Θεματολογία:

– Ἡ ἐνανθρώπηση:  Ἀρχιμ. Μάξιμου Κυρίτση, Ἡγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Ἁγίου Διονυσίου Ὀλύμπου.

– Ὁ Ἅγιος Διονύσιος ὁ ἐν Ὀλύμπω: Κατερίνας Νίκα – Μάνου.

– Ὁδοιπορικὸν Ἱερᾶς γυναικείας κοινοβιακῆς Μονῆς Ὁσίου Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου: Καθηγουμένης  Αἰκατερίνης Μοναχῆς

– Ἡ παιδεία κατὰ τὸν Ἅγιο Κοσμᾶ καὶ τὸν Ἅγιο Νικόδημο: Εὐδοξίας Αὐγουστίνου

– Ὁ Πατέρας: Φάνυ Κουντουριανοὺ-Μανωλοπούλου

– Μιὰ σοφὴ  παραδοσιακὴ συνταγὴ: Ἀθανασίου Γκάτζιου.

– Σχέση πατέρα καὶ γιοῦ

– Παντοῦ μπορεῖ νὰ ἁγιάσει κανεὶς: Ὅσίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτη

– Ἂν ὁ Χριστὸς χτυπήσει τὴν πόρτα σας: Ραούλ Φολλερώ

– Ἀπὸ τὶς ἐκδηλώσεις μας

Διαβάστε Περισσότερα →

Κάποτε ὁ κόσμος γιόρταζε Χριστούγεννα! Κάποτε!  Τότε ποὺ εἶχε ἡ ζωὴ σκοπό, καὶ νόημα ὁ ἀγώνας. Τότε ποὺ οἱ Χριστιανοὶ λαχταροῦσαν τὰ Χριστούγεννα, ἑτοιμάζονταν γιὰ τὰ Χριστούγεννα: Νήστευαν τὴ Σαρακοστή, προσεύχονταν, ἐξομολογοῦνταν, πρόσμεναν…

Τότε ποὺ ἡ δασκάλα, ὁ δάσκαλος κρεμοῦσαν ἀπ ̓ τὰ χείλη τους τὰ μάτια τῶν παιδιῶν καὶ στάλαζαν μὲς στὴν ψυχὴ τὸ ὄνειρο: Νά ̓μουν κι ἐγὼ ἐκεῖ· νά

̓μουν ἐκεῖ, στὴ Βηθλεέμ, στὸ στάβλο· «νά ̓μουν τοῦ στάβλου ἕνʼ ἄχυρο…»!

Τότε ποὺ τὰ παιδιὰ ἦταν παιδιὰ καὶ μελωδοῦσαν μὲ τοὺς βοσκοὺς τὰ κάλαντα μὲς στὴ νυχτιὰ καὶ περπατοῦσαν δρόμους καὶ στενὰ πάνω στῶν Μάγων τ ̓ ἄλογα.

Τότε ποὺ μάζευ ̓ ἡ γιορτὴ τὰ πλοῖα στὴν Πατρίδα ἀπ ̓ τοὺς λωτοὺς τῆς  ξενιτιᾶς κι ἔφερνε σπίτι τὸν πατέρα, στὴ μαύρη μάνα τὸ παιδί, τὸν ἄντρα στὴ γυναίκα.

Κάποτε… τότε… γιόρταζαν Χριστούγεννα.

Ἔπειτα ἦρθε λίβας δυτικός, τὸ ἐμπόριο, καὶ τά ̓καψε· ἔκανε στάχτη τὴ γιορτή, τὰ ὄνειρα κουρέλι. Ἔδιωξε ἀπὸ τὴ Φάτνη τὸν Χριστὸ κι ἔβαλε τὸν χρυσὸ στὴ θέση του. Τὰ δῶρα, τὰ ψώνια, τὰ ταξίδια σὲ ἄλλους τόπους μακρινούς ἔγιναν τῆς γιορτῆς ὁ μόνος κι ἄχαρος σκοπός. Ἔγινε ἡ γιορτὴ ἀπόδραση, λὲς σὰν φυλακισμένων, πρὸς τὰ βουνά, στὰ χιόνια, σ ̓ ἄλλους λαοὺς καὶ τόπους. Στοὺς πέντε ἀνέμους σκόρπισε ἡ Φάτνη τῆς Βηθλεέμ, κι ἡ φαμελιὰ κατάντησε «τὸ σπίτι τῶν ἀνέμων».

