“Όποιος θάβει τα δικά του χαρίσματα ζηλεύει τα χαρίσματα των άλλων…”

όταν ζηλεύουμε τα χαρίσματα των άλλων και θάβουμε στο χώμα τα δικά μας “τάλαντα”…όταν απλώς φθονούμε τα δώρα των άλλων και “αυτοθαβόμαστε”, χωρίς να προσπαθήσουμε να αναδείξουμε τα δικά μας δώρα του Θεού στη ζωή μας και παραβλέποντας τις υλικές και πνευματικές δωρεές Του…

Η παρακάτω διήγηση από τον γέροντα Παΐσιο:

-Γέροντα, πώς θα βοηθηθεί κάποιος που ζηλεύει να ξεπεράσει την ζήλεια;

-Αν γνωρίσει τα χαρίσματα με τα οποία τον έχει προικίσει  ο Θεός και τα αξιοποιήσει, τότε δεν θα ζηλεύει και η ζωή του θα είναι Παράδεισος. Πολλοί δεν βλέπουν τα δικά τους χαρίσματα, βλέπουν μόνο τα χαρίσματα των άλλων και τους πιάνει η ζήλεια. Θεωρούν τον εαυτό τους αδικημένο, μειωμένο, κι έτσι βασανίζονται και κάνουν την ζωή τους μαύρη. «Γιατί αυτός να έχει αυτά τα χαρίσματα και εγώ να μην τα έχω;», λένε. Μα εσύ έχεις άλλα χαρίσματα, αυτός άλλα.

Θυμάστε τον Κάιν και τον Άβελ; Δεν έψαχνε ο Κάιν να βρει τα δικά του χαρίσματα αλλά κοιτούσε τα χαρίσματα του Άβελ. Οπότε καλλιέργησε τον φθόνο προς τον αδελφό του και τελικά από τον φθόνο έφτασε στον φόνο. Και μπορεί αυτός να είχε περισσότερα χαρίσματα από τον Άβελ.

 

-Γέροντα, πώς μπορεί κανείς , όταν βλέπει τα χαρίσματα των άλλων να μην ζηλεύει αλλά να χαίρεται;

-Αν αξιοποιήσει τα δικά του χαρίσματα και δεν τα θάβει, τότε θα χαίρεται με τα χαρίσματα των άλλων. […] Ο καθένα σαν ψάξει να δει μήπως το χάρισμα που βλέπει στον άλλο και το ζηλεύει, το έχει και αυτός, αλλά δεν το καλλιεργεί, ή μήπως ο Θεός του έδωσε άλλο χάρισμα.[…]

Σε εσένα ο Θεός έδωσε τόσα χαρίσματα και εσύ ζηλεύεις τα χαρίσματα των άλλων;

 

Μου θυμίζεις την κόρη ενός ζαχαροπλάστη που είχαμε στην Κόνιτσα. Ο πατέρας της της έδινε κάθε μέρα ένα μικρό κομμάτι ραβανί, για να μην την πειράξει το μεγάλο, και αυτή έβλεπε τα παιδιά στο σχολείο που έτρωγαν μεγάλο κομμάτι μπομπότα και τα ζήλευε. Ζήλευε την μπομπότα που  έτρωγαν τα άλλα παιδιά, ενώ αυτή είχε ολόκληρο ζαχαροπλαστείο και έτρωγε ραβανί!…

Ας μην είμαστε αχάριστοι προς τον Καλό Πατέρα μας Θεό, ο Οποίος έχει προικίσει όλα τα πλάσματά Του με χαρίσματα διάφορα, γιατί αυτός γνωρίζει τι χρειάζεται ο καθένας μας, ώστε να μην βλαφτούμε. Εμείς όμως πολλές φορές κάνουμε σαν τα μικρά παιδιά και παραπονιόμαστε , γιατί δεν έδωσε και σε εμάς ο Πατέρας ένα φράγκο (δραχμή) ή ένα δίφραγκο, όπως έδωσε στα αδέλφια μας, ενώ σε εμάς έχει δώσει ολόκληρο εκατοστάρικο. Νομίζουμε ότι αυτό που έχει δώσει σε εμάς δεν είναι τίποτα, γιατί περνάμε το εκατοστάρικο για χαρτί και μας συγκινεί το φράγκο ή δίφραγκο που έδωσε στα αδέλφια μας και κλαίμε και αγανακτούμε προς τον καλό Πατέρα μας.

 

από το βιβλίο: Λόγοι Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, τόμος Ε΄, Πάθη και Αρετές, εκδ. Ι. Η. Αγ. Ιω. Θελόγου, Σουρωτή Θεσσαλονίκης, σ. 123-125