Τό ζήτηµα τῆς Ἑλλάδος

Τὴν προηγούµενη ἑβδοµάδα ἀφήσαµε σὲ ἐκκρεµότητα τὸ τελευταῖο µέρος τῆς µελέτης µας σχετικὰ µὲ τὴν κατάσταση στὴν Οὐκρανία, καθὼς ἐπίσης καὶ τὸ πῶς ἔχουν σήµερα ἐξελιχθεῖ τὰ πράγµατα στὴν χώρα. Ὡστόσο οἱ ραγδαῖες ἐξελίξεις στὴν χώρα, µᾶς ἐπιβάλλουν νὰ ἀφήσουµε γιὰ λίγο τὸ τρίτο µέρος τῆς ἔρευνάς µας καὶ νὰ ἀσχοληθοῦµε προσεκτικὰ µὲ ἕνα ζήτηµα-φωτιά, ποὺ ἀπειλεῖ νὰ κάψει τὸν τόπο µας, ἐὰν δὲν προσέξουµε.

Ἀπὸ τὴν Παρασκευὴ 19 Ἰουνίου 2015, λόγῳ τῆς πορείας ποὺ ἀκολούθησαν οἱ «διαπραγµατεύσεις» µεταξὺ τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως καὶ τῶν δανειστῶν τῆς χώρας, ξεκίνησε µὲ µεγαλύτερη ἔνταση ἡ συζήτηση σχετικὰ µὲ τὸ ἐὰν ἡ Ἑλλάδα πρέπει πλέον νὰ ἐπιζητεῖ ἢ ὄχι, τὴν παραµονὴ της στὴν ἑνιαία Εὐρωπαϊκὴ νοµισµατικὴ ἕνωση, τουτέστιν στὴν ζώνη τοῦ εὐρώ.

Γιὰ νὰ εἴµαστε ὅσο τὸ δυνατὸν πιὸ ἀντικειµενικοὶ στὴν ἔρευνά µας θὰ ἀντιπαραβάλουµε τὴν γνώµη δύο εἰδικῶν µὲ ἰδιαίτερα βαρύνουσα ἄποψη ἐπὶ τοῦ θέµατος, ποὺ ἔχουν ἐντελῶς διαφορετικὴ φιλοσοφία καὶ πολιτικὴ τοποθέτηση ὁ καθένας.

Ὁ ἕνας εἶναι ὁ Dr. Paul Craig Roberts, Ἀµερικανός οἰκονοµολόγος, ποὺ διετέλεσε βοηθὸς ὑπουργὸς τῶν Οἰκονοµικῶν ἐπὶ τῆς προεδρίας τοῦ Ronald Wilson Reagan καὶ ἀρχισυντάκτης τῆς Wall Street Journal. Εἶναι ἐπίσης ἀρθρογράφος σὲ ἔγκυρα ∆υτικὰ µέσα ἐνηµερώσεως, ὅπως ἡ Business Week, τό Scripps, τό Howard News Service καὶ τὸ Creators Syndicate. Ἀπόφοιτος τοῦ Χάρβαρντ καὶ τῆς Ὀξφόρδης, ἔχει διδάξει σὲ ὀνοµαστὰ πανεπιστήµια.

Τὰ τελευταῖα βιβλία του εἶναι τὸ «Τhe Failure of Laissez Fair Capitalism an Economic Dissolution of the West» καὶ τὸ «How America was Lost».

Ὁ δεύτερος εἶναι ὁ Paul Robin Krugman, καί αὐτὸς Ἀµερικανὸς οἰκονοµολόγος, βραβευµένος τὸ 2008 µὲ τὸ βραβεῖο Nobel τῶν Οἰκονοµικῶν Ἐπιστηµῶν γιὰ τὴν ἐργασία του στὸν τοµέα τῶν ἐµπορικῶν συναλλαγῶν, ἐπειδὴ «ἑνοποίησε τὰ πρωτύτερα διακριτὰ ἐρευνητικὰ πεδία τοῦ διεθνοῦς ἐµπορίου καὶ τῆς οἰκονοµικῆς γεωγραφίας».