Τώρα ἡ ἱστορία αὐτὴ φτάνει στὸ τέλος της. Μετὰ τὴν ὕπουλη ὑπονόμευσή της τόσων δεκαετιῶν, ἡ ἑορτὴ δέχεται πιὰ τὸ χτύπημα κατάστηθα: Ἡ δυτικὴ δαιμονολατρία, τὴν ὥρα ποὺ τὸ ἀντίπαλο παρανοϊκὸ σύστημα ἀντικαθιστοῦσε τὰ Χριστούγεννα μὲ τὰ Σταλινούγεννα, μετέτρεψε τὴ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ σὲ γέννηση τοῦ ὁποιουδήποτε· τὰ “Christmas” (= Χριστούγεννα) σὲ “Χmas” (=γέννηση τοῦ «Χ»), τάχα χάριν συντομογραφίας. Σήμερα δὲ ἡ βρυκολακιασμένη Εὐρώπη, δῆθεν γιὰ νὰ μὴν ἐνοχλοῦνται οἱ ἀλλόθρησκοι, ἀπαγορεύει ἤδη σὲ μιὰ μετὰ τὴν ἄλλη τὶς μεγάλες πόλεις της ἑορταστικὸ διάκοσμο ποὺ νὰ ὑπενθυμίζει τὴ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ. Φῶτα μόνο, χωρὶς τὸ Ἄστρο τῶν Μάγων, χωρὶς Φάτνη, ἀγγέλους  καὶ βοσκούς. Ἑορτάζει τὰ γενέ θλια ὅλων καὶ καταργεῖ σταδιακὰ τὴ Γέννηση τοῦ Σωτῆρος. Καθιερώνει παγ κόσμιες ἡμέρες γιὰ τὰ πιὸ γελοῖα πρά γματα: ὕπνου, χοροῦ, κέικ, μπύρας, γέλιου, ὁμοφυλοφοβίας, ἀριστερόχειρων κ.τ.λ., σβήνει δὲ τὴ μόνη ἄξια τιμῆς ἡμέρα τοῦ Χριστοῦ.

Θαρρεῖ κανεὶς πὼς ἀκούει ἀπὸ τὰ βάθη τῶν αἰώνων τὴ μανιακὴ κραυγὴ τῶν ἀφρόνων: «δεῦτε καὶ καταπαύσωμεν πάσας τὰς ἑορτὰς τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τῆς γῆς» (Ψαλ. ογ ́ [73] 8).

Ἐκ πρώτης ὄψεως αὐτὴ ἡ ἐξέλιξη  φαντάζει ἀρνητική. Καὶ ἀναμφιβόλως εἶναι θλιβερή, ἀφοῦ ὁ κόσμος μας χάνει καὶ τὸ ἐλάχιστο χριστουγεννιάτικο χρῶμα ποὺ τοῦ εἶχε ἀπομείνει. Γεγονὸς ποὺ δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ προκαλεῖ πόνο καὶ θλίψη. Στὴν πραγματικότητα ὅμως ἡ ραγδαίως ἐξελισσόμενη αὐτὴ ἀρνητικὴ ἀτμόσφαιρα ἀποτελεῖ τὸ καταλληλότερο περιβάλλον γιὰ νὰ ἀνακαλύψουμε τὰ  ἀληθινὰ Χριστούγεννα. Εἶναι πλεονέκτημα καὶ προνόμιο νὰ ζεῖ κανεὶς σ’ αὐτὴ τὴ δραματικὴ καμπὴ τῆς ἱστο ρίας. Πλεονέκτημα καὶ προνόμιο, διότι δυσκολότερα σ ̓ αὐτὲς τὶς συνθῆκες θὰ  ἀποπροσανατολισθοῦμε, καὶ φυσικότερα θὰ κινηθοῦμε στὸ βάθος καὶ τὴν οὐσία τῆς Ἑορτῆς. Εὐκολότερα πλέον  θὰ μπορέσουμε νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὸν ἐπιδερμικὸ ἑορτασμὸ τῶν φωταψιῶν καὶ τῶν ἐδεσμάτων, καὶ θὰ ἀναζητήσουμε τὸ ἀληθινὸ «φῶς τὸ τῆς γνώσεως» ποὺ ἀνατέλλει ἀπὸ τὸ Σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ· θὰ ποθήσουμε τὴν «τροφὴν τοῦ παντὸς κόσμου», τὸν ἐνανθρωπήσαντα Θεό.

