Ἦταν κάποτε ἕνας ἄνθρωπος εὐλαβής πού ὠνομαζόταν Ἀγαθόνικος. Αὐτός εἶχε διδαχθῆ, ἀκόμη ἀπό τήν παιδική του ἡλικία, νά λέγη μπροστά στήν εἰκόνα τῆς Παναγίας, τόν ὕμνο αὐτό: «Θεοτόκε, Παρθένε, χαῖρε Κεχαριτωμένη Μαρία, ὁ Κύριος μετά σοῦ. Εὐλογημένη, σύ ἐν γυναιξί καί εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας σου. Ὅτι Σωτῆρα ἔτεκες, τῶν ψυχῶν ἡμῶν».

Ἀργότερα ἔκανε μιά ζωή μέ πολλές φροντίδες καί ἔλεγε σπανιώτερα αὐτόν τόν ὕμνο τῆς Κυρίας Θεοτόκου. Κατόπιν σιγά σιγά ἔπαυσε νά τόν λέγη. Ὁ Θεός ὅμως, ὁ Ὁποῖος δέν θέλει τόν θάνατο τοῦ ἁμαρτωλοῦ, ἔστειλε στό σπίτι του ἕναν ἐρημίτη ἀπό τήν Θηβαΐδα γιά νά τόν ἐλέγξη διότι ἐξέχασε αὐτόν τόν ὕμνο τῆς Κυρίας Θεοτόκου. Ὁ Ἀγαθόνικος ἀπήντησε στόν ἐρημίτη μοναχό ὅτι ἔπαυσε νά τόν λέγη, διότι, παρότι τόν ἔλεγε γιά πολλά χρόνια, ὅμως δέν εὑρῆκε καμμία ὠφέλεια. Τότε ὁ ἐρημίτης τοῦ εἶπε: «Φέρε στόν νοῦ σου τυφλέ καί ἀχάριστε, πόσες φορές σέ ἐβοήθησε αὐτή ἡ δοξολογική προσευχή καί σέ ἔσωσε ἀπό διάφορους πειρασμούς! Θυμήσου, ὅταν ἤσουν ἀκόμη παιδί, πῶς λυτρώθηκες ἀπό πνιγμό κατά ἕνα θαυμαστό τρόπο! Διαβάστε Περισσότερα →

Ο κατακλυσμός του Νώε, που είναι ένα παγκόσμιο και πανθομολογούμενο ιστορικά και αρχαιολογικά γεγονός, έχει πολλά διδάγματα και συμβολισμούς. ΄Ενας από τους κυριότερους είναι ότι η Κιβωτός  συμβολίζει την  Εκκλησία του Χριστού. Πράγματι η Ορθόδοξη Εκκλησία, με τη χάρη και την αλήθειά της, σώζει τον άνθρωπο από τον κατακλυσμό της ανομίας και ελευθερώνει τον άνθρωπο από την λήθη, την  άγνοια, την ραθυμία. Από την πλάνη, την  αμαρτία και την μαγεία.

Πολλοί όμως λένε: «τι κάνει η Εκκλησία;»

 Δε θέλουμε να πούμε πολλά… Αλλά είναι «ηλίου φαεινότερον» ότι η Ορθοδοξη Εκκλησία, απανταχού της Γης και ιδιαίτερα στην Ελλάδα είναι:

    Ο υπ΄αρ. 1 παράγων Κοινωνικής Πρόνοιας και φιλανθρωπίας με τα απειράριθμα ιδρύματά της, που αν έκλειναν για μια στιγμή και αποσύρονταν οι αφιλοκερδώς εργαζόμενοι σ΄αυτά χριστιανοί και χριστιανές, θα γινόταν κοινωνική έκρηξη και πολλοί θα βρισκόντουσαν στο δρόμο, φέρνοντας συγχρόνως το κράτος σε κοινωνικό αδιέξοδο. Διαβάστε Περισσότερα →

Κάποιος μου είπε λίγες ημέρες πριν πως, πάτερ, έχεις καιρό να γράψεις κάτι. Και του απάντησα, πως συνηθίζω να λερώνω με μελάνι τις λευκές γραμμές του χαρτιού, μόνο όταν κάτι συμβαίνει και μου προξενεί το ενδιαφέρον ή μου προκαλεί την ευαισθησία. Και είναι αλήθεια, πάει καιρός από τότε.
Πάντα όμως εκεί που δεν το περιμένεις, κάτι έρχεται να σου αναταράξει για λίγο την ησυχία και ίσως και την εφησυχάζουσα συνείδησή σου.