Στὸν Krugman ἐπίσης ὀφείλεται καὶ ἡ ἀλλαγὴ τῆς θεώρησης τῆς οἰκονοµολογίας σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ στὴν σχέση τῆς παραγωγικότητας µὲ τὸ µέγεθος µιᾶς ἑταιρείας ἢ δραστηριότητας.

Μέχρι τὸ 1980 οἱ οἰκονοµολόγοι ὑπέθεταν ὅτι ἡ παραγωγικότητα µένει σταθερὴ ὅσο µεγαλώνει τὸ µέγεθος τῆς ἑταιρείας ἢ τῆς οἰκονοµικῆς δραστηριότητας. Ἔκτοτε, χάρη καὶ στὸν Krugman, ἡ οἰκονοµική θεωρία ἄρχισε νὰ ὑποθέτει ὅτι ἡ παραγωγικότητα µεγαλώνει µὲ τὸ µέγεθος. Σήµερα ὁ Krugman ἀσχολεῖται περισσότερο µὲ τὴν δηµοσιογραφία καὶ διατηρεῖ τακτικὴ στήλη στὴν ἐφηµερίδα New York Times.

Παρότι εἶναι καὶ οἱ δύο Ἀµερικανοί, ἔχουν ἐντελῶς διαφορετικὴ προσέγγιση τῶν πραγµάτων καὶ ἐκ διαµέτρου ἀντίθετη πολιτικὴ θεώρηση. Ὁ µὲν Roberts εἶναι πολέµιος τῆς ∆ύσης, τὴν ὁποία θεωρεῖ ὑπεύθυνη γιὰ τὰ δεινὰ στὰ ὁποῖα ἔχει περιέλθει ὁ πλανήτης, ὁ δὲ Krugman εἶναι ὁ κλασικὸς ∆υτικὸς τεχνοκράτης ἐπιστήµονας καὶ λάτρης τῆς ∆υτικῆς φιλοσοφίας.

Ὁ Dr. Roberts στό ἄρθρο1 του µὲ τίτλο «Ἡ πεῖνα εἶναι τὸ ἀντίτιµο τῆς παραµονῆς στὴν

εὐρωζώνη» γράφει: «Οἱ Ἕλληνες ψάχνουν ἔξω γιὰ φαγητό, ὅπως καὶ ἡ κυβέρνησή τους. Ἡ πλειοψηφία τῶν Ἑλλήνων θέλει νὰ παραµείνει στὴν Ε.Ε. ἀκόµη καὶ ἂν αὐτὸ σηµαίνει ὅτι οἱ συντάξεις τους, οἱ µισθοὶ τους, οἱ κοινωνικὲς ὑπηρεσίες τους καὶ οἱ εὐκαιρίες ἀπασχόλησὴς τους θὰ µειωθοῦν. Προφανῶς οἱ Ἕλληνες, προκειµένου νὰ εἶναι ἕνα κοµµάτι τῆς Εὐρώπης, εἶναι διατεθειµένοι νὰ σέρνονται στὸ ἔδαφος.

 Ἡ ECB2 ἔχει ἤδη ἐκτυπώσει 60 δισεκατοµµύρια εὐρὼ σὲ ἕνα µήνα, γιὰ νὰ σώσει τὸ Εὐρωπαϊκὸ χρηµατοπιστωτικὸ σύστηµα, ὁπότε γιατὶ νὰ µὴ συµπεριλάβει καὶ τὴν Ἑλλάδα;

