Ἀπανθίσματα σύγχρονων ἁγίων Γερόντων

 Ὁ Πρεσβύτερος π. Διονύσιος Τάτσης, στὸ βιβλίο του Νέον Γεροντικόν, στὴν Γ’ ἑνότητα τοῦ βιβλίου μὲ τίτλο Πνευματικὴ Ζωὴ ἀναφέρει ὅτι οἱ ἅγιοι καὶ φωτισμένοι Γέροντες τῆς Ἐκκλησίας μας, δίνουν πολὺ μεγάλη βαρύτητα στὴν ταπεινοφροσύνη ποὺ πρέπει νὰ ἔχει ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου γιὰ ν’ ἀνοιχτεῖ ἡ Πύλη τοῦ Παραδείσου ποὺ θὰ τὸν ὁδηγήσει στὴν σωτηρία του. Καὶ αὐτοὶ ἦταν ἄνθρωποι καὶ ἀγωνίστηκαν καὶ συγκρούστηκαν μὲ τὰ πάθη τους, ὅμως μὲ πολλὴ ταπείνωση καὶ αὐτὸ ἦταν ποὺ τοὺς διέκρινε. Χωρὶς ταπείνωση  τονίζουν ὅτι ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἔρημη, ἕνας ἄγριος τόπος, εἶναι πηγὴ πολλῶν κακῶν καὶ ἁμαρτιῶν. Χωρὶς τὴν προσευχὴ καὶ τὴ μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ πολεμήσει τὶς ἁμαρτωλὲς ἐπιθυμίες. Ἀπὸ τὸ ἐξαίρετο αὐτὸ βιβλίο παίρνω λίγους λόγους τους γιὰ νὰ γίνουμε  συμμέτοχοι  καὶ κοινωνοί τους.

ΟΣΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ( Ἐζνεπίδης), ἁγιορείτης Γέροντας (†1994)

Πάνω στὴ μετάνοια νὰ γίνεται κάθε πνευματικὴ οἰκοδομή. Τὴ μετάνοια νὰ ζητᾶμε συνέχεια ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ τίποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ αὐτή. Δὲν πρέπει νὰ ζητᾶμε φῶτα, θαύματα, προφητεῖες καὶ χαρίσματα, παρὰ μόνο μετάνοια. Ἡ μετάνοια φέρνει τὴν ταπείνωση, ἡ ταπείνωση θὰ φέρει τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, διότι στοὺς ταπεινοὺς πηγαίνει ὑποχρεωτικὰ ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἑπομένως ἡ μετάνοια εἶναι ἀπαραίτητη γιὰ τὴ σωτηρία μας καὶ ὅταν τὴν ἔχουμε, θὰ ἔρθει ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ μᾶς διδάξει τί χρειάζεται νὰ κάνουμε γιὰ τὴ δική μας σωτηρία καὶ τῶν συνανθρώπων μας, ἐὰν χρειάζεται.

ΙΑΚΩΒΟΣ (Τσαλίκης), ὁ Γέροντας τῆς Εὔβοιας (†1991)

 Ἂν δὲν ἔχουμε τὴν ψυχὴ μας καθαρή, κανένα ὄφελος δὲν παίρνουμε ἀπὸ τὴ Θεία Κοινωνία.

ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ (Θεοδωρόπουλος), ὁ Γέροντας τῆς Ἀθήνας (+1989)

Θέλεις νὰ κάνεις κάποιον εὐτυχῆ; Περιόρισε τὶς ἐπιθυμίες του. Θέλεις νὰ τὸν κάνεις δυστυχῆ; Αὔξησε τὶς ἐπιθυμίες του.

Ὅσα προγράμματα ἔκανα ἐγώ, ὅλα ἀπέτυχαν. Γι’ αὐτὸ ἀφήνω τὸ πρόγραμμα τῆς ζωῆς μου νὰ τὸ κάνει ὁ Θεός.

ΓΑΒΡΙΗΛ (Καζάσης), ἁγιορείτης Γέροντας (†1983)

Ὁ Γέροντας Γαβριήλ, ἀπευθυνόμενος σὲ δύο νέους, εἶπε: «Νὰ πιστεύετε καὶ νὰ ἀγαπᾶτε τὸ Χριστὸ καὶ τὴ Θεοτόκο. Ὅμως δὲν μπορεῖτε νὰ αἰσθανθεῖτε τί σημαίνουν τὰ πρόσωπα αὐτὰ γιὰ τὴν ψυχὴ τοῦ χριστιανοῦ. Χρειάζεται ἕνα ἄνοιγμα τοῦ νοῦ καὶ μιὰ εὐαισθησία τῆς καρδιᾶς, γιὰ νὰ κατανοηθεῖ τί σημαίνει ἡ ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ διὰ τῆς Ἀειπαρθένου Μαρίας, ἡ Σταύρωσή Του καὶ ἡ Ἀνάστασή Του καὶ ἡ υἱοθεσία μας, ὡς κληρονόμοι Θεοῦ καὶ συγκληρονόμοι Χριστοῦ.

