Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΠΡΟΤΥΠΟΝ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ

Η οικογένεια είναι σήμερα ο μεγάλος άρρωστος. Όλοι το ομολογούν. Το κύτταρο αυτό της κοινωνίας νοσεί. Από όποιο σημείο κι αν εξετάσεις τη σύγχρονη οικογένεια, θα δεις προβλήματα και νοσήματα. Ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρός Χριστόδουλος συνήθιζε να λέγει χαρακτηριστικά: «Δώστε μου καλύτερες οικογένειες να σας δώσω μια καλύτερη κοινωνία». Και ο γέρων Μητροπολίτης πρώην Φλωρίνης έλεγε εύστοχα: «Δώστε καλύτερες μητέρες να σας δώσω έναν καλύτερο κόσμο».

            Τα λόγια αυτά τίποτα άλλο δεν υπογραμμίζουν παρά το γεγονός να υπάρξει μία καλή οικογένεια. Ψάχνουμε λοιπόν τρόπους να καλυτερεύσουμε την οικογένεια. Όχι μόνο εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, αλλά και οι κοσμικοί άνθρωποι, και οι ετερόδοξοι, και οι εκτός Χριστού.

            Όποιοι πετύχουν σ’ αυτόν τον τομέα, πετυχαίνουν σε όλους. Αν σώσουμε την οικογένεια, η οικογένεια θα σώσει τον κόσμο, την Ελλάδα.

            Βέβαια, πρέπει να το πούμε, ότι εκτός Εκκλησίας η οικογένεια πάσχει ή δεν υφίσταται. Μόνο στον χριστιανισμό και μάλιστα στην Ορθοδοξία και μάλιστα στην Ελλάδα, η οικογένεια μπορεί να βρει τον αληθινό προορισμό της.

            Διότι, τι να πη κάποιος οικογένεια;

                    την διαλυμένη της Δύσεως;

• που διώχνει τα παιδιά από το σπίτι στα 16;

• που εναλλάσσονται ως υποκάμισα οι γονείς;

• που αποτελείται από μία άγαμη μητέρα;

• που προσπαθεί να φτάση το χειρότερο σημείο της δυνατότητος να συσταθή οικογένεια του ιδίου φύλου γονέων

• Την ανελεύθερη της μουσουλμανικής  ανατολής, με την πολυγαμία, την σαφή υποτίμηση της γυναικός…

Βέβαια εκεί: Δεν υπάρχουν διαζύγια,

δεν υπάρχουν εκτρώσεις,

δεν υπάρχουν απιστίες,

δεν υπάρχουν ανωμαλίες,

δεν υπάρχουν διαστροφές

Είναι  μια οικογένεια που διασώζει κάποια καλά στοιχεία, αλλά έχει και στοιχεία τυραννίας.

• Την ανυπόστατη του πολιτικού γάμου.

• Την οικογένεια με τις διακοπές κυήσεων.

• Την οικογένεια με τα χιλιάδες διαζύγια.

• Με την υπογεννητικότητα – τις σχέσεις – συμβιώσεις των νέων που προετοιμάζουνται δήθεν  για την οικογενειακή ζωή

            Μπροστά λοιπόν σ’ αυτήν την κατάσταση, τι θα μπορούσαμε να  προτείνουμε, να προβάλλουμε, να παρουσιάζουμε κάθε στιγμή; Σαφώς με περιοδικά κοσμικά, με εκπομπές κοσμικές, με ένθετα εφημερίδων κλπ δεν λύνονται αυτά τα «καυτά» θέματα. Αυτά λύνονται με την Αγία Γραφή, και την Ορθόδοξη Εκκλησία.

            Τί πιο ωραίο λοιπόν μέσα από την Ορθόδοξη ζωή και Παράδοση να αντλήσουμε ότι χρειαζόμαστε για την  σωτηρία της οικογενείας. Και τι ωραιότερο έχει η Παράδοση αυτή μετά το Χριστό, από την Παναγία μας, που ήταν και μάνα, που όπως είπαμε είναι το στήριγμα και βάσις της οικογενείας.

            Να μιλήσουμε για την Παναγία μας.

            Δυστυχώς σήμερα πολλοί εξέκλιναν από την Ορθόδοξη Πίστη και καταφεύγουν σε αιρέσεις και παραθρησκείες, που δεν σέβονται το πρόσωπο της Παναγίας.