Μιὰ συντηρητικὴ προσέγγιση θὰ µποροῦσε νὰ πεῖ ὅτι µιὰ τέτοια κίνηση εἶναι πιθανὸ νὰ προκαλέσει πληθωρισµό, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν πρόκειται νὰ συµβεῖ. Ἡ Fed3 τυπώνει χρήµατα διαρκῶς γιὰ ἑπτὰ χρόνια καὶ σύµφωνα µὲ τὴν κυβέρνηση δὲν ὑπάρχει πληθωρισµός. Ἔχουµε ἀκόµη ἀρνητικὸ ἐπιτόκιο ποὺ ἐπιβεβαιώνει τὴν ἀπουσία τοῦ πληθωρισµοῦ. Γιατὶ θὰ δηµιουργήσουν πληθωρισµὸ τὰ χρήµατα ποὺ θὰ τυπωθοῦν γιὰ τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ δὲν δηµιουργοῦν ὅταν πρόκειται γιὰ τὴν Goldman Sachs, τήν Citibank καὶ τὴν JPMorganChase;

Προφανῶς, ὁ ∆υτικὸς κόσµος δὲν θέλει νὰ βοηθήσει τὴν Ἑλλάδα. Ἡ ∆ύση θέλει νὰ λεηλατήσει τὴν Ἑλλάδα. Ἡ συµφωνία εἶναι ὅτι ἡ Ἑλλάδα θὰ παίρνει νέα δάνεια µὲ τὰ ὁποῖα θὰ ἀποπληρώνει τὰ ὑφιστάµενα δάνεια, µὲ ἀντάλλαγµα τὴν πώληση τῶν δηµοτικῶν ἑταιρειῶν ὕδρευσης σὲ ἰδιῶτες ἐπενδυτὲς (ἡ τιµὴ τοῦ νεροῦ θὰ ἀνέβει γιά τὸν Ἑλληνικὸ λαὸ), τὴν πώληση τοῦ κρατικοῦ λαχείου σὲ ἰδιῶτες ἐπενδυτὲς (ποὺ σηµαίνει πτώση τῶν κρατικῶν ἐσόδων τῆς Ἑλλάδος καθιστώντας ἔτσι τὴν ἀποπληρωµὴ τοῦ χρέους ἀκόµη πιὸ δύσκολη), καθὼς καὶ παροµοίου τύπου “ἰδιωτικοποιήσεις“, ὅπως ἡ πώληση τῶν προστατευόµενων Ἑλληνικῶν νήσων στὶς ἑταιρεῖες τοῦ real state.

Αὐτή εἶναι µιὰ καλὴ συµφωνία γιὰ ὅλους, ἀλλὰ ὄχι γιὰ τὴν Ἑλλάδα. Ἐὰν ἡ Ἑλληνικὴ κυβέρνηση εἶχε τὴν στοιχειώδη λογική, θὰ ἔπρεπε ἁπλὰ νὰ χρεωκοπήσει. Αὐτὸ θὰ καταστήσει τὸ Ἑλληνικὸ χρέος ἐλεύθερο. Μὲ λίγα λόγια, ἡ Ἑλλάδα µπορεῖ νὰ γίνει ἀπὸ µιὰ ὑπερχρεωµένη χώρα, µία χώρα χωρὶς χρέος.

Ἡ Ἑλλάδα θὰ µποροῦσε τότε νὰ χρηµατοδοτήσει τὶς δικές της ἐκδόσεις ὁµολόγων καὶ ἐὰν χρειαζόταν ἐξωτερικὴ πιστοληπτικὴ ἐνίσχυση θὰ µποροῦσε νὰ ἀποδεχθεῖ τὴν Ρωσικὴ προσφορά.

Πράγµατι, ἐὰν οἱ Ρωσικὲς καὶ οἱ Κινεζικὲς κυβερνήσεις εἶχαν κοινὴ λογική, θὰ πλήρωναν προκειµένου ἡ Ἑλλάδα νὰ χρεωκοπήσει καὶ νὰ ἀποχωρήσει ἀπὸ τὴν Ε.Ε. καί τὸ ΝΑΤΟ.

