Ἡ  Ὄαση

Κάποτε κάποιος νεαρὸς μόλις ἔφτασε σὲ μιὰ ὄαση στὴ μέση τῆς ἐρήμου τῆς Ἰουδαίας, συνάντησε τὸν γέρο – Ἐλισαῖο καὶ τὸν ρώτησε:

-Τί εἴδους ἄνθρωποι ζοῦν σ’ αὐτὸν τὸν τόπο, γέροντα;

-Τί εἴδους ἄνθρωποι ζοῦσαν στὸν τόπο σου, παιδί μου; Ρώτησε μὲ τὴ σειρὰ του ὁ γέροντας.

-Μιὰ κοινωνία ἐγωιστῶν καὶ κακῶν, ἀπάντησε ὁ νεαρός, εἶμαι χαρούμενος ποὺ ἔφυγα ἀπὸ κοντά τους.

-Τοὺς ἴδιους θὰ βρεῖς κι ἐδῶ, παιδί μου, ἀπάντησε στοχαστικὰ ὁ γέρο – Ἐλισαῖος.

Τὴν ἴδια μέρα πέρασε ἀπὸ τὴν ὄαση νὰ πιεῖ νερὸ καὶ νὰ ξεκουραστεῖ ἕνας ἄλλος νεαρὸς καὶ ρώτησε τὸν γέρο – Ἐλισαῖο:

Γέροντα, τί εἴδους ἄνθρωποι ζοῦν ἐδῶ;

Ὁ γέροντας ἀπάντησε μὲ τὴν ἴδια ἐρώτηση:

-Τί εἴδους ἄνθρωποι ζοῦν στὸν τόπο ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἔρχεσαι, παιδί μου;

Ὁ νεαρὸς ἀπάντησε:

-Μιὰ θαυμάσια ὁμάδα ἀνθρώπων, φιλική, εἰλικρινής, φιλόξενη. Εἶναι πολὺ λυπηρὸ ποὺ πρέπει νὰ τοὺς ἀφήσω.

-Τὸν ἴδιο τύπο ἀνθρώπων θὰ συναντήσεις κι ἐδῶ, εἶπε ὁ γέρο- Ἐλισαῖος.

Ὁ μικρὸς ἐγγονός του ποὺ ἄκουσε τὶς συνομιλίες τὸν ρώτησε σὰν ἔμειναν οἱ δυό τους:

-Παππού, πῶς γίνεται νὰ δώσεις τόσο διαφορετικὲς ἀπαντήσεις στὴν ἴδια ἐρώτηση;

Κι ὁ γέρο-Ἐλισαῖος ἀπάντησε:

-Ἄκου, παιδί μου. Ὁ καθένας μας κουβαλᾶ στὴν καρδιὰ του τὸ περιβάλλον στὸ ὁποῖο ζεῖ. Αὐτός, ποὺ δὲ βρῆκε τίποτε καλὸ στὰ μέρη ἀπὸ ὅπου πέρασε δὲν θὰ συναντήσει οὔτε κι ἐδῶ κάτι καλό. Ἐκεῖνος ποὺ συνάντησε φίλους ἐκεῖ θὰ βρεῖ κι ἐδῶ. Κι αὐτὸ διότι στὴν πραγματικότητα ἡ ψυχικὴ στάση εἶναι τὸ μόνο πράγμα στὴ ζωή μας ποὺ μποροῦμε νὰ ἐλέγχουμε ἀπόλυτα. Αὐτὸ μὴν τὸ ξεχνᾶς ποτὲ καθὼς θὰ μεγαλώνεις!

Ἀπὸ τὴ σοφία τῆς ἐρήμου