Παναγιώτης
Ο Χριστός ξανασταυρώνεται. Η σταύρωση του Χριστιανισμού συνεχίζεται. Το ζούμε, το ψηλαφούμε!
Κάθε φορά που κάποιος βρίζει το πανάγιο Όνομα του Χριστού μας δίπλα μας και μείς σφυρίζουμε αδιάφορα, σαν να μη συμβαίνει τίποτε,
Κάθε φορά που ένα αγέννητο παιδί χάνεται στους υπονόμους των νοσοκομείων και κλινικών και πηγαίνει στην άλλη ζωή τυφλό και αβάπτιστο, σκοτωμένο από γονείς και ιατρούς,
Κάθε φορά που ένα σπίτι διαλύεται και ένας ορθόδοξος γάμος ναυαγεί στο πέλαγος της ζωής,
Προσευχή- Ύμνος του Αγ. Νεκταρίου προς την Παναγίαv
Δέσποινα παντευλόγητε, Υπέραγνε Παρθένε,
Παράδεισε πανθαύμαστε, κήπε καλλωπισμένε,
Σε δυσωπώ, Πανάχραντε, χαρίτωσον τον νουν μου,
κατεύθυνον τας σκέψεις μου, φώτισον την ψυχήν μου.
Κόρη με ποίησον αγνόν, πράον, σεμνόν, ανδρείον,
ησύχιον και κόσμιον, ευθύν, όσιον, θείον,
επιεική, μακρόθυμον, των αρετών δοχείον,
άμεμπτον, ανεπίληπτον, των αγαθών ταμείον. Διαβάστε Περισσότερα
Γέροντα, πώς θα δείξω αγάπη;
– Να δείξω αγάπη; Δεν το καταλαβαίνω. Αυτό είναι κάτι ψεύτικο, υποκριτικό. Να υπάρχη η αγάπη μέσα μας και να μας προδώση, ναι. Η αληθινή αγάπη πληροφορεί τον άλλον χωρίς εξωτερικές εκδηλώσεις. Αγάπη είναι να ακούσης με πόνο την στενοχώρια του άλλου. Αγάπη είναι κι ένα βλέμμα πονεμένο κι ένας λόγος που θα πης με… Διαβάστε Περισσότερα
Η Oσία Μαρία γεννήθηκε στην Αίγυπτο το 345 μ.Χ. περίπου. Από νωρίς αναπτύχθηκε η ωραιότητα του σώματός της. Παρά τις συμβουλές γονέων και ιερέων,απο 12 ετών,ακολούθησε το δρόμο της διαφθοράς και της ακολασίας για δεκαεπτά χρόνια.
Η θεία πρόνοια όμως δεν την άφησε. Ο πανάγαθος και πολυεύσπλαχνος θεός ενήργησε το ιδικό του σχέδιο σωτηρίας. Οδήγησε τα βήματά της εις τους Αγίους Τόπους την ημέρα της εορτής της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού.
Θέλησε λοιπόν από περιέργεια να μπή και αυτή στον Ναό. Όταν όμως πλησίασε στην είσοδο, δεν μπορούσε να εισέλθη, σαν να υπήρχε κάποιο αόρατο τείχος που την εμπόδιζε. Δοκίμασε επανηλειμμένως, αλλά στάθηκε αδύνατο. Έβλεπε τους άλλους να περνούν δίπλα της και να εισέρχονται, ενώ αυτή αδυνατούσε να μπεί, οπότε, τότε σαν να φωτίστηκε ο νούς της και κατάλαβε. Παρακάλεσε την Παναγία να της επιτρέψη να εισέλθη, ενώ ταυτόχρονα υποσχέθηκε ότι θα αλλάξη ζωή. Πράγματι, τήρησε την υπόσχεσή της. Κατόπιν Θείας νεύσεως, πήγε στην έρημο του Ιορδάνου όπου έζησε με πολλές στερήσεις και με εγκράτεια. Δεκαεπτά χρόνια έζησε στην αμαρτία, δεκαεπτά χρόνια ταλαιπωρήθηκε από τον διάβολο και τις επαναστάσεις της σάρκας. Διαβάστε Περισσότερα