Ἡ ἀποκαθήλωση τῆς αὐτοκρατορίας τῆς Washington θὰ ξεκινοῦσε καὶ ἡ ἀπειλὴ τοῦ πολέµου ποὺ ἀντιµετωπίζουν σήµερα ἡ Ρωσία καὶ ἡ Κίνα θὰ χανόταν. Οἱ Ρῶσοι καὶ οἱ Κινέζοι θὰ ἐξοικονοµοῦσαν πολὺ περισσότερα σώζοντας τὴν Ἑλλάδα, σὲ σχέση µὲ τὰ ὅσα τοὺς κοστίζουν οἱ ἄσκοπες πολεµικὲς προετοιµασίες».

Ὁ Krugman σχολιάζοντας τὸ ἀποτέλεσµα τῆς σύσκεψης τοῦ Eurogroup τῆς 18ης Ἰουνίου, ἐπισηµαίνει καὶ αὐτὸς τὴν σπουδαιότητα τῆς ἐπιστροφῆς τῆς Ἑλλάδος στὸ ἐθνικὸ νόµισµα. Ὁ Krugman ἐπαναλαµβάνω πὼς δὲν συγκαταλέγεται στοὺς φιλέλληνες τεχνοκράτες, ἐνῶ εἶναι ἀπὸ τοὺς κύριους ἐκφραστὲς τῆς ∆υτικῆς τεχνοκρατικῆς φιλοσοφίας.

Ἡ ἀπόλυτα λογικὴ καὶ τεχνοκρατική του προσέγγιση, ὡστόσο, τὸν ὁδηγεῖ στὸ συµπέρασµα καὶ στὴν ὁµολογία πὼς αὐτὸ ποὺ χρειάζεται ἡ Ἑλλάδα εἶναι τὸ δικό της νόµισµα καὶ τὸν ἔλεγχο τῆς οἰκονοµίας της. ∆ὲν διστάζει µάλιστα νὰ παροµοιάσει τὴν χώρα µας µὲ τὴν Ἀργεντινή, ἡ ὁποία ὅλοι θυµόµαστε πὼς ἀνέκαµψε µόνο ὅταν ἐφάρµοσε τὴν δική της πολιτικὴ καὶ ὄχι τὴν ὑποδεικνυόµενη ἀπὸ τὸ ∆ιεθνὲς Νοµισµατικὸ Ταµεῖο.

«Πρῶτον, ἡ πρώτη γραµµὴ ἄµυνας ἀπέναντι σὲ µιὰ ἔξοδο ἀπὸ τὸ εὐρὼ ἔχει ἤδη σπάσει. Καµία χώρα δὲν θὰ σκεφτόταν νὰ φύγει ἀπὸ τὸ εὐρὼ ἀπό τὸ φόβο ὅτι µιὰ τέτοια κίνηση θὰ πυροδοτοῦσε τὴν µητέρα ὅλων τῶν οἰκονοµικῶν κρίσεων, καθὼς ὅλοι θὰ ἔτρεχαν νὰ ἀποσύρουν τὰ χρήµατα ἀπὸ τὶς τράπεζες. Ἀλλὰ αὐτὸς ὁ φόβος δὲν ἰσχύει πλέον γιὰ τὴν περίπτωση τῆς Ἑλλάδας, καθὼς ἡ χρηµατοπιστωτικὴ σταθερότητα ἔχει ἤδη δεχθεῖ µεγάλο πλῆγµα. Ἡ Ἀθήνα τοῦ 2015 εἶναι τὸ Buenos Aires τοῦ 2001.