Οι Παπικοί το θεοποιούν

Οι Προτεστάντες ασεβούν

Οι Νεοεποχίτες το αντικαθιστούν με τη μητέρα γη, τη θεά γη

            Εμείς όμως οι Ορθόδοξοι όχι μόνο το προσκυνούμε τιμητικά, το πρόσωπον της Παναγίας μας και την μακαρίζουμε εν πάση γενεά και γενεά, αλλά και ορθοδόξως την προβάλλουμε προς μίμηση της γυναικός, ως πρότυπον της οικογενείας και ευλογίαν του γένους ημών των Ορθοδόξων Ελλήνων.

            Δεν θα μπορούσε άλλωστε να γίνει διαφορετικά μια και στα σπλάγχνα της Ελλάδας υπάρχει το Περιβόλι της Παναγιάς. Το Άγιο Όρος, με τις πολλές και θαυματουργές εικόνες και σύμπασα η Ελλάδα είναι γεμάτη από ιερά προσκυνήματα που θαυματουργούν, με την πρεσβεία της Θεοτόκου καθημερινώς.

            Είναι το σπίτι της, θα λέγαμε, το Άγιο Όρος και η Πατρίδα μας

               Αλλά μπορεί και κάθε σπίτι, να γίνει σπίτι της Παναγίας μας, αν κάθε οικογένεια έχει ως πρότυπο την Θεοτόκο. Και ιδού πως:

            α) Με καλή συμπεριφορά μέσα στο γάμο

            β) Με υπομονή στις θλίψεις και δυσκολίες

            γ) Με αυστηρότητα στα παιδιά και προσαγωγή στο Θεό

            δ) Με πνευματική ζωή και θείο λόγο

            ε) Με συμμετοχή στη χαρά  και τη θλίψη των άλλων

            στ) Με υγιά κοινωνικότητα

            ζ) Με υπακοή στο πένθος

            η) Με εσωστρέφεια και αγνή φιλία

            θ) Με φιλανθρωπία

            ι) Με τίμιον γήρας

            Δηλαδή στο πρόσωπο της Παναγίας, τα βρίσκουμε όλα. Ό,τι θα ζητούσαμε σήμερα από μια οικογένεια,  όλα τα βρίσκουμε στην Παναγία. Όλοι βρίσκουμε τον εαυτό μας, ό,τι χρειάζεται ο εαυτός μας, το βρίσκουμε στη μεγάλη μητέρα μας. Και οι μοναχοί και οι οικογενειάρχες.

            α) Γιατί δεν είναι το ζητούμενο σήμερα η αγνότητα προ του γάμου; Δεν είναι το τέλειο να φτάνουν οι νέοι σωστοί και αγνοί στα άγια στέφανα; Να αρχίζουν σωστά την οικογένειά τους; Δεν ευλογεί και δεν θέλει ο Θεός τα προ του γάμου και τα εκτός του γάμου. Πόσα προβλήματα δημιουργούνται από αυτές τις αμαρτίες!  Τί να στεφανώσει μετά η Εκκλησία;

            Βλέπετε η Θεοτόκος πόσο απορεί και εξίσταται όταν ο άγγελος της μεταφέρει την προαιώνια βουλή του Θεού! Γιατί; Είναι αγνή και το θεωρεί η Πάναγνη κόρης της αμαρτωλής πόλεως Ναζαρέτ αταίριαστο, ούσα άγαμος να φέρει παιδί. Είναι βασική και θεμελιώδης αρχή για τη γυναίκα και γενικώς για τους συζύγους να είναι αφοσιωμένοι στο Θεό με αγνότητα και σεμνότητα μέχρι το γάμο.

            β) Κι όταν μετά τίθεται υπό του προστασία του δικαίου μνήστορος Ιωσήφ, με πόση σεμνότητα, ευλάβεια συμπεριφέρεται. Στα μεγάλα γεγονότα της Βηθλεέμ, η πρωτοβουλία των κινήσεων ανήκει στον Ιωσήφ, αυτή με σιωπή και χαρά καμιά δυσανασχέτηση και γκρίνια, υπακούει και σηκώνει όλες τις ταλαιπωρίες και εξορίες, κινδύνους και ακαταστασίες. Ό,τι μεγάλο και θαυμαστό βλέπει το κρύβει μέσα της, με θαυμασμό.

