Κάποτε ένας άνδρας αγόρασε δυο όμορφα πουλιά και ζήτησε από τον κηπουρό του να τα εκπαιδεύσει. Μετά από ένα μήνα, ο κηπουρός παρατήρησε ότι το ένα από τα δύο πουλιά διέσχιζε τους ουρανούς όλη μέρα κελαηδώντας ενώ το άλλο παρέμεινε «καρφωμένο» σ’ ένα κλαδί του δέντρου άκεφο και πάντα συλλογισμένο. Ο κηπουρός δοκίμασε τα πάντα ώστε να το κάνει να πετάξει.Προσπάθησε να το πείσει, να το δελεάσει με την τροφή ακόμη και με ψευδοαπειλές, αλλά το πουλί παρέμεινε πεισματικά γατζωμένο στο κλαδί, αρνούμενο να εγκαταλείψει τη θέση του. Ο ιδιοκτήτης επισκέφθηκε τον κηπουρό, είδε τα πουλιά και ενημερώθηκε για το πρόβλημα. Μετά από λίγες μέρες, ο ιδιοκτήτης είδε τα δυο πουλιά να πετούν ψηλά στον ουρανό και να συναγωνίζονται μεταξύ τους. Μπερδεύτηκε.
-Τι συνέβη; ρώτησε τον κηπουρό. Πώς το κατόρθωσες; Ο κηπουρός χαμογέλασε.
-Δεν είχα άλλη επιλογή, είπε, έκοψα το κλαδί πάνω στο οποίο καθόταν το πουλί. Το ίδιο συμβαίνει και με μας, συνέχισε. Όλοι έχουμε πλαστεί για να πετάμε, αρκεί να συνειδητοποιήσουμε τις δυνατότητές μας ως ανθρώπινα όντα. Αντί όμως να κάνουμε αυτό καθόμαστε στα κλαδιά μας, προσκολλημένοι σε πράγματα που μας είναι γνωστά· μόνο το άλμα της πίστης θα μας εκτινάξει στους ουρανούς!
κλικ στον σύνδεσμο
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.