Το σπουδαίο είναι να μπούμε στην Εκκλησία. Να ενωθούμε με τους συνανθρώπους μας, με τις χαρές και τις λύπες όλων. Να τους νιώθουμε δικούς μας, να προσευχόμαστε για όλους, να πονάμε για την σωτηρία τους, να ξεχνάμε τους εαυτούς μας. Να κάνομε το παν γι’ αυτούς, όπως ο Χριστός για μας.
Μέσα στην Εκκλησία γινόμαστε ένα με κάθε δυστυχισμένο και… Διαβάστε Περισσότερα →

Υπεράνω όλων η αγάπη.  Εκείνο που πρέπει να μας απασχολεί, παιδιά μου, είναι η αγάπη για τον άλλον, η ψυχή του.  Ό,τι κάνουμε, προσευχή, συμβουλή, υπόδειξη, να το κάνουμε με αγάπη.  Χωρίς την αγάπη η προσευχή δεν ωφελεί, η συμβουλή πληγώνει, η υπόδειξη βλάπτει και καταστρέφει τον άλλον, που αισθάνεται αν τον αγαπάμε ή δεν τον αγαπάμε… Διαβάστε Περισσότερα →

Τὸν ἅγιο Ἰγνάτιο τὸν ἔχουν ­συλλάβει στὴν Ἀντιόχεια, ὅπου γιὰ ­χρόνια πολλὰ ὑπῆρξε ἐπίσκοπος, καὶ τὸν ὁδηγοῦν σιδηροδέσμιο στὴ Ρώμη γιὰ νὰ τὸν ρίξουν στὰ θηρία. ­Βρισκόμαστε στὶς ἀρχὲς τοῦ 2ου μ.Χ. αἰώνα, ὅταν αὐτοκράτορας στὴ Ρώμη εἶναι ὁ ­Τραϊανός, ὁ ὁποῖος κινεῖ σκληρὸ διωγμὸ κατὰ τῶν ­χρι­στιανῶν μεταξὺ τῶν ἐτῶν ­107-118. Τὸν γέροντα ἐπίσκοπο ­συνοδεύει φρουρὰ δέκα στρατιωτῶν, οἱ ὁποῖοι, δικαι­ώ­νοντας τὸ ὄνομα τοῦ τάγματος στὸ ὁποῖο ἀνήκουν, τοῦ ἐπιδεικνύουν ­συμπεριφορὰ «λεοπαρδάλεων», ὅπως ὁ ἴδιος γράφει.

Καθὼς ὁδεύει ὁ θεοφόρος ἅγιος πρὸς τὸ μαρτύριο, πληροφορεῖται πὼς κάποιοι χριστιανοὶ τῆς Ρώμης ἔχουν ἤδη κινηθεῖ πρὸς τὶς ἀρχὲς τῆς πόλεως, προκειμένου νὰ ἐπιτύχουν τὴν ἀνάκληση τῆς θανατικῆς του ποινῆς «διὰ θηριομαχίας» στὸ Κολοσσαῖο. Καὶ τότε ἀμέσως τοὺς ἀπευθύνει ἐπιστολή, τὴν περίφημη «πρός Ρωμαίους» ἐπιστολή του1.

Διαβάζοντας κανεὶς τὴν ἐπιστολὴ αὐ­τή, δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ κυριευθεῖ ἀπὸ ἔντονο αἴσθημα ἀπορίας. Ὁ ἅ­­­­γιος Ἰγνάτιος, ὁ ὁποῖος διαβεβαίωνε γιὰ τὸν ἑαυτό του ὅτι ἦταν ὁ θεοφόρος, ὁ «Χριστὸν ἔχων ἐν στέρνοις», ἐκεῖνος ποὺ κρατοῦσε τὸν Χριστὸ μέσα στὰ στέρνα του, χρησιμοποιεῖ πρὸς τοὺς Ρωμαίους παράδοξη γλώσσα:

«Συγχωρέστε με, ἀδελφοί. Ἀφῆστε με νὰ ζήσω· μὴ θέλετε νὰ πεθάνω»! Μὰ αὐτὸ ἀκριβῶς δὲν ἤθελαν καὶ οἱ χριστιανοὶ τῆς Ρώμης; Γι’ αὐτὸ κιόλας δὲν εἶχαν κάνει ἐνέργειες πρὸς τὸν αὐτοκράτορα, προκειμένου νὰ ἀποτραπεῖ ὁ θάνατός του;

