Το καλό είναι ότι οι άνθρωποι διψούν την απλότητα και έφθασαν σε σημείο νά κάνουν την απλότητα μόδα και ας μη νιώθουν απλά. Έρχονται μερικοί στο Άγιον Όρος με κάτι ξεβαμμένα ρούχα. Λέω: «Αυτοί δεν δουλεύουν στα χωράφια, γιατί είναι έτσι;».

ΜΕΘΑΥΡΙΟ  ΣΑΒΒΑΤΟ 24 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2018 ΣΤΙΣ 6.30 Μ.Μ. ΟΜΙΛΗΤΗΣ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΚΥΡΙΑΚΗ Ο ΑΡΧΙΜ/ΤΗΣ ΣΑΒΒΑΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ, ΘΑ ΑΝΑΠΤΥΞΕΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΚΕΝΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ (ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ – ΑΟΡΑΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ), Γ΄ ΜΕΡΟΣ.

 του Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Ιστορίας

Εδώ και χρόνια ο τόπος μας βουλιάζει ολοένα και πιο βαθιά μες στην απόγνωση. Δεκάδες κυβερνήσεις ήρθαν και έφυγαν, υποθηκεύοντας υλικά το μέλλον της χώρας και κυρίως υλοποιώντας μεθοδικά το βασικό έργο τους, δηλαδή την πνευματική διάλυση αυτού του λαού, μέσα από το επί δεκαετίες συστηματικό ξεχαρβάλωμα των αξιών του, της πίστης, της γλώσσας και της παιδείας του. Ενός λαού που περνά πια τραγικές στιγμές, όχι μόνο λόγω της οικονομικής κρίσης, αλλά πρωτίστως επειδή με κατεστραμμένη την ιστορική του μνήμη, εθνικά απονευρωμένος και θρησκευτικά αποχρωματισμένος, έχει εν πολλοίς χάσει πια τα πνευματικά του αντισώματα, αυτά που του επέτρεπαν να επιβιώνει και να αναγεννιέται σε οικονομικά ή πολιτικά πολύ χειρότερους από τον σημερινό καιρούς. Κι έχει απομείνει χαμένος μέσα στις αυταπάτες «εκσυγχρονιστικών» ειδώλων και οραμάτων ψευτοευμάρειας (που ακόμη και τώρα τον στοιχειώνουν, παρά την προϊούσα φτωχοποίηση), αποστερημένος από τα πιο ζωτικά δομικά στοιχεία της ίδιας του της ταυτότητας, σε πλήρη αποστασία από τον Θεό, παραζαλισμένος κι αλλοπρόσαλλος, εθισμένος πλέον στο να καταπίνει αμάσητους τόνους από νεοταξίτικα «προοδευτικά» σκουπίδια, βουλιάζοντας καθημερινά στην ανοησία, την ασυναρτησία και τη σύγχυση.

Και ειδικά βέβαια κατά το τελευταίο χρονικό διάστημα, η επίθεση που δέχεται αυτός ο πάλαι πότε ορθόδοξος λαός έχει κλιμακωθεί δραματικά, με αιχμή του δόρατος μία μηδενιστική, εκκλησιομάχο κι ελληνοφοβική δράκα ανθρώπων, που – προφανέστατα ως κάποιο είδος σκληρού πνευματικού κανόνα – επέτρεψε ο Θεός να βρεθεί ξαφνικά (κυριολεκτικά εκ του μη όντος) στη διακυβέρνηση της πατρίδας. Μια πραγματικά εφιαλτική δράκα που επιτάχυνε τον κατήφορο των τελευταίων δεκαετιών και κορύφωσε τη σκληρή δοκιμασία. Κι όλα αυτά μάλιστα την ίδια εποχή που κλιμακώνεται και μία άλλη δοκιμασία (ίσως όχι τόσο ορατή για τα μάτια των πολλών, αλλά εξίσου – ή και περισσότερο – σοβαρή και επικίνδυνη): η σκληρή δοκιμασία της πίστης και του φρονήματός μας, με μια συντονισμένη εκστρατεία που έχει στόχο να νοθεύσει, να μαγαρίσει και να εξουδετερώσει μέσα στον βάλτο της οικουμενιστικής πλάνης και όσους δεν εγκατέλειψαν τον Θεό και κράτησαν μέσα τους ζωντανή τη λάμψη της ορθόδοξης ιδιοπροσωπείας μας. Μια δοκιμασία θανάσιμα επικίνδυνη, όχι μόνο πνευματικά, αλλά και από κάθε άλλη βέβαια άποψη (μια που εμείς τουλάχιστον το ξέρουμε καλά το πώς λειτουργούν οι πνευματικοί νόμοι και ποιες επιπτώσεις μπορούν να έχουν και στις εθνικές και στις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις έως και σ’ αυτές ακόμη τις πλέον υλικές καθημερινές μας δραστηριότητες).