ΦΙΛΟΘΕΟΣ (Ζερβάκος), ὁ Γέροντας τῆς Πάρου (†1980)

  Ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν μελετᾶ τὴν Ἁγία Γραφή, ποὺ δὲν προσεύχεται καὶ ξεχνᾶ τὸ Θεό, μοιάζει μὲ ἀκαλλιέργητο ἀγρὸ ὅπου φυτρώνουν ἄγρια χορτάρια, ἀγκάθια καὶ τριβόλι. Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἔχει μόνο ἁμαρτωλὲς ἐπιθυμίες.

ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ (Ἀποστολίδης), ὁ Γέροντας τῆς Αἴγινας (†1966)

Νὰ ἔχεις ταπείνωση. Ὅταν βρέχει, τὸ νερὸ δὲν σταματᾶ στὶς κορυφὲς ἢ στὰ βουνά, ἀλλὰ κατεβαίνει κάτω στὴν πεδιάδα. Οἱ ταπεινοὶ ἄνθρωποι ἔχουν χάρη, εὐλογία καὶ καρποφορία.

ΟΣΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ (Καρσλίδης), ὁ Γέροντας τῆς Δράμας (†1959)

Πήγαινε νὰ συγχωρεθεῖς, νὰ ταπεινωθεῖς, νὰ ἀγαπηθεῖς καὶ μετὰ νὰ ἔλθεις νὰ ἐξομολογηθεῖς.

ΙΩΣΗΦ, ὁ  Ἡσυχαστὴς τοῦ Ἁγίου  Ὅρους (†1959)

Οἱ καλοσύνες, οἱ ἐλεημοσύνες καὶ τὰ ἔξωθεν καλὰ δὲν κατευνάζουν τὸ ἀγέρωχο τῆς καρδιᾶς. Ἀντίθετα ἡ διανοητικὴ ἀδολεσχία, ὁ πόνος τῆς μετάνοιας καὶ ἡ συντριβὴ ταπεινώνουν τὸ ὑψηλὸ φρόνημα.

ΕΥΣΕΒΙΟΣ (Ματθόπουλος), ὁ Γέροντας τῆς ἱεραποστολῆς (†1929)

Ἀπευθυνόμενος σὲ πνευματικό του τέκνο, ὁ Γέροντας Εὐσέβιος ἔγραφε: «Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ κρατᾶς σφιχτὰ στὴν ψυχή σου γιὰ νὰ μὴ σοῦ φύγει καὶ χαθεῖς, εἶναι ἡ ταπεινοφροσύνη, δηλ. ἡ συναίσθηση τῆς ἀναξιότητας, χωρὶς τὴν ὁποία δὲν ἐνοικεῖ στὴν ψυχὴ ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ. Ὅταν φύγει ἡ ταπεινοφροσύνη ἀπὸ τὴν ψυχή, μαζὶ θὰ φύγει καὶ ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ μείνει ἡ ψυχὴ ἔρημη, γυμνὴ καὶ φουσκωμένη μὲ τὸν δυσώδη καπνὸ τῆς οἴησης καὶ τῆς ὑψηλοφροσύνης».

ΔΑΝΙΗΛ (Δημητριάδης), ὁ Γέροντας τῶν Κατουνακίων Ἁγίου  Ὅρους(†1929)

Ἡ ὑπόνοια στὸν καιρὸ τῆς εἰρήνης διδάσκει ταραχὴ καὶ παρεξήγηση. Ἡ ὑπόνοια δὲν γνωρίζει ποτὲ τὴν ἀλήθεια καὶ ὅταν ἀκόμη τὴ βλέπουν οἱ ὀφθαλμοὶ καὶ τὴν κηρύττουν τὰ πράγματα. Ἡ ὑπόνοια ὅλα τά διαστρέφει καὶ πείθεται ἀπὸ τὸ ψεῦδος καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν ἀλήθεια τῶν ὀρωμένων. Εἶναι ἕνας ἀλλόκοτος φωτογράφος ποὺ διαστρέφει τὴ μορφὴ τῶν εἰκονιζόμενων.

Οἱ δοκιμασίες ἀποβαίνουν σὲ ἐκείνους ποὺ ἀγαποῦν τὸ Θεὸ παιδευτήρια τῆς ψυχῆς. Ἀνοίγουν τοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς διάνοιας πρὸς τὸ φῶς τῆς ἀλήθειας καὶ τοὺς ἀποκαθιστοῦν τηλαυγεῖς καὶ ἱκανοὺς γιὰ νὰ βλέπουν ὄχι μόνο τά κοντινὰ ἀλλὰ καὶ τὰ μακρινά.

                                                                                          Νίκη Ὑφαντίδου

                                                                                Βρεφονηπιοκόμος-Δασκάλα

Από το περιοδικό του συλλόγου ¨ΚΥΡΙΑΚΗ”, τεύχος, 8ο Ιούνιος-Αύγουστος 2016