Είναι αλήθεια πέρα για πέρα, πως , όπως οι λόγοι του διδάσκαλου οσίου Εφραίμ απώτερο σκοπό έχουν να φέρουν τον άνθρωπο σε καλή πνευματική κατάσταση, που θα τον οδηγήση στην μετάνοια, αυτό επιδιώκουν και οι ακολουθίες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής (τα τροπάρια, τα ιδιόμελα, οι κανόνες, οι αναγνώσεις, τα πολλά σταυροκοπήματα, οι άπειρες μετάνοιες ). Σκοπό έχουν να σπάσουν το εγώ, να κάμψουν τον αγέρωχο νου, ώστε οι πιστοί να σταθούν σεβίζοντες ενώπιον του Θεού, ζητώντας συγγνώμη των πεπραγμένων. Το σκύψιμο της κεφαλής και πολύ περισσότερο την κάμψη των γονάτων την φοβούνται μόνον οι ετερόδοξοι, γιατί είναι αιρετικοί και ο όσιος Ιωάννης ο Σιναϊτης λέγει ότι είναι αδύνατον να βρεθή ταπείνωση σε αιρετικό. Διαβάστε Περισσότερα
Ένα ανοιξιάτικο πρωινό, καθώς η ειδυλλιακή πολιτεία της Ναζαρέτ μισάνοιγε τα βλέφαρά της, ενώ ακόμα αντηχούσε το χαρωπό εωθινό των πουλιών κι’ οι πρώτες ηλιαχτίδες έρρεναν τα σπίτια και τους δρόμους με κρίνα και ραδόφυλλα, ο Αρχάγγελος Γαβριήλ απ’ τα ουράνια ύψη κατέβαινε θεοσταλμένος να κομίση το μήνυμα του Ευαγγελισμού στην Παρθένο. Κρατώντας ένα λευκό κρίνο και προσφέροντάς το στην πάναγνη κόρη είπε: «Χαίρε, Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου!» (Λουκ. 1, 28).
Αλαλαγμοί χαράς αντήχησαν στης Παλαιστίνης τις κοιλάδες και κάποιοι φτωχοί ψαράδες στ’ ακρογιάλια ενώσανε τις φωνές τους με των παιδιών τα ξεφωνητά και ζητωκραύγασαν «Ωσαννά!».Πέρα στους κάμπους οι βοσκοί καινούργιους ύμνους τόνισαν με τη φλογέρα τους κι’ οι ρεματιές μουρμούρισαν την επωδό: «Ο Κύριος μετά Σού!» Στ’ άκουσμά τούτο ανατρίχιασαν με μιας στα δέντρα τα μπουμπούκια κι’ άνοιξαν. Η γη ολοπράσινη άπλωσε τους ωριοπλούμιστους τάπητες για το χορό της σωτηρίας. Απ’ τα ουράνια αντήχησε παναρμόνια ιαχή: «Ευαγγελίζου γη χαράν μεγάλην!…» Κι’ από τη γη αντιλάλησε ο παιάνας: «Αινείτε ουρανοί Θεού την δόξαν!…».
Το χαρούμενο τούτο γεγονός ψάλλοντας ο υμνωδός λέει: «Ευφραινέσθω η κτίσις, χορευέτω η φύσις, ότι αρχάγγελος Παρθένω μετά δέους παρίσταται και το χαίρε κομίζει της λύπης αντίθετον». Ο Λυτρωτής σαν ήλιος ολόλαμπρος εδίωξε τις καταχνιές και το ζωοποιό κήρυγμά Του απλώθηκε απ’ άκρη σ’ άκρη της Οικουμένης, ώσπου πεθαίνοντας απάνω στο Σταυρό έσκισε της παρακοής το χειρόγραφο και με το αίμα Του σφράγισε το σύμφωνο της ζωής και της απαλλαγής από την κατάρα του θανάτου.
Σαν σήμερα, υστέρα από σκλαβιά αιώνων, από τρομάρες και συμφορές, η ματωμένη Πατρίδα μας ξανάειδε το φως της Ελευθερίας.Ανοιξιάτικη μέρα ήταν και πάλι. Οι πρωινές αχτίδες του ήλιου έλουζαν το ξακουστό μοναστήρι της Αγίας Λαύρας όταν ένας σεπτός ιεράρχης, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, ύψωσε το Επαναστατικό λάβαρο σε μια ιερή σύναξη.
