Στήν ἀρχή τοῦ νέου ἔτους

 

Τό ἔτος εἶναι ὑποδιαίρεση τοῦ χρόνου πού ἐξυπηρετεῖ πλεῖστες ὅσες ἀνάγκες τοῦ ἀνθρώπου ὡς κοινωνικοῦ ὄντος. Στή λήξη του, αὐτό γεννᾶ πλῆθος συναισθημάτων χαρμόσυνων ἀλλά καί μελαγχολικῶν. Στό ἀπερχόμενο ἔτος, τό ὁποῖο ἀπεικονίζεται ὡς γέρος καί γι᾽ αὐτό ἐξοβελίζεται σύμφωνα μέ τό τραγουδάκι τῶν ἡμερῶν, ἔχουμε τήν τάση νά ἐπιρρίπτουμε ὅλα τά κακά πού μᾶς συνέβησαν κατά τή διάρκειά του. Στό νέο ἔτος, τό ὁποῖο ἀπεικονίζεται ὡς βρέφος φορτωμένο μέ δῶρα γιά τούς ἀνθρώπους, ἐναποθέτουμε ὅλες μας τίς ἐλπίδες. Ἐντούτοις ὁ χρόνος, πού χαρακτηρίζεται μέ φιλοσοφική διάθεση ἄλλοτε πανδαμάτωρ ἄλλοτε ἀνελέητος καί ἄλλοτε ἀλλιῶς, καθόλου δέν εὐθύνεται γιά τά καλά ἤ τά κακά πού συμβαίνουν κατά τή διάρκεια τοῦ βίου μας. Ὁ χρόνος ἁπλῶς κυλᾶ. Ἴσως αὐτό νά εἶναι καί τό πλέον σοβαρό ὑπαρξιακό μας πρόβλημα, καθώς ἔχουμε τή βεβαιότητα ὅτι ἡ παρέλευση ἑνός ἀκόμη ἔτους μᾶς ὁδηγεῖ πλησιέστερα πρός τό ἀναπόδραστο τέλος, τόν θάνατο. Κατ᾽ αὐτόν τόν τρόπο βιώνουμε τήν ἀκραία ἀντίφαση: Ἐναποθέτουμε στό μέλλον ὅλες μας τίς ἐλπίδες (τό μέλλον εἶναι ἡ μόνη ὑπερβεβαιότητα τῶν ἀνθρώπων χωρίς Θεό, σύμφωνα μέ τόν γάλλο φιλόσοφο Ἀλμπέρ Καμύ) καί συνάμα ἐπιθυμοῦμε διακαῶς νά βραδύνει ὁ ρυθμός μέ τόν ὁποῖο κυλᾶ ὁ χρόνος, ὥστε νά διαρκέσει περισσότερο ὁ βίος μας.

 Τελικά, τί ἐπιτέλους θέλουμε ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου τῆς ἀφθονίας; Ὥς πότε ἀλαζονικά καί μέ κομπασμό θά ἐμμένουμε σέ στάση βίου πού εἶναι πλέον καταφανές ὅτι μᾶς ὁδηγεῖ σέ πλῆθος ἀδιεξόδων; Ἴσως κάποιοι ἀγανακτοῦν μέ τό νά συμπεριλαμβάνω στούς προνομιούχους τοῦ πλανήτη καί μᾶς, τούς Ἕλληνες. Εἶναι ἀναμφισβήτητο ὅμως ὅτι ἀνήκουμε στά πεντακόσια ἑκατομμύρια τῶν προνομιούχων ἀνθρώπων τοῦ πλανήτη ἔναντι ἑξήμισι περίπου δισεκατομμυρίων ἀποκλήρων αὐτοῦ. Καυχόμαστε ὅτι εἴμαστε μέτοχοι τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ, τῆς ἀνώτερης μορφῆς πολιτισμοῦ πού ἐμφανίστηκε στήν ἐπιφάνεια τοῦ πλανήτη σύμφωνα μέ τούς φορεῖς του. Θεμελιώδεις ἀξίες αὐτοῦ τοῦ πολιτισμοῦ εἶναι ὁ ἄνθρωπος καί τά δικαιώματά του, ὅπως αὐτά ἀπορρέουν ἀπό τά ἰδεώδη τῆς ἐλευθερίας καί τῆς δημοκρατίας. Ἔχοντας μετατρέψει, μέσῳ τοῦ αὐτοθαυμασμοῦ, τόν ἑαυτό μας σέ εἴδωλο, ἔχουμε ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τόν Θεό δημιουργό μας, τόν ὁποῖο ἀρνούμαστε μέ τήν καύχηση τοῦ ἀπελευθερωμένου ἀπό τίς προλήψεις τοῦ παρελθόντος. Καί δέν ἀντιλαμβανόμαστε στήν ἔπαρσή μας ὅτι ἔχουμε ὑποδουλωθεῖ σέ πλεῖστα ὅσα πάθη, τά ὁποῖα μᾶς καθιστοῦν δημίους ἀλλά καί αὐτόχειρες. Καμαρώσαμε γιά τήν ἔνταξή μας στή χορεία τῶν ἰσχυρῶν τῆς Δύσεως καί σπεύσαμε νά υἱοθετήσουμε τόν τρόπο σκέψης καί βίου τους κατά τρόπο δουλικό, περιφρονώντας τήν παράδοσή μας κατά τρόπο ἀκραῖο καί ἐξευτελιστικό γιά τούς προγόνους μας.

