμ “κληρονόμησε” και την αντιπαλότητα προς τον Γρηγόριο τον Παλαμά. Εκείνη την εποχή ο Γρηγόριος Παλαμάς έγραψε πολλά έργα εναντίον των Λατίνων με μεγάλη διαχρονική αξία. Για τους ελέγχους που ασκούσε στους Ρωμαιοκαθολικούς αλλά και στους Λατινόφρονες ονομάστηκε Λατινομάστιξ.
Οι Ορθόδοξοι Σύνοδοι του 1341 μΧ και του 1347, καταδίκασαν αντίστοιχα τον Βαρλαάμ από την Καλαβρία και τον Ακίνδυνο. Όταν χήρεψε η Αρχιεπισκοπή στην Θεσσαλονίκη οι επίσκοποι εξέλεξαν τον Γρηγόριο Παλαμά Μητροπολίτη.
Ο Άγιος Γρηγόριος αιχμάλωτος διδάσκει και τα τελευταία χρόνια
Το 1353 μΧ, ενώ κατευθυνόταν προς την Κωνσταντινούπολη με πλοίο, καλεσμένος από τον Αυτοκράτορα ως σύμβουλος σε ένα πολιτικό ζήτημα, αιχμαλωτίστηκε από Τούρκους πειρατές στην Καλλίπολη και για ένα έτος μεταφέρθηκε δέσμιος σε διάφορες πόλεις της Μικράς Ασίας. Εκεί κήρυττε τον λόγο του Θεό, όπως κάποτε και ο Απόστολος Παύλος έκανε το ίδιο αιχμάλωτος στη Ρώμη. Αλλά ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς δε δίδαξε μόνο στους Χριστιανούς κατά την αιχμαλωσία του, αλλά και στους Μουσουλμάνους παρά τις απειλές, τους βασανισμούς και τις ταπεινώσεις. Δε δίστασε να τους εξηγήσει, όταν του ζητήθηκε, ότι οι Χριστιανοί δεν δέχονται τον Μωάμεθ ως προφήτη, γιατί δεν χρειάζεται η περιτομή, γιατί πρέπει να προσκυνούνται οι Άγιες Εικόνες και άλλα θεολογικά θέματα. Τελικά, αφού δίδαξε το Ευαγγέλιο σε πολλούς, κάποιοι Χριστιανοί πλήρωσαν τα λύτρα που ζητούσαν οι Τούρκοι που τον κρατούσαν αιχμάλωτο και ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ελεύθερος πια, πηγαίνει στην Κωνσταντινούπολη.
Ο Γρηγόριος Παλαμάς, αν και είχε την δυνατότητα να ζει με κάθε άνεση, ποτέ δεν έπαψε να κάνει σωματικές και πνευματικές ασκήσεις. Αγωνιζόταν υπέρ της Εκκλησίας του Χριστού και του ποιμνίου του, ανατρέποντας αιρετικές δοξασίες και υπερασπιζόμενος τα δόγματα της Ορθοδοξίας. Ενίσχυε τους πιστούς και καταίσχυνε τους αιρετικούς. Ο χαρακτήρας του Γρηγορίου ήταν πράος, καρτερικός, και χαρακτηριζόταν από μεγαλοψυχία και ανεξικακία.
Ο Όσιος Γρηγόριος ο Παλαμάς κοιμήθηκε στις 14 Νοεμβρίου του 1359 μΧ σε ηλικία 65 ετών. Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Φιλόθεος έγραψε το 1376 μΧ (ή το 1368) την ακολουθία για τη γιορτή του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά. Τα λείψανά του βρίσκονται στην Μητρόπολη της Θεσσαλονίκης. Η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη του στις 14 Νοεμβρίου και στην Β Κυριακή της Μεγάλης Σαρακοστής.
Απολυτίκιο
Ορθοδοξίας ο φωστήρ, Εκκλησίας το στήριγμα και διδάσκαλε, των μοναστών η καλλονή, των θεολόγων υπέρμαχος απροσμάχητος, Γρηγόριε θαυματουργέ, Θεσσαλονίκης το καύχημα, κήρυξ της Χάριτος, ικέτευε διαπαντός σωθήναι τας ψυχάς ημών.
Κοντάκιο
Το της σοφίας ιερόν και θείον όργανον, θεολογίας την λαμπράν συμφώνως σάλπιγγα, ανυμνούμέν σε Γρηγόριε Θεορρήμον. Αλλ’ ως νους Νοΐ τω πρώτω παριστάμενος, προς αυτόν τον νουν ημών Πάτερ οδήγησον, ίνα κράζωμεν: Χαίρε κήρυξ της Χάριτος.
Α.Α.
Εὐδοξία Αὐγουστίνου. Φιλόλογος – Θεολόγος
Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος μέ τήν ὑπ᾽ ἀρ. 2959 ἐγκύκλιό της ἐνημέρωσε ὅτι «δέν δέχεται γιά τά μέλη της τήν ἀποτέφρωση τοῦ σώματος, διότι τοῦτο εἶναι ναός τοῦ ἁγίου Πνεύματος (Α΄ Κο 6,19)». Ὅποιος ἀποδεδειγμένα καί οἰκειοθελῶς ἐκφράζει τήν ἐπιθυμία «περί καύσεως τοῦ σώματός του, δηλώνει τήν αὐτονόμησή του καί ὡς ἐκ τούτου δέν τελεῖται Νεκρώσιμος Ἀκολουθία καί Ἱερό Μνημόσυνο ὑπέρ αὐτοῦ».
Ἔπρεπε νά γίνει ἕνα ξεκαθάρισμα πάνω στό «καυτό» αὐτό θέμα, ἄν καί ἡ παράδοση εἴκοσι χριστιανικῶν αἰώνων καί πολλῶν ἄλλων προχριστιανικῶν ἐπιτάσσει χωρίς περιστροφές τόν ἐνταφιασμό. Ὅλοι οἱ πολιτισμένοι λαοί τῆς ἀρχαιότητας φρόντιζαν (=κήδευαν) τούς νεκρούς τους, καθώς ἡ κηδεία ἀνήκει στά «ἄγραπτα κ᾽ ἀσφαλῆ θεῶν νόμιμα» (Σοφοκλέους Ἀντιγόνη, 454).
Στήν Παλαιά Διαθήκη ἡ καύση τῶν νεκρῶν ἀντιμετωπίζεται ὡς εἰδωλολατρική συνήθεια, ἐνῶ ὁ διά πυρᾶς θάνατος συνδέεται μέ εἰδεχθῆ ἐγκλήματα.
Ἡ Καινή Διαθήκη θεωρεῖ τόν ἐνταφιασμό τῶν νεκρῶν αὐτονόητο. Στήν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μόνο ἐκκλησιομάχοι κατέφευγαν στήν ἀποτέφρωση τῶν σωμάτων τῶν χριστιανῶν. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος παραβάλλει τόν ἐνταφιασμό μέ τή σπορά τοῦ σίτου· «ἐὰν μὴ ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεσὼν εἰς τὴν γῆν ἀποθάνῃ αὐτὸς μόνος μένει· ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ πολὺν καρπὸν φέρει» (Ἰω 12,24). Καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος τόν παραλληλίζει μέ τή σπορά τοῦ κόκκου τοῦ σιταριοῦ καί τόν συνδέει μέ τήν προσδοκία τῆς καινούργιας ζωῆς (βλ. Α΄ Κο 15,35-38). Στά νεότερα χρόνια τό ἀντιεκκλησιαστικό πνεῦμα τῆς γαλλικῆς ἐπανάστασης εἰσήγαγε τήν καύση τῶν νεκρῶν.
Επιλογές από Εκδηλώσεις του Συλλόγου σε Βίντεο
κλικ στον σύνδεσμο
Aυγουστίνος Καντιώτης
Επισκέψεις
