«Η μέρα αρχίζει ξανά» είναι ο τίτλος του βιβλίου της νηπιαγωγού Κατερίνας Νίκα Μάνου, πνευματικός καρπός της ζωής και της εργασίας της στο Λιτόχωρο Πιερίας.

Σαν να λέμε «Μια νέα μέρα ξημερώνει», και η αυγή φέρνει μαζί της τη λάμψη του ήλιου, την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής, τη διάθεση για όνειρα που αγκαλιάζουν τον στεναγμό όλης της ανθρωπότητας. Αυτό είναι ένα από καθολικά μηνύματα του βιβλίου που απευθύνεται σε μικρούς μα και μεγάλους. Στα χέρια των μεγάλων γίνεται ένα πολύ καλό μέσο επικοινωνίας με του μικρούς.

Γονείς και δάσκαλοι μαθαίνουν στα παιδιά τις μεγάλες αλήθειες και τις αξίες τη ζωής με λόγια απλά, με πράξεις εύκολες. Στα χέρια των παιδιών γίνονται σενάρια δράσης, καθώς στήνουν το σκηνικό μέσα στο οποίο κάθε παιδί γίνεται πρωταγωνιστής και ήρωας, βιώνει ένα όνειρο πολύ κοντά στην πραγματικότητα.
Οι εννέα μικρές αυτοτελείς ιστοριούλες με ήρωες τα δικά μας παιδιά στην ηλικία των χρόνων του δημοτικού σχολείου έχουν άμεση σχέση με τα καθημερινά σχολικά, οικογενειακά και κοινωνικά βιώματα και εμπειρίες των παιδιών και είναι συνυφασμένες με τα ενδιαφέροντά τους στη νέα εποχή της τεχνολογίας.
Ο λόγος απλός, η γλώσσα λιτή, περιγραφική, καίρια σε νοήματα, φροντισμένη και απόλυτα κατανοητή από τους μικρούς αναγνώστες και τις μικρές αναγνώστριες αλλά και ταιριαστή με τις λεκτικές και εκφραστικές απαιτήσεις των μεγάλων αναγνωστών μια αναγνωστριών.
Καθώς διαβάζουμε τις ιστοριούλες αυτές νιώθουμε να ξετυλίγεται μπροστά μας μια σύγχρονη παραμυθένια ιστοριούλα. Η κόκκινη κλωστή των παραμυθιών στην ανέμη τυλιγμένη μοιάζει να ξετυλίγεται και να ελευθερώνεται από μέσα μια πολύτιμη αλήθεια με εννέα μορφές:
Γιατί είναι αληθινό το χαμόγελο της μητέρας, το όμορφο τραγούδι της, οι νοστιμιές της μαγειρικής της, πολύτιμος ο χρόνος που περνάμε μαζί της.
Είναι αληθινή η γιορτή των αγαπημένων προσώπων μας που φέρνει όλους πιο κοντά, τους βάζει μέσα στη χαρά, ανοίγει τις πόρτες διάπλατα να μπει ο κόσμος μέσα.
Είναι αληθινή η διαπίστωση πως μέσα από την αμοιβαία εκδήλωση αγάπης ο πόνος μετριάζεται, η λύπη «εκτροχιάζεται». Λαχταρά η καρδιά μας για ζωή, δίνουμε και παίρνουμε μια αγκαλιά, ένα φιλί.
Είναι αληθινά τα όνειρα όταν δεν τ’ αφήνουμε στη μέση: Σαν κάτι ξεκινάς είναι καλό να το τελειώνεις. «Έτσι νιώθεις ότι πετυχαίνεις το στόχο και χαίρεσαι με το αποτέλεσμα». Σαν ένα ταξίδι που ποτέ στη μέση δεν το αφήνεις. Φτάνεις στον προορισμό και επιστρέφεις φορτωμένος με δώρα υπέροχες αναμνήσεις που μπόρεσες και έφτασες στην «Ιθάκη» του ταξιδιού σου, στον τελικό σου στόχο.
Είναι αλήθεια πως είναι μαγικός ο κόσμος του διαδικτύου, αλλά για το χατίρι του χάνουμε τον πραγματικό κόσμο, αυτόν που έχουμε μπροστά μας. «Είναι και αυτό ένα συναρπαστικό ταξίδι στον κόσμο, όμως, άμα χαθείς στα μονοπάτια του, δεν θυμάσαι τίποτα, ούτε από πού ξεκίνησες ούτε πού πηγαίνεις, και το χειρότερο δεν έχεις καν τη διάθεση να ρωτήσεις πώς μπορείς να γυρίσεις πίσω». Σαν το μαχαίρι που άλλοι το έχουν για να κόβουν ψωμί και άλλοι να «κόβουν» ζωές. Σαν το νυστέρι που στα χέρια του γιατρού σημαίνει ζωή, μα στα χέρια του φονιά σημαίνει θάνατο. Πολύ περισσότερο για ένα παιδί παραμονεύει ο κίνδυνος «να χάσει τη ζωντάνια του, την ενεργητικότητά του, την άμεση επικοινωνία με τους άλλους, τη χαρά από το παιχνίδι στη γειτονιά, στο σχολείο….». Διαβάστε Περισσότερα →