«Σύγγνωτέ μοι, ἀδελφοί· μὴ ­ἐμποδίσητέ μοι ζῆσαι, μὴ θελήσητέ με ἀποθανεῖν». Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ λέει ὁ ἅγιος; Συνεχίζει μά­λιστα παρακαλώντας τους νὰ τὸν λυπηθοῦν καὶ νὰ μὴν τὸν ἀδικήσουν. Καὶ τελειώνοντας τὴν ἐπιστολή του, κάνει ἔκ­κληση στὴν ἀγάπη τους καὶ τοὺς ἱκετεύει νὰ μὴν εἰσπράξει ἐκ μέρους τους τὸ μίσος.

Πῶς, ἀλήθεια, ἑρμηνεύονται ὅλα αὐ­τά;

Τὴν ἀπάντηση τὴ δίνει ὁ ἴδιος ὁ ἅγιος: «Εἴ τις αὐτόν (τὸν Χριστόν) ἐν ἑαυτῷ ἔχει, νοησάτω ὃ θέλω… εἰδὼς τὰ συνέ­χοντά με». Ὅποιος ἔχει τὸν Χριστὸ μέ­σα του, αὐτὸς ἂς καταλάβει τί εἶναι αὐ­τὸ ποὺ θέλω· ἂς ἐννοήσει ἀπὸ τί ἔχω καταληφθεῖ.

Ἔχει πάθει ἐσωτερικὴ κατάληψη ὁ ἅ­­­γιος. Ἕνα πάθος, πάθος ἱερὸ τὸν συνέχει. Πάθος ποὺ τὸν κάνει νὰ τὰ βλέπει ὅλα ἀνάποδα. Ἡ παράθεση μέρους τῆς ἐπιστολῆς του τὸ ἀποδεικνύει:  Διαβάστε Περισσότερα →

Οἱ ἄνθρωποι τῆς ἁμαρτίας καί τῆς ἀμετανοησίας ἀπορρίπτουν τόν Χριστόν δι᾽αὐτό δέν ἔχουν ἀνάπαυσιν καί εἰρήνην. Ἔχουν νομιζομένην ἡσυχίαν. Ἡ στιγμή τῆς πραγματικῆς ἡσυχίας δέν εἶναι ἐκείνη πού κοιμώμεθα, ἀλλά ἐκείνη πού κοιμᾶται ἥσυχη ἡ συνείδησίς μας.

Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, ἀντί νά μετανοήσουν καί νά σωθοῦν γίνονται ἑαυτομάχοι- “αὐτοκτονοῦν”. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ μόνος Ἰατρός τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων ἡμῶν. Ἡ μετάνοια ὁδηγεῖ εἰς τήν σωτηρίαν, ἡ δέ ἀναβολή αὐτῆς εἶναι ἐκ τοῦ διαβόλου καί ἔχει ὀλέθρια ἀποτελέσματα.

Νά μήν ἀπελπιζώμεθα, ἀλλά οὔτε νά ἀναπαυώμεθα καί νά ἀναβάλλωμε τήν μετάνοιάν μας. Εἶπε Γέρων: «Ἄν σοῦ πῇ ὁ λογισμός “ἔχεις χρόνο νά μετανοήσῃς, μπορεῖς ἀκόμη καί αὔριο”, ἐσύ νά τοῦ πῇς” μετανοῶ, ἀμέσως τώρα, γιατί στή μετάνοια δέν ὑπάρχει αὔριο, ἀλλά χθές”». Διαβάστε Περισσότερα →

Ο Θεός δεν είναι Θεός ισότητας, αλλά Θεός αγάπης.
Η ισότητα θα απέκλειε όλο το δίκαιο και όλη την αγάπη, θα απέκλειε όλο το ήθος.
Ο άνδρας αγαπά την γυναίκα του λόγω ισότητας;
Και η μάνα αγαπά το παιδί της λόγω ισότητας;
Και ο φίλος αγαπά τον φίλο λόγω ισότητας;

Η ανισότητα είναι η βάση του δικαίου και υποκινητής της… Διαβάστε Περισσότερα →