            γ) Με υπομονή και σιωπή και αταραξία στις πρώτες δοκιμασίες, που άρχισαν αμέσως. Αυτά συνεπάγεται η οικογένεια, λέγει ο θείος Παύλος, οι έγγαμοι έχουν θλίψεις και οι άγαμοι μέριμνες Κυρίου. Με υπομονή και οι μεν και οι δε. Παντρεύονται οι άνθρωποι. Ποιος ξέρει τί τους περιμένει… Βαριά η καλογερική κι ασήκωτος, λένε ο γάμος. Αρρώστιες, στενοχώριες, αποβολές, μεσογειακή αναιμία, αναπηρία, διαβήτης, μεταθέσεις, μετακομίσεις, αποτυχίες, πτωχεύσεις. Κι αν κανείς δεν είναι έτοιμος, μπορεί να κάνη και καμιά ανοησία (αυτοκτονία) που θα του στοιχίσει κι αυτή και τη άλλη ζωή. Η Υπεραγία Θεοτόκος φωνάζει και διδάσκει όλους την υπομονή και

            δ) το ενδιαφέρον για τα παιδιά. Δεν είναι μόνο η τεκνογονία αλλά και η τεκνοτροφία. Διατροφή των παιδιών σημαίνει αγωγή εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Εκκλησιαστική ζωή όλης της οικογενείας. Η Παναγιά και ο Ιωσήφ, ωδήγησαν κατά την Υπαπαντή τον Χριστό στο Ναό και τον παρέδωσαν στα χέρια του Συμεών. Χωρίς φόβο και προκατάληψη, αλλά με υπακοή στο Μωσαϊκό Νόμο και την Παράδοση. Περιέτεμαν το παιδί στις 8 ημέρες, Το ονομάτισαν Ιησού, όπως είπε ο άγγελος. Πήγαιναν κάθε χρόνο στα Ιεροσόλυμα διά την εορτή του Πάσχα, μαζί με τον μικρό Ιησού.

            Τα παιδιά είναι τα δώρα του Θεού. Όχι μέχρι να φτειάξουμε παιδιά, κάνουμε ιάματα και προσευχές , μέχρι να γίνουν, και μετά δικό μου το παιδί χωρίς Θεό και Εκκλησία. Ή τα παρατάμε σαν μεγαλώσουν και δεν ρωτάμε πού είναι και πού πηγαίνουν. Δεν ξέρω αν έλειψε η Παναγιά, ποτέ κοντά από τον Χριστό με ενδιαφέρον και διακριτικότητα. Κι εκεί στο ναό βάζει τον Ιωσήφ μπροστά.  Ο “πατήρ σου καγώ” για να βοηθήσει  όπως γνώριζε το παιδάκι της. Δεν κάνουμε του κεφαλιού μας μέσα στο σπίτι. Συνεννόηση και όχι μόνος.

            ε) Είπαμε προηγουμένως για την παρουσία του προσώπου της Παναγίας  κοντά στο Χριστό. Η Παναγία μας δεν ήταν πάνσοφη. Σιγά – σιγά έμπαινε στο νόημα τί θησαυρό έκρυβε στα σπλάγχνα της και στο σπίτι της μετά. Με σεβασμό στο θέλημα, με τη βουλή του Θεού περιέβαλε με αγαθή τιμή και προσοχή τον Ιησού.

            Κι όταν άρχισε ο Χριστός το δημόσιο έργο του Διδασκάλου και μοναδικού Ιεροκήρυκος στα 30 χρόνια, η Υπεραγία μητέρα του δεν έφερε εμπόδια “ξέρεις γιατί παιδί μου δεν γίνεσαι ραβί και δεν παντρεύεσαι” και τα τοιαύτα… αλλά υπήρξε η πιο πιστή μαθήτρια και ακροάτρια του θείου λόγου.

            στ)  Συγχρόνως πρόσεχε  και τη δική της συγγένεια και την φιλία και είχε την υγιά κοινωνικότητα. Τί ψυχή είχε η Υπεραγία Θεοτόκος (η Παναγία μας) αδελφοί! Στο γάμο της Κανά την είχαν καλέσει από πριν. Ή μάλλον είχαν καλέσει την οικογένεια του Ιησού. Η Παναγία πήγε νωρίτερα και συμπαραστάθηκε, κι όταν τέλειωσε το κρασί, αυτή πρώτη ενδιαφέρθηκε.

