Ὁμιλία στίς 28-05-2010

Ἔχουμε ἀναφερθεῖ κι ἄλλη φορά στόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο βλέπει ὁ ἱερός Χρυσόστομος τήν οἰκογένεια καί τήν σημασία πού δίνει στήν εἰρηνική συμβίωση ἐξαιτίας τῆς ὁποίας ἔχουμε πολύ καλά ἀποτελέσματα στά παιδιά. Εἶναι μία ἰδιαίτερη τιμή τό γεγονός ὅτι ὁ Θεός ἐμπιστεύτηκε τά παιδιά στούς γονεῖς, μέ σκοπό νά τούς δώσουν ἀγωγή καί νά τά ὁδηγήσουν σ’ Αὐτόν. Συγχρόνως, λέει ὁ ἱερός Χρυσόστομος, εἶναι καί αἰτία ἀπολαύσεως πολλῶν ἀγαθῶν. Αὐτή δηλαδή ἡ χριστιανική ἀγωγή πού θά δώσουν στά παιδιά τους, θά φέρει στή συνέχεια πολλά ἀγαθά στούς γονεῖς, πού εἶναι κατά κάποιο τρόπο μιά ἀποζημίωση ἀπό τά παιδιά τους.

Σήμερα συνάντησα ἕναν πατέρα, ὁ ὁποῖος μοῦ εἶπε: «τό παιδί μου ἔχει πολύ καλή στροφή, πηγαίνει τρίτη γυμνασίου καί κάνει ἀκολουθίες μόνος του, εἶναι πολύ φιλακόλουθος». Σκεφτεῖτε ἕνα τέτοιο παιδί νά κάνει μόνο του Ἑσπερινό, Ὄρθρο… κάποια στιγμή πού δέν μπορεῖ ὁ πατέρας ἤ ἡ μητέρα, νά τά κάνει ἕνα παιδί τρίτης γυμνασίου, πού ξέρουμε τί γίνεται σ’ αὐτή τήν ἡλικία. Ὅλο αὐτό βέβαια εἶναι τό ἀποτέλεσμα τῆς καλῆς ἀγωγῆς πού πῆρε ἀπό τόν πατέρα, τόν ὁποῖο γνωρίζω προσωπικά καί εἶναι ἄνθρωπος φιλακόλουθος, φιλαγιορείτης, ἐξομολογεῖται συχνά καί εἶναι πολύτεκνος. Τί εὐλογία καί τί χαρά εἶναι νά ἔχεις ἕνα τέτοιο παιδί στό σπίτι! Ὅλη ἡ ἀτμόσφαιρα ἀλλάζει, ὅταν ὑπάρχει ἕνα τέτοιο πρόσωπο στό σπίτι. Αὐτή εἶναι ἡ ἀποζημίωση.

Αὐτό ἀσφαλῶς συμβαίνει ὅταν τό παιδαγωγικό ἔργο ἔχει τήν ἀναφορά του στόν Θεό. Δηλαδή αὐτό πού κάνει ὁ γονιός γιά τό παιδί του, οὐσιαστικά τό λογαριάζει ὁ Θεός σάν νά τό κάνουμε στόν Ἴδιο. Εἶναι αὐτό πού εἶπε ὅτι: «ὁ ἐλεῶν πτωχόν δανείζει Θεῷ» (Παρ. 19,17). Τό ἔλεος δέν εἶναι μόνο χρηματικό καί ὑλικό, εἶναι καί πνευματικό, τό ὁποῖο εἶναι καί ἀνώτερο. Ὁ γονιός πού κάνει ἔλεος στό παιδί του, οὐσιαστικά τό κάνει στόν Θεό. Εἶναι μιά πράξη ἐλεημοσύνης τό νά δώσεις σωστή ἀγωγή στά παιδιά. Γι’ αὐτό καί δικαιοῦται τήν ἀνταπόδοση καί τήν ἀποζημίωση ἀπό τόν Θεό.

