ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

* Ἐκ τοῦ βιβλίου: Ἀρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ), Ὁ Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, ἔκδ. Ἱ. Μονή Τιμίου Προδρόμου, Ἔσσεξ Ἀγγλίας, ἔκδ. 6η, 1995. 

Νά πῶς ἐβίωνεν ὁ ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης τό Πνεῦμα τό Ἅγιον*

 Διψᾶ ἡ ψυχή μου τόν Κύριον καί μετά δακρύων ζητῶ Αὐτόν. Πῶς νά μή Σέ ζητῶ; Σύ πρῶτος ἐζήτησας ἐμέ καί ἔδωκας εἰς ἐμέ νά γευθῶ τῆς γλυκύτητος τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου, καί ἡ ψυχή μου Σέ ἠγάπησεν ἕως τέλους.

 Βλέπεις, Κύριε, τήν λύπην καί τά δάκρυά μου…Ἐάν δέν εἵλκυες ἐμέ διά τῆς ἀγάπης Σου, τότε δέν θά Σέ ἐζήτουν καθώς Σέ ζητῶ. Ἀλλά τό Πνεῦμά Σου τό Ἅγιον ἔδωκεν εἰς ἐμέ νά Σέ γνωρίσω, καί χαίρει ἡ ψυχή μου, διότι Σύ εἶσαι ὁ Θεόςμου καί ὁ Κύριός μου καί Σέ διψῶ μέχρι δακρύων. {…] 

Τόν πρῶτον χρόνον τῆς ζωῆς μου ἐν τῇ Μονῇ ἡ ψυχή μου ἐγνώρισε τόν Κύριον ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ.

Πολύ ἀγαπᾷ ἡμᾶς ὁ Κύριος· ἔμαθον τοῦτο ἐκ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, Ὅπερ ἔδωκεν εἰς ἐμέ ὁ Κύριος κατά τό μέγα Αὐτοῦ ἔλεος. 

Ἐγήρασα καί ἑτοιμάζομαι διά τόν θάνατον, καί χάριν τοῦ λαοῦ γράφω τήν ἀλήθειαν. 

Τό Πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ, ὅπερ ἔδωκεν εἰς ἐμέ ὁ Κύριος, πάντας θέλει σωθῆναι, ἵνα οἱ πάντες γνωρίσουν τόν Θεόν. 

Ὁ Κύριος εἰς τόν λῃστήν ἔδωκε τόν παράδεισον· καί εἰς πάντα ἁμαρτωλόν ὁμοίως θά δώσῃ τόν παράδεισον. Ἐγώ ἤμην χείρων δυσώδους κυνός ἕνεκα τῶν ἁμαρτιῶν μου, ἀλλ᾽ ἤρχισα νά ζητῶ παρά τοῦ Θεοῦ συγχώρησιν, καί Αὐτός ἔδωκεν εἰς ἐμέ οὐ μόνον τήν συγχώρησιν, ἀλλά καί τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, καί ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ ἐγνώρισα τόν Θεόν. 

Βλέπεις ἀγάπην Θεοῦ πρός ἡμᾶς; Καί ποῖος θά περιέγραφε τήν εὐσπλαγνίαν ταύτην; 

Ὤ, ἀδελφοί, πίπτω εἰς τά γόνατα καί παρακαλῶ ὑμᾶς: Πιστεύετε εἰς τόν Θεόν, πιστεύετε ὅτι ὑπάρχει τό Ἅγιον Πνεῦμα, Ὅπερ μαρτυρεῖ περί τοῦ Θεοῦ εἰς ὅλους τούς ναούς ἡμῶν καί ἐν τῇ ψυχῇ μου.

Τό Πνεῦμα τό Ἅγιον εἶναι ἀγάπη. Καί ἡ ἀγάπη αὕτη πλημμυρεῖ ὅλας τάς ψυχάς τῶν οὐρανοπολιτῶν ἁγίων. Τό αὐτό δέ Ἅγιον Πνεῦμα εἶναι ἐπί τῆς γῆς ἐν ταῖς ψυχαῖς τῶν ἀγαπώντων τόν Θεόν.

Ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ ὅλοι οἱ οὐρανοί βλέπουν τήν γῆν, καί ἀκούουν τῶν προσευχῶν ἡμῶν καί προσφέρουν αὐτάς εἰς τόν Θεόν. 

Ὁ Κύριος εἶναι ἐλεήμων, γνωρίζει τοῦτο ἡ ψυχή μου, ἀλλ᾽ ἀδυνατῶ νά περιγράψω τοῦτο. Εἶναι εἰς ἄκρον πραΰς καί ταπεινός, καί ὅταν ἴδῃ Αὐτόν ἡ ψυχή, ἀλλοιοῦται καί γίνεται ὅλη ἀγάπη πρός τόν Θεόν καί τόν πλησίον, καί ἡ ἰδία γίνεται πραεῖα καί ταπεινή. Ἀλλ᾽ ἐάν ὁ ἄνθρωπος ἀπολέσῃ τήν χάριν ταύτην, τότε θά κλαίῃ ὡς ὁ Ἀδάμ μετά τήν ἔξωσιν αὐτοῦ ἐκ τοῦ παραδείσου.᾽Ωδύρετο καί τούς ὀδυρμούς αὐτοῦ ἤκουε πᾶσα ἡ ἔρημος. Τά δάκρυα αὐτοῦ ἦσαν πικρά ἐκ τῆς θλίψεως, καί ἐπί πολλά ἔτη ἔχεεν αὐτά. 

Οὕτω καί ἡ ψυχή, ἥτις ἐγνώρισε τήν χάριν τοῦ Θεοῦ καί κατόπιν ἀπώλεσεν αὐτήν, πονεῖ  διά τόν Θεόν καί  λέγει:

«Διψᾷ ἡ ψυχή μου τόν Κύριον καί μετά δακρύων ἀναζητῶ Αὐτόν». (σσ.349-351) […]

Ψυχή, ἥτις ἐγνώρισε τόν Κύριον διά Πνεύματος Ἁγίου, καί ἐάν μετά ταῦτα πέσῃ καί εἰς πλάνην, δέν πτοεῖται, ἀλλά ἐνθυμουμένη τήν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ καί γνωρίζουσα ὅτι ὁ πόλεμος μετά τῶν ἐχθρῶν προκαλεῖται ἐκ τῆς κενοδοξίας καί ὑπερηφανίας, ταπεινοῦται καί ζητεῖ παρά τοῦ Κυρίου τήν ἴασιν, καί ὁ Κύριος θεραπεύει αὐτήν, ἐνίοτε ταχέως, ἄλλοτε ὅμως βραδέως, ὀλίγον κατ᾽ὀλίγον. Ὅστις μετέρχεται τήν ὑπακοήν καί ἐμπιστεύεται εἰς τόν πνευματικόν ἀπιστῶν εἰς ἑαυτόν, θεραπεύεται ταχέως ἀπό παντός τραύματος τοῦ ἐχθροῦ. Ὅστις ὅμως εἶναι ἀνυπήκοος, ἐκεῖνος δέν διορθοῦται. [σ. 543] […]

Δίς ἤμην ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ καί δίς ἤμην ἐν μεγάλῳ κινδύνῳ καί ἔφερον βαρύν πειρασμόν. Ἄλλοτε δέ παρεχώρησεν ὁ Θεός νά δοκιμασθῶ ἕνεκα τῆς ὑπερηφανίας. Ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀπῆλθεν ἀπ᾽ ἐμοῦ καί ᾐσθάνθην ἐμαυτόν ὡς κτῆνος ἐν ἀνθρωπίνῳ σώματι. Ἐν τῷ νοΐ μου παρέμεινε διανοητική τις μνήμη τοῦ Θεοῦ, ἀλλ᾽ ἡ ψυχή μου ἔμεινεν ἔρημος, ὡς εἰς τά κτήνη. Ἤρχισα νά μετανοῶ καί ἡ χάρις ἐπέστρεψε. Διήρκησε τοῦτο τρεῖς ἡμέρας. 

