Σκεφτόμουνα όλες τις “άγιες” αυτές μέρες που προηγήθηκαν της ημέρας των εκλογών και πόσο έντονα ζήσαμε τον προεκλογικό αγώνα, τι ωραία πράγματα ακούσαμε, είδαμε ένα ολόκληρο κόσμο να γελάει, να παίζει μπάλλα, να παίζει το τραινάκι, να μιλάει για αεροπλάνα και βαπόρια, να διαδηλώνει στους δρόμους, να κατακλύζει γραφεία και τηλεοπτικά παράθυρα, να βγαίνει σε μπαλκόνια, να εκκλησιάζεται… Ζωντάνια, παλμός και ενθουσιασμός… “Γιατί χαίρεται και χαμογελά ο κόσμος πατέρα;…Να η Ελλάδα μας, είπα. “Ελλαδάρα μας, γειά σου…”
Πίσω όμως από όλα αυτά άκουσα μυστικές ευχές και θερμές προσευχές, αγωνία και λαχτάρα, ανθρώπους να παρακαλούν με πίστη μπροστά σε εικόνες για την πατρίδα, να σταυροκοπιούνται, και να τους απασχολεί ειλικρινά το μεγάλο σπίτι που λέγεται Ελλάδα, η μεγάλη μας οικογένεια, η πατριά του Έθνους μας. Να μιλάνε με πόνο για το μέλλον της πατρίδας, να συζητούν παλιές και νέες προφητείες για μαρμαρωμένο βασιλιά που ξαναζωντανεύει, για το Αιγαίο μας και την Κύπρο μας και να ζούν σε κάθε κύτταρό τους την ανάσα μιας πατρίδας καταπληγωμένης και ρημαγμένης, απελπισμένης και διαρκώς προδομένης μέσα στην ιστορία.
Πιο ψηλά από όλα αυτά “ειδα σε όραμα” χιλιάδες αγίους της φυλής μας, αλλά και ήρωες στον ουρανό με τα στεφάνια των αγώνων τους και του μαρτυρίου στα τιμημένα κεφάλια τους να τα ακουμπάνε μπροστά στο θρόνο του εσφαγμένου Αρνίου και με ματωμένα – υψωμένα χέρια να παρακαλούν γονατιστοί τον Άγιο Θεό για τους παιδεμένους συμπατριώτες τους δω κάτω.
΄Ηταν “όχλος πολύς” από όλα τα μέρη της ιερής χώρας μας: από την Κύπρο ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός, που έσφαξαν οι Τούρκοι, από την Κρήτη ο Γαβριήλ στ΄ Αρκάδι, ο Κανάρης από τα Ψαρά με το δαυλό, ο Κολοκοτρώνης από την Τρίπολη, ο άγιος Γρηγόριος ο Ε΄ από τον Βόσπορο με την πέτρα της βύθισής του στα χέρια και ο άγιος Χρυσόστομος από την καμμένη Σμύρνη, ο Π. Μελάς από τη Μακεδονία, ο Διονύσιος ο Φιλόσοφος από τη Λάρισα, ο άγιος Σεραφείμ από την Καρδίτσα, ο Μακρυγιάννης και ο Κατσαντώνης με τα σπασμένα κόκκαλά του από τη Ρούμελη, ο Θανάσης Διάκος από την Αλαμάνα, η Μπουμπουλίνα, η Τζαβέλαινα, οι γυναίνες του Ζαλόγγου, η Λέλα Καραγιάννη από την Αθήνα, ο Μ. Μπότσαρης από το Καρπενήσι και ο Χρήστος Καψάλης από την ιερά Πόλη του Μεσολογγίου, ο Σαμουήλ από το Κούγκι κι ο Εμμανουήλ Παππάς από τις Σέρρες, και μπροστά μπροστά ο Πατροκοσμάς με το σχοινί στο λαιμό, ο Ρήγας Φεραίος με τον Θούριο κι ο Καποδίστριας με τις σφαίρες στα χέρια, όλοι παρακαλούσαν και έκλαιγαν με μαύρο δάκρυ για την Ελλάς.
