Οἱ Ἀρχιερεῖς πρέπει νά σκεφθοῦν καλά καί νά ποῦν·ποῦ βρισκόμαστε, σέ ποιά κατάσταση;ποῦ εἶναι ὁ κοσμος ὁ σημερινός, ποῦ βαδίζει; Ἔχει φύγει. Ποιός θά τόν σταματήση τόν κόσμον αυτόν; Ἄν μαλώνουν οἱ τσοπαναραῖοι, τί θά κάνουν οἱ λύκοι; Θά τά φᾶνε τά πρόβατα…
Ἐμεῖς γεννηθήκαμε, πῶς νά τό πῶ, σέ μιά πίστη στήν ὁποία εἶναι ὁ Χριστός ὁ… Διαβάστε Περισσότερα

Μον. Νικολάου Γρηγοριάτη
Μία περιοδεία στὰ χωριὰ ποὺ βρίσκονται μέσα στὰ δάση τῆς Ἀφρικῆς ἀποτελεῖ γιὰ ἕνα φιλοξενούμενο ὑπόθεση μεγάλης χαρᾶς καὶ ἀναψυχῆς. Καὶ τοῦτο, διότι σοῦ δίνεται ἡ εὐκαιρία, ἔστω καὶ λίγο, νὰ βρεθεῖς ἢ μᾶλλον νὰ χαθεῖς κυριολεκτικὰ μέσα σ’ἕνα ἀπέραντο φυσικὸ περιβάλλον ποὺ διατηρεῖται ἀνέπαφο ἀπὸ βέβηλα χέρια, καυσαέρια, θόρυβο ἢ ἀπὸ ἄλλα στοιχεῖα ποὺ εἶναι ἐνδείξεις τοῦ σύγχρονου «πολιτισμοῦ μας» καὶ ποὺ σοῦ δημιουργοῦν τὸ αἴσθημα τῆς φυγῆς μακριὰ ἀπ’αὐτά. Ἂν ὄχι ὅλοι, πολλοὶ ἀπὸ ἐμᾶς θὰ ἔχουμε φθάσει κάποτε σὲ ὁριακὲς στιγμὲς ποὺ ἐπιθυμοῦμε -ἂν ἦταν δυνατόν- νὰ ἐγκαταλείψουμε αὐτοστιγμεὶ τὸν σύγχρονο τρόπο διαβιώσεώς μας μὲ τὶς ἀνέσεις τοῦ πολιτισμοῦ μας καὶ νὰ βρεθοῦμε μόνοι, ἔστω καὶ γιὰ λίγο, σὲ κάποιο ἀπ΄αὐτὰ τὰ δάση. Διαβάστε Περισσότερα
(Αγ. Νικόλαος Βέλιμίροβιτς)