Κανένα όραμα λοιπόν πλέον δεν δείχνει να υπάρχει, κανένα στήριγμα δεν διαφαίνεται από πουθενά – και φυσικά απολύτως τίποτε για να εμπνεύσει πια αυτόν τον λαό και να τον καθοδηγήσει, αφού κι όλες οι λογής ηγεσίες του (πολιτικές, οικονομικές και πνευματικές) βουλιάζουν κι αυτές βαθιά μέσα στον οχετό της διαφθοράς και της εξάρτησης ή στη δυσωδία της εκκοσμίκευσης και της οικουμενιστικής γάγγραινας. Κι απομείναμε να παρακολουθούμε παθητικά τηλεσκουπίδια και να αναμηρυκάζουμε ανοησίες, την ώρα που η ζωή κι ο τόπος μας ξεπουλιούνται ξετσίπωτα, η ορθόδοξη πίστη μας (δηλαδή το μόνο εχέγγυο της σωτηρίας της ψυχής μας) καταδιώκεται και νοθεύεται, οι ελάχιστοι υπερασπιστές της διώκονται κι εξουθενώνονται και ενώ ακόμη η πατρίδα μας διαλύεται κοινωνικά και δημογραφικά και τα αρπακτικά βλέμματα ορκισμένων εχθρών γίνονται ολοένα και πιο απειλητικά στα βόρεια και τα ανατολικά σύνορά μας. Ακόμη όμως κι αν κάτι έχει απομείνει μέσα σε πολλούς από εμάς να αναρριπίζει, κάποια ίχνη φιλοπατρίας κι εθνικής αξιοπρέπειας ζωντανά, κάτι που να μπορεί ακόμη να μας προκαλεί οργή για όσα εκτυλίσσονται ή και τάση αντίδρασης (τα πρόσφατα π.χ. συλλαλητήρια για τη Μακεδονία το έχουν όντως δείξει αυτό), είναι όμως κι αυτό κάτι πρωτόλειο, ασχημάτιστο και συγκεχυμένο, χωρίς πραγματικό στόχο και προσανατολισμό, χωρίς αυτοσυνειδησία και κυρίως χωρίς τη δυνατότητα να οδηγήσει από μόνο του σε πραγματικές οδούς αναδημιουργίας και αναγέννησης.

Υπό τις συνθήκες αυτές, είναι μάλλον φανερό πως η κατάσταση ανθρωπίνως δεν είναι αναστρέψιμη πια. Βρισκόμαστε στο μακράν χειρότερο σημείο της μακραίωνης Ιστορίας μας, στο έσχατο σημείο της πνευματικής παρακμής μας. Και αυτό είναι ξεκάθαρο πως δεν μπορεί να αλλάξει, παρά μόνο με κάποιο μεγάλο θαύμα. Κάποια μεγάλη άνωθεν παρέμβαση που θα ανακόψει την ελεύθερη πτώση μας στην άβυσσο, που θα σταματήσει αυτή την τραγική πορεία του λαού μας προς το ιστορικό του Τέλος. Ζητείται επειγόντως ένα θαύμα λοιπόν…

Διαβάστε Περισσότερα →