 Ἡ πρόκληση εἰδικὰ ἐφέτος, μετὰ τὶς τόσες δραματικὲς ἐξελίξεις στὴν Πατρίδα μας μὲ τὴν ψήφιση ἀντιχριστιανικῶν νόμων, εἶναι μεγάλη. 

Πρόκληση νὰ ζήσουμε ἀληθινὰ Χριστούγεννα.

Τὸ στάδιο εἶναι μπροστὰ μας ἀνοιχτὸ μὲ τὴν  τεσσαρακονθήμερη νηστεία.

 Σὲ πεῖσμα τῶν ἀντίθεων δυνάμεων, νὰ ζήσουμε ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ! Διαβάστε Περισσότερα →

Ο Άγιος Γαβριήλ Ουργκεμπάτζε γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1929 στην Τυφλίδα της Γεωργίας και κοιμήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1995.

Πραγματοποιήθηκε τὴν Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου 2014 ἡ ἐκδήλωση τοῦ Ἱεραποστολικοῦ Συλλόγου Κυριακὴ στὸν ἱερὸ ναὸ τοῦ  Ἄγ. Χαραλάμπους στὴν Κατερίνη. Ἡ ἐκδήλωση μὲ τίτλο «Οἱ Ἅγιοι στὴ ζωὴ μᾶς» ξεκίνησε μὲ τὴν προβολὴ παρουσίασης καὶ ὁλοκληρώθηκε μὲ τὴν ὁμιλία τοῦ θεολόγου ἱεροκήρυκα τῆς Ι. Μητροπόλεώς μας κ.  Ἰωάννη Βαρσάμογλου. Μέσα ἀπὸ  τὴν εἰκόνα καὶ τὴν ἀφήγηση δόθηκαν ἀπαντήσεις στὸ τί σημαίνει  Ἅγιος, ἐπισημάνθηκαν  ὁρισμένα στοιχεῖα-γνωρίσματα, ποῦ δείχνουν τί εἶναι καὶ τί κάνουν οἱ Ἅγιοι.

Ὅπως τονίστηκε στὴν ἀφηγηματικὴ παρουσίαση:

1.Οἱ ἅγιοι εἶναι οἱ ἀδιάψευστοι μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Ἄν ὁ Χριστός δέν ἀναστήθηκε, ποιό νόημα θά εἶχε ἡ θυσία τῶν μαρτύρων τῆς πίστεως; Γιά ποιό λόγο θά ὑπέμεναν τό μαρτύριο τῆς συνειδήσεως ὑποτάσσοντας τό θέλημά τους στίς προσταγές τοῦ Χριστοῦ; Οἱ ἅγιοι μαρτυροῦν τήν ἀλήθεια τῆς Ἀναστάσεως μέ τήν ἀναστημένη ζωή τους, τήν ὁποία πολλοί ἀπό αὐτούς ἐπισφράγισαν μέ τό μαρτύριο. Τήν ὑπογράφουν μέ τά τίμια λείψανά τους, αὐτή τήν ἀκλόνητη μαρτυρία τῆς ἀφθαρτοποίησης τοῦ θνητοῦ ἀνθρωπίνου σώματος.