Λευκοφόρα περιστέρια έφεραν της λευτεριάς το μήνυμα σε κάθε γωνιά της σκλαβωμένης ελληνικής γής.Αγωνήσθηκαν οι τότε αθάνατοι ήρωες για του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία.Το φώς της ελευθερίας έλουσε την ταλαίπωρη Ελληνική φυλή και στις κρίσιμες μέρες της τελευταίας σκλαβιάς της έσπασε ξανά με την φςγγοβολή του τις βαριές αλυσίδες δύο αυτοκρατοριών.
Τη θλιβερή άνοιξη του 1942 οι περαστικοί από την οδόν Ευαγγελιστρίας ζήσανε έντονα μια έξοχη συγκινητική στιγμή. Έξω από τον αρχαιοπρεπή ναό της Παναγίας της Ρόμβης, Ένας φτωχός γέρος καθισμένος στο πεζούλι έπαιζε με τη φλογέρα του σπαραχτικά:
«Τη Ύπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια ως λυτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια…».
Οι αραιοί διαβάτες σταματούσαν και με βουρκωμένα μάτια τραβούσαν πάλι το δρόμο με αναφτερωμένη την καρδιά από τον ελπιδοφόρο ύμνο του φτωχού επαίτη, ενώ η μπότα του κατακτητή άφηνε αδιάφορη τους απαίσιους κροταλισμούς της…
Όσο κι’ αν μακραίνουν οι καιροί, οι αιώνιες ακτινοβολίες του Ευαγγελισμού και της Ελευθερίας θα παρακολουθούν αδιάλειπτα την Ελληνική Φυλή και θα της δίνουν πάντα την ακατάβλητη δύναμη να προχωρή από τη μια κορφή στην άλλη, Νικήτρια υπέροχη στους αγώνες της και στις θυσίες της. Τι κι’ αν στο διάβα της συναντά την αδικία και την καταπίεση των σκληρών και των μεγάλων. Εκείνη αγκαλιάζοντας το Σταυρό και τη Σημαία θα διαβαίνη πάντα αγέρωχη και γεμάτη από ιερή υπερηφάνεια τις δύσκολες και τραγικές στιγμές των πεπρωμένων της, χωρίς να την αναχαιτίσουν οι χείμαρροι του Κακού.
Πηγή:”Το Φώς του κόσμου”
Η Επανάσταση του ΄21 δεν ήταν σαν τους άλλους πολέμους, δηλαδή πόλεμος συμφερόντων, μίσους, εκδικήσεως, πολιτικής και επιρροών ή συμμαχιών. Δεν ήταν ταξική επανάσταση και πάλη των τάξεων. Ήταν απελευθερωτικός αγώνας ενός λαού εναντίον ξένου δυνάστη.
Η Επανάσταση του ΄21 έγινε “για του Χριστού την Πίστη την αγία και της Πατρίδος την ελευθερία”. “Πρώτα υπέρ πίστεως και ύστερα υπέρ Πατρίδος”, πήραμε τα όπλα. Ήτανελληνορθόδοξη Επανάσταση.
Η Επανάσταση του ΄21 δεν ήταν ανθρώπινο κατασκεύασμα, αλλά θέλημα Θεού. Όπως λέγει ο Κολοκοτρώνης “σαν βροχή από τον ουρανό έπεσε η επιθυμία της ελευθερίας σε όλους” και “ο Θεός έβαλε την υπογραφή του για την ελευθερία της Ελλάδος και δεν την παίρνει πίσω”.
Με την αρχή του νέου εκκλησιαστικού έτους και την έναρξη της σχολικής χρονιάς, είναι επιτακτική ανάγκη να σκεφθούμε τα παιδιά μας, κάνοντας αυτοκριτική για τα μεγάλα μας εγκλήματα που έχουν σαν αποτέλεσμα ένα κόσμο-βαμπίρ που ρουφάει με απληστία κάθε νεανική ικμάδα από τις παιδικές ψυχές.
Μέσα στην ταραχή μας, που μας προκαλεί η ψυχική μας αταξία και οι πολλές και -ως επί το πλείστον- άσκοπες δραστηριότητές μας, δεν έχουμε προσέξει ότι, από τις ηλικίες των συνανθρώπων μας απουσιάζει η παιδική ηλικία. Φαίνεται πως η έλλειψη αυτή δεν μας γίνεται εμφανής, γιατί εξακολουθούν να κινούνται ανάμεσά μας μικρόσωμα ανθρωπάκια, τα οποία κάποτε -κοντεύει να γίνει μακρινό το διάστημα- είχαν και την ανάλογη παιδική ψυχή.
κλικ στον σύνδεσμο