 Πῶς φτάσαµε σὲ αὐτὸ τὸ σηµεῖο; Τίποτα δὲν µὲ ἐνοχλεῖ περισσότερο ἀπὸ τὸ ἰδεολόγηµα ὅτι γιὰ ὅλα εὐθύνεται ἡ ἀναποτελεσµατικότητα τῶν Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι ὑποτίθεται ὅτι δὲν ἔχουν κάνει τίποτα. Στὴν πραγµατικότητα, ἡ Ἑλλάδα καλεῖται νὰ ἐφαρµόσει τροµακτικὰ ἐπώδυνα µέτρα. Τὸ πρόβληµα εἶναι ὅτι οἱ µεγάλες περικοπὲς δαπανῶν σὲ µιὰ οἰκονοµία χωρὶς ἀνεξάρτητη νοµισµατικὴ πολιτικὴ καὶ τὴν δυνατότητα νὰ ὑποτιµήσει τὸ νόµισµά της ὁδηγοῦν σὲ τεράστια οἰκονοµικὴ συρρίκνωση.

Αὐτὸ σηµαίνει πὼς ὅτι κερδίζεται ἀπὸ τὸ µέτωπο τῶν δαπανῶν χάνεται ἀπὸ τὸ µέτωπο τῶν ἐσόδων.  Αὐτὸ δὲν εἶναι ἕνα λάθος τῶν Ἑλλήνων, ἀλλὰ οὐσιαστικὰ ἕνα σχεδιαστικὸ ἐλάττωµα τοῦ ἴδιου τοῦ εὐρώ. […] Οἱ Ἕλληνες ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, µπορεῖ νὰ βρεθοῦν ἀντιµέτωποι µὲ τὸ οἰκονοµικὸ χάος µετὰ τὴν ἔξοδο ἀπὸ τὸ εὐρώ. Καὶ ἐνδεχοµένως ἡ προειδοποίηση ἀπὸ τὴν Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος ὅτι ἡ ὑποτίµηση θὰ ὁδηγήσει τὴν χώρα στὸν τρίτο κόσµο νὰ εἶναι σωστή, ὡστόσο θὰ ἤθελα νὰ γνωρίζω τὸ µοντέλο καὶ τὰ ἱστορικὰ παραδείγµατα ποὺ ἐπιβεβαιώνουν τὸ συµπέρασµα αὐτό.

Ἀλλὰ ἂν δὲν συµβεῖ αὐτὴ ἡ ἐσωτερικὴ κατάρρευση, ἕνα ὑποτιµηµένο νόµισµα θὰ ὁδηγοῦσε τελικὰ σὲ µιὰ ἀνάκαµψη, µὲ ὤθηση ἀπὸ τὶς ἐξαγωγές. Τὸ ἐπιχείρηµα εἶναι πὼς κανεὶς δὲν πρέπει νὰ ἔχει ἀπόλυτες βεβαιότητες. Ἀλλὰ οἱ πιστωτὲς θὰ ἔπρεπε νὰ ἀνησυχοῦν περισσότερο ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες γιὰ µιὰ ἐνδεχόµενη ἔξοδο ἀπὸ τὸ εὐρὼ». Εἴδαµε, λοιπόν, πὼς παρὰ τὴν ἀντίθετη πολιτικὴ θεώρηση ποὺ ἔχουν οἱ δύο οἰκονοµολόγοι, συγκλίνουν στὸ συµπέρασµα ὅτι ἡ Ἑλλάδα µας πρέπει νὰ στραφεῖ στὸ ἐθνικὸ νόµισµα καὶ κυρίως στὸ ὅτι ἡ ∆ύση ἐκµεταλλεύεται καὶ καταδυναστεύει τὴν Ἑλλάδα.

Τὴν ἴδια ὥρα καὶ στὴν σκιὰ τοῦ ζητήµατος ποὺ ἀναλύσαµε παραπάνω, δύο ἀκόµα µεγάλα µείζονα ἐθνικὰ θέµατα ἔχουν περάσει σχεδὸν ἀπαρατήρητα ἀπὸ τὰ Ἑλληνικὰ µέσα ἐνηµερώσεως: (α) ἡ κατάσταση στὴν Θράκη καὶ (β) ἡ αὔξηση τῶν προσφύγων, τῶν µεταναστῶν, ἀλλὰ καὶ τῶν λαθροµεταναστῶν στὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου καὶ κυρίως στὰ ἀκριτικά.