2. Οἱ ἅγιοι ἀποτελοῦν τήν πειραματική ἀπόδειξη τῆς ἀλήθειας τοῦ Εὐαγγελίου. Εἶναι τό ζωντανό καί ἐφαρμοσμένο Εὐαγγέλιο. Ἡ ζωή καί ἡ ἱστορία τους ἀποδεικνύει ὅτι ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι μία ἀνεφάρμοστη οὐτοπία ἀλλά μία χειροπιαστή πραγματικότητα. Τά μεγάλα καί ὑψηλά παραγγέλματα πού κηρύττει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι ἀνεδαφικά καί ἀνεφάρμοστα. Τά ἐφάρμοσαν οἱ ἅγιοί μας, ἄρα μποροῦμε νά τά ἐφαρμόσουμε κι ἐμεῖς. Οἱ ἅγιοι ἔκαναν πράξη τήν ἀγάπη χωρίς ὅρια: Ἰωάννης Ἐλεήμων, Φιλοθέη…, τήν συγχώρηση τῶν ἐχθρῶν: Νικηφόρος, Ἅγιος Διονύσιος.., τήν ἁγνότητα (Κικιλία, Ἑλένη ἐκ Σινώπης), τήν ὑπομονή, τήν ταπείνωση… καί γενικά ἐφήρμοσαν στήν καθημερινότητά τους τό νόμο τοῦ Εὐαγγελίου.

3. Εἶναι ἡ ἐγγύηση ὅτι ἡ Ἐκκλησία θά  νικήσει. Μιμούμενοι τόν ἀρχηγό καί τελειωτή τῆς πίστεώς μας Ἰησοῦ Χριστό κακοπάθησαν στόν κόσμο αὐτό. Ἀποδοκιμάσθηκαν, ταλαιπωρήθηκαν, 

θανατώθηκαν. Κι ὅμως, τό αἷμα τους πότισε καί θέριεψε τό δένδρο τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε θαλλερό καί δροσοβόλο μές στούς αἰῶνες νά ἁπλώνει τούς κλώνους του σ’ ὅλη τή γῆ. Πολλές φορές καί οἱ ἴδιοι οἱ δήμιοι πού βασάνιζαν τούς μάρτυρες συγκλονισμένοι μετανοοῦσαν καί γίνονταν χριστιανοί, ἀκόμη καί μάρτυρες.

Ἀνησυχοῦμε κάποιες φορές, διότι βλέπουμε μεγάλη πολεμική ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας. Δέν πρέπει ὅμως νά λησμονοῦμε ὅτι ἐχθροί τῆς πίστεως ὑπῆρχαν καί στά χρόνια τῶν ἁγίων καί τούς πολέμησαν λυσσαλέα, ἀλλά τελικά συνετρίβησαν οἱ ἐχθροί, νίκησαν οἱ ἅγιοι. Μήν ἀμφιβάλλουμε, λοιπόν, ὅτι ὅσο κι ἄν μαίνεται ὁ ἀντίθεος κόσμος, ὅσο κι ἄν λυσσομανᾶ ἡ θύελλα τῆς ἀπιστίας, ὅσο κι ἄν θριαμβολογοῦν οἱ σκοτεινές δυνάμεις, *ἡ νίκη ἀνήκει στήν πίστη μας. Σέ κάθε ἐποχή θά ἐπιβεβαιώνεται ὁ θεόπνευστος λόγος τῆς Ἀποκαλύψεως ὅτι ὁ *Ἰησοῦς Χριστός «ἐξῆλθε νικῶν καί ἵνα νικήσῃ» (Ἀπ 6,2).

4. Οἱ ἅγιοι ἀξιώθηκαν τῆς πιό μεγάλης τιμῆς πού μπορεῖ νά ζήσει ἕνας ἄνθρωπος, ἔγιναν οἱ φίλοι τοῦ Θεοῦ, οἱ συνεργάτες του στό ἔργο τῆς σωτηρίας. Ὁ Θεός ἐκ τοῦ μηδενός ἔπλασε τά σύμπαντα «καλά λίαν» καί μόνος του ἔκανε τά πάντα· «εἶπε καί ἐγενήθησαν». Γιά τήν ἀνάπλαση τοῦ πεσμένου κόσμου ὅμως, γιά τήν ἐγκαθίδρυση τῆς βασιλείας του στή γῆ, τήν Ἐκκλησία, ζήτησε καί χρησιμοποίησε τήν συνεργασία τῶν ἀνθρώπων.

