Ὁ Ὅσιος εἶχε μία θεόπνευστη ποιμαντική ἀντιμετώπιση τῶν πασχόντων ἀπό ποικίλες νόσους, ὅπως καρκίνος, AIDS κ.λ.π. Γενικά τόνιζε ὅτι ἡ ὑγεία τῆς ψυχῆς, ἡ ἄσκηση καί ἡ νηστεία ὠφελεῖ πάρα πολύ τό σῶμα καί τό θεραπεύει. Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά ἡ ἁμαρτία, ἡ ἐμπαθής ζωή, τό ἄγχος καί ὁ ἐγωισμός δημιουργοῦν ποικίλα σωματικά νοσήματα.
Ἄν κάποιος ἀσθενής ἀκολουθήσει τίς θεοφώτιστες ὁδηγίες τοῦ Ἁγίου, ὁπωσδήποτε θά ὠφεληθεῖ. Ἀκόμη καί ἄν δέν θεραπευθεῖ πλήρως, λ.χ. ἀπό τόν καρκίνο, τουλάχιστον σταματᾶ τήν ἐξέλιξη του, ἐφ’ ὅσον βέβαια αὐτό συμφωνεῖ μέ τό Θεῖο θέλημα.
Πολύ σημαντικά καί θεραπευτικά εἶναι ὅσα παραθέτει πνευματικό του παιδί:
«Σέ μία συζήτηση, πού ἔκανε ὁ πατήρ Πορφύριος στό Νοσοκομεῖο Συγγροῦ μέ μία Πανεπιστημιακή γιατρό γιά θέματα καρκίνου καί AIDS, διετύπωσε σημαντικές ἀπόψεις: «Ἔχω κάνει κι ἐγώ ἔρευνα γιά τόν καρκίνο καί ἔχω βρεῖ ἀρκετά στοιχεῖα. Ὁ καρκίνος κυρίως βγαίνει σέ μπερδεμένες ψυχές, σέ ἀγχώδεις ἀνθρώπους, σέ βασανισμένους ἀπό διάφορα γεγονότα, σέ καταπιεσμένους. Ὅταν πάθης κάτι καί σοῦ ποῦν ὅτι εἶναι καρκίνος, πρέπει νά δοθῆς πολύ στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Νά ἠρεμήσης, νά ἡσυχάσης, ν’ ἀγαπήσεις τόν κόσμο, νά τ’ ἀγαπήσεις ὅλα. Νά εἶσαι ὅλο ἀγάπη καί δοξολογία στόν Θεό. Καί νά ἁγιάση ἡ ψυχή σου. Κι ὅταν ἁγιάση ἡ ψυχή σου, ὅταν προσκολληθῆς στόν Θεό καί γίνη ἠρεμία, τό συμπαθητικό καί τό παρασυμπαθητικό καί ὅλα τά συστήματα τοῦ ὀργανισμοῦ θά ἠρεμήσουν καί τότε ὁ καρκίνος, ἄν δέν θεραπευθῆ, τουλάχιστον θά μείνη ἐκεῖ πού βρίσκεται…
Σού εἶπαν ὅτι ἔχεις AIDS. Ἀλλά, ὅταν λέμε ἔτσι, πρέπει νά εἶσαι γεμάτος χαρά. Ὄχι, ἔχω αὐτή τήν ἀρρώστια, συνεπῶς θά πεθάνω. Τίποτα! Θά μελετήσεις τήν Γραφή. Θά δῆς ὅτι δέν ὑπάρχει θάνατος καί ὅτι ὅποιος πιστεύει στά λόγια του Θεοῦ δέν πεθαίνει ποτέ!»[175]. Φωτισμένη διακριτικότατη ποιμαντική πού προσανατολίζει στόν ἀληθινό προορισμό μας: τό σύν Χριστῷ εἶναι νῦν καί ἀεί.
[175] Γ. Κρουσταλλάκη, Γέρων Πορφύριος τόμ. Α΄, Ἐκδ. Ἐν πλῷ, σελ. 100.
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.