            Η χριστιανική οικογένεια δεν απομονώνεται. Συμμετέχει στη χαρά και τις θλίψεις των άλλων. Συμπάσχει και συγχαίρει. Διατηρεί τις καλές φιλίες και φτειάχνει νέες. Χαρακτηρίζεται από υγιά κοινωνικότητα και υγιείς διαπροσωπικές και οικογενειακές σχέσεις. Αν δεν συντρέξωμε εμείς οι χριστιανοί στον κόσμο, ποιος; Οι αδιάφοροι και ατομιστές;

            Είχε και την ομάδα των γυναικών που βοηθούσαν το Χριστό και τους μαθητές του. Έλεγε ένας εκλεκτός κληρικός: «Δε θα τα ΄βγάζα πέρα μόνος μου αν δεν είχα  δυο – τρείς καλές οικογένειες να με βοηθούν».

            ζ) Η Παναγιά μας ήταν άνθρωπος περισυλλογής και εσωτερικής ζωής του πνεύματος.  Προσευχομένη και μελετώσα, τη βρήκε ο άγγελος. Από κορίτσι σεμνή και σωστή. Στη γερόντισσα Ελισάβετ πήγε να πει το μήνυμα του Θεού. Με τον Ιωσήφ όσο ζούσε τα έλεγαν. Πρόσεξε και τα παιδιά του, σαν πραγματική μάνα και αυτά ήταν αφοσιωμένα κοντά της. Ακόμη και στο κήρυγμα και το έργο του Ιησού, ήταν όλοι μαζί. Ιάκωβος και Ιούδας. Υπήρξαν μετά και θεόπνευστοι συγγραφείς.

            Η Παναγία δεν είχε την εξωστρέφεια και την περιέργεια των σύγχρονων ανθρώπων. Είχε την περισυλλογή, την εσωστρέφεια, την κατάνυξη. Συγκροτημένη και συγκρατημένη ψυχή. Χωρίς εκρήξεις, υπερβολές και διαχύσεις. Συμμαζεμένος άνθρωπος και όχι κυκλοθυμικός. Σεμνός και συνετός. Υπόδειγμα σε όλα. Πρόσεχε πάνω από όλα την ψυχής της.

            η) Έφτασε όμως και ο Γολγοθάς. Φτάνει κάποια στιγμή και ο βαρύς σταυρός. Το παιδίον Ιησούς, ήτο τέλειος άνδρας και πλησίαζε προς το τέλος. Χαιρόταν η καϋμένη η Παναγία για τις επιτυχίες, τα θαύματα, τα λόγια, τη φήμη, τη δόξα. Χάρηκε η καρδιά της στη θριαμβευτική είσοδο στα Ιεροσόλυμα… Ήξερε όμως τί την περίμενε μετά από 6 μέρες. Ρομφαία δίστομος. Τί άκουσε τότε και τί είδε… Ψέμματα, συκοφαντίες, αίματα, βασανιστήρια, σταυρό και θάνατο… Σφάδαζε η ψυχής της. Ξεσκίζονταν τα σπλάγχνα της από την οδύνη και μαρτύριο του παιδιού της… Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα, για μια μάνα και έναν πατέρα, να θάβουν το παιδί τους. Κι όσο πιο καλό είναι το παιδί, τόσο μεγαλύτερος ο πόνος.

            Αλλά και γι’ αυτό πρέπει να ’ναι έτοιμη μια οικογένεια. «Ητοιμάσθην και ουκ εταράχθην», λέγει ο Ψαλμωδός. Άλλος νωρίτερα  κι άλλος αργότερα θα φύγουμε από τον μάταιο τούτο κόσμο. Ας ετοιμαζόμαστε! Δικά του και τα παιδιά μας. Αν μας καλέσει, αν τα καλέσει νωρίτερα… Ας τον παρακαλούμε: Χριστέ μου πάρε με πριν από τα παιδιά μου. Αλλά να προσέχουμε κιόλας, όχι να τους τα δίνουμε όλα και να τα αμνηστεύουμε όλα.  Μην ξεχνάμε ότι ο σατανάς είναι ανθρωποκτόνος. Ταυτόχρονα να φροντίζουμε να είναι έτοιμα ως προς την ψυχή τα παιδιά. Κι αν ο Θεός καλέσει, μην τα βάζουμε με τον Θεό. Ο Θεός δεν είναι εκδικητής και χαιρέκακος. Άπαγε της βλαστήμιας. Ο Θεός είναι αγαθός. Δυστυχώς ο σύγχρονος κόσμος είναι ο Μινώταυρος που τρώει τους νέους. Έγραφε κι ένας Μητροπολίτης από την Κρήτη:  “Τα σαββατόβραδα σκοτώνουν…”  Αυτά να τα προσέξουμε.  Κι αν χρειασθεί να σηκώσουμε και το πένθος με τα μάτια στην Παναγιά. Δεν είμαστε καλύτεροι εμείς. Με υπομονή και χριστιανική καρτερία.

            θ) Ο χρόνος είναι μεγάλος γιατρός μαζί με το Χριστό βεβαίως. Ο Ιωσήφ είχε πεθάνει νωρίτερα. Η Παναγιά είχε μείνει μόνη με την γλυκιά παρουσία και φροντίδα του καινούριου παιδιού της του Ιωάννου και την παντοτινή παρουσία του μονογενούς Υιού της. Ο πρώτος πόνος πέρασε. Ήλθε η Ανάσταση, η Ανάληψη, η Πεντηκοστή, η πρώτη Εκκλησία. Όλα αυτά τα έζησε η Αειπάρθενος από κοντά με θαυμαστά γεγονότα και θείες επισκέψεις του Υιού της με σεμνότητα και χωρίς αξιώσεις. Πλησίαζε κι αυτή η απόθεση του σκηνώματος.

Ζούσε με την ελπίδα της ενώσεώς της με το παιδί της. Πήγαινε στη Γεθσημανή και προσευχόταν. Εμιμείτο το παράδειγμα του Κυρίου. Φιλανθρωπία, προσευχή και διδασκαλία σε όσους την πλησίαζαν. Μέσα στην πρώτη Εκκλησία ζούσε μαζί με τον Χριστό μυστηριακά, ενωμένη με τον Θεάνθρωπο.

            ι) Το γήρας της τίμιο, όσιο, μοναχικό, ασκητικό, χριστιανικό. Ζούσε εν αναμονή του παραδείσου. Τι ωραιότερο. Έβλεπε μπροστά το αιώνιο  μέλλον… Είχε και θείον τέλος. Τι κρίμα, μερικοί από μας τα χαλάνε στο τέλος. Γέροντες και ηλικιωμένοι ζούνε απερίσκεπτα. Δεν νοιάζονται έστω και τώρα, να μαζέψουν τις αποσκευές τους. Τα έργα αγάπης και τα εισιτήρια για το μεγάλο ταξίδι. Ασχολούνται μ’ ένα σωρό άλλα. Ανακατεύονται στις οικογένειες των παιδιών τους, γυροφέρνουν στα σπίτια, σχολιάζουν και νεανίζουν, βάφονται και θέλουν να κάνουν όσα δεν πρόλαβαν. Τί πράματα είναι αυτά; Η Αγία Γραφή δεν τα γνωρίζει αυτά; Ομιλεί μόνον για το τίμιον γήρας. Για εκκλησιαστική τρίτη ηλικία. Για ελεημοσύνες, προσευχές και νηστείες. Ακολουθίες και έργα ιεραποστολής. Λίγη λογική και ρεαλισμός χρειάζονται.

            Ασφαλώς,  δεν υπάρχει ορθόδοξο σπίτι χωρίς εικόνα της Παναγιάς. Λίγα σπίτια όμως έχουν και καθρέφτη της Παναγιάς να καθρεφτίζουν τον εαυτό τους. Ας πάρουμε μια μεγάλη εικόνα και κάθε μέρα ας κοιτάμε το πρόσωπό της Παρθένου και ας μιμούμεθα και ελέγχουμε την ζωή μας και οικογενειακή μας πορεία. Και ας λένε ότι θέλουν οι αιρετικοί. Εμείς με τον Χριστό και την Παναγία ζούσαμε, ζήσαμε, ζούμε κα θα ζήσουμε από εδώ και πέρα. Όχι μόνο προσευχόμενοι και παρακαλούντες, αλλά και μιμούμενοι και προσαρμόζοντας τη ζωή μας προς τη ζωή της Θεοτόκου. ΓΕΝΟΙΤΟ!