Ἐπίσης εἶναι ὁ καλλωπισμός τοῦ ἀνθρώπου, τῆς εἰκόνας τοῦ Θεοῦ καί ἡ ἀπόδοση στόν Θεό τοῦ ζητουμένου καθ’ ὁμοίωση. Ἡ ἀγωγή πού ἀσκεῖ ὁ πατέρας καί ἡ μητέρα στό παιδί εἶναι ὁ καλλωπισμός τοῦ κατ’ εἰκόνα, δηλαδή ἡ ̎ὀμορφοποίηση ̎ τοῦ ἀμαυρωμένου κατ’ εἰκόνα. Γιατί ὅλοι γεννιόμαστε μ’ αὐτό τό μισο-κατεστραμμένο κατ’ εἰκόνα καί τό ἔργο τῆς ἀγωγῆς εἶναι νά ξαναποκαταστήσει, μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ βέβαια, τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ στό παιδί. Τί ὡραῖο ἔργο! Γι’ αὐτό, λέει, ὅτι ἀσκεῖ ἀνάλογο ἔργο μ’ αὐτό πού κάνουν οἱ ζωγράφοι καί οἱ γλύπτες, πού ἀπ’ τή μιά ἀφαιροῦν τό περιττό κι ἀπ’ τήν ἄλλη προσθέτουν ὅ,τι χρειάζεται. Βάζει χρῶμα ἄς ποῦμε καί συμπληρώνει ὅ,τι λείπει. Ἔτσι λέει καί ὁ γονιός ἀφαιρεῖ ἀπό τό παιδί τά ἐλαττώματα, αὐτά πού εἶναι περιττά κι ἀπ’ τήν ἄλλη προσθέτει τίς ἀρετές. Προσθέτει αὐτό πού δέν ἔχει τό παιδί καί τό φωτίζει μέ τήν γνώση τοῦ Θεοῦ.

Αὐτό λοιπόν τό ἔργο εἶναι οὐσιαστικά τό ἔργο πού κάνουμε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι γιά τήν σωτηρία μας. Στήν ἀρχή ὅμως πρέπει νά τό κάνει ὁ γονιός γιά τό παιδί, γιατί τό παιδί εἶναι ἀνώριμο καί μικρό καί δέν ἔχει τήν γνώση πού ἀπαιτεῖται γιά νά τό κάνει. Θά πρέπει ὁ γονιός νά ἀρχίσει νά ἀσκεῖ αὐτή τήν ἀποκατάσταση τοῦ κατ’ εἰκόνα, νά πραγματώνει τήν ἀποκατάσταση τοῦ κατ’ εἰκόνα καί νά τό κάνει νά ὁμοιάσει μέ τόν Θεό γιά νά φτάσει τό παιδί στό καθ’ ὁμοίωση. Ὁπότε γίνεται ὁ γονέας συναντιλήπτωρας, σύμμαχος καί συνεργάτης τοῦ Θεοῦ στήν ἀποκατάσταση τῆς εἰκόνας Του στό παιδί, πού εἶναι πάρα πολύ ὡραῖο πράγμα καί ἔχει μεγάλο μισθό ἀπό τόν Θεό.

Ἡ παρακολούθηση τῶν παιδιῶν ἀπό τούς γονεῖς θά πρέπει νά συμπεριλαμβάνει τό σύνολο τῶν ἐκδηλώσεων τῆς ζωῆς τῶν παιδιῶν. Θά πρέπει νά ἔχει ἕνα ἄγρυπνο μάτι, χωρίς νά ἔχει τήν ἔννοια τοῦ ‘μεγάλου ἀδερφοῦ’ καί χωρίς νά νιώθει τό παιδί μία στενή παρακολούθηση πού τό καταπιέζει. Ἀλλά θά πρέπει ὁ γονιός νά μήν ‘κοιμᾶται’, νά παρακολουθεῖ κάθε ἐκδήλωση τοῦ παιδιοῦ καί βεβαίως νά διορθώνει τά πιό σημαντικά, τά πιό σοβαρά ἀπό τά λάθη. Ἄν τά διορθώνει ὅλα, θά γίνει ἀηδιαστικός κάποια στιγμή στό παιδί καί σίγουρα θά ἀντιδράσει. Ἐδῶ χρειάζεται ἡ διάκριση καί ἡ τέχνη στό νά ἐντοπίσει ὁ γονιός τά σοβαρά. Δυστυχῶς πολλοί γονεῖς δέν μποροῦν νά ἐντοπίσουν τά σοβαρά καί μένοντας στά δευτερεύοντα κουράζουν χωρίς λόγο τό παιδί. Ἐνῶ ἀφήνουν τά οὐσιαστικά χωρίς παρατήρηση, χωρίς ἔλεγχο, χωρίς διόρθωση καί τό παιδάκι καταστρέφεται, γιατί ὁ μπαμπάς καί ἡ μαμά προσέχουν μόνο τίς παρωνυχίδες. Θά πρέπει λοιπόν νά παρακολουθεῖται τό σύνολο τῆς ζωῆς καί νά διορθώνονται τά σπουδαιότερα. Διαβάστε Περισσότερα →