Μητρότητα: Μια έννοια με πολλές διαστάσεις

Το πρόσωπο της Μητέρας τιμάται στην Ορθόδοξη Εκκλησία την ημέρα της Υπαπαντής του Κυρίου, την ημέρα δηλ. κατά την οποία η Θεοτόκος «ότε επλήσθησαν αι ημέραι του καθαρισμού» συνοδευόμενη από τον Ιωσήφ προσήλθε με το θείο Βρέφος στην αγκαλιά της  στον Ναό του Σολομώντος για να προσφέρει το Βρέφος στο Θεό, όπως όριζε ο  Μωσαϊκός Νόμος. (Ἔξοδος ιγ´1-2 καὶΛευιτικὸν ιβ ́ 1-6). Κατά την στιγμή της εισόδου στον περίβολο τού Ναού “προϋπάντησε” την Παναγία με το θείο Βρέφος ο γηραιός Συμεών στον οποίον είχε αποκαλυφθεί από το Άγιο Πνεύμα, ότι δεν θα πέθαινε μέχρι να δουν τα μάτια του τον σαρκωθέντα Θεό.  Η ημέρα αυτή είναι ημέρα τιμής στην κατά χάριν Μητέρα όλων των χριστιανών, την Παναγία, που έγινε η γέφυρα για να κατέλθει ο Θεός στη γη, να ενωθεί υποστατικά η θεία φύση με την ανθρώπινη και να πετύχει ο πεπτωκός άνθρωπος την κατά χάριν θέωσή του.

    Στον κόσμο, το πρόσωπο της μητέρας τιμάται την δεύτερη Κυριακή του Μαΐου και η γιορτή αυτή θεσπίστηκε πριν 100 χρόνια στην Αμερική με σκοπό να καθιερωθεί στη συνέχεια να γιορτάζεται από όλα τα πολιτισμένα κράτη της γης. «Στην πατρίδα μας, ο επίσημος σχετικός εορτασμός καθιερώθηκε για πρώτη φορά το έτος 1928. Από τότε και μέχρι του έτους 1958 ο εορτασμός της μητέρας γινόταν κατά την εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου στις 2 Φεβρουαρίου, αφού η Κυρία Θεοτόκος είναι, ως γνωστόν, η Μητέρα των μητέρων. Από του έτους όμως 1959 και μέχρι σήμερα ο επίσημος σχετικός εορτασμός μετατέθηκε κακώς την δεύτερη Κυριακή του Μαΐου, προκειμένου η γιορτή αυτή να εορτάζεται από κοινού με όλους τους λαούς του Δυτικού κόσμου». (Ελ. Αθανασίου: «Η μητέρα μας γιορτάζει», Αθήναι 1964, σελ. 9). Διαβάστε Περισσότερα →

Ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας στόν λόγο του “Κατά Ἰουλιανοῦ”, λέγει γιά τήν φιλοσοφία: «Δέν ἀναδεικνύουν ἔνδοξο κι ἀξιομίμητο ἡ γεωμετρία καί ἡ ἀστρονομία καί οἱ ἄλλες παρόμοιες ἐπιστῆμες ἐκεῖνον πού ἄσκησε αὐτές, ἀλλά μόνη μᾶλλον ἡ ἀκριβής καί λεπτή καί ἄμεμπτη γνώση τοῦ Θεοῦ, καί τό ὅτι πρέπει νά φροντίζουμε τό ἀγαθό καί νά ἀπορρίπτουμε τό ἀντίθετό του, αὐτά θά μποροῦσα νά πῶ ὅτι εἶναι τά καυχήματα τῆς γνήσιας καί ἀδιάβλητης φιλοσοφίας. Ἐνῶ τά τῶν Ἑλλήνων εἶναι ψυχρά, περιέχουν πολλή ματαιότητα καί κόπο ἱδρώτων γιά τό τίποτε»¹.

Ὁ Μ. Βασίλειος μιλώντας γιά τήν ψυχή τῶν ἀλόγων ζώων, τονίζει: «Μή νομίζης ὅτι εἶναι ἀρχαιοτέρα ἀπό τήν ὕπαρξιν τοῦ σώματός των, μήτε ὅτι μένει διαπαντός μετά τήν ἀποσύνθεσιν τοῦ σώματος. Διῶξε μακριά τάς φλυαρίας τῶν “σοβαρῶν” φιλοσόφων, πού δέν ἐντρέπονται νά ὑποστηρίζουν, ὅτι αἱ ψυχαί των καί αἱ σκυλίσιαι ψυχαί εἶναι ὁμοειδεῖς μεταξύ των∙ πού λέγουν ὅτι οἱ ἴδιοι ὑπῆρξαν κάποτε καί γυναῖκες καί θάμνοι καί ψάρια θαλασσινά. Ἐγώ δέ δέν λέγω μέν ὅτι ὑπῆρξαν ποτέ ψάρια∙ τό λέγω ὅμως καί τό ὑποστηρίζω ὅτι, ὅταν ἔγραφαν αὐτά τά πράγματα ἦσαν ἀλογώτεροι καί ἀπό τά ψάρια»². Διαβάστε Περισσότερα →