Λίγο πιο πίσω από αυτούς ήταν λαός πολύς ντυμένοι με λευκά και φοίνικες στα χέρια: χιλιάδες από τη σφαγή στη Χίο, από την έξοδο του Μεσολογγίου, από το ρημαγμένο Σούλι, δεκαπέντε χιλιάδες αξιωματικοί και οπλίτες από τα βορειοηπειρωτικά βουνά του 1940 και οπωσδήποτε από τη ματοβαμμένη και διχοτομημένη Κύπρο, από τα Φυλακισμένα Μνήματα, τα κρεμασμένα παιδιά της ΕΟΚΑ, οι Εθνομάρτυρες της Ενώσεως, οι ήρωες του Κυπριακού Έπους 1955-59, παρακαλούσαν και προσεύχονταν για τη Μάνα Ελλάδα.
Τέλος “είδα” να αναδύονται από τα αγιασμένα νερά του Αιγαίου μας τα πνιγμένα παιδιά των Ιμίων και των αναχαιτίσεων, βρεγμένα ακόμη, προσκυνούσαν και παρακαλούσαν τη Μάνα Παναγιά, τη Μεγαλόχαρη της Τήνου, να σώσει και πάλιν την χώρα.
Είπα τότε μέσα μου συγκινημένος: Να, αυτή είναι η Πατρίδα μας: ο Άη Λαός της, η στρατευομένη και θριαμβεύουσα Εκκλησία του Χριστού, οι μπροστάρηδες στον Αγώνας μας που μάτωσαν για μας και με τους οποίους είμαστε άρρηκτα δεμένοι σε κάθε στιγμή και σαφώς όχι αυτοί που μας μάτωσαν και από φόβο, δειλία ή συμφέρον προσκύνησαν τα τελευταία χρόνια τα θελήματα του σιωνισμού και είπαν σε όλα ναί.
Αυτοί είναι οι ήρωές μας, οι οποίοι είπαν όχι σε όλα αυτά που ζήτησαν οι ξένοι, που πίστεψαν στο Χριστό και δεν φίλησαν λερωμένες μασονικές ποδιές, αυτοί είναι η εμπροσθοφυλακή και οι χρυσές εφεδρείες της φυλής μας.
Είναι όντως πολύ πικρό και στάζει φαρμάκι στην καρδιά μας όταν κοιτάζουμε κάτω στη γη και σκεφτόμαστε πόσες φορές τα τελευταία χρόνια προσκύνησαν οι πολιτικοί μας τους σταυρωτές του Χριστού μας: χάσαμε την Κύπρο μας, βγάλαμε το θρήσκευμα από τις ταυτότητές μας και τώρα κινδυνεύουμε να χάσουμε και τους θησαυρούς που έκρυψε ο Καλός Θεός στα σπλάγχνα της Πατρίδος μας.
Κι είναι πολύ γλυκό και ελπιδοφόρο μόλις σηκώσουμε τα μάτια και δούμε εκεί ψηλά μαζί με τον Χριστό, την Παναγιά μας και τον σημερινό άγιο Γρηγόριο που σπούδασε και δίδαξε στην Αθήνα μας, τον δικό μας Αρχιεπίσκοπο Νέας Ρώμης και Κωνσταντινουπόλεως, τον θεολόγο, τον Πρόεδρο της Β΄ Αγίας Οικουμενικής Συνόδου, και όλους αυτούς, να μας σκέφτονται και να εύχονται για μας.
Ψηλά τα μάτια, Συνέλληνες, στον καθαρό ουρανό της Γαλανής Πατρίδας μας, όπου πετούν οι αετοί του πνεύματος, οι ήρωές μας και οι άγιοί μας, οι Φύλακες των άπαρτων κάστρων μας, και όχι στις λάσπες, όπου σέρνονται τα σκουλήκια και οι βδέλλες του λαού μας.
Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΣΤΙΑ ΛΑΜΙΑΣ
κλικ στον σύνδεσμο
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.