Ένα ερώτημα για παιδαγωγική προσέγγιση

Κάποια ερωτήματα, απορίες, αγωνίες και προβληματισμοί γεννιούνται τις πιο ανυποψίαστες στιγμές. Όταν, λοιπόν, μου τέθηκε το ερώτημα: «Μήπως τα παιδιά μας κινδυνεύουν από χαμηλή αυτοεκτίμηση λόγω μειοψηφίας στην τάξη εξαιτίας των  χριστιανικών τους  πεποιθήσεων» και με αφορμή την αντίδραση της κόρης του ερωτώντος, δηλωτική της εσωτερικής της δυσφορίας, καθώς την άφηνε ένα πρωινό  στην αυλόπορτα του δημόσιου Γυμνασίου, μου γεννήθηκαν διάφορες σκέψεις, τις οποίες θα προσπαθήσω να ξεδιπλώσω.

Ξανάφερα στη μνήμη  τα δικά μου γυμνασιακά χρόνια. Κυριαρχούσαμε σε όλο το σχολείο αλλά και στην τάξη μου οι μαθητές και οι μαθήτριες των κατηχητικών. Δεν θα ξεχάσω τη δύσκολη ζωή που κάναμε σε κάποιο φιλόλογο που το «έπαιζε αριστερός και προοδευτικός» σε μας τους δεκαοχτάρηδες. Ένας μάλιστα συμμαθητής μου, νυν καθηγητής Ιατρικής , στο μάθημα της Ιστορίας τον είχε αναψοκοκκινίσει πολλές φορές εξ ου και του είχε δοθεί  του κυρίου καθηγητή το προσωνύμιο «Rutilus». Αναλογίζομαι πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα! Τι να απαντήσει κανείς  στο γονιό που δικαιολογημένα αγωνιά για το παιδί του;

Τα παιδιά μας , σε όποια ηλικία κι αν βρίσκονται , που αγωνίζονται να βιώσουν στη ζωή τους το ευαγγελικό ήθος στο αχαρακτήριστο σήμερα είναι όντως ήρωες εν αιχμαλωσία ή αγωνιστές σε εξορία . Το σπουδαιότερο ρόλο ανθρωπίνως στη διαμόρφωση υγιούς αυτοεκτίμησης επωμίζονται να παίξουν πρωτίστως και κυρίως οι γονείς  με το λόγο, τη στάση και τη βιωτή τους, δηλαδή το παράδειγμά τους. Θα πρέπει να έχουν ανοιχτούς διαύλους συνεχούς επικοινωνίας με τα παιδιά τους, να είναι τα πρότυπά τους και  να ενσαρκώνουν στο πρόσωπό τους του λόγο του Απ. Παύλου; «Ζω δε  ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός» (Γαλ, 2,20). Με απλά λόγια τα παιδιά θα πρέπει να είναι περήφανα για τους γονείς τους και για τα χριστιανικά τους «πιστεύω». Ακόμη θα πρέπει να είμαστε αληθινοί και ειλικρινείς  μαζί τους για τις δυσκολίες και τον κόσμο στον οποίο καλούνται να ζήσουν και να εκδηλώσουν τα «πιστεύω» τους.

Την περασμένη χρονιά είχα την ευλογία να κατηφορίζω καθημερινά προς τη Γεθσημανή και να διαλέγομαι μυστικά με τον Πρωτομάρτυρα Άγιο Στέφανο, καθώς σταματούσα στον τόπο του μαρτυρίου του. Καταιγισμός αναπάντητων ερωτημάτων, « ώσπερ μέλισσαι κηρίον». Ποια η σχέση μου με τον Πρωτομάρτυρα; Η βιωτή μου; Η πορεία μου ; Η παρουσία μου; Η μαρτυρία μου; Ένας έλεγχος ανηλεής. Απογοήτευση, αγώνας…Ελπίδα μου  η  μεσιτεία  του αγίου προς τον Κύριο «μη στήσης  αυτώ την αμαρτίαν ταύτην»…και το άπειρο έλεος του Κυρίου μας. Σε αυτές τις δύσκολες  ώρες καταφύγιο η Γραφή και κείμενα Πατέρων, αληθινός θησαυρός από τις πρωτοπηγές καθάρια και ολόφρεσκα που μας  ξεδιψούν  και μας τονώνουν όπως είναι οι επιστολές του αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου και η Επιστολή προς Διόγνητον.

Θεωρώ ότι θα ήταν άκρως παιδαγωγικό και ωφέλιμο όχι μόνο για τα παιδιά μας αλλά και για εμάς τους ίδιους να συζητήσουμε μαζί τους ένα μικρό απόσπασμα. Θα συνειδητοποιούσαμε για άλλη μια φορά ότι «ουδέν καινόν υπό τον ήλιον». Το σήμα κατατεθέν των χριστιανών είναι ο αγώνας. Δεν είναι κάτι που εμφανίζεται στις μέρες μας. Έτσι δεν μας ξαφνιάζει ούτε μας απογοητεύει , είναι στο DΝΑ μας . Αυτό είναι τόσο ενθαρρυντικό και αισιόδοξο για τον έφηβο ή την έφηβο και το έχει ανάγκη για να συνεχίσει να αγωνίζεται και να παλεύει, όταν αποθαρρύνεται και μειώνεται η αυτοεκτίμησή του.