Ἂν συνυπολογίσει κανεὶς ὅλα αὐτὰ καταλαβαίνει πὼς ὁ στόχος τῆς ∆ύσης εἶναι ἡ ἐξαθλίωση τῆς Ἑλλάδος, ἡ συρρίκνωση τῶν ἐδαφῶν της καὶ κυρίως ἡ θρησκευτική, ἡ πολιτισµικὴ καὶ ἡ ἐθνικὴ ἀλλοίωσή της. Αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τῶν µεταναστῶν ποὺ παγιδεύονται ἐντὸς τῶν Ἑλληνικῶν συνόρων σὲ µία ἐποχὴ ποὺ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς

στενάζει κάτω ἀπὸ τὸν κλοιὸ τῆς οἰκονοµικῆς ἀβεβαιότητος καὶ τῆς παρακµῆς. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ ἡ ∆ύση κρατᾶ ζωντανὴ καὶ πυροδοτεῖ µιὰ ἐπικίνδυνη Τουρκικὴ φλόγα στὴν περιοχὴ τῆς Θράκης µας καὶ ἄλλη µία στὴν περιοχὴ τῆς Βορείου Ἠπείρου.

Ἀπώτερος στόχος εἶναι ἡ ἐξάλειψη καὶ τοῦ παραµικροῦ Ὀρθοδόξου στοιχείου σὲ ὁλόκληρη τὴν Εὐρώπη καὶ κυρίως στὴν κατεξοχὴν Χώρα ποὺ διαφυλάττει στὸ ἀκέραιο τὸ Ὀρθόδοξο δόγµα, τὴν Ἑλλάδα µας. ∆ὲν εἶναι τυχαῖο τὸ ὅτι ἀπὸ τὴν µία πλευρὰ πλήττεται καίρια ἡ χώρα µας καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη µεριὰ πολλαπλασιάζονται τὰ τολµήµατα τῶν Οἰκουµενιστῶν καὶ οἱ ἀθλιότητες γιὰ ἕνωση τῆς Ὀρθοδοξίας µας µὲ τὶς πλάνες, ποὺ αὐτοαποκαλοῦνται ‘ἐκκλησίες’, µὲ πρωτεργάτες «ἐκπροσώπους» τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ποὺ ἔχουν βάλει ‘πολὺ νερὸ στὸ κρασὶ τους’, νοθεύοντας τὶς ἀνόθευτες Ἀρχὲς τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως.

Εἶναι ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη ἡ χώρα µας νὰ ἀπεξαρτηθεῖ πλήρως ἀπὸ τὴν ∆ύση, τόσο σὲ Ἐκκλησιαστικό, ὅσο καὶ σὲ πολιτικὸ ἐπίπεδο. Αὐτὸ ὅµως δὲν µπορεῖ νὰ γίνει ὅσο ὁ λαὸς παραµένει ἀκατήχητος καὶ ἀνενηµέρωτος σχετικὰ µὲ τὸ ποιὸ εἶναι τὸ ὄφελός του καὶ ποιὰ ἡ οἰκονοµική, ἀλλά, πρωτίστως καὶ κυρίως, ἡ πνευµατική του ζηµία.

Μ. Β.

Δημοσιεύτηκε στον Ορθόδοξο Τύπο στις 26 IOYNIOY 2015

Σηµειώσεις:

1. http://tinyurl.com/od9g3vu 2. European Central Bank – Εὐρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. 3. Ἡ Ὁμοσπονδιακὴ Τράπεζα τῶν ΗΠΑ, ποὺ εἶναι τὸ κεντρικὸ τραπεζιτικὸ σύστημα τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν.