ΟΤΑΝ ΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΓΙΝΕΤΑΙ…ΜΕΛΙ….

Τι πόνος …!!! τι καυμος…!!! Όλο το έθνος των Ελλήνων και όχι μόνο, δακρυσε και πόνεσε σκεπτόμενοι ότι δεκάδες άνθρωποι , όλων των ηλικιών, έτσι ξαφνικά εγκατελειψαν συγγενείς και φίλους και άρχισαν να οδευουν τον δρόμο της αιωνιοτητος.
Και ειναι αλήθεια ότι έρχεται αρκετές φορές τοσο ξαφνικά το μήνυμα του ουρανού , που δεν προλαβαίνεις να κάνεις και πολλά πράγματα…ούτε καν να σκεφτείς.
Δεν σκέφτεσαι όμως μόνον όσους “έφυγαν”, αλλα η σκέψη σου αγκαλιάζει και αυτούς που έμειναν …πίσω.
Ο νους τρέχει στον γονιό που έχασε τα παιδιά του.. Και όσοι αξιωθηκαμε από το Θεό να γίνουμε γονείς, μπορούμε να καταλάβουμε το τι εστί να γυρίζεις στο σπίτι σου και να είναι άδειο, από την παρουσία του σπλαχνου σου. Σκέφτεσαι ακόμη τον τρόπο με τον οποίο “έφυγε”… Την αγωνία που βιωσε εκείνες τις φρικτές στιγμές.. Την αναζήτηση βοήθειας… Την έλλειψη των δικών του λίγο πριν το ..”τέλος”.
Ο νους τρέχει και στο παιδι εκείνο που δεν θα απολαμβανει πλέον την προστασία του πατέρα ή της μάνας.. και θα πρέπει να αφεθεί στις περιποιησεις και το … ενδιαφέρον των λοιπών συγγενών . Ένα ενδιαφέρον και μια αγάπη, που δεν μπορεί επ ουδενί να ζυγιστει με την αγάπη του γονιού.
Και αυτός ο αζυγιστος πόνος κινδυνεύει να μεταλλαχθει σε θυμό, οργή και επιθετικότητα… εναντίων δικαίων και αδίκων…..και πολύ συχνά και εναντίον του Θεού.
Λέγεται ότι ο Δαρβίνος, στράφηκε κατά του Θεού και οδηγήθηκε στην αθεια , όταν αγανακτησε με τον θάνατο της κόρης του.
Άρα πόσο πολύ πρέπει να προσέξουμε το θέμα της διαχείρισης του…πόνου του θανάτου.
Δεν λέμε να μειωθεί το κλάμα η ο πόνος…αλλά δεν πρέπει ποτέ να φθάσει στον θρήνο.
Υπάρχει ένα αποκουμπι…που μπορούμε να στηριχθούμε τις δύσκολες και ατελείωτες αυτές ώρες. Και το αποκουμπι αυτό είναι η στιγμή της κοινής αναστασης.
Ναιιιιιιιιιιι!!!!! Είτε το θέλουμε είτε όχι… Είτε το πιστεύουμε είτε όχι… Είτε μας αρέσει είτε όχι….. ο θάνατος δεν είναι ο τερματισμός…αλλά η αρχή της αιωνιοτητος.
Εκεί να σταθούμε…προς αυτή την κατεύθυνση να πορευτούμε….για να μην χάσουμε τα… πάντα. Αίτημα μας προς τον Θεόν να είναι η ενδυνάμωση της πίστης μας στην την …ανάσταση.
Πόσο κουράγιο δίνει ο λόγος του Στυλιανού Τσιπούρα, που έχασε ξαφνικά τον 17χρονο γιο του: ” Ακούμπησα , είπε, το φαρμάκι του θανάτου του γιου μου στο Χριστό και Αυτός το μελωσε”.
Χριστέ μου…μελωσε και το φαρμάκι που πίνουν αυτές τις μέρες τόσοι και τόσοι συνάνθρωποι μας… Σε παρακαλώ!!!

π. Γεώργιος Πετράκης