‘Ἀκοῦστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:«Τί εἶναι ἡ Ταπεινοφροσύνη καί πῶς κατορθώνεται»

(Πρός Ἐφεσίους, Κεφ. 4, στίχος 2), Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς

Ὁμιλία στίς 8-10-2017

«Μετά πάσης ταπεινοφροσύνης καί πρᾳότητος, μετά μακροθυμίας, ἀνεχόμενοι ἀλλήλων ἐν ἀγάπῃ»¹. Αὐτό λέγει ὁ δεύτερος στίχος τοῦ τετάρτου κεφαλαίου τῆς πρός Ἐφεσίους ἐπιστολῆς. Στόν πρῶτο στίχο ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἔλεγε «Παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς ἐγώ ὁ δέσμιος ἐν Κυρίῳ ἀξίως περιπατῆσαι τῆς κλήσεως ἧς ἐκλήθητε»². Σας παρακαλῶ ἐγώ πού εἶμαι φυλακισμένος  γιά τό ὄνομα τοῦ Κυρίου,νά πορευθεῖτε καί νά ζήσετε μέ τρόπο ἄξιο τῆς ὑψηλῆς κλήσεως πού σᾶς ἔκανε ὁ Θεός, πού εἶναι νά ὁμοιωθεῖτε μέ τόν Θεό. Καί αὐτό θά τό κατορθώσετε «μετά πάσης ταπεινοφροσύνης», ἀγωνιζόμενοι μέ κάθε ταπεινοφροσύνη καί πραότητα, μέ μακροθυμία «ἀνεχόμενοι ἀλλήλων ἐν ἀγάπῃ».

Σήμερα σκέφτηκα, μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, νά ποῦμε γιά αὐτή τήν πρώτη φράση, τήν πρώτη λέξη, τήν ταπεινοφροσύνη, τήν πρώτη αὐτή προτροπή τοῦ Ἁγίου. – Τί εἶναι ἄραγε ἡ ταπεινοφροσύνη;

Πάρα πολλά μᾶς λένε οἱ Ἅγιοι Πατέρες, ἀλλά πρίν καί προπάντων ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος τήν ἔχει ὡς θεμέλιο τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Στήν ἐπί τοῦ Ὄρους Ὁμιλία ἀκοῦμε τήν πρώτη φράση τοῦ Κυρίου, τόν πρῶτο μακαρισμό, «μακάριοι οἱ πτωχοί τῷ πνεύματι»³. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς τό ἑρμηνεύουν αὐτό, μακάριοι αὐτοί οἱ ὁποῖοι ἔχουνε πτωχή ἰδέα γιά τόν ἑαυτό τους, μηδενική ἰδέα γιά τόν ἑαυτό τους. Θεωροῦν τόν ἑαυτό τους χειρότερο ἀπό ὅλους, πιό ἁμαρτωλό ἀπό ὅλους, εἶναι ταπεινόφρονες. Ταπεινόφρων εἶναι αὐτός ὁ ὁποῖος ἔχει ταπεινό φρόνημα.

Ταπεινός γιά τόν κόσμο εἶναι κάτι διαφορετικό. Ὄχι αὐτός πού ἀπό μόνος του φρονεῖ ταπεινά, ἀλλά αὐτός πού οἱ ἄλλοι τόν κατεβάζουν, τόν ταπεινώνουν. Ὁ χριστιανός δέν ἔχει πρόβλημα καί μ’ αὐτό, νά τόν ταπεινώνουν οἱ ἄλλοι, γιατί μέσα του ἔχει αὐτό τό φρόνημα τό ταπεινό.

Λέει ὁ Ἅγιος Ἰουστίνος Πόποβιτς: ὁ χριστιανός, ζώντας ἐν Χριστῷ, ζεῖ μετά πάσης ταπεινοφροσύνης, γιατί ἀκριβῶς ὁ πρῶτος ταπεινός, ὁ ὕψιστος καί κορυφαῖος εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός, ὁ Ὁποῖος, ὅπως λέει πάλι ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, δέν θεώρησε ὅτι ἀπό ἁρπαγμό ἔχει πάρει τήν ἰσότητά Του μέ τόν Θεό-Πατέρα. Εἶναι ἰσότιμος, ἔχει τήν ἴδια δόξα μέ τόν Πατέρα, τήν ἴδια τιμή, τήν ἴδια ἐξουσία, τήν ἴδια δύναμη, τήν ἴδια ἐνέργεια ἀλλά δέν δίστασε φαινομενικά νά ἀφήσει αὐτή τήν δόξα Του. Δέν τήν ἄφησε. Πάντοτε ἦταν μαζί μέ τόν Πατέρα ἀχώριστος ἀλλά πῆρε καί τήν ἀνθρώπινη φύση, ντύθηκε αὐτό τό κάλυμμα τῆς Θεότητας καί ἔγινε ἄνθρωπος καί ὑπήκοος μέχρι θανάτου στόν ἐν οὐρανοῖς Πατέρα Του. Καί αὐτό εἶναι μία ἀληθινή καί ἄκρα ταπείνωση. Ὁ Θεός γίνεται κάτι πού δέν ἦταν. Δέν ἦταν ἄνθρωπος. Ἔγινε ἄνθρωπος καί αὐτή ἡ ταπείνωση βέβαια εἶναι ἄφθαστη. Ὁ ἄνθρωπος γιά νά φτάσει σ’ αὐτή τήν ταπείνωση τοῦ Χριστοῦ, θά πρέπει νά γίνει κάτι πού δέν εἶναι.

– Ἀλλά τί μπορεῖ νά γίνει ὁ ἄνθρωπος;

Διαβάστε Περισσότερα →