Δανείσθηκε ὁ ἄυλος Θεός τήν ἀνθρώπινη σάρκα ἀπό τήν Παναγία Παρθένο, γιά νά γίνει Θεάνθρωπος. Καί κατέστησε τήν μητέρα του τόν πρῶτο θεωμένο ἄνθρωπο, τό ἴνδαλμα καί πρότυπο τῶν ἐν Χριστῷ λυτρωμένων.

Ἀλλά καί ὅλοι οἱ ἄλλοι, τούς ὁποίους θαυμάζουμε καί τιμοῦμε, ἀναγνωρίζοντάς τους τήν ἰδιότητα τοῦ ἁγίου, κάτι ἔχουν προσφέρει γιά τήν πραγματοποίηση τοῦ σχεδίου τοῦ Θεοῦ. Πρόσφεραν: τόν ἱδρῶτα, τόν κόπο, τήν ἀγωνία καί ὅλη τήν προσπάθειά τους οἱ ἀπόστολοι καί ἱεραπόστολοι, πού ἀγωνίσθηκαν γιά νά σπείρουν τό λόγο τοῦ Εὐαγγελίου σέ ὅλη τή γῆ.

Τό αἷμα τους οἱ μάρτυρες, πού πότισαν τό δένδρο τῆς πίστεως καί στερέωσαν καί ἅπλωσαν στόν κόσμο τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

Τό μελάνι τῶν φωτισμένων συγγραμμάτων τους οἱ πατέρες καί διδάσκαλοι. Μέ τή σοφή διδαχή τους ὁδήγησαν ψυχές στό φῶς τῆς ἀλήθειας. Μέ τόν ἀγώνα τους κράτησαν ἀλώβητη ἀπό αἱρετικές κακοδοξίες «τήν ἅπαξ παραδοθεῖσαν» πίστη καί τήν κληροδότησαν στίς ἐπερχόμενες γενεές ἀκέραιη καί ζωντανή.

Τό δάκρυ τῆς μετανοίας ὅλοι. Μέ τήν συγκλονιστική μετάνοια ἄλλαξαν ζωή οἱ ἁμαρτωλοί, ἀποδέχθηκαν τήν χάρη τοῦ Θεοῦ καί ἔγιναν ἅγιοι. Μέ τήν διά βίου μετάνοια ἔλαμψαν οἱ ἀσκητές καί «ἐγεώργησαν τῆς ἐρήμου τό ἄγονον».

Σ’ αὐτή τήν ἱερή συνεργασία καλεῖ τόν καθένα μας ὁ Θεός, νά γίνουμε μιμητές τῶν ἁγίων. Δική του παραγγελία εἶναι τό «ἅγιοι γίνεσθε»… Κι ἄν δέν ἔχουμε τήν ὁλοκληρωτική προσφορά τῶν ἀποστόλων, κι ἄν δέν διαθέτουμε τήν σοφία τῶν ἁγίων διδασκάλων τῆς πίστεώς μας ἤ τόν ἡρωϊσμό τῶν μαρτύρων, μποροῦμε ὅμως νά προσφέρουμε τά δάκρυα τῆς μετάνοιάς μας, μά καί τῆς ἐναγώνιας προσευχῆς μας γιά τήν σωτηρία τοῦ κόσμου, ἀλλά καί τόν ἱδρῶτα τῆς ἀγάπης, λίγο κόπο, γιά νά φθάσει τό μήνυμα τῆς λύτρωσης καί σ’ ἄλλες ψυχές. Ἔτσι θά ἔχουμε τό θάρρος νά ζητοῦμε τήν πρεσβεία τῶν μαρτύρων, ὅπως, ψάλλουμε στό Ἀπολυτίκιο: Διαβάστε Περισσότερα →