Στις 27 Σεπτεμβρίου 1831 δολοφονήθηκε στο Ναύπλιο ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας Ιωάννης Καποδίστριας από δύο μέλη της οικογένειας Μαυρομιχάλη, τα οποία πυροβόλησαν και μαχαίρωσαν θανάσιμα τον κυβερνήτη έξω από την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνος, καθώς πήγαινε να παρακολουθήσει την κυριακάτικη θεία λειτουργία.
Ο τραγικός θάνατος του Καποδίστρια βύθισε σε θλίψη τον γεωργικό πληθυσμό ενώ αντίθετα στην… Διαβάστε Περισσότερα
Καλλιστράτους και των συν αυτώ, Επίχαρις, Ιγνατίου, των Αγίων Μάρκου, Αρίσταρχου και Ζήνωνος, Φιλήμωνα και Φουρτουνιανού, Γαϊανής, των Αγίων 15 Μαρτύρων, Ακυλίνας, Σαββατίου.
Καταγόταν ἀπὸ τὴν Καρχηδόνα. Οἱ γονεῖς του, καθὼς καὶ οἱ πρόγονοί του, ἦταν εὐσεβέστατοι χριστιανοί.
Ὅταν μεγάλωσε ὁ Καλλίστρατος, κατατάχθηκε στὸ στρατὸ σὰν νεοσύλλεκτος. Ἡ «ὁμίχλη» τῆς σαρκολατρείας ποὺ ἐπικρατοῦσε στὸ στράτευμα δὲν ἐπηρέασε καθόλου τὸν Καλλίστρατο. Ἀντίθετα μάλιστα, καλλιέργησε ἀκόμα περισσότερο τὶς εὐσεβεῖς συνήθειές του. Μιὰ ἀπ’ αὐτὲς ἦταν νὰ προσεύχεται κατὰ τὴ νύκτα.
Αὐτὸ ὅταν τὸ εἶδαν οἱ συνάδελφοί του, τὸν κατήγγειλαν στὸ στρατηγὸ Περσεντῖνο (287 μ.Χ.). Αὐτὸς ἀμέσως τὸν κάλεσε, καὶ ὅταν ἄκουσε καὶ ἀπὸ τὸν ἴδιο ὅτι εἶναι χριστιανός, διέταξε καὶ τὸν βασάνισαν, σκληρά. Κατόπιν, ἀφοῦ τὸν ἔδεσαν μέσα σ’ ἕναν σάκο, τὸν ἔριξαν στὴ θάλασσα. Ἀλλὰ μὲ θαῦμα ὁ σάκος σχίστηκε, καὶ δυὸ δελφίνια ἔφεραν σῶο καὶ ἄβλαβη τὸν Καλλίστρατο, στὴν στεριά. Τότε, 49 στρατιῶτες ποὺ εἶδαν τὸ γεγονὸς πίστεψαν στὸ Χριστό, καὶ ἀφοῦ ἔτρεξαν στὸν Καλλίστρατο, τοῦ εἶπαν: «Πράγματι, εἴδαμε ὅτι ὑπάρχει στ’ ἀλήθεια καὶ εἶναι μεγάλος ὁ Θεός σου, ὁ ὁποῖος καὶ ἀπὸ τὸν βυθὸ τῆς θάλασσας ὑπερφυσικὰ σὲ ἔβγαλε. Θὰ μποροῦσε, ἄραγε, νὰ δεχθεῖ καὶ ἐμᾶς τοὺς εἰδωλολάτρες;».
Διαβάστε Περισσότερα
ΠΑΙΔΙΚΟΙ ΚΑΙ ΝΕΑΝΙΚΟΙ ΧΡΟΝΟΙ

Το άκτιστο φως είναι ως προς την φύση του θεία ενέργεια, κάτι τελείως διαφορετικό από το φυσικό φως. Κατά τη θέα του επικρατεί προπαντός η αίσθηση του ζωντανού Θεού, που απορροφά ολόκληρο τον άνθρωπο άϋλη αίσθηση νοερή και όχι λογική. Αίσθηση μ’ εξουσιαστική δύναμη που αρπάζει τον άνθρωπο σ’ άλλο κόσμο, αλλά τόσο γαλήνια, που αυτός δεν αντιλαμβάνεται την στιγμή που του συνέβηκε αυτό και δεν ξέρει αν ο ίδιος βρίσκεται στο σώμα ή εκτός του σώματος.
Αποκτά τότε συνείδηση του εαυτού του τόσο ενεργητική και βαθειά, όσο ποτέ άλλοτε στην συνηθισμένη ζωή, και συγχρόνως λησμονεί τον εαυτό του και τον κόσμο, πλημμυρισμένος από τη γλύκα της αγάπης του Θεού. Βλέπει με το πνεύμα τον Αόρατο, Τον αναπνέει, βρίσκεται όλος κοντά Του. Μ’ αυτήν την υπέρλογη αίσθηση του ζωντανού Θεού που ξεχειλίζει τα πάντα συνενώνεται θέα φωτός, αλλά φωτός διαφορετικού στη φύση του από το φυσικό φως. Ο ίδιος ο άνθρωπος μένει τότε στο φως κι εξομειώνεται με το φως που βλέπει, πνευματοποιείται απ’ αυτό και δεν βλέπει και δεν αισθάνεται ούτε την δική του υλικότητα ούτε την υλικότητα του κόσμου.
Διαβάστε Περισσότερα








κλικ στον σύνδεσμο