« Οι χριστιανοί ούτε από τον τόπο που κατοικούν ούτε από τη γλώσσα που μιλούν ούτε από την εξωτερική ζωή τους διακρίνονται . Ούτε πόλεις ιδιαίτερες έχουν ούτε ξεχωριστή διάλεκτο ούτε ζωή φανταχτερή κάνουν. Πατρίδα τους έχουν και αυτοί έναν ορισμένο τόπο , αλλά ζουν ως πάροικοι.  Παντρεύονται όπως όλοι , κάνουν παιδιά αλλά δεν κάνουν εκτρώσεις. Είναι άνθρωποι αλλά δεν ζουν σαρκικά. Στη γη περνούν τις μέρες τους αλλά στον ουρανό πολιτεύονται….Όλους τους αγαπούν και όλοι τους καταδιώκουν…Ό,τι είναι στο σώμα η ψυχή , αυτό είναι στον κόσμο οι χριστιανοί.  Η ψυχή είναι απλωμένη σε όλα τα μέλη του σώματος  και οι χριστιανοί είναι κατάσπαρτοι στην οικουμένη.  Η ψυχή κατοικεί μέσα στο σώμα αλλά δεν είναι του σώματος. Και οι χριστιανοί κατοικούν μέσα στον κόσμο αλλά δεν είναι του κόσμου.» (Επιστολή προς Διόγνητον).

Αν μάλιστα δώσουμε και κάποια ιστορικά στοιχεία για το κείμενο ο έφηβος θα  μείνει έκθαμβος . Αν   συζητήσουμε μαζί του το κείμενο , έχουμε πολλά να αποκομίσουμε. Αλλά  εύλογα θα διερωτηθείτε : Τι γίνεται με το σήμερα; Λόγω τεχνολογίας ο πλανήτης έγινε πλέον μια γειτονιά.  Σταχυολογώ τέσσερις πληροφορίες, που αφορούν στους έφηβους, θετικές και αρνητικές για να τις θέσουμε υπόψη τους .

1. Στις αρχές του 2012, όπως γράφουν οι New York Times, η μαθήτρια του Λυκείου Jessika Ahlquist, άθεη, κέρδισε τη δίκη και έτσι αποκαθηλώθηκε η σχολική προσευχή που ήταν αναρτημένη για  49 ολόκληρα χρόνια, από το 1963,στο αμφιθέατρο του σχολείου της.

2. Πρόσφατο άρθρο του Διεθνούς Καθολικού Πρακτορείου Ειδήσεων Zenit αναφέρει ότι στη Σουηδία  «.. η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στην εκπαίδευση είναι υποχρεωτική και είναι  απεικονιστική. Οι μαθητές  διδάσκονται ότι οτιδήποτε τους κάνει να νιώθουν σεξουαλικώς όμορφα είναι εντάξει(ΟΚ). Τέλος η  ηλικία της σεξουαλικής συναίνεσης  είναι τα 15».

3. 6 Ιουνίου 2013 Νότια Καρολίνα , Η.Π.Α. Στην αποχαιρετιστήρια εκδήλωση των αποφοίτων του Κολλεγίου ο αριστούχος Roy Costner σχίζει ενώπιον όλων την προεγκριθείσα  προγραμματισμένη ομιλία κι αντί αυτής απαγγέλει το «Πάτερ ημών»,  προσευχή απαγορευμένη στο σχολείο του στις τελετές αποφοίτησης, καταχειροκροτούμενος από το πολυπληθές ακροατήριο, ενώ στα πρώτα καθίσματα ο Διευθυντής και οι καθηγητές είναι παγωμένοι.  Πριν απαγγείλει την προσευχή είπε: «Εκείνοι τους οποίους έχουμε πρότυπο , έχουν βοηθήσει να  διαπλαστούμε και να γίνουμε οι ενήλικες που είμαστε σήμερα.  Είμαι πολύ χαρούμενος που και οι δύο γονείς μου με οδήγησαν στον Κύριο από μικρή ηλικία.»

4. 5 Δεκεμβρίου 2013 Θεσσαλονίκη. «Ο Θεός μαζί σου!» Αυτό διαβάζει η καθηγήτρια στο στυλό που δανείζεται από τον αριστούχο μαθητή στα μαθήματα μα και στο ήθος της Ά Λυκείου και δείχνει να τρεμοπαίζει το βλέμμα της αινιγματικά. Μικρέ μου  έφηβε Γ.Π. « νεφίδριόν εστιν και θάττον παρελεύσεται».

Εν κατακλείδι τι σόι χριστιανό οραματίζομαι τον εαυτό μου στην ανατολή του καινούργιου χρόνου ; Θαρρώ ότι πιο αισιόδοξη και πιο παρήγορη απάντηση από το λόγο του αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου προς τους χριστιανούς  της Ρώμης, καθώς βαδίζει προς το Κολοσσαίο, δεν θα μπορούσα να βρω και να την προβάλλω και στους έφηβους :

« Συγγνώμην μοι έχετε·τι μοι συμφέρει , εγώ γιγνώσκω. νυν άρχομαι μαθητής είμαι. μηθέν με ζηλώσαι των ορατών και των αοράτων , ίνα Ιησού Χριστού επιτύχω.»

Δηλαδή, «Συγχωράτε με, τι με συμφέρει εγώ το ξέρω καλά. Μόλις τώρα αρχίζω να είμαι μαθητής του Κυρίου. Τίποτα από τα θέλγητρα του κόσμου να μη με ελκύσουν ορατά και αόρατα, μόνο τον Ιησού Χριστό να κατακτήσω.»

Γένοιτο!

https://themeliosiaspis.wordpress.com