Σκέψεις, λογισμοί, απορίες, αγωνίες όλο αυτό τον καιρό για την νέα αυτή χρονιά, προβληματισμοί του παρόντος, αμφιβολίες για την πορεία του μέλλοντος, την προσωπική ευτυχία και την γενικότερη κατάσταση στον κόσμο, βασανίζουν την καρδιά σου, την σκέψη μου, την ψυχή μας. Γενικότερη η ανησυχία. Μεγάλη η ανεργία. Πλήθυνε λένε η ανομία. Εγκαθίσταται η αναρχία. Στερείται η ελευθερία μας. Χάνεται η γεωγραφική μας κυριαρχία. Τα πάντα αλλάζουν. Και ξαφνικά αισθάνεσαι ότι δεν υπάρχει πια ελπίδα, δεν πρόκειται να σωθείς, σου λένε επίμονα ότι ο Θεός πέθανε, ότι δεν υπάρχει ζωή. Διαβάστε Περισσότερα →

Δεν το λέμε εμείς, αλλά οι κοινωνικοί αναλυτές, ότι οι μέρες που έρχονται, θα είναι όλο και πιο δύσκολες για την ελληνική κοινωνία και τη μέση ελληνική οικογένεια. Ήδη σε μια επαρχιακή πόλη το τελευταίο καιρό συνέβησαν σαρανταπέντε ληστείες! Η διόγκωση της ανεργίας, οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου, οι εναλλακτικές ή ευέλικτες μορφές εργασίας σε πολυεθνικές, το τάγμα των χαμηλόμισθων, των αδιόριστων, των υποαπασχολούμενων και των λοιπών «τεθλιμμένων συγγενών», δημιουργούν, μαζί με τους πάσης φύσεως επαίτες και τα παιδιά των φαναριών και τις μάζες των εξαθλιωμένων μεταναστών, ένα υπόγειο, μαζικό και ορμητικό ρεύμα αδιεξόδου και απελπισίας, που τείνει να ανατινάξει την συνοχή και ειρήνη της ελληνικής κοινωνίας και να ξαναφέρει στο προσκήνιο την πάντοτε σοβούσα και μηδέποτε εξαφανισθείσα «πάλη των τάξεων» με καινούριους τώρα ρυθμούς και νέες μορφές. Αν μάλιστα σκεφθούμε και τους αόρατους σχεδιαστές των αναρχικών πυρήνων και κατασκευαστές των «μολότωφ», καθόλου μη μας φανεί παράξενο, αν αύριο οργανωθούν, συσπειρωθούν και επιτεθούν οι πεινασμένοι και «κολασμένοι» όλης της γής ενάντια στην ευμάρεια και καλοπέραση των λίγων. Μπορεί να μη δικαιολογείται μια τέτοια βίαιη ανατροπή, εξηγείται όμως επαρκώς. Διαβάστε Περισσότερα →

Δύο θεσμοί πολεμήθηκαν λυσσαλέα τα τελευταία χρόνια: Η Εκκλησία και η Οικογένεια. Από κοντά ήρθε και η σειρά της Πατρίδας με τη Σημαία. Πάτησαν οι άνομοι και οι ασεβείς με τα βέβηλα πόδια της νομοθεσίας τους και της νοοτροπίας τους, του λόγου της Τηλεόρασης και της πραγματικότητας της προσωπικής τους ζωής στον ιερό χώρο των δύο αυτών σεπτών μεγεθών. Δε σεβάστηκαν τίποτε από το απώτατο παρελθόν μέχρι σήμερα. Και καλά για την Εκκλησία, θα πεί κάποιος ότι δεν πιστεύουν. Αλλά για την οικογένεια, που είναι μέσα στο αίμα μας και στο γονιδίωμα; Δεν άφησαν τίποτε όρθιο λοιπόν. Διαβάστε Περισσότερα →

Φοβᾶμαι γιά σᾶς. Μοῦ γράφετε πώς ἐξασφαλίσατε τόν ἑαυτό σας καί τά παιδιά σας τόσο σταθερά, ὥστε τώρα μπορεῖτε νά ζήσετε χωρίς ἀνησυχία. Ἡ ἀσφάλειά σας, φαίνεται, ἔδιωξε ἀπό τήν ψυχή σας τόν φόβο τοῦ Θεοῦ. Μέ τί ἐξασφαλιστήκατε; Μέ τό χρῆμα; Μά δέν ἀκοῦτε αὐτές τίς μέρες, πώς ἡ ξαφνική πτώση τῶν τραπεζῶν σέ μία νύχτα κάνει τούς ἐκατομμυριούχους ζητιάνους καί, τό χειρότερο, αὐτόχειρες; Μέ τά σπίτια καί τά μαγαζιά; Μά δέν διαβάζετε περί τῶν ἐπαναλαμβανόμενων σεισμῶν, πού σ’ ἕνα λεπτό γκρεμίζουν τίς πόλεις σέ σωρό χαλάσματα; Ἀγοράσατε τούς ἀγρούς καί τούς κήπους φρούτων; Μά ξεχάσατε τίς πρόσφατες ξηρασίες, καί τίς πλημμύρες, καί τά σύννεφα ἀπό τίς ἀκρίδες; Ἐάν διαβάζατε τό Εὐαγγέλιο, θά εἴχατε ἐμπεδώσει τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ: «Ἡ ἀπάτη τοῦ πλούτου» Διαβάστε Περισσότερα →

Η ζωή του αγίου Νεκταρίου είναι γεμάτη θαυμαστά γεγονότα. Αναζητείστε την πλήρη βιογραφία του [μια ωραία λογοτεχνική παρουσίαση είναι το βιβλίο: Ο άγιος του αιώνα μας, του Σώτου Χοντροπούλου]. Τα θαύματά του πιάνουν βιβλία ολόκληρα. Εδώ μερικά ψίχουλα μόνο για δείγμα και κέντρισμα.

Κάποτε και ενώ ο Άγιος ήταν ακόμα Διευθυντής στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή, ένας δεκαοκτάχρονος μαθητής του, ο Νικόλας, είχε αρρωστήσει βαριά με ανίατη για την εποχή εκείνη ασθένεια.
– Βλέπετε, Σεβασμιώτατε, έλεγε στον Άγιο ο μαθητής του, το σχέδιο του Θεού είναι να πεθάνω!
Το βράδυ ο Άγιος λειτούργησε, προσευχήθηκε, έκανε αγρυπνία, παρακάλεσε τον Θεό, την Παναγία…
Την άλλη μέρα το μεσημέρι στο τραπέζι ανακοίνωσε στους μαθητές της Σχολής: Διαβάστε Περισσότερα →

Μια μέρα ένα μικρό πουλί γέννησε στη φωλιά του τρία αυγά. Μα μόλις έλειψε για λίγο από τη φωλιά του, ένα μικρό ποντίκι ήρθε κι έφαγε το ένα αυγό. Μετά από λίγες μέρες που έφυγε πάλι το πουλί από τη φωλιά, το ποντίκι ήρθε και έφαγε το δεύτερο αυγό.
Πολύ λυπημένο το μικρό πουλί πάει στον βασιλιά των πουλιών, τον Φοίνικα:
“Μεγαλειότατε, σας ικετεύω να με βοηθήσετε και να τιμωρήσετε το ποντίκι που σκότωσε τα δυο παιδιά μου”.
Όμως ο Φοίνικας, περιφρονώντας το μικρό πουλί, το διώχνει λέγοντας:
“Πώς τολμάς να μ’ ενοχλείς για δυο ασήμαντα αυγά; Εσύ σαν γονιός έπρεπε να φροντίζεις ο ίδιος για τα παιδιά σου. Το φταίξιμο είναι όλο δικό σου”. Διαβάστε Περισσότερα →