 Ἀλλά τώρα, ἐπιτέλους, βλέπουμε ὅτι οἱ φίλοι μας, οἱ ἑταῖροι μας, οἱ σύμμαχοί μας ἐπιβουλεύονται ὅλα ὅσα μᾶς ἀνήκουν. Λοιπόν, τί τό καλό ἀναμένεται νά μᾶς φέρει ὡς δῶρο τό νέο ἔτος, ὅταν εἶναι βεβαία ἡ αὔξηση τῆς ἀνεργίας ἰδίως μεταξύ τῶν νέων, ἡ μετανάστευση ἐπιστημόνων πρός πᾶσαν κατεύθυνσιν, ἡ ὑποχώρηση τῆς βιομηχανικῆς μας παραγωγῆς, ἡ ἐπιδείνωση τῆς θέσης τῶν οἰκογενειακῶν ἐπιχειρήσεων, ἡ κάμψη τῆς ἀγοραστικῆς δύνα- μης, λόγῳ τῆς ληστρικῆς ἐπίθεσης τῆς Πολιτείας κατά τῶν πολιτῶν πού διαθέτουν κάποιο εἰσόδημα μέ στόχο τήν αὔξηση τῶν φτωχῶν, ἐνῶ οἱ πλουτοκράτες δέν αἰσθάνονται τήν παραμικρή ὄχληση!

 Τό δῶρο πού ἴσως φέρνει τό νέο ἔτος στόν λαό μας εἶναι ἡ εὐκαιρία γιά μετάνοια. Ἄς ἀναλογιστοῦμε ὅλοι ὅτι ἐπί μία τριακονταετία μᾶς εἶχε ἀποκοιμίσει τό γλυκό τραγούδι τῶν σειρήνων τῆς εὐμάρειας μέ δάνεια, χρήματα καί διαρκῆ συρρίκνωση τῆς παραγωγικότητας καί τῆς ἐγχώριας παραγωγῆς. Εἴχαμε ἀποθέσει τήν ἀξιοπρέπειά μας στόν βωμό τῆς ἀναξιοκρατίας, αἰσθανθήκαμε ἰσχυροί πλευρίζοντας ἕνα ἀπό τά κόμματα ἐξουσίας, λησμονήσαμε τά ἐθνικά μας θέματα καί δώσαμε δείγματα σαφῆ ἀπαγκίστρωσης ἀπό τόν «ἐθνικισμό τοῦ παρελθόντος» -πῶς νά μή τρίζουν τά κόκκαλα τῶν ἡρώων μας!- ξεχάσαμε τόν Θεό καί τοῦ γυρίσαμε τήν πλάτη περιφρονώντας τήν ὀρθόδοξη παράδοσή μας.

Τί μᾶς ἀπομένει; Ἐπιστροφή στίς παραδόσεις μας: ἐγκατάλειψη τοῦ «ἐγώ» καί ἐπιστροφή στό «ἐμεῖς». Ὅλοι μαζί νά ἀντιμετωπί- σουμε τήν κρίση, ὥστε αὐτή τή φορά νά μήν ἐμφανιστοῦν ἄπληστοι πού σωρεύουν ἀγαθά στίς ἀποθῆκες τους ἤ μαυραγορίτες. Ὅλοι μαζί νά ξαναβροῦμε τή χαμένη ἀγάπη πρός τήν πατρίδα. Κυρίως ὅμως ἄς ἐπιστρέψουμε στόν Θεό. Τότε ὄχι μόνο θά πάψουμε νά τρέμουμε μπροστά στόν θάνατο, ἀλλά θά ξαναβροῦμε τίς χαμένες μας ἐλπίδες. Θά διαπιστώσουμε ὅτι μποροῦμε νά ζήσουμε μέ ποιότητα ἱκανοποιώντας πολύ λιγότερες ἀνάγκες ἀπό ὅ,τι ὥς σήμερα. Παράλληλα θά βροῦμε τό θάρρος νά καταγγείλουμε τή διεθνῆ ληστοκρατία, νά ἀντισταθοῦμε στόν ἐκμαυλισμό καί στήν ἀλλοτρίωση τῶν λαῶν, νά σταθοῦμε ὡς πλησίον στούς καταφρονεμένους καί δοκιμαζόμενους λαούς τῆς γῆς μας.

 

Ἀπ. Παπαδημητρίου