Εἰς καιρόν προσευχῆς ἐβίουν ὡσαύτως τοιαύτην κατάστασιν, ὥστε ἠγνόουν ἐάν ἤμην ἐν σώματι ἤ ἐκτός σώματος, καί ἡ ψυχή μου ἐπώπτευε τόν Θεόν. 

Καί ἰδού, νῦν γνωρίζω ἐκ πείρας τί σημαίνει νά εἶσαι ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ, καί τί σημαίνει νά μένῃς χωρίς Αὐτοῦ. 

Ὤ ἀδελφοί, ἐάν ἐγνωρίζετε τό κολαστήριον τῆς ψυχῆς, ἥτις ἐβίου τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, ἀλλά κατόπιν ἀπώλεσε Αὐτό! Τό μαρτύριον τοῦτο εἶναι ἀφόρητον. Ἡ ψυχή εὑρίσκεται ἐν ἀπεριγράπτῳ θλίψει καί ἀδημονίᾳ. 

Ὤ, τό ἀδαμιαῖον τοῦτο μαρτύριον μετά τήν ἔξωσιν ἐκ τοῦ παραδείσου! 

Τίς θά ἠδύνατο νά ἐννοήσῃ τόν παράδεισον; Ὅστις φέρει ἐντός αὐτοῦ τό Ἅγιον Πνεῦμα, οὗτος δύναται νά ἐννοήσῃ ἐκ μέρους, διότι ὁ Παράδεισος εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό δέ Πνεῦμα τό Ἅγιον καί ἐν τοῖς οὐρανοῖς καί ἐπί τῆς γῆς εἶναι τό αὐτό. 

Ἐσκεπτόμην: Εἶμαι βδελυκτός καί ἄξιος πάσης τιμωρίας. Ὁ Κύριος ὅμως ἀντί τιμωρίας ἔδωκεν εἰς ἐμέ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον. Ὤ, Πνεῦμα Ἅγιον, ὑπέρ πᾶν γήϊνον γλυκύτερον, οὐράνιος τροφή, χαρά τῆς ψυχῆς! 

Ἐάν θέλῃς νά ἔχῃς αἰσθητῶς τήν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ταπείνουσε αυτόν, ὡς οἱ  Ἅγιοι Πατέρες. Ὁ Ποιμήν ὁ Μέγας εἶπεν εἰς τούς μαθητάς αὐτοῦ: «Πιστεύσατέ μοι, τέκνα, εἰς τόν τόπον, ὅπου βάλλεται ὁ σατανᾶς, ἐκεῖ βάλλομαι». Ὁ ὑποδηματοποιός εἰς τήν Ἀλεξάνδρειαν ἐλογίζετο: «Οἱ πάντες σῴζονται, ἐγώ μόνος ἀπόλλυμαι». Καί ὁ Κύριος ἀπεκάλυψεν εἰς τόν Μέγαν Ἀντώνιον ὅτι δέν ἔφθασεν εἰς τό μέτρον τοῦ ὑποδηματοποιοῦ αὐτοῦ. Ἐκεῖνο ιεἶχον μέγα ἀγῶνα πρός τούς ἐχθρούς καί ἐσυνήθισαν νά σκέπτωνται ταπεινῶς δι᾽ ἑαυτούς, καί διά τοῦτο ἠγάπησεν αὐτούς ὁ Κύριος.

 Καί εἰς ἐμέ ἔδωκεν ὁ Κύριος νά ἐννοήσω τήν δύναμιν τῶν λόγων τούτων. Καί ὅταν κρατῶ τόν νοῦν μου εἰς τόν ᾅδην,τότε ἡ ψυχή μου εἶναι ἀναπεπαυμένη, ὅταν δέ ἐπιλανθάνωμαι τούτου, ἔρχονται λογισμοί οὐχί εὐάρεστοι εἰς τόν Θεόν.(σσ. 544-545)

Πηγή: Παρακαταθήκη τ. Μάρτιος – Απρίλιος 2015